Στενοί Δεσμοί και Πατρική Φροντίδα 21 Ιουνίου, 2008

 

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

Πηγή: http://http://www.askdrsears.com/html/10/T131600.asp

 

Η δημιουργία στενών δεσμών δεν είναι κάτι που συμβαίνει τυχαία. Αντίθετα, είναι κάτι που έρχεται σαν αποτέλεσμα των δικών σας συνειδητών προσπαθειών. Σας δίνουμε στη συνέχεια εφτά εργαλεία που σφυρηλατούν στενούς δεσμούς καθώς και οδηγίες και ιδέες για το πώς ο μπαμπάς μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα εργαλεία για να συμβάλει και αυτός  στη δημιουργία κλίματος στενών δεσμών μεταξύ γονιών και παιδιών.

 

• Στενοί Δεσμοί κατά τον τοκετό. Όπως οι μαμάδες, έτσι και οι μπαμπάδες διαθέτουν την ικανότητα και το φυσικό ταλέντο της ανατροφής των παιδιών. Όσο πιο νωρίς μπουν στο χορό, τόσο πιο ικανοί και άνετοι θα είναι. Μπες και σύ μαζί με τη γυναίκα σου στο παιχνίδι του δεσίματος. Χάιδευε το μωράκι σας, μίλα του, κοίταζέ το στο πρόσωπο. Αν κάποια ιατρική επιπλοκή απαιτεί η μαμά και το μωρό να είναι για λίγο χωριστά, εσύ μείνε με το μωρό και χάρισέ του την πατρική επαφή κατά τις πρώτες ώρες της ζωής του.

 

• Θηλασμός: Ανατροφή δεν είναι μόνο ο θηλασμός, είναι και δημιουργία συνθηκών άνεσης. Ο πατέρας μπορεί να φροντίζει το μωρό του και να το κάνει να νοιώθει άνετα και ευχάριστα χρησιμοποιώντας άλλες τεχνικές. Μπορεί επίσης να προσφέρει βοήθειες στη μαμά ώστε να μπορεί να κάνει πιο άνετα το θήλασμα. Προετοίμασε ένα υγιεινό κολατσιό για τη μαμά. Έτσι θα έχει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά που στη συνέχεια θα μεταφέρει στο μωρό σας.

 

• «Φόρα» το Μωρό: Ο μάρσιπος αγκαλιάς βοηθάει στη δημιουργία δεσμών ανάμεσα στον πατέρα και το μωρό και το συνηθίζει να νοιώθει φυσικά και άνετα στην παρουσία του και τη συντροφιά του. «Φορώντας» το μωρό σου αποκτάς τη νοοτροπία πως και αυτό κινείται όπου κινείσαι και εσύ, ο κόσμος του και ο κόσμος σου είναι κοινός. Όταν γυρίζεις σπίτι απ’ τη δουλειά, βάλτο το στο μάρσιπο και πάτε μια βόλτα. Θα σε βοηθήσει να χαλαρώσεις και θα δώσεις έτσι την ευκαιρία στη μαμά να έχει και αυτή το διαλειμματάκι της.

 

• Κοιμήσου δίπλα στο μωρό: Στήριξε τη γυναίκα σου στην επιλογή αυτού του τρόπου ανατροφής. Αν το βρίσκεις λειτουργικό και χρήσιμο, συνεργάσου μαζί της και μην την πιέζεις να απογαλακτίσει γρήγορα το μωρό ή να το βάζει να κοιμάται σε δικό του χωριστό κρεβάτι.

 

• Μάθε να ερμηνεύεις σωστά το κάθε του κλάμα: Ανταποκρίσου ανάλογα. Απαλλάξου απ’ τη νοοτροπία που λέει «μην το χαλάσεις». Δεν «χαλάς» το μωρό όταν απαντάς στα καλέσματά του. Μάθε τρόπους να το ανακουφίζεις και να το παρηγορείς. Ανάμεσα στους πολλούς τρόπους που μπορείς να το κρατάς είναι οι εξής δύο:

 

Α. Βάλε το κεφαλάκι του στο λαιμό σου έτσι που ο λαιμός σου και το σαγόνι σου να «αγκαλιάζουν» το κεφαλάκι του και η ζεστή σου αναπνοή να πέφτει πάνω του σαν χάδι . Θα ανακαλύψεις πως λίγες θέσεις το ανακουφίζουν και το ηρεμούν όσο αυτή η θέση.

 

Β. Υπάρχει και μια ιδιαίτερα ανδρική θέση κουρνιάσματος. Βάζεις το αυτί του μωρού στην καρδιά σου – πετσί με πετσί. Οι χτύποι της καρδιάς σου σε συνδυασμό με τις ρυθμικές κινήσεις του στήθους σου, η αίσθηση των αναπνευστικών δονήσεων της κοιλιάς σου και ο βηματισμός σου, όλα αυτά αποτελούν για το μωρό μύηση στη μοναδική εμπειρία του στενού συνδέσμου του με τον μπαμπά.

 

• Ισορροπίες και Όρια: Οι πατρικοί δεσμοί στοργής διευκολύνουν τους μητρικούς δεσμούς στοργής. Έχε υπόψη σου ότι το έργο της μαμάς είναι φοβερά κουραστικό και απαιτεί θυσίες. Γι αυτό χρειάζεται το σύντροφό της δίπλα της στην κοινή προσπάθεια που κάνουν. Σπάνια συναντούμε μαμάδες που «μένουν από καύσιμα» ή που «κλατάρουν» σε οικογένειες όπου ο πατέρας συμμετέχει ενεργά στη γονική φροντίδα και δείχνει ευαισθησία στη νέα μητέρα. Όταν τα καθήκοντα που αφορούν στο μωρό είναι κατανεμημένα σωστά και στους δύο γονείς, τότε οι μαμάδες απολαμβάνουν πολύ περισσότερο αυτό που κάνουν. Και οι δύο γονείς είναι «στα χάι τους» – το ίδιο και γάμος τους.

 

• Μακριά απ’ τους καλοθελητές: Προστάτεψε τη γυναίκα σου απ’ τους κάθε φύσεως ειδικούς γιατί αυτό που καταφέρνουν τελικά είναι να υποσκάπτουν την εμπιστοσύνη που έχει στον εαυτό της σαν μητέρα. Οι πιο πολλές νέες μαμάδες βασανίζονται από αμφιβολίες για το κατά πόσο τα καταφέρνουν με τη φροντίδα του μωρού τους. Κατά συνέπεια, κάθε ενίσχυση των αμφιβολιών αυτών με αμφιλεγόμενες συμβουλές μόνο ζημιά μπορεί να κάνει. Ο δικός σου στόχος πρέπει να είναι να εμπιστεύεσαι και να υποστηρίζεις τα μητρικά της αισθητήρια και ένστικτα.

 

Μην κάνεις το λάθος να νομίζεις πως η φυσική ανατροφή, η ανατροφή δηλαδή που βασίζεται στη δημιουργία στενών δεσμών, είναι υπόθεση των μαμάδων μόνο. Όσοι μπαμπάδες σκέφτονται έτσι, χάνουν μια απ’ τις πιο σημαντικές εμπειρίες που προσφέρει η ζωή, μια εμπειρία που δίνει την ευκαιρία στους μπαμπάδες να εξελιχθούν, να ωριμάσουν και να δώσουν ουσία και πρακτικό περιεχόμενο στην αγάπη τους.

Η Ανταμοιβή: Οι 6 παρατηρήσεις μας για το πώς “βγαίνουν” τα παιδιά που ανατράφηκαν με τη μέθοδο Attachment Parenting 21 Μαΐου, 2008

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

Πηγή: http://www.askdrsears.com/html/10/T130600.asp

 

Παρατήρηση: Οι γονείς δεν θα πρέπει ούτε να οικοιοποιηθούν όλη την τιμή αλλά και ούτε να χρεωθούν όλη την ευθύνη για αυτό που τελικά θα καταλήξουν να είναι τα παιδιά τους μεγαλώνοντας. Ο κάθε γονιός κάνει το καλύτερο που μπορεί στο θέμα της ανατροφής των παιδιών του χρησιμοποιώντας ό,τι εφόδια και μέσα έχει διαθέσιμα. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση του ίδιου του παιδιού. Παρόλον ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνει ασφαλής και ολοκληρωμένος συσχετισμός ανάμεσα στην τακτική των γονιών κατά τα πρώτα χρόνια της ανατροφής των παιδιών απ’ τη μια και στην κατάληξη των παιδιών τους απ’ την άλλη, εντούτοις οι διαπιστώσεις μου μέσα απ’ την τριαντάχρονη παιδιατρική θητεία μου αναφορικά με τα παιδιά που ανατράφηκαν με τη μέθοδο του Attachment Parenting οδηγούν στο συμπέρασμα πως τα παιδιά αυτά παρουσιάζουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά:

 

1. Είναι παιδιά που νοιάζονται. Τα παιδιά του ΑΡ (Attachment Parenting) συμπάσχουν και ενδιαφέρονται. Τα παιδιά αυτά απ’ τη γέννησή τους απολάμβαναν φροντίδα και περιποίηση. Κάποιος πάντα τα φρόντιζε. Τα βασικά στοιχεία της οικογενειακής ζωής ήταν φροντίδα, προσφορά, προσοχή και ικανοποίηση των αναγκών. Σταδιακά όλα αυτά έγιναν στοιχεία της προσωπικότητας του ίδιου του παιδιού. Το παιδί από αποδέκτης έγινε δότης. Όταν οι φίλοι τους έχουν πρόβλημα, τα παιδιά αυτά τρέχουν να προσφέρουν βοήθεια. Είναι ευσπλαχνικά παιδιά που πονάνε μ’ αυτούς που πονάνε.

Μελέτες για προβληματικούς έφηβους και ψυχοπαθείς έχουν καταδείξει πως υπάρχει μια ανωμαλία κοινή σε όλους αυτούς: απουσία ενδιαφέροντος για τους άλλους. Δεν αισθάνονται τύψεις γι’ αυτό που κάνουν. Ενεργούν χωρίς να παίρνουν υπόψη τους τις συνέπειες που έχει η συμπεριφορά τους στους άλλους. Όλα αυτά δεν ισχύουν στην περίπτωση των παιδιών που ανατράφηκαν με το ΑΡ. Τα παιδιά αυτά σκέφτονται τα αισθήματα των άλλων πριν ενεργήσουν. Νοιάζονται για τις συνέπειες που έχουν οι ενέργειές τους στους άλλους. Διαθέτουν υγιή αίσθηση ενοχής, που σημαίνει ότι αισθάνονται άσχημα όταν ενεργούν άσχημα και αισθάνονται όμορφα όταν πρέπει. Όντως, τα παιδιά που έχουν μάθει την αξία των οικογενειακών δεσμών (και όχι μόνο) νοιάζονται. 

 

2. Είναι ευσπλαχνικά παιδιά. Το γεγονός ότι τα παιδιά αυτά είναι στο ρόλο του αποδέκτη στα πλαίσια τρυφερής γονικής φροντίδας, τα κάνει να δείχνουν ευαισθησία απέναντι στους άλλους. Μεγαλώνουν με έντονη αίσθηση του σωστού. Έτσι, όταν η έννοια του σωστού παραβιάζεται με κάποιον τρόπο γύρω τους, το διαισθάνονται απόλυτα και προχωρούν στις ενέργειες εκείνες που θα αποκαστήσουν τη διαταραγμένη ισορροπία.

Παρατηρώ τα παιδιά αυτά στα ομαδικά παιχνίδια. Βλέπω πως αυτά τα παιδιά που χόρτασαν να παίρνουν στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τώρα είναι γεμάτα καλή διάθεση να δώσουν. Είναι πολύ πρόθυμα να μοιραστούν πράγματα – κάτι πολύ δύσκολο για πολλά παιδιά. Στα ομαδικά παιχνίδια τα βλέπουμε να ενδιαφέρονται για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των άλλων, μια και με τέτοια φιλοσοφία και τέτοια πρότυπα έζησαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.

Τα παιδιά αυτά δείχνουν μεγαλύτερη ευαισθησία προς τους φίλους τους και τους γονείς τους. Δείχνουν υπερευαισθησία στα δικά σας συναισθήματα. Όταν είσαστε στρεσσαρισμένοι, αντιδρούν και εκείνα στρεσσαρισμένα. Τελικά, αυτή η υπερευαισθησία καταλήγει να γίνει προτέρημα, έτσι που όταν αισθάνεσαι άσχημα εκείνα θα κάνουν το παν να σε βοηθήσουν να νοιώσεις καλύτερα. Έχω δει τα δικά μου παιδιά αλλά και παιδιά άλλων να προσπαθούν να παρηγορήσουν τους στενοχωρημένους γονείς τους: “Μην κλαις, μαμάκα, θα σε βοηθήσω εγώ” ή “Μην ανησυχείς, μπαμπάκα, εγώ σ’ αγαπώ”. Το να βλέπεις ένα παιδάκι τριών χρόνων να παρηγορεί τον ενήλικα που αγαπάει αποτελεί μια απ’ τις πιο όμορφες ανταμοιβές που θα μπορούσες να περιμένεις. Κανένας επαγγελματίας θεραπευτής δεν θα μπορούσε να πει λόγια τέτοια που να συγκριθούν σε δύναμη με τα λόγια που πηγάζουν φυσικά και αβίαστα απ’ την καρδιά ενός ευαίσθητου παιδιού.

 

3. Είναι παιδιά που μπορούν και διατηρούν δεσμούς. Τα παιδιά το ΑΡ αναπτύσσουν την ιδιαίτερα ζηλευτή ιδιότητα να δημιουργούν στενές σχέσεις και δεσμούς. Έχουν την ικανότητα να αισθανθούν κοντά σε κάποια άλλο άτομο για τον απλούστατο λόγο πως πέρασαν τους πρώτους μήνες της ζωής τους, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους, σε αγκαλιές και στο στήθος. Τα παιδιά αυτά έχουν μάθει να δένονται με ανθρώπους και όχι με πράγματα. Έχουν γίνει άτομα “υψηλού επιπέδου αγγίγματος” (high-touch) ακόμη και στον σημερινό κόσμο της υψηλής τεχνολογίας (high-tech). [Υπάρχει λογοπαίγνιο εδώ που δυστυχώς "χάνεται" στη μετάφραση. Το νόημα του high-touch εδώ είναι "απλόχερο και απεριόριστο άγγιγμα", όπως η αγκαλιά, το χάδι και κάθε άλλη έκφραση τρυφερότητας].

Οι θεραπευτές των οποίων τα γραφεία είναι γεμάτα από πρώην παιδιά αυξημένων αναγκών που στερήθηκαν το είδος της ανατροφής που δίνει έμφαση στην άμεση ικανοποίηση των αναγκών του παιδιού, μας λένε ότι ένα μεγάλο μέρος των προσπαθειών τους στοχεύει στο να βοηθήσουν τέτοια άτομα να δημιουργήσουν κάποια στενή σχέση. Τέτοιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν πρόβλημα σχέσεων. Τους λείπει η ικανότητα να “πλησιάσουν” άλλους σε οποιοδήποτε είδος σχέσης. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα παιδιά “υψηλών αναγκών” (high-need) που είχαν το προνόμιο να πέσουν σε γονείς “υψηλής (διάθεσης για) προσφορά” (high-giving). Αυτά τα παιδιά τα πάνε θαυμάσια στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων. Οι διατήρηση δεσμών είναι κανόνας γι’ αυτά. Το μωρό του ΑΡ  είναι σχεδόν σίγουρο πως θα γίνει το παιδί που διατηρεί στενές φιλίες με συνομηλίκους του και ο ενήλικας που απολαμβάνει στενή οικειότητα με τον/την σύντροφο του/της. Είναι παιδιά με βάθος, ικανά για σχέσεις μέ βάθος (= ένταση και διάρκεια). Η στενή σχέση τους με τους γονείς τους και τα όποια άτομα τα φρόντιζαν τους ανέπτυξε την ικανότητα να δημιουργούν και να καλλιεργούν στενές σχέσεις. Τα παιδιά αυτά είναι πλασμένα για σχέσεις στοργής, έχοντας μάθει να δίνουν και να παίρνουν αγάπη.     

 

4. Είναι προσεχτικά παιδιά. Τα παιδιά που έχουν ανατραφεί με στενούς δεσμούς έχουν μειωμένη τάση για ατυχήματα. Συνηθισμένα στην ασφάλεια του δεσίματος με τους γονείς έχουν καλύτερη επίγνωση των δυνατοτήτων τους. Έτσι έχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν ανοησίες. Μεγαλώνοντας με το Attachment Parenting αποκτούν μια οργανωτικότητα που τους βοηθάει να ελέγχουν την παρορμητικότητα (ή αυθορμητισμό) τους που τους σπρώχνει σε επικίνδυνες ενέργειες. Αλλά ακόμη και παιδιά με υπερβολικό αυθορμητισμό μπαίνουν σε μπελάδες συγκριτικά λιγότερο αν είναι δεμένα και ασφαλή με το άτομο που τα φροντίζει σε μόνιμη βάση (μητέρα ή κάποιο άλλο άτομο). Το παιδί που ενεργεί με εσωτερική αίσθηση οργανωτικότητας και επαρκή αίσθηση του τί είναι σωστό, διαθέτει αρκετή σύνεση που το αποτρέπει απ’ το να ορμάει σε ανόητες ενέργειες. Σκέφτονται πριν δράσουν. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι τα παιδιά που έχουν ισχυρούς δεσμούς δεν έχουν συσσωρευμένη οργή μέσα τους. Η οργή προσθέτει το στοιχείο του κινδύνου στον αυθορμητισμό και κάνει το παιδί να παραγκωνίζει τη λίγη λογική που διαθέτει και να ξεχύνεται εμπρός και … όπου το βγάλει.

 

5. Είναι παιδιά με αυτοπεποίθηση. Παιδιά με υψηλό επίπεδο αναγκών και με γονείς που πλουσιοπάροχα και γενναιόδωρα ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις τους, μεγαλώνουν με μεγάλη αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς και το μάθημα που αποκομίζουν είναι πως είναι ασφαλές να εμπιστεύονται τους άλλους, πως ο κόσμος στον οποίο ζουν είναι γεμάτος ζεστασιά και ανταπόκριση, πως οι ανάγκες τους γίνονται γνωστές και ικανοποιούνται με συνέπεια. Η εμπιστοσύνη που έχουν στα άτομα που τους φροντίζουν μεταφράζεται και σε εμπιστοσύνη στον ίδιο τους τον εαυτό.

Είχα την αίσθηση πως ο γιος μου ποτέ δεν θα ήθελε να φύγει απ’ την αγκαλιά μου. Όμως, όταν έγινε δυο χρονών, συχνά έλεγε, “Εγώ κάνω” ή κάτι παρεμφερές. Ξέρω πως πολλές μαμάδες τρομάζουν στο άκουσμα αυτής της φράσης, γιατί ένα παιδάκι θέλει τουλάχιστον πέντε φορές περισσότερο χρόνο να ολοκληρώσει κάτι, έστω μικρό και ασήμαντο. Για μια μαμά ενός “προσκολλημένου” παιδιού, όμως, μια τέτοια φράση φέρνει μεγάλη χαρά. Τώρα που ο Ιωνάθαν μου είναι απορροφημένος δοκιμάζοντας να κάνει πράγματα από μόνος του, γοργά εγκαταλείπει πολλές απ’ τις μωρουδιακές του συνήθειες, όπως π.χ. να απαιτεί να τον πάω εδώ και εκεί καθώς και να μη θέλει να φύγει απ’ τα γόνατά μου. Πρέπει να παραδεχτώ πως μερικές φορές μου κακοφαίνεται που έχασα την αποκλειστικότητα! Όταν τέτοιες σκέψεις έρχονται, το μόνο που χρειάζεται να κάνω είναι να τον σφίξω στην αγκαλιά μου. Τότε αυτός αφήνει αυτό που κάνει εκείνη τη στιγμή και έρχεται κοντά μου. Κατά κανόνα, θα ‘λεγα πως είμαι περήφανος βλέποντας τον να μεγαλώνει και να γίνεται ένα ευτυχισμένο και γεμάτο αγάπη και αυτοπεποίθηση αγοράκι.

 

6. Γονείς με αυτοπεποίθηση. Οι γονείς που εφαρμόζουν τη μέθοδο του Attachment Parenting είχαν αυτοπεποίθηση από πριν. Χρησιμοποίησαν τα βασικά εργαλεία του ΑΡ, αλλά ένοιωθαν αρκετά σίγουροι με τον εαυτό τους και αρκετά ελεύθεροι να ξανοιχτούν και να διαμορφώσουν το δικό τους στυλ – αυτό που ταίριαζε στις τις δικές τους ιδιαιτερότητες και το δικό τους τρόπο ζωής. Όταν ερχόντουσαν στο ιατρείο μου για τους τακτικούς παιδιατρικούς ελέγχους, τους ρωτούσα πώς πάνε τα πράγματα. Τους πρότεινα πάντα να κάνουν τακτικές αξιολογήσεις και να διακρίνουν από μόνοι τους τί φέρνει καλά αποτελέσματα και τί όχι και να προβαίνουν στις σχετικές διορθώσεις και προσαρμογές. Πολλά πράγματα “παίζουν”. Υπάρχει διαφορά αποτελεσματικότητας επίσης από περίοδο σε περίοδο. Για παράδειγμα, μερικά μωρά αρχικά κοιμόντουσαν καλύτερα όταν ήταν με τους γονείς τους, αργότερα όμως ήταν ανήσυχα. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να γίνουν κάποιες διαφορετικές ρυθμίσεις στον τομέα αυτόν. Άλλα παιδιά αρχικά κοιμόντουσαν καλύτερα μόνα τους, αλλά κάποιους μήνες αργότερα ήθελαν να κοιμούνται με τους γονείς τους. Οι γονείς αυτοί χρησιμοποιούσαν σαν βαρόμετρο τους εαυτούς τους και το μωρό τους και όχι τις συνήθειες και τις προτιμήσεις της γειτονιάς.

12 ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ 4 Μαΐου, 2008

Συνοπτική απόδοση: Χρύσανθος Θεοχάρης

Πηγή (στα Αγγλικά): http://askdrsears.com/html/6/T061500.asp

 

 

Έχετε υπόψη σας τα εξής σημαντικά:

 

* Η αυτοεκτίμηση είναι το διαβατήριο του παιδιού σου για μια ζωή με καλή ψυχική υγεία και κοινωνική ευημερία.

* Η εικόνα που έχει για τον εαυτό του είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Μια κακή εικόνα για τον εαυτό του συχνά οδηγεί σε προβληματικές και ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

* Το να διαθέτει κάποιος υγιή και θετική εκτίμηση της (όποιας) προσωπικής του αξίας δεν αποτελεί στοιχείο ναρκισσισμού και αλαζονείας. Αντίθετα, σημαίνει πως έχει ρεαλιστική εικόνα των θετικών και αρνητικών πλευρών της προσωπικότητάς του.

 

Θέλεις να αποκτήσει το παιδί σου τη σωστή αυτοπεποίθηση; Τότε,

 

1. Εφάρμοσε τη μέθοδο ανατροφής Attachment Parenting, η οποία ενθαρρύνει την αλληλο-προσκόληση γονιών και βρεφών ή πολύ μικρών παιδιών. Κύρια έκφραση αυτής της προσκόλλησης είναι ο μάρσιπος που δίνει τη δυνατότητα στο γονιό να «φοράει» το παιδί του και να είναι έτσι άμεσα διαθέσιμος, πράγμα που προσφέρει στο παιδί την απόλυτη αίσθηση ασφάλειας.

 

2. Βελτίωσε τη δική σου αυτοπεποίθηση. Ενας γονιός που στερείται αυτοπεποίθηση σαν άτομο είναι πολύ δύσκολο να καλλιεργήσει αυτοπεποίθηση στο παιδί. Απ’ την άλλη, η παροχή γονικής φροντίδας έχει θεραπευτικό χαρακτήρα – βοηθάει το γονιό να αποκτήσει ο ίδιος αυτοπεποίθηση.

 

3. Γίνε ένας θετικός καθρέφτης. Η εικόνα του παιδιού για τον εαυτό του διαμορφώνεται κυρίως απ’ αυτό που διαισθάνεται πως οι άλλοι – πρώτιστα οι γονείς του – πιστεύουν γι’ αυτό. Τί βλέπει το παιδί σου στον «καθρέφτη» των αντιδράσεων σου; Θετική ή αρνητική εικόνα; Αν βλέπει θετική εικόνα, τότε θα δέχεται με προθυμία τις εισηγήσεις σου για διόρθωση των αρνητικών σημείων του.

 

4. Να παίζεις με το παιδί σου. Πολλά θα μάθεις για σένα και για το παιδί σου μέσα απ’ το παιχνίδι. Με το να του αφιερώνεις χρόνο για παιχνίδι τού περνάς το μήνυμα πως αξίζει να του αφιερώσεις χρόνο, πως το θεωρείς πολύτιμο.

 

5. Να απευθύνεσαι στο παιδί σου με το όνομά του. Το όνομά του είναι ταυτισμένο με τον εαυτό του και την προσωπικότητά του. Εξάλλου, ο τρόπος που αναφέρεις το όνομά του σε συζητήσεις με τρίτους, του στέλνει μηνύματα για το τί νοιώθεις γι’ αυτό και πόση αξία έχει για σένα.

 

6. Εφάρμοσε την αρχή της «μεταφοράς» επιδόσεων από κάτι το απλό σε κάτι πιο περίπλοκο. Τί σημαίνει αυτό; Όταν επαινείς το παιδάκι σου για το πόσο καλά τα καταφέρνει σε μικρολεπτομέρειες (π.χ. τακτοποίηση παιχνιδιών, «βοήθεια» να στρώσετε «μαζί» το κρεβατάκι του, κλπ.), αυτό θα το ενθαρρύνει να δοκιμάσει και να πετύχει καλές επιδόσεις σε μεγαλύτερα πράγματα μεγαλώνοντας.   

 

7. Προετοίμασε το παιδί σου για επιτυχίες. Βοήθησέ το να αναπτύξει ταλέντα και δεξιότητες. Ενθάρρυνέ το να κάνει πράγματα, να δοκιμάσει ξανά και ξανά για κάτι που βλέπεις πως έχει τις δυνατότητες και τα «φόντα» να πετύχει και να διακριθεί. Λίγη πειθαρχία δεν βλάφτει. Βρές τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ενθάρρυνση και το – σωστό και θετικό – «σπρώξιμο». Και τα δυο χρειάζονται σε σωστές δόσεις και αναλογίες. Προσοχή όμως: Δόστου να καταλάβει πως η αγάπη σου γι’ αυτό είναι αδιαπράγμάτευτη και δεν επηρεάζεται ούτε απ’ τις επιδόσεις του σε κάτι που δοκιμάζει, ούτε απ’ τα λάθη του, ούτε ακόμα και απ’ τις αποτυχίες του.  

 

8. Βοήθησε το παιδί σου να αποκτήσει γνώση και σύνεση στο σπίτι του πριν βγει «έξω» και έρθει αντιμέτωπο με τη γνώση «του δρόμου» και του «πεζοδρομίου». Πολλοί θεωρούν «πολιτικά όρθό» να μη διδάξουν τις δικές τους αρχές και αξίες στο παιδί, προτιμώντας να το αφήσουν να τα μάθει «μόνο του» όταν θα είναι σε θέση. Δυστυχώς, στις περιπτώσεις αυτές αυτό που στην πραγματικότητα γίνεται τελικά είναι να αφήνεται το παιδί έρμαιο των όποιων επιδράσεων τύχει να συναντήσει στο δρόμο του. Είναι δυνατόν να «ρίξεις» ένα πλοίο στη θάλασσα χωρίς πηδάλιο και πυξίδα και να περιμένεις να φτάσει σε κάποιο προορισμό; Δηλαδή, με κάποιο τρόπο κάπου θα φτάσει – μα σε ξέρα, μα σε υπήνεμο λιμάνι με τη βοήθεια του «Λιμενικού», μα στα χέρια πειρατών, μα στο βυθό, μα…! Αν οι γονείς δεν καθοδηγήσουν το παιδί τους, τότε ποιός είναι ο ρόλος τους; Όλοι οι ποικιλώνυμοι «απέξω» είναι με το παραπάνω πρόθυμοι να γίνουν οι καθοδηγητές του χωρίς καμιά «πολιτικά ορθή» διάθεση να παραχωρήσουν στους «άλλους» την ευκαιρία να στρατολογήσουν στις δικές τους τάξεις ένα έρμαιο των ρευμάτων.

Οι ενημερωμένοι γονείς καθοδηγούν το παιδί τους ενώ παράλληλα έχουν το σπίτι ανοιχτό στα άλλα παιδιά. Κρατούν την κατάσταση υπό τον έλεγχό τους και με διακριτικότητα «φιλτράρουν» τα εισερχόμενα και τα εξερχόμενα. Σταδιακά, αυτό το «φιλτράρισμα» θα μπορέσει να το κάνει το ίδιο το παιδί με τα δικά του φίλτρα και κριτήρια.       

 

9. Ξεχάστε τις ετικέτες. Οι γονείς έχουν την τάση να κολλούν ετικέττες στα παιδιά τους. «Το παιδί μου είναι κακοφάγανο», «ιδιότροπο», «φιλάσθενο», το παιδί μου «πάντα» κάνει αυτό ή εκείνο, κ.ο.κ. Πέρα απ’ τη δόση υπερβολής που κατά κανόνα συνοδεύει τον χαρακτηρισμό-ετικέττα, το μεγάλο πρόβλημα είναι το ότι το παιδί είναι το πρώτο που αποδέχεται την ετικέττα και παίζει με επιτυχία το ρόλο που του έχουν «αναθέσει» οι γονείς του – και τον παίζει με τη συνεργασία όλης της οικογένειας. Ψάχνει για ταυτότητα και οι γονείς τού κάνουν τη μεγάλη χάρη! Τί κρίμα! Η ψυχολογική ζημιά που γίνεται στο παιδί είναι μεγάλη και συχνά το συνοδεύει για όλη του τη ζωή. Συμβουλή: Αν πρέπει οπωσδήποτε να κολλήσεις στο παιδί σου ετικέττες, τότε δόστου τουλάχιστον καλύτερες, θετικές ετικέττες να φορέσει, τέτοιες που να εκφράζουν σωστά την προσωπικότητα του, δηλαδή ενθαρρυντικά σχόλια για κάθε τί καλό που προσπαθεί να δημιουργήσει.  

 

10. Παρακολουθήστε τις σχολικές επιδράσεις πάνω στο παιδί σας. Τα σχολεία μπορούν να αποβούν πολύ βλαπτικά για την ψυχική υγεία του παιδιού. Παιδιά και δάσκαλοι από κάθε καρυδιάς καρύδι κάνουν το σχολείο ένα πραγματικό χωνευτήρι θετικών και αρνητικών επιδράσεων. Οι αρχές και οι αξίες που του έδωσε/δίνει το σπίτι δοκιμάζονται σκληρά στην αρένα του σχολείου. Αυτό ταρακουνάει το παιδί και του δημιουργεί σύγχυση. Γι’ αυτό, χρειάζεται στενή παρακολούθηση απ’ τους γονείς, καλή επικοινωνία με τους δασκάλους απ’ τη μια και με το παιδί απ’ την άλλη. Είναι σ’ αυτή την ηλικία που το παιδί σας διαμορφώνει, σε μεγάλο βαθμό, τη συνείδησή του. Σας χρειάζεται πολύ και πρέπει να είσαστε δίπλα του.

 

11. Ανάθεσε αρμοδιότητες στο παιδί σου. Τα παιδιά χρειάζονται να κάνουν διάφορες δουλειές, γιατί με το να προσφέρουν βοήθεια μέσα στο σπίτι αποκτούν αυτοπεποίθηση και αφομοιώνουν αξίες. Τα κάνει να αισθάνονται χρήσιμα και σημαντικά, ενώ ταυτόχρονα τα βοηθάει να διοχετεύουν την ενέργειά τους σε αποδεκτές συμπεριφορές – και βέβαια αποκτούν δεξιότητες που θα αποδειχτούν πολύτιμες στο μέλλον.  

 

12. Ενθάρρυνε το παιδί σου να εκφράζει τα συναισθήματά του, όχι να τα συσσωρεύει. Η συσσώρευση συναισθημάτων δεν βοηθάει κανέναν, ούτε το ίδιο και ούτε τους γονείς. Άνετη έκφραση συναισθημάτων δεν σημαίνει ελευθερία για εκρήξεις και συγκρούσεις. Βοήθησε το παιδί σου να συνηθίσει σε μια ελεγχόμενη έκφρασή τους. Σιγά σιγά θα φτάσει να διακρίνει από μόνο του πότε και πώς θα πρέπει να τα εξωτερικεύει και πότε να τα ελέγχει – όχι όμως και να τα «θάβει». Σε όλα αυτά, βέβαια, το δικό σου καλό παράδειγμα θα βοηθήσει πολύ.

 

 

 

 

 

 

 

 

Attachment Parenting κι Εγω… 8 Απριλίου, 2008

Εντάξει, καλά τα άρθρα περί attachment parenting και περί τίνoς πρόκειται, αλλά ίσως βοηθήσει περισσότερο αν πω την δική μου εμπειρία και τον τρόπο που εγώ βίωσα αυτή την φιλοσοφία. Ίσως έτσι καταλάβουν πολλοί πόσο κοντά στον δικό τους τρόπο είναι αυτή η φιλοσοφία με το ξένο όνομα.

 

Στο μαιευτήριο δεν είχα την τύχη ενός φυσιολογικού τοκετού, αν και είχα επιλέξει το ΕΛΕΝΑ γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Είχα επίσης επιλέξει να μην βάλω επισκληρίδιο για να μπορέσω να νιώσω όλη την διαδικασία και να ζήσω την εμπειρία αυτή σε όλο της το μεγαλείο. Δεν ήξερα βέβαια ότι το να πάω σε πρόκληση (ακόμα και 2 μέρες με το που μπήκα στον δέκατο μήνα), δεν βοηθούσε και πολύ την κατάσταση. Αυτά όμως σε άλλη ανάρτηση (ποστ). Το θέμα είναι οτι βρέθηκα να κάνω ολική νάρκωση και καισαρική μετά απο 6 ώρες απανωτούς πόνους. Έτσι δεν είδα το μωράκι μου με το που βγήκε, δεν μου το έδωσαν να το πάρω αγκαλιά, δεν το θήλασα εντός του μισάωρου (σύμφωνα στις αρχές του attachment parenting). Μου το έφεραν στο δωμάτιό μου, ούτε καν θυμάμαι μέσα στην ζάλη μου τί ώρα, και μετά από λίγο ήρθε μια μαία και μέσα σε 5 λεπτά μου έδειξε πώς να το θηλάσω, κάτι που μου φάνηκε πολύ δύσκολο, και ο Γιώργος, με τη μια ευτυχώς, έπιασε σωστά το στήθος, και άρχισε να θηλάζει.

 

Με τον θηλασμό επέμεινα αρκετά. Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να μην του δώσω γάλα σε σκόνη και τα κατάφερα! Τον θήλασα αποκλειστικά για 5μιση μήνες, οπότε και ξεκινήσαμε στερεές τροφές, και 14 μήνες μετά ακόμα τον θηλάζω.

 

Στριφογυρίζοντας στο ιντερνετ όσο ήμουν ακόμη έγκυος,  πέτυχα ένα site με μάρσιππους αγκαλιάς (pouches και slings) και μου φάνηκαν πολύ γουστόζικοι. Μου άρεσαν σαν στιλ, μετά διάβασα και τα πλεονεκτήματα του babywearing και αποφάσισα να παραγγείλω έναν από Αμερικη. Ακόμα δεν είχα διαβάσει τίποτα για attachment parenting, αλλά ταίριαζε στο στιλ μου και έτσι δεν δίστασα. Αφού γέννησα και ένιωσα λίγο πιο άνετη με το μωρό (να το κρατήσω σωστά, να μην φοβάμαι οτι θα σπάσει αν το κουνήσω λίγο παραπάνω, κλπ), το δοκίμασα. Στην αρχή δεν του άρεσε, αλλά πολύ γρήγορα κατάλαβα οτι αν τον έβαζα μέσα και μετά περπατούσα και δεν έμενα σε ένα σημείο, το συνήθιζε. Λίγο αργότερα, έμαθα να τον βάζω και να τον βγάζω πολύ πιο εύκολα, βρήκα και μια κοπέλλα που τα έφτιαχε μόνη της και της παράγγειλα ένα ακριβώς στα μέτρα μου. Τελικά με βόλεψε όσο τίποτα. Εκεί μέσα ο Γιώργος, κοιμόταν στο άψε σβήσε, ειδικά αν άναβα και τον αποροφητήρα ο μονότονος θόρυβος του οποίου φαίνεται πως τον ηρεμούσε. Τον κοίμησα άπειρες φορές όταν δεν ήξερα πώς αλλιώς θα τα κατάφερνα, στις βόλτες τον έβαζα εκεί μέσα, στα ταξίδια με το αεροπλάνο και με μπλούζα θηλασμού, θήλαζε δίχως να βλέπει κανένας! Τώρα που έχει πάει 12 κιλά, ακόμα το χρησιμοποιώ όταν δεν θέλω να πάρω καροτσάκι ή δεν βολεύει, απλά δεν τον έχω σε ξαπλωτή στάση, αλλά καθιστό. Έχει τύχει να έχει πολλή υπερένταση και μόνο μέσα στο pouch να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Μετά, τσούπ τον έβγαζα, τον θήλαζα ξαπλωμένη λίγο ακόμα και συνέχιζε τον ύπνο του.

 

Η κοπέλα αυτή που μου έφτιαξε το pouch, μου μίλησε και για το attachment parenting και μου έδωσε το site του Dr. Sears το οποίο επισκέφτηκα και είδα ότι συμφωνούσε με όλα μου τα πιστεύω όσον αφορά στο μεγάλωμα του μωρού μου. Έτσι τον εμπιστεύτηκα και για πολλά άλλα θέματα (διατροφή, ανάπτυξη, συμπεριφορά, κλπ).

 

Τον Γιώργο δεν τον έχω αφήσει ποτέ του να κλάψει για περισσότερο απο όση ώρα χρειάζεται μέχρι να φτάσω κοντά του και να τον πάρω αγκαλιά να τον παρηγορήσω. Αν και πολλοί φοβούνται οτι αυτό θα δημιουργήσει ένα κλαψιάρικο μωρό, η φιλοσοφία του attachment parenting λέει ακριβώς το αντίθετο. Ότι δηλαδή με το να δίνεις σημασία στο κλάμα του μωρού ΚΑΘΕ φορά, δίνεις σημασία στό μοναδικό τρόπο που έχει το μωρό να επικοινωνήσει μαζί σου. Αυτό του μαθαίνει ότι οι γονείς του θα είναι εκεί όποτε χρειαστεί, και έτσι δεν νιώθει την ανάγκη να κλαίει συχνά. Και όντως ο Γιώργος δεν κλαίει εκτός αν πονάει, και τώρα τελευταια όταν του χαλάσω το χατήρι με κάποιο παιχνίδι, αλλά και πάλι εύκολα του αποσπώ την προσοχή με κάτι άλλο και ξεχνιέται αμέσως.

 

Τον είχα αγκαλιά όποτε το ζητούσε, αλλά και μέσα στο pouch ακόμα και όταν ήταν ήρεμος. Αυτό δεν τον έκανε μαμάκια, όπως πολλοί φοβούνται. Ίσα ίσα που δεν έχουμε ζήσει καμιά ιδιαίτερη κρίση κλάματος με ξένους. Λίγη διστακτικότητα μόνο για λίγα λεπτά και μετά σαν να τους ήξερε χρόνια.  Είναι αρκετά θαραλέος και παίζει άνετα με όποιον του το ζητήσει (εφόσον έχουν περάσει αυτά τα λίγα πρώτα λεπτά).

 

Δεν προσπάθησα να τον βάλω σε πρόγραμμα (ούτε φαγητού, ούτε ύπνου). Όποτε ήθελε να θηλάσει, θήλαζε για όση ώρα ήθελε, όποτε ήθελε να κοιμηθεί το έκανε, και πάλι για όση ώρα ήθελε. Μετά από κάποιον καιρό, είχε πλέον το πρόγραμμα του που, μισή ώρα πάνω, μισή ώρα κάτω, ήταν και είναι το ίδιο. Το βράδυ ακόμα ξυπνάει και θηλάζει και όταν βγάζει δόντια ακόμα περισσότερο, αλλά αυτό τελικά ίσως είναι και λόγω θηλασμού και, ακόμα περισσότερο, λόγω παιδιού. Το επόμενο ελπίζω και προσεύχομαι να μου βγει λίγο παραπάνω “κοιμισμένο”!

Διάβαζα κάποια στιγμή οτι τα παιδιά που μεγαλώνουν με το on demand σύστημα (βάσει απαιτήσεων, που σημαίνει, κάθε φορά που το παιδί ζητάει κάτι το παίρνει), μαθαίνουν να τα καταφέρνουν καλύτερα σε αντίξοες συνθήκες στην ζωή τους, ενώ αυτά που μεγαλώνουν με το on schedule σύστημα (βάσει προγράμματος), εξελίσσονται σε πιο οργανωμένα άτομα. Όλα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Το κύριο κατά του on schedule για μένα ήταν ότι μου ήταν πολύ δύσκολο να το τηρήσω, κυρίως επειδή το θηλάζω. Μπορεί δηλαδή να κλαίει το μωρό επειδή πεινάει κι εγώ να του δώσω λίγο νερό ή τσάι για να το κοροιδέψω. Δεν μου “καθόταν” καλά. Σε κάποιον άλλον μπορεί να “κάθεται” μια χαρά, οπότε με γειά του με χαρά του, σωστά;

 

Αν και 14 μηνών, κοιμάται μαζί μας (co-bedding, δείτε και σε προηγούμενο ποστ γι αυτό). Αρχικά κοιμόταν σε λίκνο, αλλά γρήγορα κατάλαβα οτι μου ήταν πιο βολικό να τον κοιμίζω δίπλα μου στο ίδιο κρεβάτι. Βόλευε πολύ τους πολλούς βραδινούς θηλασμούς του, και μας έδινε την ευκαιρία παραπάνω ύπνου. Τώρα, έχουμε το στρώμα μας κάτω (γιατί από τότε που άρχισε να μπουσουλάει, φοβόμουν μήπως πέσει από το κρεβάτι), κολλητά από την δική μου μεριά ένα μικρό στρωματάκι κούνιας το οποίο απο την άλλη του μεριά είναι κολλήμένο στον τοίχο και κοιμόμαστε όλοι μαζί στρωματσάδα! Βάση του Παγκόσμιου οργανισμού υγείας, ένα μωρό πρέπει να κοιμάται στον ίδιο χώρο με τους γονείς του (στο ίδιο δωμάτιο), μέχρι να κλείσει τουλάχιστον τους πρώτους κρίσημους μήνες της ζωής του (κρίσημους γιατί από τους 6 μήνες και μετά, μειώνονται κατά πολύ τα περιστατικά του μωρουδιακού αιφνίδιου θανάτου). Κατά την φιλοσοφία του attachment parenting ενα παιδί μπορεί να μείνει στο κρεβάτι των γονιών του όσο θέλει ή οσο θέλουν και οι γονείς, και δεν πρόκειται να επιρεάσει αρνητικά την ανεξαρτησία, δυναμισμό και αυτοεκτίμηση του. Ίσα ίσα θα βοηθίσει σε όλα αυτά. Έτσι ζουν στην Κίνα και θεωρούν τελείως φυσιολογικό η μητέρα να κοιμάται με το μωρό της. Όλα τα θηλαστικά πάνω στην γή, εκτός από τους ανθρώπους, δεν αφήνουν τα μωρά τους να κοιμηθούν μόνα τους, όσο αυτά δεν μπορούν να γυρίσουν μόνα τους στους γονείς τους, αν τους χρειαστούν. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να ζήσω κι εγώ αυτήν την όμορφη εμπειρία και ακόμα την χαίρομαι. ‘Οταν μάθει να κοιμάται περισσότερες ώρες συνεχόμενα και όταν θα έχω αποθηλάσει, θα αρχίσω σιγά σιγά να τον απομακρύνω από το κρεβάτι μας, αν και θα είναι ελεύθερος να επιστρέφει σ’αυτό όποτε θέλει. Κι εγώ, ακόμα θυμάμαι τις φορές που ξυπνούσα το βράδυ, πήγαινα στο κρεβάτι των γονιών μου, και κούρνιαζα στην δική τους φωλιά. Γιατί να μην το θυμάται και το δικό μου παιδί;

 

Και τέλος, όσον αφορά την σχέση μου με τον άντρα μου, του το είχα πει πριν γεννήσω, του το λέω και τώρα που έχουμε τον Γιώργο μας, οτι αυτός είναι πρώτος στην ζωή μου. Αγαπάμε όσο τίποτα αυτό το πλασματάκι που φέραμε μαζί στον κόσμο, και καλά κάνουμε και το αγαπάμε, αλλά θα μεγαλώσει και θα φύγει μια μέρα και θα μείνουμε πάλι οι δυο μας. Εμείς οι δυο θα παλέψουμε μαζί για την οικογένεια μας, απο μας θα μάθουν τα παιδιά μας πώς να δημιουργούν σχέσεις, πώς είναι ένας μπαμπάς και μια μαμά, από μας θα δουν την αγάπη μεταξύ των δύο φύλων, άρα εμείς πρέπει να είμαστε αγαπημένοι και να μην αφήνουμε την σχέση μας στην άκρη λόγω των παιδιών. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα. Τελικά ισορρόπησε και πάλι η σχέση μας με τα καινούργια δεδομένα και, παρόλο ότι υπάρχουν μέρες πιο κουραστικές από άλλες, μέρες με μεγαλύτερη ένταση και μικροκαυγαδάκια, η σχέση μας έχει φτάσει σε καλύτερο και οριμότερο σημείο. Είμαστε φίλοι και σύζυγοι όπως παλιά, με την όμορφη διαφορά οτι πλέον είμαστε και γονείς.

 

Αυτός είναι πάνω κάτω ο τρόπος που βίωσα εγώ το attachemnt parenting. Αν το καλοσκεφτούμε όμως, θα συνειδητοποιήσουμε πως ουσιαστικά δεν διαφέρει και πολύ απο τον τρόπο που οι γιαγιάδες μας μεγάλωναν τους γονείς μας! Έστω και αγράμματοι, το ένστικτο τους οδηγούσε σωστά στο να τα θηλάζουν, στο να τα κοιμίζουν μαζί τους (όλη η οικογένεια συχνά μοιραζόταν το ίδιο δωμάτιο), να τα “φοράνε” στην πλάτη και να τα παίρνουν στο χωράφι μαζί τους, κ.ο.κ. Δεν είναι κάτι πολύ ξένο τελικά, ε; Έκαναν βέβαια και πολλά λάθη. Αν είχαν τις δικές μας γνώσεις και τις δικές μας οικονομικές δυνατότητες, σίγουρα θα τα κατάφερναν πολύ καλύτερα. Εμείς τώρα γνωρίζουμε τα όποια λάθη τους και τα βάζουμε στην άκρη. Όλα όμως τα καλά τα κρατάμε. Και όλο αυτό έχει όνομα, attachment parenting. Και επειδή έτσι φανταζόμουν την οικογένεια μου και τον τρόπο που θα προσπαθήσω να τη δημιουργήσω, μου άρεσε που βρήκα κάποιον που το έχει ψάξει, το έχει μελετήσει και είναι σε θέση να δίνει χειροπιαστές συμβουλές, αλλά και μου δίνει κουράγιο για το ότι κάτι κάνω καλά και με πολλή υπομονή, να το συνεχίσω και να μην ακούω τον κανέναν να μου λέει ότι τα κάνω λάθος!

www.askdrsears.com

Τα πλεονεκτήματα του attachment Parenting 3 Φεβρουαρίου, 2008

Διαβάστε τα πλεονεκτήματα στο παρακάτω λινκ:

http://www.askdrsears.com/html/10/T130500.asp

Attachment Parenting 3 Φεβρουαρίου, 2008

Περί τίνος πρόκειται; Τί είναι η φιλοσοφία του μεγαλώματος ενός μωρού με αυτόν τον τρόπο; Οι 7 «νόμοι» βρίσκονται στην παρακάτω σύνδεση (link). Πάνω κάτω, προσπαθούμε (αν και σπανίως γίνεται στην Ελλάδα), να κρατήσουμε ή και να θηλάσουμε το μωρό μας αμέσως με το που το γεννήσουμε, ακούμε και σεβόμαστε το μωρό μας, ειδικά όταν κλαίει. Το θηλάζουμε, το «φοράμε», κοιμόμαστε κοντά του, δεν προσπαθούμε να ακολουθήσουμε “αυστηρούς” τρόπους για το πρόγραμμα στον ύπνο του (ειδικά όταν περιλαμβάνει λύσεις που αφήνεις το μωρό να κλάψει και να κοιμηθεί έτσι). Γενικά δεν προσπαθούμε από νωρίς να βάζουμε πρόγραμμα στο μωρό, κρατάμε ισσοροπία ανάμεσα στη σχέση μας με το μωρό και τη σχέση μας με τον άντρα μας αλλά και τον εαυτό μας.

http://www.askdrsears.com/html/10/t130300.asp

Babywearing 3 Ιανουαρίου, 2008

Το Baby wearing (να «φοράμε» δηλαδή το μωρό μας), είναι τρόπος μετακίνησης για πολλούς και φιλοσοφία για άλλους. Πρόκειται για μάρσιπους αγκαλιάς ή μαλακούς μάρσιπους.

Οι κλασσικοί μάρσιπποι μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα στην σπονδυλική στήλη ή στα ισχία του μωρού αν τοποθετείται εκεί πριν να μπορεί να στηριχθεί μόνο του καθιστό, ενώ οι μαλακοί μάρσιποι αγκαλιάς, προσφέρουν ένα περιβάλλον πολύ πιο άνετο, που μοιάζει με την αγκαλιά της μαμάς του, δεν πέφτει το βάρος στα ισχία και στη σπονδυλική στήλη (τα γόνατα του μωρού βρίσκονται πιο ψιλά από τον ποπό του και δεν κρέμονται ανεξέλεγκτα). Σε έναν μάρσιπο αγκαλιάς (sling, pouch), το μωρό μπορεί άνετα να κοιμηθεί, να το πάρουμε βόλτα, να κάνουμε τις δουλειές μας μέσα στο σπίτι και αυτό να παρακολουθεί, να θηλάζει, να νιώθει την θαλπωρή της αγκαλιάς της μαμάς του.

Τα καλά είναι πολλά. Τα μωρά μέχρι και τον 6ο μήνα της ζωής τους, δεν κακομαθαίνουν, και γι αυτό καλό είναι να τα παίρνουμε αγκαλιά και να μην τα αφήνουμε να κλαίνε, γιατί με το κλάμα τους μόνο μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας, και είναι κάτι πολύ σημαντικό γι αυτά να δίνουμε πάντα σημασία στο κλάμα τους. Μέχρι πρόσφατα, βρίσκονταν σε ένα ζεστό περιβάλλον, με διάφορους όμορφους και καθησυχαστικούς θορύβους, πάντα κάτι τα ακουμπούσε, κάποιος τα κουνούσε, ποτέ δεν ήταν μόνα, ποτέ δεν ένιωθαν κρύο, πόνο, πείνα. Και ξαφνικά βρίσκονται έξω από την κοιλιά της μαμάς τους και όλα αλλάζουν. Τα μωρά χρειάζονται την αγκαλιά και το άγγιγμα της μαμάς τους, όσο περισσότερο γίνεται. Με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν ότι όποτε το χρειάζονται, κάποιος είναι πάντα εκεί, κάτι που αργότερα τα κάνει να νιώθουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους γονείς τους, αλλά και δημιουργεί αυτόνομα άτομα, όχι εξαρτημένα όπως λανθασμένα, φοβούνται πολλοί.

Όλα αυτά τα στηρίζει και η φιλοσοφία του attachment parenting για την οποία υπάρχουν εξίσου πολλές συνδέσεις (links) στο διαδύκτιο και η οποία ταίριαξε απόλυτα με τις ιδέες που είχα για το μεγάλωμα του μωρού μου. Κοιμήθηκε άπειρες φορές στο pouch που πάντα είχα μαζί μου (πολύ πιο εύκολα από οποιονδήποτε άλλο τρόπο), και θήλαζε πολύ εύκολα δίχως να βλέπει κανείς τίποτα, με την βοήθεια μιας μπλούζας θηλασμού. Δεν τον άφησα ποτέ να κλάψει περισσότερο από όση ώρα χρειάζόταν να πάω να τον πάρω και έχει εξελιχθεί σε ένα μωρό που σπάνια κλαίει (εκτός από τις φορές που πρόκειται να βγάλει δόντι και πονάει).

 

Για την ιστορία του baby wearing, για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες καθώς και να διαβάσετε για αυτόν τον τρόπο μεγαλώματος των παιδιών, σας παραθέτω διάφορες συνδέσεις παρακάτω.

http://www.slingbabies.co.nz/Site/History_2.ashx

www.attachmentparenting.com

www.askdrsears.com

www.babywearing.gr

www.ntanta.gr

www.pantoumazi.gr