Το Blog μιας Μαμας

Απο τη Λυδία Θεοχάρη

Ποίημα… 20 Οκτωβρίου, 2009

I Took His Hand and Followed
Mrs. Roy L. Peifer


My dishes went unwashed today,

I didn’t make the bed,

I took his hand and followed

Where his eager footsteps led.


Oh yes, we went adventuring,

My little son and I…

Exploring all the great outdoors

Beneath the summer sky


We waded in a crystal stream,

We wandered through a wood…

My kitchen wasn’t swept today

But life was gay and good.


We found a cool, sun-dappled glade

And now my small son knows

How Mother Bunny hides her nest,

Where jack-in-the-pulpit grows.


We watched a robin feed her young,

We climbed a sunlit hill…

Saw cloud-sheep scamper through the sky,

We plucked a daffodil.


That my house was neglected,

That I didn’t brush the stairs,

In twenty years, no one on earth

Will know, or even care.


But that I’ve helped my little boy

To noble manhood grow,

In twenty years, the whole wide world

May look and see and know.


Οτι φταίνε οι ορμόνες τις εγκυμοσύνης είναι σίγουρο. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός οτι συγκινούμαι κάθε φορά που το διαβάζω…

Θα με συγχωρήσετε που είναι στα Αγγλικά, αλλά το να το μεταφράσω δεν έχει νόημα.

 

Γραμμένο για το… Δικό Μου Παιδί! 24 Ιουνίου, 2009

Κατηγορίες: Διάφορα, παιδί — mamalydia @ 11:41 πμ
Tags: ,

 

Αγέννητο παιδί

που κλώτσησες τα σπλάχνα μου

και μύρισα τα όνειρα μου.


Θαυματουργό παιδί

που βύζαξες τα στήθη μου

και τους έδωσες νόημα.


Αγνό παιδί

που κοίταξες μεσ’ τα μάτια μου

και είδα τον Θεό.


Δικό μου παιδί

που έπιασες το χέρι μου

και μ’ έκανες μάνα…

 

(19/05/2009)

 

Ξεφυλλίζοντας το σημειωματάριο μου… 17 Απριλίου, 2008

Κατηγορίες: Διάφορα — mamalydia @ 1:46 πμ
Tags:

Βρήκα ένα ποίημα που είχα γράψει όσο ήμουν ακόμα έγκυος με τον Γιώργο μου (2/12/2006). Από τότε δεν έχω γράψει κανένα άλλο ποίημα. Μου φαίνεται πως αν γράψω, θα είναι πολύ λίγο μπροστά στα αληθινά συναισθήματα που τρέφω για αυτό το μικρό ανθρωπάκι που μας κάνει άνω κάτω το σπίτι και μας τρελαίνει με τα γέλια του…

 

Εσύ που έρχεσαι                 

 

Δεν σ’ έχω δει, δε σ’ έντυσα, δεν σ’ έχω χαϊδέψει.

Κι όμως σε νιώθω, σου μιλώ, προσεύχομαι για σένα.

 

 

Σ’ ένα λεπτό, τον γάμο μας θα κάνεις οικογένεια.

Σ’ ένα λεπτό, θα μας βαφτίσεις μάνα και πατέρα.

 

 

Θα σ’ αγαπώ, θα σε φιλώ και θα σε νανουρίζω.

Θα σου μαθαίνω πράματα και θα σε προστατεύω.

 

 

Τα όνειρά σου θα τα δω, δικά μου πια θα γίνουν.

Λύσεις θα πρέπει να σου βρω, να σε καθοδηγήσω.

 

 

Θα πλέκω πούπουλα λευκά, φτερά για να ανοίξεις,

να μάθεις την ζωή κι εσύ, με τα δικά σου μάτια.