Όλα του Γιώργου… εύκολα! 4 Νοεμβρίου, 2009

 

Και εννοείται οτι δεν μιλάω για τον Παπανδρέου, αλλά για τον δικό μου ολόδικό μου Γιώργο! Και όταν λεω εύκολα, εννοώ κατά τις δικές μου δυνάμεις και κατά πως περίμενα ίσως κάποια πράγματα για το μεγάλωμα του.

Δεν ξέρω αν έχει σχέση η φιλοσοφία μεγαλώματος που επιλέξαμε με τον άντρα μου. Το οτι δεν έμεινε να κλαίει ποτέ για παρισσότερη ώρα από όσο χρειαζόταν για να πάμε κοντά του. Το οτι τον θήλαζα μέχρι σχεδόν να του φύγει το μεγάλο ενδιαφέρον και η ανάγκη. Το οτι δεν το φοβερίσαμε ποτέ, αλλά του λέγαμε πάντα αλήθεια για οτιδήποτε. Το οτι τον αφήσαμε να κοιμάται στο κρεβάτι μας ακόμα και τώρα όποτε το θέλει. Το οτι δεν τον έχουμε δείρει ποτέ, ούτε καν στον ποπό, ούτε καν απαλά κάπου. Το ότι τα συζητάμε όλα (ακόμη και τις τιμωρίες του), το οτι σεβόμαστε τις επιλογές και τις προτιμήσεις του. Το οτι είμαστε διαλακτικοί μαζί του, αλλά και πάλι χωρίς να του κάνουμε όλα τα χατήρια. Το οτι δεν τον πιέσαμε ποτέ για τίποτα σχεδόν (εκτός αν ήταν απόλυτη ανάγκη) και τον αφήσαμε να έχει τον χρόνο του για όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν σε ένα παιδί της ηλικίας του… Μπορεί και τίποτα από αυτά! Μπορεί απλά να ήταν έτσι από τη στιγμή που γεννήθηκε και απλά τώρα τον μαθαίνουμε. Ποιός ξέρει - και πως μπορούμε να το μάθουμε άλλωστε;

Μας έχει διευκολύνει πάντως σε τόσα μα τόσα πράγματα καθώς μεγάλωνε! Αν εξαιρέσουμε τα αρκετά εως πολλά ξυπνήματα του μέχρι τα ενάμιση που άρχισε να κοιμάται σερί ή έστω αν ξυπνάει να μην ζητάει γάλα αλλά να ξανακοιμάται, αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι ήθελε να είναι συνέχεια στην αγκαλιά μου όταν ήταν μωρό και δεν έμενε μόνο του ούτε για λίγα λεπτά (εκεί πραγματικά με έσωσε το babywearing), όταν άρχισε να μεγαλώνει, ήταν και είναι δηλαδή το καλύτερο φυσιολογικό παιδί!

Τρώει από όλα. Η μεγάλη του αγάπη είναι τα λαχανικά και τα φρούτα! Μπρόκολο, καρότο, κολοκυθάκι με τις χούφτες και το στόμα μπουκωμένο! Κι ας είναι πιατάκι δίπλα σε παστίτσιο!!! Μήλα, αχλάδια, μπανάνες, πορτοκάλια, κάστανα, κουάκερ, σταφίδες, αμύγδαλα, μαύρο ψωμί, ρύζι, μακαρόνια, πατάτες. γλυκοπατάτες, φακές, φασόλια, κλπ! Νομίζω πως τα μόνα φαγητά που δεν του αρέσουν ίσως να είναι μπάμιες, ε και το κρέας το κόκκινο δεν το πολυτιμά, αλλά από την άλλη ούτε κι εγω… Μα όλα τα τρώει! Και τώρα εκεί που αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να θέλει πιο πολύ να τρώει μόνος του (το είχε ξεκινήσει παλιότερα και μετά το βαρέθηκε το σπορ), άρχισε πάλι μόνος του δίχως να του πει κάποιος κάτι.

Στους γιατρούς δεν έχει κλάψει με εμβόλιο, εξετάσεις, κλπ. Του λέμε τί θα του κάνει ο γιατρός και περιμένει υπομονετικά να τελειώσουμε και να φύγουμε! Θυμάμαι στο πρώτο του εμβόλιο το πόσο είχα αγχωθεί που θα κλαίει, που τί θα κάνω αν θα ανεβάσει πυρετό, αν, αν αν… Και τίποτα. Του έβαλε το εμβόλιο, πήγε να τα πάρει λίγο, αλλά με την αγκαλίτσα τα ξέχασε όλα! Και είχα μια τόση μα τόση περηφάνεια μέχρι που αναρωτήθηκα μήπως δεν νιώθει τον πόνο! Χαχα, έτσι για να αγχωνόμαστε με κάτι

Όταν μετακομίσαμε Ρόδο απο Χαλκίδα, πριν από ένα χρόνο και κάτι, όλα χαρούμενα. Διάβαζα για εφιάλτες, για κλάματα, για προβληματισμό… Τίποτα. Του εξηγήσαμε από πριν τί θα κάνουμε, πώς θα γίνουν όλα, πως θα ανοίξουμε την κούτα με τα παιχνίδια του και θα τα βάλουμε όλα στο καινούργιο τους σπίτι και όλα μια χαρά!

Με τις πάνες μέσα σε ένα 2ήμερο είχε καταλάβει την διαδικασία και άρχισε να ζητάει το γιογιό του και στην εβδομάδα την τουαλέτα. Είχαμε τα ατυχηματάκια μας, αλλά ενώ περίμενα οτι θα έπαιρνε καιρό το όλο θέμα και είχα προετοιμαστεί για δύσκολα μου το έκανε τόσο εύκολο το όλο θέμα και μέσα σε δέκα μέρες δεν φορούσαμε πλέον πάνες την μέρα, εντός και εκτός σπιτιού!

Με τον αποθηλασμό; Ο τέλειος αποθηλασμός! Έγινε στην ουσία κατά λάθος, το συνεχίσαμε και μέσα σε 2 μέρες είχε αποθηλάσει! Δεν το περίμενα! Κάθε μέρα αναρωτιόμουν αν θα μου ζητήσει γάλα μαμάς, αλλά δεν συνέβη παρά μόνο μια φορά που μάλλον ψιλοβαριόταν και με μια αλλάγη συζήτησης ξεχάστηκε το θέμα! Μετά απο 2 χρόνια και 2 μήνες κόπηκε το αγαπημένο του συνήθειο δίχως κλάμματα, δίχως πρηξήματα στήθους, χαπάκια και τύψεις…

Από φοβίες ή θέματα αποχωρισμού κανένα! Όσο “αγκαλίτσας” ήταν μικρός που προτιμούσε να παρακαλουθεί τον κόσμο κινούμενος στα χέρια της μαμάς παρά από το ρηλάξ του, άλλο τόσο κοινωνικός και ανεξάρτητος έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής οτι είναι. Δεν έχει φοβηθεί όταν μένει κάπου μόνος του δίχως μαμά και μπαμπά, δεν έχει κλάψει ποτέ επειδή τον αφήνουμε με παππούδες για να πάμε βόλτα. Ακόμα και εκεί γύρω στους 6 τους μήνες που αρχίζουν να φοβούνται και να μην θέλουν να αποχωριστούν τους γονείς τους. Δεν τον κοροϊδέψαμε βέβαια και ποτέ. Δεν τον αφήσαμε να παίζει κοιτάζοντας αλλού και να φύγουμε άρον άρον πριν προλάβει να μας πάρει χαμπάρι οτι φεύγουμε! Πάντα του λέγαμε οτι θα φύγουμε και θα έρθουμε αργότερα, φιλάκι και χαιρετούρα - αλλιώς πώς θα μας εμπιστευόταν αργότερα;

Και το καινούργιο του επίτευγμα, το οποίο ακόμα δεν μπορούμε να πιστέψουμε οτι θα κρατήσει; Εκεί που ένα βράδυ τον πήγαινε ο άντρας μου για ύπνο στο κρεβάτι μας αυτός έστριψε στην πόρτα που είναι πριν το υπνοδωμάτιό μας για να κοιμηθεί στο κρεβάτι του. Λέγαμε και σκεφτόμασταν να ξεκινήσουμε πιο τακτικά να τον βάζουμε στο κρεβατάκι του για ύπνο. Περίμενα να φύγουν μουσαφίρηδες και να στρώσω το κρεβάτι του με τα καινούργια του παπλώματα, να κάνουμε ολόκληρο θέμα για το πόσο ωραίο κρεβάτι έχει κλπ. και να ξεκινήσουμε. Έστω για να ξεκινά ο ύπνος εκεί ώστε όταν γεννηθεί η μπουμπούκα μας να έχω κάποια ώρα το βράδυ που να μην ξυπνάει τον Γιώργο ή που ο Γιώργος να ξυπνάει την μικρή… Και 3-4 μέρες πριν φύγουν οι επισκέπτες του φάνηκε ωραία ιδέα να κοιμάται εκεί! Και πως κοιμήθηκε; Ενώ συνήθως ξαπλώναμε μαζί του και μετά από ιστορία, κάναμε τους κοιμισμένους μέχρι να κοιμηθεί (βέβαια πολλές φορές μας έπαιρνε όντως ο ύπνος), τώρα του λέμε ιστορία, του δίνουμε φιλάκι, φεύγουμε από το δωμάτιο και κοιμάται μόνος του!!! Δηλαδή, helloooooooo!!! Τι ακριβώς συμβαίνει; Πόσο εύκολα μας τα έχει κάνει όλα αυτό το παιδί;

Μας έχει κάνει πεισματάκια, μας έχει πήξει στα “οχι” την περίοδο που λένε και τα βιβλία οτι θα το κάνει, αλλά όχι υπερβολικά πράγματα που δεν καταλαγιάζουν με τη συζήτηση. Τα βλέπουμε και λίγο χιουμοριστικά πολλές φορές τα πράγματα. Π.χ. μια φορά που δεν του έκανα το χατίρι για κάτι έπεσε κάτω και καλά για να βάλει τα ψεύτικα κλάμματα! Το πήρα στο αστείο κι εγώ και καλά οτι ο Γιώργος μου κάνει το χαλάκι και θα σκουπίσω τα πόδια μου. Τον γαργάλησα με τα πόδια, και όλα ξεχάστηκαν στο λεπτό! Είναι παιδί έχει κάποιες μέρες υπόδειγμα και μερικές που το βράδυ λες αγύριστη να ‘ναι! Δεν με έχει προβληματίσει όμως σαν συμπεριφορά, ειδικά σ’αυτά που λέμε οτι πρέπει να αλλάξουμε ή να κάνουμε το παραπάνω βήμα και αναρωτιόμαστε πώς πρέπει να το κάνουμε, οτι θα πρέπει να έχουμε υπομονή, οτι θα πάρει καιρό, κλπ, εκεί μας βγαίνει πάντα ασπροπρόσωπος και μένουμε να τον κοιτάμε καλά καλά και να κοιταζόμαστε μεταξύ μας με ένα δύσπιστο/περήφανο βλέμμα!

Εννοείται οτι είμαι η μαμά του και τα βλέπω όλα πολύ πιο ρόδινα ίσως από όσο είναι. Ολόκληρη ωδή στον Γιώργο έγραψα - δε φαίνεται; Αυτό το μπλόγκ όμως το έχω ξεκινήσει με αφορμή τον Τζώρτζη μου, να μην περηφανευτώ λοιπόν κι εγώ για το παιδί μου, το καμάρι μου, το μικρό μου θαύμα, τον λόγο της μεγάλης μου περηφάνιας; Και πού καλύτερα από εδώ;

Ποίημα… 20 Οκτωβρίου, 2009

I Took His Hand and Followed
Mrs. Roy L. Peifer

My dishes went unwashed today,

I didn’t make the bed,

I took his hand and followed

Where his eager footsteps led.

Oh yes, we went adventuring,

My little son and I…

Exploring all the great outdoors

Beneath the summer sky

We waded in a crystal stream,

We wandered through a wood…

My kitchen wasn’t swept today

But life was gay and good.

We found a cool, sun-dappled glade

And now my small son knows

How Mother Bunny hides her nest,

Where jack-in-the-pulpit grows.

We watched a robin feed her young,

We climbed a sunlit hill…

Saw cloud-sheep scamper through the sky,

We plucked a daffodil.

That my house was neglected,

That I didn’t brush the stairs,

In twenty years, no one on earth

Will know, or even care.

But that I’ve helped my little boy

To noble manhood grow,

In twenty years, the whole wide world

May look and see and know.

Οτι φταίνε οι ορμόνες τις εγκυμοσύνης είναι σίγουρο. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός οτι συγκινούμαι κάθε φορά που το διαβάζω…

Θα με συγχωρήσετε που είναι στα Αγγλικά, αλλά το να το μεταφράσω δεν έχει νόημα.

Η Κοινωνική Ανάπτυξη του Παιδιού 4 Οκτωβρίου, 2009

Πηγή: http://edis.ifas.ufl.edu/pdffiles/FY/FY42700.pdf

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Σε ένα σημαντικό βαθμό το παιδί μαθαίνει/αποκτά τον τρόπο της συμπεριφοράς  του μέσω της αλληλεπίδρασης, της συναναστροφής  και  της παρατήρησης των γονιών και των συνομιλήκων του. Η κοινωνική ανάπτυξη μπορεί να συντελεστεί με τους ακόλουθους τρόπους:

Μίμηση προτύπων – Τα παιδιά αποκτούν κοινωνικές δεξιότητες και σωστές συμπεριφορές παρατηρώντας και στη συνέχεια μιμούμενα τους τρόπους και το παράδειγμα ανθρώπων που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους – φίλων και ενηλίκων. Για να μπορέσετε να διδάξετε στο παιδί σας  σωστούς τρόπους, γίνετε γι’ αυτά τα ζωντανά πρότυπα για τον τρόπο που θέλετε να φέρονται. Για παράδειγμα, στην περίπτωση μιάς σύγκρουσης αντί να φωνάζετε και να αραδιάζετε διακοσμητικά επίθετα ή ακόμα και να πετάτε αντικείμενα, ηρεμήστε πρώτα εσείς και στη συνέχεια πάρτε μια βαθειά αναπνοή. Σε ήρεμο τόνο προσπαθήστε να πληροφορηθείτε τί συμβαίνει. Πείτε στο παιδί σας ότι η συμπεριφορά του έχει αντίκτυπο στους άλλους. Βοηθήστε το να βρει άλλους τρόπους να λύσει το πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Η βία ποτέ δεν μπορεί να είναι επιλογή επίλυσης συγκρούσεων.

 Ενίσχυση/εμπέδωση θετικής συμπεριφοράς – Οι όποιες συμπεριφορές ενθαρρύνονται και θεμελιώνονται απ’ τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Τα παιδιά αυθόρμητα και φυσικά έχουν την τάση να επαναλαμβάνουν συμπεριφορές που τραβούν την προσοχή των ενηλίκων.  Έτσι είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να επαινούμε τις θετικές συμπεριφορές και να αφήνουμε να περνούν απαρατήρητες οι αρνητικές. Τί συμβαίνει όταν το παιδί συμπεριφέρεται όπως επιθυμεί ο γονιός – όταν δηλαδή το παιδί παίζει αρμονικά με με κάποιο άλλο φιλικό παιδάκι και μοιράζεται τα παιχνίδια του; Συνήθως ο γονιός δεν λέει και δεν κάνει τίποτε. Ίσως να σκέφτεται: «Ας μην κοιτάξω καν προς τα εκεί μήπως και τους χαλάσω την όμορφη συντροφιά». Τί κρίμα! Δυστυχώς οι γονείς πολύ συχνά ξεχνούν ότι επαινώντας το παιδί ή χτυπώντας το χαϊδευτικά στην πλάτη είναι  ό,τι καλύτερο μπορούν να κάνουν ώστε το παιδί τους να επαναλάβει – πολλές και άπειρες φορές – τέτοιες καλές συμπεριφορές. Αυτή η μέθοδος λέγεται «τσακώνω το παιδί να κάνει κάτι σωστό» αντί του «το τσακώνω να κάνει κάτι κακό».

 Χαρακτηριστικά Γνωρίσματα – Το κάθε παιδί είναι μοναδικό. Μερικά παιδιά είναι γενικά πιο χαρούμενα, πιο δραστήρια, πιο αισιόδοξα και θετικά. Άλλα πάλι νευριάζουν ευκολότερα, είναι παρορμητικά, δεν υπολογίζουν τίποτε. Επίσης, σε καινούργιες συνθήκες και πρωτόγνωρες καταστάσεις κάποια παιδιά γίνονται κακόκεφα και πολύ διστακτικά. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι επίκτητα, δεν είναι δηλαδή φερσίματα που τα «κόλλησαν» στην πορεία, αλλά έμφυτα, είναι δηλαδή μέρος του χαρακτήρα τους, της ιδιοσυγκρασίας τους. Οι ειδικοί κατατάσσουν τα παιδιά σε μια απ’ τις παρακάτω κατηγορίες ή ιδιοσυγκρασίες ή χαρακτήρες:

 Το εύκολο παιδί - αυτό που στις πιο πολλές περιπτώσεις ακολουθεί τους κανόνες, δέχεται τις αλλαγές εύκολα και γενικά είναι καλοδιάθετο.

Το παιδί που αργεί να «πάρει μπρος» – του οποίου η διάθεσή είναι αρνητική και το οποίο προσαρμόζεται σε κάθε τι καινούργιο με αργούς ρυθμούς.

Το δύσκολο παιδί - αυτό που έχει συχνά νευρικά ξεσπάσματα, έχει υπερβολικές αντιδράσεις, καυγαδίζει και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις πάσης φύσεως αλλαγές.

Σε ποιον απ’ τους παραπάνω «τύπους» πιστεύετε πως ανήκει το δικό σας παιδί;  Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιά στοιχεία της συμπεριφοράς και της ιδιοσυγκρασίας του παιδιού είναι έμφυτα (αυτά δηλαδή με τα οποία γεννήθηκε το παιδί) και ποιά επίκτητα (αυτά δηλαδή που αποκτήθηκαν και καλλιεργήθηκαν στη συνέχεια). Ίσως πιστεύετε πως ό,τι απόκτησε και έμαθε στη διαδρομή το παιδί αυτό μπορεί να αλλάξει, ενώ ό,τι «έφερε» μαζί του με τη γέννησή του αυτό δεν γίνεται να αλλάξει. Αυτό είναι λάθος. Η συμπεριφορά του παιδιού σίγουρα μπορεί να αλλάξει – και αλλάζει – με τη γονική διαπαιδαγώγηση και τις μεθόδους/δεξιότητες που χρησιμοποιούνται. Το ερώτημα είναι προς ποιά κατεύθυνση θα είναι η αλλαγή – προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Ιδού η πρόκληση του να είσαι γονιός!

 

Συμπέρασμα: Υπάρχουν πολλοί παράγοντες πίσω απ’ την αρνητική συμπεριφορά ενός παιδιού. Όταν μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τους παράγοντες αυτούς καθώς επίσης και τις αιτίες και τις αφορμές, τότε θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε θετικά και να οδηγήσουμε το παιδί να αναπτύξει καλύτερα στοιχεία συμπεριφοράς.

To ξύλο μειώνει την εξυπνάδα των παιδιών! 1 Οκτωβρίου, 2009

 

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_28/09/2009_299504

Hμερομηνία :  28-09-09

 

Ένα χτύπημα με την παλάμη στα μαλακά του παιδιού, ενδέχεται να προκαλέσει κάτι πολύ περισσότερο από δάκρυα. Μπορεί να μειώσει το IQ, σύμφωνα με τον Αυστραλό κοινωνιολόγο, κ. Μάρι Στράους, ο οποίος μελέτησε την επίδραση του ξύλου στα παιδιά επί 40 χρόνια.

Έχοντας ως δείγμα 800 παιδιά, ηλικίας μεταξύ 2 και 4 χρόνων, μελέτησε επί 4 χρόνια την επίδραση του ξύλου και συμπέρανε ότι εκείνα που έτρωγαν ξύλο είχαν IQ πέντε βαθμούς χαμηλότερο από εκείνα που δεν υποβαλλόταν σ’ αυτήν την μέθοδο επιβολής πειθαρχίας.

Σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 5 και 9 χρόνων, που πήραν μέρος στην ίδια έρευνα, διαπιστώθηκε ότι το ξύλο μείωνε το IQ τους κατά 2,8 βαθμούς.

Ο κ. Στράους επισημαίνει ότι το αποτέλεσμα της έρευνάς του έχει μεγάλη σημασία για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών όλου του κόσμου.

Αλλά και η ψυχολόγος, δρ. Τζούντιθ Κέννεντι, από το Σίδνεϊ, υποστηρίζει ότι ενώ ένα ελαφρό χτύπημα στα οπίσθια, αραιά και που, δεν πρόκειται να έχει τραυματική επίδραση στο παιδί, το συχνό ξύλο, σίγουρα έχει βλαβερή επίδραση, επηρεάζοντας ακόμη και τη συμπεριφορά του.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς να Προσδιορίζουμε τις Αιτίες της Αρνητικής Συμπεριφοράς 21 Σεπτεμβρίου, 2009

 

Πηγή: http://edis.ifas.ufl.edu/pdffiles/FY/FY42700.pdf

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Όλα τα παιδιά μπορούν να παρουσιάσουν ανάρμοστη συμπεριφορά κατά καιρούς. Δεν διαθέτουν την πείρα των ενηλίκων και είναι απ’ τη φύση τους περίεργα και παρορμητικά. Η αρνητική συμπεριφορά τους  μπορεί να πάρει … χίλιες και μια μορφές – τόσο απρόβλεπτα και ευρηματικά είναι! Μερικά φωνάζουν, ουρλιάζουν, έχουν νευρικά ξεσπάσματα. Άλλα φέρονται ανυπάκουα ή τσακώνονται με τα αδερφάκια τους. Κατα τα πρώτα χρόνια της ζωής τους τα παιδιά σας είναι αναμενόμενο να δίνουν δείγματα τέτοιας αρνητικής συμπεριφοράς. Και έχει μεγάλη σημασία να μπορείτε να εντοπίζετε τις αιτίες που προκαλούν τέτοιες συμπεριφορές για τον απλούστατο λόγο ότι σας δίνει τη δυνατότητα να χειριστείτε αποτελεσματικά τις καταστάσεις που δημιουργούνται. Ο σωστός και θετικός χειρισμός όπως είναι λογικό οδηγεί σε καλύτερες σχέσεις και θετικό κλίμα. Στη συνέχεια σας δίνουμε συνοπτικά μερικούς απ’ τους λόγους της αρνητικής παιδικής συμπεριφοράς:

 

 Αρνητικά Συναισθήματα – Η συμπεριφορά ενός παιδιού είναι δυνατόν να επηρεαστεί απ’ τις διάφορες εμπειρίες που είχε στη ζωή του. Τα παιδιά που περνούν μια κρίσιμη περίοδο μπορεί να αισθάνονται προδομένα, συγχυσμένα, φοβισμένα και παραμελημένα. Μπορείτε να αναγνωρίσετε κάποιο ή κάποια απ’ τα παρακάτω συναισθήματα στο παιδί σας;

  

Θυμωμένο, δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης,  πληγωμένο, κακοφανισμένο, νοιώθει κατάθλιψη, νοιώθει απομονωμένο, ζηλεύει, νοιώθει ενοχές, είναι φοβισμένο, απελπισμένο, απογοητευμένο, λυπημένο, κακόκεφο

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που είναι δυνατόν να επηρεάζουν τον τρόπο που φέρονται τα παιδιά. Σαν τέτοιους θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την αρρώστια και τις παρενέργειες φαρμάκων. ΄Αλλος ένας παράγοντας είναι η ύπαρξη κάποιου σωματικού ή διανοητικού μειονεκτήματος. Θα προσθέσουμε έναν ακόμη: Υπάρχουν μελέτες που υποδηλώνουν πως κάποια σοβαρή κακοποίηση της μαμάς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να επηρεάσει την ψυχική διάθεση του παιδιού στη μετέπειτα ζωή του.

Παιδιά που έχουν βιώσει τραυματικές εμπειρίες και συμβάντα μπορεί να εκφράζουν τα συναισθήματά τους μέσα από ανάρμοστη συμπεριφορά, δηλαδή με το να χτυπούν, να δαγκώνουν,να  τσακώνονται, να παραβαίνουν τους κανόνες, να καυγαδίζουν κττ. Τα παιδιά με άλλα λόγια χρειάζονται την παρουσία ένός ευαίσθητου ενήλικα που να αναγνωρίζει και να προσδιορίζει τα συναισθήματά τους. Χρειάζονται κάποιον που να ακούει και όχι να κρίνει το αν και κατά πόσο τα συναισθήματά τους είναι θετικά ή αρνητικά. Χρειάζονται τέλος κάποιον που να ενδιαφέρεται τόσο πολύ γι’ αυτά που να κάνει τον κόπο να τα διδάξει και να τα δείξει πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους με πιο κατάλληλους και ενδεδειγμένους τρόπους.

 

 Οι Βασικές τους Ανάγκες δεν Έχουν Ικανοποιηθεί – Όταν οι βασικές ανάγκες του παιδιού για τροφή, προσωπικό χώρο, στέγη, ασφάλεια, ένδυση, ύπνο και άσκηση δεν έχουν ικανοποιητικά καλυφθεί, αυτό θα έχει αντίκτυπο στην ευημερία του και οδηγεί στα παρακάτω αποτελέσματα:

 

Βασική Ανάγκη	Συνέπεια
Πείνα	Όταν το παιδί πεινάει είναι πιθανό να γίνεται ιδιόρρυθμο, γκρινιάρικο και δυσάρεστο.
Έλλειψη ύπνου	Όταν το παιδί είναι ιδιαίτερα κουρασμένο και εξαντλημένο είναι πιθανό να απογοητεύεται εύκολα και να έχει νευρικά ξεσπάσματα.
Έλλειψη δραστηριότητας	Όταν το παιδί βαριέται είναι φυσικό να έχει τάση προς σκανταλιές και αταξίες.
Έλλειψη προσωπικού χώρου	Όταν το παιδί δεν έχει αρκετό χώρο να κινηθεί και να παίξει είναι πιθανό να αρχίσει να αγριεύει και να χώνεται παντού.

Γραμμένο για το… Δικό Μου Παιδί! 24 Ιουνίου, 2009

 

Αγέννητο παιδί

που κλώτσησες τα σπλάχνα μου

και μύρισα τα όνειρα μου.

Θαυματουργό παιδί

που βύζαξες τα στήθη μου

και τους έδωσες νόημα.

Αγνό παιδί

που κοίταξες μεσ’ τα μάτια μου

και είδα τον Θεό.

Δικό μου παιδί

που έπιασες το χέρι μου

και μ’ έκανες μάνα…

 

(19/05/2009)

Ο ύπνος (ανα)τρέφει τα παιδιά 23 Ιουνίου, 2009

ΛΟΝΔΙΝΟ.Με το Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΣΕΠΥ) συνδέουν φινλανδοί επιστήμονες την έλλειψη ύπνου σε παιδιά ηλικίας 7-8 ετών. Την έρευνα πραγματοποίησαν ειδικοί του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, οι οποίοι παρατήρησαν ότι τα παιδιά που κοιμούνταν κατά μέσον όρο λιγότερο από 7,7 ώρες εμφάνιζαν αυξημένη υπερκινητικότητα συγκριτικά με εκείνα που κοιμούνταν περισσότερο. «Αποδείξαμε ότι η μικρή διάρκεια ύπνου και οι δυσκολίες του ύπνου συνδέονται με συμπτώματα του ΣΕΠΥ και είδαμε ακόμη ότι ο σύντομος ύπνος αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης συμπεριφορικών συμπτωμάτων, ασχέτως των δυσκολιών ύπνου. Τα τελευταία ευρήματά μας δείχνουν ότι ο επαρκής ύπνος στην περίπτωση των παιδιών κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικός για την αποτροπή συμπεριφορικών συμπτωμάτων» αναφέρει η επικεφαλής της έρευνας δρ Τζούλια Παβόνεν.

 

 

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=265754&dt=29/04/2009

Ελέγχετε τα Πόδια του Μωρού σας 21 Μαΐου, 2009

Πηγή: http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=98708

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Τα πόδια ενός μωρού αναπτύσσονται πολύ γρήγορα. Κατά τον πρώτο χρόνου του είναι απαραίτητο να ελέγχετε τα πόδια του μωρού σας σε τακτική βάση ώστε να διαπιστώνετε πως υπάρχει ομαλή και φυσιολογική ανάπτυξη.

Ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος Ποδιάτρων προτείνει προς το σκοπό αυτό τα παρακάτω:

• Εξετάζετε προσεκτικά τα πόδια του μωρού σας. Οτιδήποτε ασυνήθιστο αντιληφθείτε να το αναφέρετε στον παιδίατρό σας.
• Αφήνετε περιθώρια στα πόδια του μωρού να κινούνται ελεύθερα. Αφήνετε το μωρό να είναι ξαπλωμένο με την πλάτη κάτω, χωρίς κουβέρτα ή κάποιο άλλο κάλυμμα, ώστε να μπορεί να κλωτσάει ελεύθερα τα πόδια του.
• Μην τυλίγετε ή σκεπάζετε σφιχτά τα πόδια του μωρού. Αφήνετε τα σκεπάσματα χαλαρά για να μπορεί να κουνάει τα πόδια του ελεύθερα.
• Μην αφήνετε το μωρό σας στην ίδια θέση για πολλή ώρα. Να το μετακινείτε συχνά. Οι συχνές αλλαγές θέσεων και οι μετακινήσεις βοηθούν τα πόδια του να χαλαρώνουν και το μωρό να αισθάνεται άνετα και ελεύθερα.

“Παιδί” Αλκίνοος Ιωαννίδης 4 Μαΐου, 2009

Ένα γλυκό τραγούδι για τα παιδάκια μας από τον πολυαγαπημένο μου τραγουδιστή…

Απολαύστε το!

Διόρθωση Προβληματικών Συμπεριφορών (Μέρος 5ο) 6 Φεβρουαρίου, 2009

Το Κλαψούρισμα

 

Πηγή: http://www.askdrsears.com/html/6/T063900.asp

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Πώς γίνεται ένας τόσο εκνευριστικός ήχος όπως είναι το κλαψούρισμα να βγαίνει από τόσο λατρευτά πλασματάκια όπως είναι τα παιδιά μας; Αποτελεί κράμα έκκλησης, απαίτησης, ενόχλησης και γκρίνιας με κάποιες παρεμβολές από ρουθουνίσματα και αναφυλλητά. Ο τόνος και η ένταση κλιμακώνονται με κατάληξη είτε την εξάντληση του κλαψουρίζοντος (κάτι που θέλει πολύ χρόνο να ολοκληρωθεί) είτε την καταπόνηση του αποδέκτη-ακροατή (κάτι που έρχεται πολύ γοργά).

 

Γιατί κλαψουρίζουν τα παιδιά; Η περίοδος του κλαψουρίσματος για τα περισσότερα παιδιά διαρκεί απ’ τα δυόμισυ μέχρι τα τέσσερα. Είναι τότε που πειραματίζονται με τη φωνή τους και κάνουν τις δικές τους διαπιστώσεις για την επίδραση που έχουν οι διάφοροι ήχοι στους ακροατές τους!!! Ο λόγος που ο πειραματισμός αυτός κρατάει τόσο πολύ είναι γιατί τα … μαγεύει η δύναμη και η αποτελεσματικότητα που διαθέτει το κλαψούρισμα. Ανάλογα με την ανταπόκριση των αποδεκτών, το κλαψούρισμα είτε θα προβιβαστεί σε πιο ενοχλητικά είδη ήχων είτε θα εξευγενιστεί σε κάποια πιο ευχάριστη μορφή ομιλίας.

 

Πώς θα μπορέσετε να σιγάσετε τον κλαψιάρη; Ιδού μερικές ιδέες και προτάσεις:

 

 ü  Παρατηρήστε τις συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες ξεκινάει το κλαψούρισμα, «προσπεράστε» το παιδί σας και κλείστε το δρόμο στο κλαψούρισμα.

      Αν το παιδί σας αρχίζει το κλαψούρισμα μόλις πιάσετε το τηλέφωνο, βρείτε κάτι που θα το κρατάει απασχολημένο και μετά κάντε το τηλεφώνημα. Αν το κλαψούρισμα εκδηλώνεται όταν το παιδί είναι κουρασμένο ή πλήττει, τότε η διόρθωση των συνθηκών διορθώνει ταυτόχρονα και το κλαψούρισμα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η άμεση ανταπόκριση στο παιδί λειτουργεί αποτρεπτικά για το κλαψούρισμα έτσι που το παιδί δεν χρειάζεται να προσφύγει στη χρήση εκνευριστικών τόνων για να σας περάσει το μήνυμά του.

 

  ü  Μην αφήνετε το κλαψούρισμα να κλιμακωθεί. Με την πρώτη συλλαβή και μόλις υποψιαστείτε την ύπαρξη κλαψιάρικου τόνου στη φωνή πείτε με αποφασιστικό ύφος: «Στοπ! Δεν ακούω την γκρινιάρικη φωνή σου!» και απομακρυνθείτε. Μετά, γυρίστε, κοιτάξτε το παιδί σας και προσθέστε: «Ευχαρίστως όμως θα σε ακούσω όταν μιλάς όμορφα».

 

 ü Δοκιμάστε και αυτό: «Αυτό δεν είναι το δωμάτιο για κλαψουρίσματα. Αν θέλεις να μυξοκλάψεις πήγαινε σ’ ένα άλλο δωμάτιο».

 

 ü Καταπνίξτε το κλαψούρισμα εν τη γενέσει του και κατευθύνετε τα πράγματα έτσι ώστε ο τόνος της φωνής του παιδιού να πάρει ευχάριστο χρώμα. Σε αντίθετη περίπτωση ρισκάρετε να επιτρέψετε το κλαψούρισμα να σας εξαντλήσει μέχρι του σημείου να παραδοθείτε – μια παραχώρηση που παρατείνει το στάδιο του κλαψουρίσματος. Όταν το παιδί συνειδητοποιήσει πως το κλαψούρισμα δεν βγάζει πουθενά, θα σταματήσει. Και σε τελική ανάλυση το παιδί θα πάρει αυτό που ζητούσε απ’ την αρχή, όχι όμως με το κλαψούρισμα αλλά με τον γλυκό τόνο της φωνής του και διατυπώνοντας την επιθυμία του ήρεμα και ευγενικά.

 

 üΈνας άλλος τρόπος να κερδίσετε το κλαψιάρικο παιδί με το μέρος σας είναι να αλλάξετε θέμα. Συνεχίστε να μιλάτε και να αποσπάτε την προσοχή του απ’ το κλαψούρισμα προς άλλα ενδιαφέροντα: «Α! Κοίτα αυτό το υπέροχο λουλούδι. Έλα να δούμε πώς μυρίζει». Δίνετε με τον τρόπο αυτό στο παιδί να αντιληφθεί πως το κλαψούρισμα δεν σας ενοχλεί.

 

Αν το κλαψούρισμα επιμένει, επανάλαβετε στο παιδί σας το κλαψούρισμά του (χωρίς δόσεις υπερβολής ή κοροϊδευτικό ύφος!) για να αντιληφθεί πόσο άχαρο και ενοχλητικό ακούγεται. Προσοχή όμως, μην το κάνετε αυτό όταν και οι δυο σας είσαστε συναισθηματικά φορτισμένοι. Κάντε το σε κάποια ήρεμη στιγμή. Κλαψουρίστε του: «Ποιο απ’ τα δυο προτιμάς, την «ξυνή» φωνή της Μανούλας («Δε θέλω να μαγειρέψω για βραδυνό») ή τη γλυκειά φωνή της Μανούλας («Αχ πόσο κουρασμένη είμαι. Τί ωραία θα ήταν να είχα λίγη βοήθεια!»); Άπαξ και το παιδί σας μάθει πως το κλαψούρισμα δεν φέρνει το αποτέλεσμα που θα περίμενε (και καθώς οι γλωσσικές του ικανότητες βελτιώνονται) τότε το κλαψούρισμα θα καταχωνιαστεί στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».