Τα παιδιά “πρέπει να κοιμούνται με τους γονείς μέχρι τα πέντε τους”

Standard

Πηγή:  http://www.timesonline.co.uk/tol/news/uk/article1083020.ece

Συγγραφέας:  Sian Griffiths

Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης

 

 

Η Margot Sunderland, διευθύντρια εκπαίδευσης στο Λονδρέζικο Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Παιδιού, λέει πως η πρακτική που είναι γνωστή ως συγκοίμηση ή συν-κοίμηση ή ακόμα και παρακοίμηση (αγγλικά co-sleeping) επιδρά στα παιδιά με τέτοιο τρόπο που έχει σαν αποτέλεσμα να γίνονται ήρεμοι και υγιείς ενήλικες. Η Sunderland που είναι συγγραφέας 20 βιβλίων διατυπώνει τις συμβουλές της στο βιβλίο Η Επιστήμη της Ανατροφής των Παιδιών που θα κυκλοφορήσει κατά το τέλος του καλοκαιριού.

Είναι τόσο σίγουρη για τα συμπεράσματα των ερευνών της, τα οποία βασίζονται σε 800 επιστημονικές μελέτες, ώστε προτείνει να δοθεί άμεσα ενημερωτικό υλικό στους ιατρικούς επισκέπτες προκειμένου να κατατοπίσουν τους γονείς σχετικά με την συγκοίμηση.
“Οι μελέτες αυτές θα πρέπει να διανεμηθούν ευρέως σε γονείς”, λέει η Sunderland. “Δείχνω πλήρη κατανόηση προς τους γκουρού της ανατροφής – γιατί θα ‘πρεπε να κατέχουν το αντικείμενο; Πανάθεμά τους, το 95% των πληροφοριών είναι τόσο καινούργιο που θα ‘πρεπε να το γνωρίζουν ήδη. Δεν υπάρχει καμιά απολύτως μελέτη που να λέει πως είναι καλό να αφήνεις το παιδί σου να κλαίει.”

Υποστηρίζει ότι η συνήθισμένη πρακτική στην Αγγλία να μαθαίνουν τα παιδιά να κοιμούνται μόνα τους λίγες μόλις εβδομάδες μετά τη γέννησή τους είναι βλαβερή διότι ο χωρισμός απ’ τους γονείς προκαλεί αύξηση στη ροή των ορμονών του στρες όπως η κορτιζόλη. Τα ευρήματά της βασίζονται σε προόδους της επιστημονικής γνώσης που σημειώθηκαν κατά τα τελευταία 20 χρόνια και αναφέρονται στον τρόπο ανάπτυξης του παιδικού εγκεφάλου καθώς και σε μελέτες που έγιναν με χρήση ηλεκτρομαγνητικών σαρωτών με στόχο να εξακριβωθεί ο τρόπος αντίδρασής τους σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Για παράδειγμα, μια νευρολογική μελέτη που πραγματοποιήθηκε πριν τρία χρόνια κατέδειξε ότι ένα παιδί που αποχωρίζεται από έναν γονιό παρουσιάζει την ίδια εγκεφαλική δραστηριότητα με ένα παιδί που αντιμετωπίζει σωματικό πόνο.

Η Sunderland πιστεύει επιπλέον ότι η σημερινή πρακτική είναι βασισμένη σε κοινωνικές τάσεις και αντιλήψεις που είναι αναχρονιστικές και οφείλουν να εγκαταλειφθούν. “Υπάρχει ένα ταμπού σ’ αυτή τη χώρα (σ.τ.μ.: δηλ. την Αγγλία) σχετικά με τα παιδιά που κοιμούνται με τους γονείς τους”, δήλωσε. “Αυτό που κάνω σ’ αυτό το βιβλίο είναι να παρουσιάσω τις επιστημονικές θέσεις. Μελέτες που έγιναν σε ολόκληρο τον κόσμο δείχνουν ότι η συν-κοίμηση μέχρι την ηλικία των πέντε αποτελεί επένδυση για το παιδί. Τα παιδιά είναι δυνατόν να παρουσιάσουν αγωνία/άγχος αποχωρισμού μέχρι και την ηλικία των πέντε ή και πέρα απ’ αυτή την ηλικία και αυτό είναι κάτι που μπορεί να έχει επίδραση στη κατοπινή ζωή τους. Αυτό ελέγχεται και καλμάρεται με την συν-κοίμηση”. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι και σωματικά/οργανικά. Η Sunderland παραθέτει στοιχεία από μια μελέτη που διαπίστωσε ότι ένα περίπου 70% των γυναικών, που κατά την παιδική τους ηλικία δεν απολάμβαναν συμπαράσταση και παρηγοριά όταν έκλαιγαν, ανέπτυξαν προβλήματα του πεπτικού συστήματος σαν ενήλικες.

Το βιβλίο της Sunderland την φέρνει σε αντιπαράθεση με γκουρού της ανατροφής σαν την Gina Ford που διαβάζεται ευρύτατα και οι συμβουλές της εφαρμόζονται από χιλιάδες ανθρώπων. Η Ford είναι υπέρμαχος της άποψης ότι πρέπει να καθορίζονται προγράμματα ύπνου για τα μωρά όταν ακόμη είναι πολύ μικρά και να κοιμούνται σε δικά τους κρεβατάκια “μακριά απ’ το υπόλοιπο σπίτι” [“away from the rest of the house”] και να μαθαίνουν να κοιμούνται χωρίς τη βοήθεια ενηλίκων [“without the assistance of adults”]. Στο βιβλίο της Πλήρης Οδηγός για Ικανοποιημένα Μωρά και Νήπια γράφει πως οι γονείς χρειάζονται και αυτοί το δικό τους χρόνο: “Η συν-κοίμηση … στις περισσότερες περιπτώσεις έχει σαν αποτέλεσμα οι γονείς να κοιμούνται ο καθένας σε διαφορετικό δωμάτιο” και οι μαμάδες να είναι εξουθενωμένες – μια κατάσταση δηλαδή που “ασκεί φοβερή πίεση σ’ ολόκληρη την οικογένεια”.

Η Annette Mountford, γενική διευθύντρια μιας οργάνωσης για την ανατροφή με την επωνυμία Οικογενειακοί Δεσμοί επιβεβαίωσε το γεγονός ότι στην Αγγλία η επικρατούσα πρακτική στην παιδική ανατροφή ήταν να ενθαρρύνονται τα παιδιά από πολύ μικρά να κοιμούνται σε λίκνο ή κρεβατάκι είτε στο δωμάτιο των γονιών τους είτε σε δικό τους δωμάτιο. “Οι γονείς χρειάζονται χώρο για τον εαυτό τους”, είπε. “Και σίγουρα προκύπτουν συγκεκριμένα ωφέλη όταν ενθαρρύνουμε τα παιδιά να έχουν τη δική τους σειρά σε θέματα ύπνου αλλά και το δικό τους προσωπικό χώρο.”
Η Sunderland λέει πως η πρακτική της μετακόμισης των παιδιών σε δικό τους ξεχωριστό κρεβάτι όταν είναι ακόμη μόλις μερικών εβδομάδων έχει αποδειχθεί πως προκαλεί αύξηση στην έκκριση της ορμόνης κορτιζόλης. Μελέτες που έγιναν για παιδιά κάτω των πέντε χρόνων έχουν δείξει ότι πάνω απ’ το 90% των παιδιών δείχνουν ανεβασμένη κορτιζόλη όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό, ενώ σε ένα ποσοστό 75% των παιδιών η κορτιζόλη πέφτει μόλις αυτά επιστρέψουν στο σπίτι. Ο καθηγητής Jaak Panksepp, ειδικός νευρολόγος στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, ο οποίος έγραψε και τον πρόλογο του βιβλίου, δήλωσε ότι τα επιχειρήματα της Sunderland αποτελούν “μια συνεκτική και λογική αλληλουχία ιδεών που είναι εναρμονισμένες με την επιστήμη της νευρολογίας. Μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από σύνεση θα αγκαλιάσει τις απόψεις της με θέρμη”.

Η Sunderland υποστηρίζει ότι η τακτική του να βάζουμε τα παιδιά να κοιμούνται μόνα τους αποτελεί ένα παράδοξο ή ακόμη και αλλόκοτο δυτικό φαινόμενο που πιθανόν να προκαλέσει αύξηση των πιθανοτήτων για περιστατικά θανάτου κατά τη διάρκεια του ύπνου, το γνωστό Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι το παιδί χάνει την ηρεμιστική ενέργεια και δράση που ασκεί στην αναπνοή και τη λειτουργία της καρδιάς του η παρουσία της παρακοιμώμενης μητέρας του. “Στην Αγγλία πεθαίνουν απ’ το Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου 500 παιδιά το χρόνο”, γράφει η Sunderland. “Στην Κίνα, όπου η συν-κοίμηση θεωρείται δεδομένη και αυτονόητη, το Σύνδρομο αυτό είναι τόσο σπάνιο που δεν έχει καν επίσημο επιστημονικό όρο”.

About these ads

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο ευαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, το blogging πλέον, και το μεγάλωμα των παιδιών μου, αυτή τη στιγμή δεν εργάζομαι, αλλά έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

»

    • Ελινα εδω μπλογκακι Λυδιας! Χεχε!!! Χαιρομαι που χαρηκες! Νομιζω οτι οσο οι γονεις στρεφονται σε πιο φυσικους τροπους διατροφης και μεγαλωματος των παιδιων τους, τοσο τα νεα θα τους δικαιωνουν οσο περναει ο καιρος ;-)

      • εκ παραδρομής… μιας και τα περισσότερα που διαβάζω από το Positive Parenting είναι της Αριάδνης…Κάτσε τότε να το διορθώσω…γιατί πρέπει τα credits να δίνονται με αίσθημα δικαιοσύνης!
        Κατέβασε το σχόλιο και ανεβάζω άλλο… (το ίδιο σπεύδω να κάνω και στο Facebook)

  1. mmm…oi times genika dimosievoun toses antikrouomenes meletes sto thema paidi kai goneis pou pleon den nomizv oti eimai pismeni. H erwtisi mou omws me tis manoules pou askoun to cosleeping einai: diladi to paidi koimatai olo to vradu mazi sas? Kai me to suzugo ti ginetai? Den einai san na midenizeis ti sxesi sou mazi tou? Gia mena auto einai polu simantiko. Epita o mikros koimatai polu pio noris apo emas. Den mporw na katalavw ti programma exete valei wste na koimaste tin idia wra me to mwro…. Emena to xeimwna koimatai 8.30-9.00. Emeis pame gia upno 10.30-11.00.

    YG. Epeidi o graptos logos polles fores pareksigeitai na diefkrinisw pws skopos mou den einai na kanw kritiki alla pio polu erwtisi gia to praktiko kommati. An pistw isws sto epomeno na allaksw kapoia pregmata.

    • Γαιτανακι, η μικρη κοιμαται νωριτερα διπλα στο κρεβατι. Την θηλαζω και την αφηνω εκει. Ξυπναει, ή τρεχω και τη θηλαζω αν δεν εχω κοιμηθει ακομα ή αν κοιμαμαι διπλα της, μεσα στον υπνο μου τη θηλαζω και κοιμομαστε. Ο γιος μου κοιμαται αργα. Συνηθως γυρω στις 11-11.30. Εμεις αργοτερα (το νωριτερο 12.30-1). Αναλογως την ορεξη, ή θα κοιμηθει στο κρεβατι μας απο την αρχη, ή στον καναπε και θα τον μεταφερουμε στο κρεβατι του, ή στον καναπε και θα τον μεταφερουμε απο την αρχη στο δικο μας. Σαν ζευγαρι λειτουργουμε αλλου, εκτος του υπνοδωματιου μας. Το σπιτι εχει κι αλλα δωματια ;-)
      το cobedding ειναι κατι που λατρευουμε και οι δυο. Μας δινει απεραντες και ατελειωτες στιγμες οικογενειακης ευτυχιας! Οι αγκαλιες, τα φιλια, τα ξυπνηματα ή η ωρα που παμε για υπνο, φτανει ο ενας το χερι του αλλου και ενδιαμεσα εχουμε τα πολυτιμοτερα πλασματα του κοσμου ολου!!! Δεν ξερω… Υπαρχουν στιγμες που θα ηθελα την ησυχια μου στο κρεβατι (αν δεν ροχαλιζε και ο αντρας νομιζω θα ηταν λιγοτερες), αλλα αυτην θα την εχω για πολυυυυυ καιρο οταν μεγαλωσουν τα παιδια! Για την ωρα ευχαριστιομαστε αυτο που εχουμε και που τοσα λεγονται για τα καλα που προσφερει στην ψυχολογια των μικρων μας! Δεν μπορω να φανταστω να κοιμαμαι αλλιως παντως ;-)

      Εισαι Αγγλια πια by the way?

      • Diladi les oti den einai oti koimaste mazi alla to ksupnima kai i diarkeia to vradu sou prosferoun afti ti thalpori…. wraia mou to parousiazeis, apla , mou akougetai polu duskolo. tha to skeftw gia to epomeno (otan erthei) giati etoutos thelei to krebati tou. Pros to paron travame koupi se alles fourtounes.
        Mexri telos Octobriou tha eimaste Londino oikogeneiakws. Pros to paron anevainw moni tin erxomeni vdomada na vrw ton antra mou kai na psaksoume gia spiti….Duskola vre Ludia me mwro i metakomoisi afti ti fora. Psuxologika ennow. Ti na pw, euxomai mono na aresei kai sto mikro ekei. An ton dw xaroumeno ola talla de tha me noiazoun.
        Se filw.
        x e

        YG. @chrystheo. Efxaristw gia ta link. Me tous times akrivws afto isxiei. Kai polles fores oi ereunes einai antikrouomenes kai einai ugies afto, tha pei oti den valtonoume-fanatisomaste se mia apopsi alla akoma sann anthropotita to psaxnoume.
        YG2. Pantws sto link kataxwrei san co-sleeping kai to mwro na koimatai dipla se kalathaki/likno! Me afti tin ennoia, nai to kaname ki emeis 5 mines.

      • Καμιά φορά μπορεί να είναι αντικρουόμενες οι απόψεις. Στις περισσότερες συγχρονες κοινωνίες όμως είναι θέμα πολυφωνίας. Ή ακόμα και αλληλοσυμπλήρωσης. Θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα πως όλα δεν είναι είτε άσπρο είτε μαύρο, υπάρχουν πολλά χρώματα ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο ακραία. Ανάλογα με την περίπτωση μας, επιλέγουμε αυτό που μας κάνει στο παρόν, στην πορεία μπορεί να κάνουμε διορθωτικές κινήσεις. Όπως και στο θέμα μας. Δεν είναι πχ απαραίτητο να είναι ένα το κρεβάτι, μπορεί να είναι δίπλα δίπλα ή μπορεί το μεγαλύτερο παιδί να πάει στο δωμάτιό του και να πάει και στο “οικογενειακό” κρεβάτι, όπως νοιώθει πιο ασφαλές (συν-κοίμηση & παρα-κοίμηση). Η ποικιλία έχει και αυτή την ομορφιά της. Ούτε είναι νόμος μέχρι τα πέντε χρόνια. Μια άποψη είναι κι αυτό. Μπορεί μέχρι τα τέσσερα ή τεσσεράμισυ. Το κλίμα της άνεσης, η αίσθηση της ασφάλειας, η ελευθερία επιλογών, η αποδοχή και η κυριολεκτική και συμβολική “μια αγκαλιά” με το άγγιγμα και το πολύτιμο χάδι είναι τα σημαντικά συστατικά μέσα στο πλαίσιο της “φυσικής” οικογενειακής ζωής.

    • Για μένα το ανησυχητικό θα ήταν οι Times να παρουσίαζαν μόνο μια άποψη. Δεν πρόκειται για “γραμμή” της εφημερίδας αλλά για έρευνες/παρουσιάσεις ειδικών ή δημοσιογράφων που παρακολουθούν ένα θέμα συστηματικά και για κάποιο διάστημα. Η συν-κοίμηση πάντως είναι πανάρχαια και παγκόσμια πρακτική. Δείτε και την παρακάτω επιστημονική εργασία μια και μάλλον γνωρίζετε καλά την αγγλική:
      http://www.naturalchild.org/james_mckenna/cosleeping.pdf
      Μπορείτε επίσης να πάτε στον ιστότοπο που φιλογενεί την εργασία αυτή:
      http://www.naturalchild.org/ (το “φυσικό” παιδί, το παιδί που μεγαλώνει φυσικά).
      Η αρθρογραφία και βιβλιογραφία πλούσια για όλες τις απόψεις και πρακτικές. Εφόσον υπάρχει καλή τεκμηρίωση και πρακτική πολύχρονη (στην περίπτωση της συν-κοίμησης η πρακτική είναι χιλιετιών) τότε ο καθένας μπορεί να επιλέξει αυτό που της/του ταιριάζει με βάση το χρόνο, το χώρο, τις προτιμήσεις και ρυθμίσεις του ζευγαριού καθώς και άλλες πρακτικές πλευρές. Καμιά πρακτική δεν είναι χωρίς κάποια δύσκολα σημεία. Αυτό που μετράει είναι η τελική “βαθμολογία” και το τελικό αποτέλεσμα.
      Προσωπικά μεγάλωσα με συν-κοίμηση και μάλιστα στρωματσάδα – άλλα χρόνια βέβαια. Ακόμη όμως θυμάμαι τις ατέλειωτες αγκαλιές και την αίσθηση ασφάλειας!!! Όταν η Λυδία με τον άνδρα της επέλεξαν την συν-κοίμηση τρελάθηκα απ’ τη χαρά μου! Μην ξεχνάτε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το co-sleeping (συν-κοίμηση) πάει χεράκι χεράκι με το attachment parenting (την ανατροφή, το μεγάλωμε με στενούς οικογενειακούς δεσμούς).

  2. Εντάξει!Θα το τυπώσω και θα το μοστράρω σε όποιον μου την λέει που κοιμάμαι αγκαλιά με τον γιόκα μου!Η κόρη είναι ανεξάρτητη!Κοιμάται στον κρεβάτι της,δεν το μοιράζεται με κανέναν!!!!

  3. Πριν γεννήσω μου φαινόταν παράλογο και “αφύσικο” να κοιμάται με το παιδί του, έλεγα ότι εγώ δε θα το έκανα ποτέ! Ανήκω, βέβαια, σε μια γενιά που μεγάλωσε αλλιώς καθώς οι “προχωρημένοι” τότε παιδίατροι όριζαν άλλα… Όταν γεννησα και αποφάσισα να θηλάσω, άλλαξα τόσο πολύ! Το να κοιμάμαι με το μωρό ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα τα είχα καταφέρει σωματικά χωρίς την συν-κοίμηση. Τώρα είναι πια μέρος της οικογενειακής μας ζωής και δεν το αλλάζω. Να σταματούσαμε μονο τους ολονύχτιους θηλασμούς, και όλα θα ήταν υπέροχα! Καμιά ιδέα Λυδία; Μπορώ να κάνω κάτι για να κοιμάται σερί;

    • Ζωη κι εγω ενα απο τα ιδια. Τελικα δεν ειναι να μιλαμε πριν τα ζησουμε γιατι τα λουζομαστε μετα!
      Για τα ξυπνηματα για τον θηλασμο, μπααααα, απλα καποια στιγμη θα σταματησουν σιγα σιγα. Απλα προσπαθησε οταν παει να το παρει το μωρο ο υπνος, να βγαζεις το στηθος, οποτε στην ουσια να κοιμαται διχως το στηθος στο στομα για πιπιλα. Ετσι θα μαθει οταν ξυπναει να αποκοιμιεται μονο του αν δεν πειναει… Αν ομως το ζηταει, δωσε το παλι οσες φορες χρειαστει μεχρι να το παρει αποφαση διχως κλαμματα. Οπως κοιμουνται, με τον ιδιο τροπο θελουν να ξανακοιμηθουν οταν ξυπνησουν. Εγω ετσι εκανα γυρω στον 1,5 χρονο που το διαβασα και αρχισε σιγα σιγα να ξυπναει και να ξανακοιμαται διχως να με χρειαστει… ΝΑ κοιμουνται σερι, δεν παιζει. Ξυπνανε. Το θεμα ειναι να κοιμουνται παλι μονα τους ;-)

  4. ο μικρός μου ειναι 4 και μέχρι πριν 9 μήνες περίπου που έμαθα οτι είμαι εγκυος κοιμόμασταν μαζί.δεν κοιμόταν μόνος του με κανέναν τρόπο.επειδή δεν ήθελα!μου άρεσε που τον ενιωθα δίπλα μου.ήμουν ασφαλείς.τώρα με το νέο μέλος αναγκαστικά επρεπε να αποχωριστώ τον μεγάλο γιατί δεν χωράμε ολοι μαζί.το ξεκίνησα οταν ήμουν περίπου 2 μηνών και κάπου στη μέση τα καταφέραμε.πλέον αν και υπάρχει το μωράκι ο μεγάλος σπανια θα μας επισκευτεί στην κρεβατοκάμαρα και αυτό πολύ νωρίς το πρωί.μου λύπει όμως.τις νύχτες συκώνομαι συνέχεια να δω αν ειναι καλά.το μωράκι το εχω στην κρεββατοκάμαρα για οσο θα χωράει στην καλαθούνα και μετά στο δωμάτιο με τον αδερφό του.ειλικρινά δεν ξέρω πως θα τα αποχωριστώ και τα δύο τις νύχτες.και το μωράκι απο τοσο νωρίς μόνο του σε ένα δωμάτιο.ισως ειμαι υπερβολική αλλά πότε θα τα έχω αγκαλίτσα τα παιδιά μου?όταν γίνουν 10 που ξέρω δεν θα θέλουν ούτε να τα ακουμπάω?τι να πω επιτέλους ενα αρθρο που με συμφαίρει.ετσι και αλλιώς και να μην υπήρχε δεν με ενοιαζε.εγώ πραττω όπως νιώθω….

    • Κικι, πολυ καλα κανεις που κανεις αυτο που σε κανει να αισθανεσαι καλυτερα με τον εαυτο σου. Οτι και να διαβαζεις, πρεπει να κανεις αυτο που τελικα σας ταιριαζει σας προσωπικοτητες και σαν οικογενεια. Αλλιως εχεις τυψεις και παντα αναρωτιεσαι γιατι εκανες αυτα που εκανες ;-)

      Το μωρο γιατι “πρεπει” να βγει απο το δωματιο? Δεν καταλαβα…

      • το μωρό το εχω στην κρεββατοκάμαρα και κοιμάται στην καλαθούνα τώρα που ακόμα είναι 20 ημερών.καποια στιγμή δεν θα χωράει στην καλαθούνα.μην σου πω οτι είδη δεν χωράει γιατι ειναι και ψηλό το καμάρι μου.αναγκαστικά θα το παω στην κουνια η οποια ειναι στο παιδικό γιατι μονο εκει χωράει.αχ πολύ με αγχώνει όλο αυτό.νομίζω θα βάλω ένα ράντζο να κοιμάμαι και εγώ μαζί τους!!!!

      • Κικι, εμενα δεν χωρουσε η κουνια στο προηγουμενο σπιτι, οποτε… εβγαλα τα κωμοδυνα και τα εβαλα στον διαδρομο ;-)

  5. Εξαιρετικό άρθρο και μας απενεχοποιεί ιδιαίτερα, μιας και κοιμόμαστε 4 στο κρεββάτι μας!
    ‘Εχω ψάξει αρκετά το co-sleeping και πιστεύω πως είναι ότι καλύτερο για τα παιδιά (οι γονείς στριμώχνονται λίγο, αλλά τις περισσότερες φορές μας αρέσει).
    Όσο όμως και άν έψαξα, δεν είχα βρει μέχρι ποιά ηλικία είναι καλό, και αν από κάποια ηλικία σταματά να είναι. Ο Θανάσης μου είναι τεσσάρων και το Τζωρζίνι μου 22 μηνών. Μέχρι τώρα το ένστικτό μου λέει πως εφόσον τα παιδιά μας το θέλουν, η φύση το επιβάλλει (ποτέ δε δέχτηκα ότι τα παιδιά ζητούν κάτι από καπρίτσιο, συνήθως ικανοποιούν μία ανάγκη τους) και επομένως καλά κάνω και συνεχίζω!
    Η αλήθεια είναι πως στις 9.30 πέφτουν για ύπνο στα κρεββάτια τους, αλλά μέχρι το πρωϊ, σιγά σιγά έρχονται και χουχουλιάζουν δίπλα μας.
    Νομίζω πως είναι οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου!

    • Εβίτα κι εμείς ενα απο τα ίδια. Τεσσερις στο κρεβατι. Η μικρη στην κουνια της δηλαδη κολλημενη στην μερια μου διχως καγκελο. Τουλαχιστον ετσι ξεκινησαμε γιατι τα πρωινα την κανει απο πανω μου και παει στον Γιωργο ο οποιος κοιμαται αναμεσα μας. Επισης, ξηλωσαμε το κρεβατι και ειναι τα στρωματα κατω. Επεσε μια φορα απο το κρεβατι η καημενουλα…

      Αυτες τις στιγμες θα θυμομαστε και εμεις κι αυτα! ;-)

  6. Ελπίζω να μην πειράζει που μοιράστηκα το κείμενο σου στο fb επικολλώντας το σύνδεσμο σου! (επειδή δεν γνωρίζω τι επιτρέπεται και τι όχι)
    Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου να είστε πάντα υγιείς, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι!

      • Γεια σας, διάβασα το άρθρο και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Ο γιος μου είναι 3 μηνών και κοιμόμαστε μαζί από τη μέρα που γυρίσαμε από το μαιευτήριο.
        Η μόνη μου έννοια είναι πόσο θα πρέπει να το διατηρήσω αυτό καθότι είμαι single mother και αν έχει σχέση αυτό με το co-sleeping ή είναι άσχετο. Η αλήθεια είναι ότι βλέπω μεγάλη προσκόλληση του παιδού προς εμένα. Ακόμα και κατά τη διαρκεια της ημέρας κοιμάται επάνω μου ενώ όταν τον βάλω στο ρηλάξ ή στο κρεβάτι ξυπνάει αμέσως. Θα αλλάξει αυτό μεγαλώνοντας ή η περίπτωσή μου είναι ιδιάζουσα λόγω του ότι είμαι μόνη μου;
        Ευχαριστώ…:)

      • Λυδία (ωραίο όνομα!), να πως πρεπει να το δεις το θεμα… Πριν τρεις μηνες το μωρο σου ηταν μεσα σε μια υπεροχη κοιλια! στην οποια ουτε κρυωνε, ουτε πεινουσε, ουτε ποτε ενιωθε μονο. Παντα σε ενιωθε κοντα του, σε ακουγε και ενιωθε ασφαλεια. Το γεγονος οτι εισαι single mother δεν εχει σχεση. Ισως στο οτι ειναι προσκολλημεο μονο σε σενα και οχι και σε καποιον μπαμπα, αν και τα μωρα μονο τη μαμα τους χρειαζονται σ’ αυτη την ηλικια, ειδικα αν το θηλαζουν! Το co-sleeping απλα βοηθα το μωρο να αισθανεται την ασφαλεια που αποζητα, οχι να δημιουργει ανασφαλεια. Με λιγα λογια, το μωρο θα σε χρειαζονταν ουτως ή αλλως και ισως ακομα παραπανω αν το βραδυ κοιμοταν καπου μονο του και επρεπε να αναπληρωσει τη μερα την ασφαλεια που προσφερει η μαμα. Το να ειναι προσκολλημενο ειναι φυσιολογικο, ειναι αναγκη και τα μωρα εχουν φτιαχτει να ειναι προσκολλημενα στην μαμα τους και μονο οταν δεν τους δινεις σημασια ή τα αφηνεις να καταλαβουν οτι δεν σε ενδιαφερει (με το να κλαινε και να μην πας να τα πιασεις) , μονο τοτε “ξεκολλανε” απο την μαμα τους! Σιγουρα δεν θες κατι τετοιο, σωστα ;-) Ειναι σιγουρα κουραστικο να εισαι μονη σου, αλλα εχεις δεθει με το μωρακι σου και κανεις πολυ καλη δουλεια! Σιγα σιγα θα αρχισει να δενεται και με αλλα ατομα, αλλα ΕΣΥ θα εισαι παντα η πρωτη στην ζωη του, και οταν μπαινεις στο δωματιο, θα δεις πως θα φωτιζεται το προσωπακι του! Αμα θελει πανω σου ολη την ωρα, μπορεις να το “φορας” σε ενα σλινγκ. Δες κι εδω, αν δεν εχεις ιδεα που να τα βρεις ;-)

  7. Εχω μια κόρη 6 μηνών, είμαι 29,ειμαι single mother ουσιαστικα(ο μπαμπας την βλεπει σχεδον καθε μερα αλλά δεν μένουμε μαζί) και δεν πιστευω πρωτον οτι εφτασα στο σημειο να χαίρομαι τοσο που βρίσκω και διαβαζω τετοιες αποψεις(το λαχταραει η ψυχη μου, γιαυτο και το ψαχνω, που να επιβεβαιωνει το ενστικτο μου αλλα και την επιθυμια μου φυσικα να κοιμαμαι αγκαλια μαζι της)και δευτερον να ερχομαι σε αντιπαραθεση τοσο εντονα με τον εαυτο μου πριν γεννησω οπου ελεγα πως θα την βαλω οχ μονο στην κουνια της αλλα και στο δωματιο της!!απιστευτο…τωρα εφερα την κουνια της στο δωματιο μου μονο και μονο γιατι εχει πεσει (οταν δεν ειμαι εκει)…αλλα και παλι δεν την πολυσυμπαθει και ξυπναει το βραδυ και συνεχιζουμε στο κρεβατι μου

    • Βικυ, πριν γεννησω ελεγα οτι θα θηλασω για 6 μηνες και πως θα το βαλω στο κρεβατι τους και δωματιο τους πριν τους 6 μηνες ;-)

      Και ετσι, απο τοτε εμαθα πως μεχρι να βρισκομαι στην ιδια φαση, δε θα μιλαω αλλα θα μασαω! Χαχα!

      Join the club με λιγα λογια, και ακου το ενστικτο σου. Δεν υπαρχει καλυτερο πραγμα! :-)

  8. Ευχαρίστώ για την απάντηση mamalydia.Κάπως έτσι νιώθω, ό,τι κοροιδεύεις το λουζεσαι… ;) Mου έκανε τοση εντύπωση, πως γίνεται τόσες γυναίκες να διαβάζουν τι σκέπτομαι!(να ψάχνω ναντικρουσω οποιοδήποτε επιχείρημα σχετικά με τις συνέπειες του να κοιμάμαι μαζί με το μωρο μου).Και παρόλο που παρακολουθώ και εχω διαβάσει πολλα ενδιαφέροντα forum και γενικά ο,τι αφορά τα μωρά,είναι η πρώτη φορά που γράφω…τόσο εντυπωσιάστηκα… :)

  9. Pingback: Θα αφήνατε το παιδί σας να κοιμηθεί με ένα μαχαίρι..? « Gold Mum

  10. Εμείς, δεν ακολουθήσαμε κανένα “πρέπει”. Ούτε “πρέπει” να κοιμάσαι στο κρεβάτι σου, ούτε “πρέπει” να κοιμάσαι μαζί μας. Ο γιος μου, μέχρι τα 3 του χρόνια, δεν είχε έρθει στο κρεβάτι μας ούτε μια φορά. (δεν θήλαζα και είχε κόψει το ενδιάμεσο γάλα από μόνος του πολύ μικρός). Ξαφνικά, άρχισε να ξυπνάει και να λέει ότι είδε όνειρο και φοβάται. Τον παίρναμε ανάμεσά μας. Δεν το έκανε κάθε βράδυ, αλλά όταν το έκανε, θεωρούσα φυσικό να τον κρατήσω μαζί μου να ηρεμήσει, να νιώσει ασφάλεια. Τώρα, είναι πια σχεδόν 8 χρονών (πότε έγινε τόσο;) το έχει σταματήσει. Αν ξυπνήσει το βράδυ, ανάβει ένα επιπλέον φως στο διάδρομο και ξανακοιμάται. Η μικρή μας ταλιμπανίτσα, από μικρούλα, ούτε δύο χρονών, πηδούσε από τα κάγκελα της κούνιας της, ερχόταν δίπλα μου μέσα στο σκοτάδι, κολούσε τη μουρίτσα της στην δική μου και μου έλεγε: Μαμα πιο ‘κει, δε χωράω !!!!!!!!!!!! Το κάνει ακόμα μερικές φορές, κοντεύει τα 5 (νηπιαγωγάκι !!!!). Άλλες φορές πηγαίνω μαζί της στο κρεβάτι της και μου χαϊδεύει τα μαλλιά μέχρι να την πάρει ο ύπνος, άλλες φορές την κρατάμε ανάμεσά μας, αλλά τότε απλώωωωωνεται και φεύγει ο μπαμπάς για να πάει να κοιμηθεί στο κρεβάτι με τις πριγκήπισσες! Απλά, φυσιολογικά, χωρίς άγχος.

  11. ΕΜΕΝΑ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΚΟΙΜΟΤΑΝ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ 18 ΜΗΝΩΝ ΤΗΝ ΕΜΑΘΑ ΕΤΣΙ ΑΛΛΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΥΟΣ 5 ΜΗΝΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΗΣ ΧΑΛΑΣΩ ΧΑΤΙΡΙ!ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΘΟΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗ ΚΟΥΝΙΑ ΤΗΣ.ΕΝΙΩΘΑ ΤΥΨΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΟΧΩΡΩ ΕΤΣΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΟΥ ΠΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΛΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΜΕ ΚΑΝΑΝΕ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΟΤΙ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΑΛΗΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.

  12. ΚΑΛΟ ΤΟ 5 ΧΡΟΝΩΝ αλλά μετα πως φεύγεί.Γεια σας.απο 3 μηνών και μετα ο γιος μου κοιμοταν σε δικο του δωματιο.2 ετη μετα πηγαμε στο δικο μας σπιτι δικο του δωματιο δικο του κρεβατι,καιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι νεο μελος.την αδερφη του που η κουνια ηταν μεχρι 3 μηνων στο δωματιο των γονιών και μετα και αυτη στο δωματιο με τον αδερφο της.Το νεο κρεβατι ηταν καπως ψηλ’ο και καποιες φορες ξαπλωσα μαζι του εκτοτεεεεεεεεεεεεεεεε……………. 3 ή 2 στο διπλο ο ένας γονεις στο μονο αλλου τα σεντονια αλλου τα μαξιλαρια,.Μετά πως φευγει? κοντευει τα 7.αρνηται να παει στο δωματιο με την αδερφη του θελει ενα γονιο.Η δε μικρη κυρια παει μονη τησ για υπνο σπανια ζητα καποιον να κοιμηθει μαζι τησ,πωσ θα ξεκολησει? ποτε?

  13. Μπραβο βρε κοριτσια… Μολις πηγα τον 2 χρονων γιο μου στο κρεβατι του, για να μη μαθαινει μαζι μας… Και βεβαια το μετανιωσα. Ο αντρασμου ηδη κοιμαται στον καναπε, ο μικρος στην κουνια του και εγω μονη στο διπλο… Τι καταφερα; Ολοι μονοι μας…. Δεν θα ακουσω κανεναν ξανα, αφου εγω και ο αντρας μου δεν εχουμε προβλημα, γιατι να μην απολαμβανω το ζουζουνακι μου? Ξανα μπραβο (και ευχαριστω) για την απενεχοποιηση.

  14. Υπάρχει η αντίληψη πώς ειδικά τα αγόρια δε πρέπει να κοιμούνται με τη μαμά τους μετά τα 3 τους χρόνια.. γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουν πρόβλημα στις σχέσεις τους με αλλες γυναίκες όταν ενηλικιωθούν. Το έχω ακούσει άπειρες φορές αλλά μου είναι δύσκολο να τον βγάλω από το κρεββάτι μας και να τον βλέπω να τρομάζει το βράδυ.. Ισχύει κάτι τέτοιο?

  15. ολα καλα ομως τα ξημερωματα ξυπναω πιασμενη με 2 μικρα στο κρεββατι μας η πρωτη ειναι 4 χρονων και θελει να απλωνετε και πολλες φορες κοιμαμαι εγω στο κουνακι με το μωρο 3 μηνων και ο συζηγος στην ακρη μην την πλακωσει!!!τωρα το καλοκαιρι αρχισα να κοιμιζω την μεγαλη στο κρεββατι της σε διπλανο δωματιο με το δικο μας οποτε θελει μπορει να ερχετε ακομα και πιο μεγαλη να ειναι αν ξυπνησει στην νυκτα μεσα και τρομαξει η πορτα ειναι μονιμα ανοικτη και μπορει να μας βλεπει το μωρο θα συνεχισει να κοιμαται μαζι μας τουλαχιστον 2 χρονια ακομα ΑΛΛΑ AKOMA KAI ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΑΡΙΚΟ ΠΛΑΣΜΑ τωρα με το μωρο απογινε και την θηλαζω ακομα και πλεον δεν μπαινει καθολου τιμωρια εχει γινει εκτος απο παραπονιαρα και νευρικη!!!!

  16. Αναρωτιέμαι, αν δεν είχαμε διαβάσει τίποτα για τον ύπνο, αν δεν λαμβάναμε καμία συμβουλή απο γιατρούς, γονείς, ψυχολόγους και άλλους “ειδικούς” ή απλά αν ζούσαμε στην Κίνα, στην Αφρική ή στην Ελλάδα πριν 80 χρόνια, θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να περάσει απο το μυαλό μας η ιδέα οτι το παιδί μας πρέπει να μάθει να κοιμάται μόνο του; Προσωπικά έζησα στο πετσί μου τη μοναξιά του ύνπου ως παιδί. Ακόμα θυμάμαι πόσο ανεπιθύμητη κι απροστάτευτη ένιωθα όταν φοβισμένη μέσα στη νύχτα γύρευα καταφύγιο στο κρεβάτι των γονιών μου και δεν μου το επέτρεπαν. Αντιθέτως δεν θα ξεχάσω ποτέ τη γλυκιά αίσθηση και τη θαλπωρή όταν αποκοιμιόμουν στην αγκαλιά της γιαγιάς μου ( εκείνη δεν είχε τέτοιους “μοντέρνους” προβληματισμούς)

  17. Εμένα είναι 6 μηνών και κοιμόμαστε μαζί από την πρώτη μέρα! Ο άντρας μου μάλλον απλά μας ανέχεται, γιατί πιστεύει ότι δεν κάνει καλό στη σχέση μας και ότι δεν μας δίνει τη δυνατότητα να βρεθούμε λίγο μόνοι μας…Όμως όταν ξυπνάει το πρωί και βλέπει το χαμόγελό της τρελαίνεται και του φτιάχνει τη μέρα!!!!! Δεν ξέρω τι επιχειρήματα να του δώσω για να πειστεί ότι είναι το καλύτερο για το παιδί μας…τσατίζεται, αλλά δεν μας χαλάει χατίρι!

  18. Η δική μας αφού πέρασε μια φάση που ήθελε να κοιμάται στο κρεβάτι μας (γύρω στα 2), και μια που για να κοιμηθεί στο κρεβάτι της έπρεπε ένας από μας να ξαπλώσει μαζί της μέχρι να την πάρει ο ύπνος (γύρω στα 3), περίπου στα 5 που είχε μεγαλώσει και δεν χώραγε και πολύ άνετα με δεύτερο άτομο, μας πέταξε έξω από το δωμάτιό της και δήλωσε ότι: “Ως εδώ ήτανε! Δεν αντέχω άλλο να με ζουλάτε!”
    Έκτοτε, παίρνει αγκαλιά ένα λούτρινο σκυλάκι και κοιμάται σε χρόνο dt μόνη της. Δεν την πιέσαμε να φύγει ούτε τη μαλώσαμε ποτέ.

  19. Pingback: Τα παιδιά “πρέπει να κοιμούνται με τους γονείς μέχρι τα πέντε τους” | thekids.gr

  20. Pingback: Τα παιδιά “πρέπει να κοιμούνται με τους γονείς μέχρι τα πέντε τους” | ΑΡΙΔΑΙΑ 24

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s