Αλλάζουμε τα σχολεία???

Κανονικό

10482454_10152324583457423_1281385658407816591_n

 

Λοιπόν, έχει κάποιον καιρό που σας είχα πει για ένα γκρουπ στο Facebook στο οποίο έχουμε μαζευτεί τώρα σχεδόν 5 χιλιάδες άτομα. Άλλοι εκπαιδευτικοί, άλλοι γονείς, άλλοι πανεπιστημιακοί, άλλοι που δεν ξέρω…

 

Αν θυμάστε, όλα ξεκίνησαν από αυτό εδώ το ποστ, όπου τα είχα πάρει -κοινώς- στο κρανίο, για το σύστημα που υπάρχει στην εκπαίδευση των σχολείων. Για το πως είναι, για το πως θα έπρεπε να είναι (βάσει κάποιων ανθρώπων που το έχουν ψάξει, αλλά και βάσει της λογικής), για το πως κάποιοι τα έχουν καταφέρει και έχουν δημιουργήσει σχολεία ελευθεριακά, διαμάντια, για το πώς κάποιοι τα έχουν καταφέρει εδώ στη χώρα μας. Διαβάστε το αν θέλετε ξανά και δείτε και τα βίντεο τα οποία θα σας ξεδιαλύνουν όσες απορίες έχετε περί του θέματος.

 

Και έφτασε λοιπόν ο καιρός που είμαστε έτοιμοι και ξεκινάμε να ετοιμάσουμε γραπτό αίτημα προς την κυβέρνηση. Προς το Υπουργείο Παιδείας, προς κάποιους που αισθανόμαστε αρκετά αισιόδοξοι πως έχουν όρεξη να κάνουν αλλαγές (από αυτά που βλέπουμε μέχρι σήμερα). Και ευχόμαστε να εισακουστούμε!

 

Κάποια από τα αιτήματα μας:

Να υπάρχει σεβασμός προς τους μαθητές. Να είναι το σχολείο δημοκρατικό.

Να υπάρχει αδειοδότηση ώστε να μπορούν να ανοίγουν νέα σχολεία στο στιλ αυτού στον Φουρφουρά και σχολείο στο σπίτι ή έστω αυτοδιαχειριζόμενα από γονείς.

 

Να μπορεί κάθε σχολείο (αν το θέλει) να αλλάξει, ακολουθώντας το πρότυπο του Φουρφουρά.

Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα που έχουμε μπροστά στα μάτια μας και που δουλεύει και κάνει πολύ καλή δουλειά και ονομάζεται Φουρφουράς. Ξεκινώντας από αυτό το παράδειγμα και δοκιμάζοντας νέες ιδέες, ανάλογα με το μέγεθος του σχολείου ώστε σιγά σιγά να ανοίξουν σχολεία που να μας δίνουν την δυνατότητα σε μια εκπαίδευση καλύτερη για τα παιδιά μας. Όπου θα μαθαίνουν αυτά που χρειάζεται για την ηλικία τους, όπως αρμόζει στην ηλικία τους.

 

Δεν θα αναλύσω το κάθε αίτημα, ούτε όλα όσα έχουμε σκεφτεί απαραίτητα για μια αλλαγή απαραίτητη για τα παιδιά μας. Όποιος ενδιαφέρεται, ας μπει στο γκρουπ, να βοηθήσει, να είναι μέρος σ’αυτή την αλλαγή που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε! Σας καλώ να πιστέψετε κι εσείς σ’ αυτό. Δεν είναι πια όνειρα! Πάμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Πολύ πιθανόν να χρειαστούν υπογραφές για να μαζευτούμε πολλοί και να τεθεί το ζήτημα στη Βουλή. Εκεί, ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει λοιπόν. Με την υπογραφή του ;-)

 

Το είπα στον γιο μου (όλη αυτή την προσπάθεια που κάνουμε για να έχουν σχολεία που θα μαθαίνουν όλα όσα μαθαίνουν, με έναν ευχάριστο τρόπο, δίχως εργασίες παπαγαλίας για το σπίτι, αλλά εργασίες έρευνας). Η απάντησή του ήταν: «Ωωωωωω, μαμάαααα. Να πάω σε τέτοιο σχολείο κι εγώωωωωω???? Σε παρακαλώωωω!!!»

 

Ναι αγόρι μου! Αυτό προσπαθώ! Να πας κι εσύ σε ένα τέτοιο σχολείο! ;-)

 

Μπείτε στο γκρουπ στο Facebook: Αλλάζουμε τα σχολεία, Αλλάζουμε την Παιδεία

Διαβάστε το άρθρο που τα ξεκίνησε: Τα παιδιά αξίζουν διαφορετικά σχολεία!

 

Δώρο καταστροφής!!!

Κανονικό

IMG_20150123_134557

 

Πριν χρόνια, είχε πέσει στην αντίληψή μου, ένα πολύ έξυπνο δώρο. Ήταν φτιαγμένο από μια μαμά για τον γιο της και μου είχε αρέσει πολύ. Είχα σκεφτεί ότι είναι το ωραιότερο αγορίστικο δώρο και ήθελα να θυμηθώ να το φτιάξω στον γιο μου, όταν θα φτάσει σε ηλικία να μπορεί να διαβάσει μόνος του. Και το θυμήθηκα!!! Τώρα βέβαια το συστήνω και σε κορίτσια! Είδα πόσο άρεσε στην κόρη μου καθώς το έφτιαχνα στον αδερφό της (ήταν φοβερή και το κράτησε μυστικό για πολλές μέρες), η οποία με έβαλε να της υποσχεθώ πως όταν ξέρει να διαβάζει κι αυτή, θα της φτιάξω ένα ίδιο!

 

IMG_20150123_102107

 

Το ωραίο και περίεργο αλλά και πολύ ευχάριστο για τα παιδιά, είναι το γεγονός ότι ενώ τις περισσότερες φορές, τους λέμε να προσέχουν τα πράγματά τους και να μην τα χαλάνε με αυτό το δώρο, τους λες το ακριβώς αντίθετο! Τους δίνεις ένα ημερολόγιο και τους γράφεις μέσα πως θα το καταστρέψουν! Εδώ είναι και το αρχικό ποστ που είχα κάνει πριν χρόνια!

IMG_20141212_213859

 

Αγόρασα λοιπόν ένα τελείως κλασικό μαύρο ημερολόγιο και άρχισα να γράφω μέσα διάφορους τρόπους που μπορεί να καταστρέψει ο γιος μου το ημερολόγιο που κρατάει στα χέρια του. Πράγματα όπως, να μουτζουρώσει με στυλό μέχρι να αρχίσουν να σκίζονται 5 σελίδες, ή να ρίξει σάλτσα από το φαγητό σε κάποια σελίδα, σαπούνι, λάδι, κλπ. Να πατήσει με το αυτοκίνητο μαζί με τον μπαμπά του όλοι το ημερολόγιο, να παίξει ποδόσφαιρο, να το δέσει στο ποδήλατο και να το κάνει βόλτες στο χωράφι καθώς αυτό σέρνεται στο χώμα, να το χρησιμοποιήσει για φτυάρι, να το ψαλιδίσει με ένα μεγάλο ψαλίδι, να φτύσει σε στόχους σε κάποιες σελίδες, να κάνει και δικές του ιδέες, να το δαγκώσει, να το πάρει και στο σχολείο να κάνει καταστροφές και με τους συμμαθητές του και πολλά άλλα, μέχρι να φτάσει στο τελευταίο όπου θα κάνει μπάνιο με το ημερολόγιο! χαχαχαχα :lol:

IMG_20141212_214214

IMG_20141212_214328 (1)

 

Στην αρχή δεν το πίστευε ο γιος μου. Μετά πήγε να στεναχωρηθεί στην δεύτερη τρίτη αποστολή όταν άρχισε να χαλάει, αλλά μετά έπιασε το νόημα και άρχισε να το χαίρεται και να μην σταματά να παίζει!

 

«Μαμά, εσύ το έφτιαξες?» με ρώτησε. Όταν του είπα ναι, απάντησε «Είναι τέλειο!!! Είσαι φοβερή! Το ξέρεις???» Ε, μάλλον του άρεσε αρκετά, λέω ;-)

5 χρονών!!!

Κανονικό

IMG_9099

Σήμερα είναι τα γενέθλια της Ναταλίας μου! Ο χρόνος ξεκινάει τα γενέθλια της οικογένειας με τη Ναταλία! Ήταν να γεννηθεί 4-5 Φεβρουαρίου, αλλά τελικά γεννήθηκε στις 17 του Γενάρη!

Στην τελευταία εξέταση, ο γιατρός μου είχε πει πως ήταν γυρισμένη σχεδόν κοιτώντας προς την κοιλιά μου αντί προς την σπονδυλική μου στήλη. Θα ήταν ένας δύσκολος τοκετός, αλλά δεν με ένοιαζε. Εγώ ήθελα να γεννηθεί φυσιολογικά. Το ίδιο βράδυ μιλούσα με μια φίλη στο τσατ και μου είπε πως λένε, πως αυτά τα παιδιά δεν σκύβουν ποτέ το κεφάλι! Πεισματάρικα και περήφανα! Έτσι ακριβώς όπως είναι αυτό το μικρό κοριτσάκι!

Γεννήθηκε και ήταν μικρούλα! Είχα ξεχάσει πως τα μωρά είναι τόσο μικρά! Και την αγάπησα αμέσως! Έκλαιγα μαύρο δάκρυ όταν μπήκε στην λάμπα για τον ίκτερο κι ας κοιμόταν όλο το βράδυ ήρεμα εκεί μέσα. Εγώ ένιωσα πως δεν την είχα προστατεύσει αρκετά! Γεννησα τελικά με καισαρική, πονούσα αλλά ήμουν μαμά δύο παιδιών. Είχα καταλάβει πως μπορείς να αγαπάς το ίδιο και το νέο μωρό της οικογένειας.

Η Ναταλία πραγματικά πιστεύω πως ήρθε στον κόσμο για να μου δείξει πως ποτέ μου δεν θα είμαι η τέλεια μαμά που θα ήθελα να είμαι! Είναι το παιδί που θα με βγάλει από τα ρούχα μου και μέσα σε λίγο θα θέλω να την λούσω στα χάδια! Είναι ένα κορίτσι που με κάνει να θυμάμαι τον εαυτό μου στην παιδική μου ηλικία, αλλά ζηλεύοντας την και λίγο γιατί είναι ακόμη καλύτερη σε όλα της και ελεύθερη (όσο γίνεται), να είναι αυτή που είναι. Είναι πεισματάρα, έχει πολύ δυναμισμό και αν θέλει κάτι, θα το καταφέρει. Θα κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να σπάσει τα νεύρα του άλλου ή αν αυτό σημαίνει πως θα προσπαθεί να το κάνει μόνη της.

Είναι περήφανη. Δεν θέλει να την βλέπουν να κλαίει, ούτε να γελάνε μ’ αυτήν με κάποιο της λάθος πχ. Και θέλει να τα κάνει όλα όμορφα και σωστά. Δεν την πείραζε παλιά να χάνει, αλλά τώρα είναι στην φάση που θέλει κι αυτή να είναι πρώτη.

Κλαίει και φωνάζει και δεν σταματάει μέχρι να νιώσει καλύτερα. Και ότι και να της πεις, δεν την πείθεις, από μωρό! Δεν την νοιάζει η γνώμη μας και αυτό από την μια είναι σπαστικό και από την άλλη μου αρέσει που έχει τα δικά της θέλω και δεν επηρεάζεται!

Όταν θέλει να είναι γλυκιά, στάζει μέλι! Όταν έχει χαρές, χαμογελούν όλοι! Όταν χορεύει την χαζεύουμε λες και βλέπουμε μια καταξιωμένη μπαλαρίνα να χορεύει την λίμνη των κύκνων. Δεν ξέρω πως έχει βρει αυτή την χάρη και την σοβαρότητα ταυτόχρονα!

Και είναι ακόμη μωρό. Θέλει την μαμά της όταν χτυπήσει, θέλει την μαμά της όταν φοβηθεί, είναι αγαθούλα, είναι μια κοριτσάκι με τα τσιμπίδια του και τα λούσα του και τις πόζες του.

IMG_9251

Αυτό το κοριτσάκι, ααααααχ! Ώρες ώρες λέω πως είναι δύσκολο να το μεγαλώνω. Για να μεγαλώσεις έναν δυναμικό ελεύθερο άνθρωπο πρέπει να μάθεις κι εσύ τι εστί ελευθερία και εκεί ζορίζεσαι! Ζορίζεσαι πολύ! Αλλά, μεγαλώνει, σε μαθαίνει, ξαναζορίζεσαι, ζορίζεται κι αυτή να μας κάνει να δούμε και εκεί που βλέπουμε, …λάμπουμε όλοι μαζί της!

Χρόνια σου πολλά αγάπη μου! Σε αγαπώ πολύ! Κι εγώ, και ο μπαμπάς και ο αδερφός σου! Χρόνια σου πολλά! Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά!

Πριν ακριβώς 8 χρόνια!

Κανονικό

George

 

Πριν ακριβώς 8 χρόνια, γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί! Πριν από κείνη την μέρα, δεν ήξερα ότι η ζωή μου θα άλλαζε τόσο! Φανταστείτε (το έχω ξαναπεί), πως έλεγα ότι θα ξεκινούσα δουλειά μετά από δύο ολόκληρες εβδομάδες. Και απλά στο ενδιάμεσο της δουλειάς θα μου έφερναν το μωρό να το θηλάσω στο αυτοκίνητο και να το πάρουν πίσω!

 

Πόσο μα πόσο στον κόσμο μου ήμουν!!! Που να ξέρω 8 χρόνια και 1 μέρα πριν τι θα σήμαινε ο ερχομός του Γιώργου στη ζωή μου! Που να ήξερα ότι το να είμαι μαμά, θα ήταν πλέον το πιο σημαντικό πράγμα που θα μπορούσα να κάνω για τα επόμενα χρόνια της ζωής μου? Που να ήξερα ότι θα με συνέπαιρνε τόσο όλο αυτό, που πλέον για μένα θα ήταν η μοναδική δουλειά. Που αργότερα ακόμη και η επαγγελματική μου δραστηριότητα θα άλλαζε κατεύθυνση! Που να ήξερα ότι μέσα από σένα Γιώργο μου, θα μάθαινα τόσα για μένα! Που να ήξερα πως όλη μου η υπόλοιπη ζωή, θα είχε να κάνει με το μεγάλωμα σου και μετά και της αδερφής σου, πως θα προσπαθούσα για το καλύτερο στην διατροφή σας, στην ανάπτυξή σας και στην ψυχολογία σας!

 

Από την ώρα που γεννήθηκες ήσουν ένα μωρό που ήθελε να εξερευνήσει! Με μεγάλα ανοιχτά μάτια όλη την ώρα, δεν ήθελες πολύ ύπνο και καθισιό. Ήθελες να είσαι σε μια αγκαλιά που να σε παίρνει βόλτες! Και αυτό κάναμε! Αρχικά ο μπαμπάς σου και όταν ανάρρωσα από την καισαρική κι εγώ! Σε είχα δεμένο πάνω μου με ένα sling και σε είχα εκεί συνεχώς. Οπουδήποτε αλλού, δεν σου άρεσε άλλωστε! Και μεγάλωνες, μεγάλωνες. και όλο και παθαίναμε την πλάκα μας! Τόσο που όταν έμεινα έγκυος με την αδερφή σου, αναρωτιόμουν αν θα μπορέσω να την αγαπήσω όσο εσένα. Τόσο που ενώ πάντα ήθελα κορίτσια, τώρα πια ήθελα αγόρια. Αρκεί να σου μοιάζουν!

 

Όταν έγινες ο «μεγάλος» αδερφός, πριν 5 χρόνια, ήσουν μικρούλης αγαπούλα μου! Κι όμως γιατί νομίζαμε πως ήσουνα μεγάλος? Και συμπεριφερόσουν σαν μεγάλος. Κατανοούσες σαν μεγάλος και ζήλευες μωρό μου κι ας μην το έδειχνες! Και όταν το έδειχνες, ένιωθα πως κάνω εγώ κάτι λάθος, αλλά πως να μην ζηλέψεις? Μοιραζόσουν πια την μαμά σου με ένα μωρό! Κι όμως παρέμεινες ένα τόσο καλόκαρδο παιδί! Δέχεσαι ακόμη τα λάθη μας με αγάπη! Καταλαβαίνεις και δέχεσαι τον άλλον. Η ενσυναίσθησή σου με έχει στείλει πολλές φορές αδιάβαστη!

 

Ξέρω πως έγινες πολλές φορές το πειραματόζωο μιας και είσαι ο πρώτος. Βλέπω όμως ότι όσα λάθη και να κάναμε, παραμένεις διαμάντι! Ένα διαμάντι που λάμπει, και σαν πρίσμα αναλύει τα χρώματα του φωτός ώστε να υπάρχει κατανόηση των πραγμάτων και να μπαίνουν όλα σε μια σειρά βάσει σωστών προτεραιοτήτων!

 

IMG_9265

 

Σήμερα έγινες 8 χρονών! Πριν από 8 χρόνια, έγινα μαμά! Μεγάλωσες! Μεγάλωσα κι εγώ! Σου μένουν μόνο 30 πόντοι για να με φτάσεις! Σου αρέσει να σε αγκαλιάζω και να σου λέω τρυφερά λόγια! Η αίσθηση του χιούμορ σου είναι τόσο καλή και πραγματικά μερικές φορές κατουριόμαστε από τα γέλια! Τα κοριτσάκια αρχίζουν να σε ερωτεύονται (και δίκιο έχουν δηλαδή) και εσύ παραμένεις γλυκός και αθώος! Και άταχτος, και ξεχασιάρης και λίγο απρόσεκτος! Αλλά, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που θα άλλαζα αν αυτό σήμαινε πως δεν θα ήσουν ο εαυτός σου!!! Σε αγαπώ και θέλω να το θυμάσαι! Ακόμη και όταν θα μπεις στην εφηβεία και ότι κάνω θα σου φταίει! Σε αγαπώ απένταντα (όπως έλεγες μικρούλης)! Κι εγώ, και ο μπαμπάς σου και η αδερφή σου, που μπορεί να σου σπάει τα νεύρα καμιά φορά αλλά σε αγαπά και σε θαυμάζει και όταν πάω να την μαλώσω για κάτι που σου έκανε, τότε την λυπάσαι και αλλάζεις γνώμη!

 

Σήμερα έγινες 8 χρονών. 10 ακόμη και θα γίνεις όπως έλεγε μια φίλη, απλά φιλοξενούμενος στο σπίτι μας. Θα φεύγεις θα έρχεσαι, θα σπουδάζεις, θα τελειώσεις, θα έχεις φτιάξει τη ζωή σου. 10 χρόνια ακόμη από τα οποία, λίγα μένουν που θα είσαι ακόμη παιδάκι! Περιμένω και το τότε με ανυπομονησία, αλλά και το τώρα το λατρεύω! Βασικά, γιατί ο κάθε χρόνος που περνάει σου πάει απερίγραπτα!!!

 

Χρόνια σου πολλά γλυκό μου αγόρι! Πολλά, καλά, ευτυχισμένα, γεμάτα αγάπη και πολύχρωμα! <3

2014 οπως το ειδε το wordpress!

Κανονικό

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 340,000 times in 2014. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 15 days for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Καλά Χριστούγεννα!!!

Κανονικό

santa-sick-cold-sneezing

 

Πως είστε??? Όλοι καλά εύχομαι! Εμείς έχει κάτι μέρες τώρα που έχουμε περάσει όλοι κι από κάτι. Εγώ στο λάιτ, ο Γιώργος, η Ναταλία και ο Μάκης στο πιο βαρύ τους. Πυρετούς, βήχες, μύξες, και γκρίνιες (όλα μαζί όμως, όχι ο καθένας κι από κάτι!)! Ο Μάκης μόλις έγιανε, ο Γιώργος είναι στο τσακ «είμαι-καλά» και η Ναταλία συνεχίζει. Μια μέρα έτσι, μια μέρα καλά, μια μέρα πάλι τα ίδια!

 

Η ξαδέρφη τους η Μαργαρίτα είναι εδώ από το Μόναχο. Περίμεναν μέρες πως και πως την Μαργαρίτα και όταν ήρθε… δεν μπορούσαν να παίξουν για να μην κολλήσουν ο ένας τον άλλον! Έκλαψαν τα δικά μου, στεναχωρέθηκε και η Μαργαριτούλα, αλλά κατά τα άλλα ήταν πολύ γενναία παιδιά! Χτες μάλιστα έπαιζαν οι μεν από μέσα από την μπαλκονόπορτα και η Μαργαρίτα απ’ έξω! Γέλασαν και έπαιξαν έτσι για τουλάχιστον μισή ωρίτσα! Σήμερα βρήκαμε άλλη λύση. Με μάσκα από το φαρμακείο! Τι να κάνουμε?

 

Όλος ο κόσμος άρρωστος. Πονοκέφαλος, στομαχόπονος, πυρετός, βήχας! Με λίγα λόγια, μια ίωση με απ’ όλα! Ούτε γύρος να ήταν!!!

 

Παρ’ όλα αυτά βέβαια, δεν πτοούμαστε! Και τα μελομακάρονά μας φτιάξαμε, και καλά περνάμε και ξεκουραζόμαστε μέσα στο σπίτι αντί να τρέχουμε από δω κι από κει. Στο σπίτι, βαρεμένα, χουζούρικα, με πολλές αγκαλίτσες, περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη να μας φέρει τα δώρα!

 

Πολλές πολλές ευχές λοιπόν σε όλους, για καλά, χαρούμενα και όμορφα Χριστούγεννα! Αν δεν είστε κι εσείς καλά, περαστικά σας εύχομαι, αν είστε πολύ χάλια, σας εύχομαι γρήγορα να είστε περδίκι και να μην χάνετε την χαρά των Χριστουγέννων! Πάρτε αγκαλιά μια θερμοφόρα και χαρτομάντιλα και μοιράστε χαμόγελα και δώρα! Αν είστε καλά, ποιος στη χάρη σας! Χαρείτε και γι αυτό! ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

 

 

Το παιδί μου, θα με γηροκομήσει (not)!

Κανονικό

FamilyLivingPicture

 

Το ξέρω, έχω καιρό να γράψω! Φέτος η χρονιά μου έχει αρκετό τρέξιμο είναι η αλήθεια, αλλά κάθε τόσο βρίσκω κάτι ενδιαφέρον, κάτι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, και να το το ποστ μου!

 

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, διάβαζα ένα μικρό βιβλιαράκι για τις ενοχές. Μιας και είμαστε γονείς, ειδικά εμείς οι μαμάδες, τις ενοχές τις έχουμε στην τσεπούλα μας και έτσι διάβαζα για το πως θα πρέπει να καταλαβαίνουμε τον λόγο για τον οποίο νιώθουμε αυτές τις ενοχές και να τις διώχνουμε από μέσα μας γιατί σε τίποτα στην ζωή μας δεν βοηθούν! Μεγάλο θέμα θα μου πείτε.

 

Πάμε όμως παρακάτω γιατί άλλο είναι το θέμα μου. Μιλούσε λοιπόν και για τις ενοχές που πολλοί μπορεί να έχουμε όσον αφορά στο κατά πόσο καλά παιδιά είμαστε για τους γονείς μας τώρα που μεγάλωσαν, πόσο τους νοιαζόμαστε, πόσο τους αγαπάμε, πόσα ζητάνε από μας και πόσα μπορούμε εμείς να δώσουμε. Συνήθως κρίνουμε τον εαυτό μας, ή αισθανόμαστε από τα σχόλια, το βλέμμα, κλπ των γονιών μας, πως δεν είμαστε αρκετά καλοί! Ή και από μόνοι μας σκεφτόμαστε ότι θα έπρεπε να τους αγαπούμε περισσότερο, να μην μας την σπάει που πρέπει να τους τρέξουμε κάπου ενώ έχουμε κι εμείς τα δικά μας και τι νιώθουμε? Ενοχές!

 

Ειδικά εμείς στην Ελλάδα που τις περισσότερες φορές ζούμε αρκετά κοντά στους γονείς μας, που αν δεν πάμε μια Κυριακή στην μαμά που έφτιαξε φαΐ για όλη την οικογένεια, θα μας το χτυπάει, που η μαμά μας και ο μπαμπάς μας, μας προίκισαν και μας σπούδασαν και πρέπει να το ξεπληρώσουμε κάπως όλο αυτό. Ακόμη κι αν σημαίνει ότι θα μένουμε όλοι μαζί γιατί μας έδωσαν το σπίτι τους. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως μετά από λίγο δεν θα τους αντέχουμε και θα ψάχνουμε δικαιολογίες για να την κάνουμε από το σπίτι… Και τι μας κάνει εμάς αυτό όλο? Τέρατα! Παιδιά τέρατα, γιατί πως είναι δυνατόν να ΜΗΝ εκτιμούμε όλο αυτό που μας δωρίστηκε και να βαρυγκωμάμε για τους ίδιους μας τους γονείς? Ενοχές λέμε ρε παιδί μου!

 

Και τι έλεγε το βιβλίο? ‘Εδωσε μια πολύ απλή εξήγηση. Δεν θα την αναλύσω όμως πολύ… Έλεγε λοιπόν, ότι τα παιδιά δεν είναι πλασμένα να αγαπούν τόσο τους γονείς τους. Οι γονείς είναι πλασμένοι να αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά τα παιδιά είναι πλασμένα να αγαπούν επίσης κι αυτά, τα δικά τους παιδιά! Πως τα πάντα προχωρούν μπροστά και δεν επιστρέφονται! Πως ένας γονιός ανταμείφθηκε ήδη και δεν περιμένει να ανταμειφθεί από σένα. Ειδικά οι μαμάδες που κάνουν τόσα και τόσα για τα παιδιά τους αλλά και οι πατεράδες που πλέον είναι πιο συνδεδεμένοι με τα παιδιά τους. Όταν η μαμά μου ήταν έγκυος με μένα, χαιρόταν γι αυτό, όταν με γέννησε, ένιωσε ολοκλήρωση, αργότερα, το κάθε τι που έκανε για μένα, της προκαλούσε περηφάνια, ευχαρίστηση, χαρά. Το ότι ο πατέρας μου έπαιζε με μας, του προκαλούσε επίσης ολοκλήρωση, χαρά, του έδινε νέο νόημα στην ζωή του. Όταν πλήρωνε για τις σπουδές μου και για πόσα άλλα, το έκανε γιατί θεωρούσε πως αυτό είναι το χρέος του και το έκανε με ευχαρίστηση. Λοιπόν, η ανταμοιβή γινόταν συγχρόνως με το όταν γινόντουσαν! Δεν υπάρχει κάποιο χρέος… Αυτά όλα τα έκαναν και για τους ίδιους. Τους ευχαριστώ για όλα αυτά, τους ευχαριστώ γιατί έκαναν πολλά περισσότερα ίσως από άλλους γονείς, αλλά αυτό θεωρούσαν ότι έπρεπε να κάνουν και το έκαναν.

 

Και συνεχίζει λοιπόν το βιβλίο και λέει ότι αυτό που χρειάζονται οι γονείς μας, είναι να τους νοιαζόμαστε και να τους σεβόμαστε για όλο αυτό. Να τους αγαπήσουμε το ίδιο πολύ και να κάνουμε τις θυσίες που έκαναν οι ίδιοι για μας, το να βάλουμε ίσως και τη ζωή μας στην άκρη για να τους φροντίσουμε, δεν είναι χρέος μας. Εμείς αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο που αγάπησαν οι γονείς μας εμάς (ίσως περισσότερο, ίσως λιγότερο), τα δικά μας παιδιά και ο τροχός συνεχίζεται και για όλα τα παραπάνω!

 

Και φτάνω στο δια ταύτα! Τι ακριβώς θα περιμένουμε από τα δικά μας παιδιά όταν θα μεγαλώσουν? Να μας γηροκομήσουν, να μας βλέπουν κάθε Κυριακή ακόμη κι αν αυτό για τα ίδια θα σημαίνει να θυσιάσουν ίσως την μοναδική ελεύθερη μέρα τους με τα δικά τους παιδιά? Θα ζητάμε όλο και περισσότερα? θα τα κάνουμε κι αυτά να αισθάνονται τύψεις?

 

Και τι ζητάμε τώρα από τα παιδιά μας? Το ίδιο? Να μας αγαπούν όσο τα αγαπάμε εμείς? Να μας καταλαβαίνουν όσο τα καταλαβαίνουμε εμείς? Ε, δεν γίνεται! Είναι τεράστιο βάρος αυτό για ένα παιδί! Εγώ ελπίζω όπως όλοι ίσως οι γονείς, πως οι δεσμοί που έχουμε αναπτύξει με τα παιδιά μας να είναι καλά ριζωμένοι και να υπάρχει μια όμορφη σχέση μέχρι τα γεράματα μας. Θα δείξει, θα μου πείτε, τι θα γράφω στα 70 μου! χαχα!

 

Πόσες φορές ακούγαμε αυτό το κλασσικό πια,»όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις!» Και τελικά ισχύει! Ισχύει όμως one way. Το πως νιώθουμε εμείς για τα παιδιά μας! Που τα αγαπάμε τόσο ώστε να δώσουμε ότι χρειάζεται για την υγεία και την ευτυχία τους! Αλλά, μέχρι εκεί! Μόλις κάνουμε ότι κάνουμε, ας χαρούμε με αυτό, ας νιώσουμε περήφανες, ας νιώσουμε όμορφα. Είναι η ανταμοιβή μας! Αυτή είναι, όχι κάτι μετά! Άντε, και το να βλέπεις το παιδί σου (αργότερα) να νιώθει την ίδια χαρά με τα δικά του παιδιά. Με την δική του οικογένεια! Και δίχως να το πιέζεις για την αγάπη και την φροντίδα που σου «χρωστά», δίχως να του προκαλείς ενοχές επειδή ζει πια την δική του ζωή τώρα που είναι η σειρά του, δίχως να του πετάς το πόσο σε έχει παραμελήσει, θα σου δείχνει απλόχερα πως όλα όσα έκανες, τα εκτιμά, τα σέβεται και του αρέσει να βρίσκεται κοντά σου.

 

Ναι ακούγεται κάπως όλο αυτό, αλλά σκεφτείτε το! Το παιδί μου ΔΕΝ θα με γηροκομήσει? ;OXI! Θα βρεθεί σίγουρα κάποια άλλη λύση. Υπάρχουν! Δύσκολο να το σκέφτεσαι? Κι όμως! Και μη νομίζετε ότι εγώ είμαι καμιά ξεχωριστή μάνα, έτσι? Από την μέρα που ήμουν έγκυος στα παιδιά μου αλλά και μετά, το τραγούδι που τους τραγουδούσα, ήταν το παρακάτω. Το χουμε οι μαμάδες! Το παιδί ΜΑΣ, πάντα μαζί ;-)