9 χρονών Γιώργος μάλαμα!

Standard

Giorgos9-2

 

Πριν 9 χρόνια και μια μέρα δεν ήμουν μαμά! Ήμουν μεν έτοιμη να γίνω μαμά και ήμουν στο μαιευτήριο περιμένοντας να γίνω μαμά, γιορτάζοντας ταυτόχρονα τα γενέθλια του άντρα μου και περπατώντας πάνω κάτω μπας και ξεκινήσουν τα πονάκια και γλιτώσω την πρόκληση της επόμενης μέρας. Ήμουν όμως στον κόσμο μου!

 

Είχα διαβάσει διάφορα περί μητρότητας, περί βρέφους, περί θηλασμού, αλλά βασικά πράγματα. Έλεγα, φυσικά θα έρθουν όλα. Ήμουν σίγουρη για κάποια λίγα πράγματα, όπως το ότι δεν θα αφήσω το μωρό ποτέ να κλαίει και να μην πάω κοντά του να το αγκαλιάσω, και πως στους έξι μήνες που θα αποθήλαζα, θα πήγαινε στο δωμάτιο του. Θα θήλαζε ανά τρίωρο έλεγα, και ακόμη και για δουλειά να πήγαινα, θα μου το έφερνε κάποιος ενδιάμεσα για ένα δεκάλεπτο να το θηλάσω και μετά όλα καλά! Χασκογελάω και μόνο που τα γράφω! Κούνια που με κούναγε!!! Το τι σκέφτεσαι για το πως θα είναι τα πράγματα πριν γεννήσεις, είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά από την πραγματικότητα. Είσαι σίγουρος πως ό,τι και να ακούς, εσύ το παιδί σου θα το έχεις στρατιωτάκι. Δίχως να κλάψει όμως. Δεν ξέρω τι σκεφτόμαστε και πως το δικαιολογούμε στο μυαλό μας όλο αυτό. Μάλλον είναι η ελπίδα που δεν πεθαίνει ποτέ!

 

Και τελικά, 9 χρόνια ακριβώς πριν από τη σημερινή ημέρα, γεννήθηκε με καισαρική και ολική νάρκωση το πρώτο μου παιδί. Ήταν η μέρα που έγινα μαμά! Όταν μου τον έφεραν να τον γνωρίσω πρώτη φορά, ήμουν ακόμη ζαλισμένη από την νάρκωση και το είδα μετά στο βίντεο για να το θυμηθώ. Μου έφεραν ένα ανοιχτομάτικο μωρό, με μεγάλα δάχτυλα, σκούρο μαλλάκι που παρ’όλο που εγώ δεν ήξερα να θηλάζω, ευτυχώς ήξερε αυτό! Ένα πλασματάκι που μου έβγαζε τόση τρυφεράδα και αμηχανία μαζί! Και πέρασε λίγος καιρός μέχρι να αρχίσω να του εκφράζω την αγάπη μου. Όταν επιτέλους μείναμε μόνοι στο σπίτι και μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα, κάθε μητρικό μου ένστικτο ξύπνησε και κατάλαβα πως όλα όσα έλεγα ήταν κουραφέξαλα! Κάθε φορά που έκλαιγε, βρισκόμουν δίπλα του το επόμενο δευτερόλεπτο, τον κοίμιζα πάνω μου, τον θήλαζα και κοιμόμουν μαζί του στο κρεβάτι μας, τον χάιδευα και τον φιλούσα, τον είχα συνεχώς μαζί μου! Αυτό το πλασματάκι, ήταν το πρώτο που με έκανε να μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα! Να του δείξω άφοβα την αγάπη μου και την τρυφερότητα μου! Και γρήγορα μου έδειξε πως αυτό ακριβώς ζητούσε από μένα και πως μαζί με το δώρο της μητρότητας, μαζί του θα μου έφερνε κι άλλα δώρα.

 

Και τα δώρα δεν έχουν σταματήσει από τότε. Αυτό το παιδί είναι ο Γιώργος. Και ως γνωστό, Όπου Γιώργος… και μάλαμα! Η καρδιά του είναι όντως μάλαμα! Είναι τρυφερός, η ματιά του το λέει αμέσως! Έχει τόση μα τόση ενσυναίσθηση που έχω μάθει από αυτόν έναν άλλον τρόπο να σκέφτεσαι τον άλλον και σαν τον άλλον. Πληγώνεται, σε συγχωρεί, έχει άπαιχτο χιούμορ, σε πειράζει, πεισμώνει και σε αγνοεί με έναν τρόπο που αναρωτιέσαι πραγματικά αν σε ακούει, είναι ξεχασιάρης, λίγο ζημιάρης, αλλά… Αυτό το αλλά, αξίζει τα πάντα! Δεν θα σε πληγώσει ποτέ, ακόμη κι όταν του θυμώνεις και φωνάζεις και πετάς και μέσα και καμιά αδικία, δεν θα σου απαντήσει. Όχι γιατί φοβάται! Όχι επειδή δεν ξέρει τι να σου πει, αλλά όπως μια μέρα φεύγοντας από το δωμάτιο μου είπε, επειδή θέλει να ηρεμήσει πρώτα, να σκεφτεί ήρεμα και μετά να μιλήσει, γιατί αλλιώς, αυτά που θα πει, δεν θα τα εννοεί και θα τα μετανιώσει!!! Το 9χρονο μου έβαλε τα γυαλιά! Είναι η ήρεμη δύναμη προσωποποιημένη. Και μπορεί να μην το καταλαβαίνει όλος ο κόσμος (ακόμη), αλλά το γνωρίζω εγώ! Και ωωωω πόσο τυχερή είμαι που είμαι η μαμά του! 9 χρόνια μαμά του!

 

Giorgos9

 

Γιώργο μου, σου εύχομαι να καταλαβαίνεις πως είσαι μοναδικός! Να θυμάσαι πως από σενα δεν ζητάω τίποτα, παρά μόνο την ευτυχία σου και το να είσαι ο εαυτός σου. Και όταν σου φαίνεται πως (ή όταν όντως το κάνω) σου ζητάω κι άλλα, πέρα από τις δυνάμεις σου ή που σε ζορίζουν ή σε κάνουν να αισθάνεσαι πως δεν σε αποδέχομαι για αυτό που πραγματικά είσαι, τότε θέλω να μου το θυμίζεις! Έχεις εσύ τον τρόπο σου ;-)

 

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου! Έχεις γίνει ένα μεγάλο αγόρι πια! Μπαλατζάρεις ανάμεσα στην εφηβεία και την παιδικότητα. Μόνο λίγο ακόμη θα είσαι παιδί! Μεγάλωσες! Σε ευχαριστώ για την αποδοχή και την αγάπη σου! Σε ευχαριστώ που με έκανες μαμά! Σε αγαπάμε όλοι μας πολύ! <3

 

Η τέλεια μαμά που ποτέ δεν θα υπάρξει!

Standard

 

το να εισαι γονιος

 

Σας έχω πει πόσο θεραπευτικό είναι για μένα αυτό το blog? Ειδικά τότε που ήταν μωρά τα παιδιά μου και η μόνη μου διέξοδος και μόνος «διάλογος» με ενηλίκους, ήταν το blog αυτό? Ε, ναι! Ήταν και είναι πολύ θεραπευτικό! Να γράφεις, να διαβάζεις, να προσέχεις λεπτομέρειες και να τις ξανασκέφτεσαι μετά. Όμως ξέρετε τι δεν γράφεται εδώ μέσα? Δεν γράφονται ιδιαίτερα οι άσχημες στιγμές! Γράφονται οι όμορφες, γράφονται σκέψεις γενικά, γράφονται και κάποιες δύσκολες ίσως στιγμές, αλλά δεν γράφονται οι άσχημες ή οι πολύ δύσκολες! Και όχι επειδή θέλω να το παίξω τέλεια και να νομίζετε πως εγώ ζω στο συννεφάκι μου! Απλά είναι προσωπικές στιγμές, είναι στιγμές που δεν θέλω να βγάλω φόρα παρτίδα, γιατί δεν αποφάσισα ποτέ να ζω μέσα στο σπίτι του Big brother!

 

Και αυτό, μη νομίζετε πως είναι πάντα καλό! Αρκετές φορές έχω πέσει στην εξής λούμπα! Με διαβάζετε αρκετοί. Το ξέρω αυτό. Το βλέπω από τα μηνύματα που μου στέλνετε, αλλά και από το Facebook που σε ομάδες κατά καιρούς μου λέτε ότι με «ξέρετε», ότι σας έχω βοηθήσει πολλές φορές, κλπ κλπ! Άρα ξέρω ότι διαβάζετε τα «κατορθώματά» μου, τον τρόπο που σκέφτομαι και αυτά που πρεσβεύω! Και άρα, ίσως κάποιες θεωρείτε πως είμαι μια τέλεια μαμά! Και αφού δεν γράφω τα άσχημά μου για να σας «αποδείξω» το αντίθετο, τότε το καλό που μου θέλω, να είμαι όντως μια τέλεια μαμά! Και ξέρετε γιατί αύτό είμαι μια μεγάλη παγίδα για μενα? Γιατί δεν υπάρχει τέλεια μαμά! Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ και πουθενά! Και άρα προσπαθώ ώρες ώρες, για κάτι που δεν γίνεται να καταφέρω. Και όσο δεν τα καταφέρνω, τόσο θυμώνω και νιώθω ενοχές. Γιατί σημαίνει πως είμαι ψεύτικη στο ίδιο μου το μυαλό!

 

Έχω διαβάσει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια! Από λεπτομέρειες όπως νευροδιαβιβαστές και ηλικίες που τα παιδιά μπορούν ή δεν μπορούν να καταλάβουν κάτι, έχω διαβάσει το πως η δική μου παιδική ηλικία επηρεάζει το τώρα μου και τον τρόπο που σκέφτομαι. Έχω διαβάσει για το τι χρειάζονται τα παιδιά, και το πως να τους μιλάς και συνεχίζω να διαβάζω και να μαθαίνω! Έχω διαβάσει τι προσφέρει ο φυσιολογικός τοκετός και τι δεν προσφέρει η καισαρική που έκανα και στα δύο μου παιδιά, τι ο θηλασμός , η συνκοίμηση, κλπ. Μου αρέσει κιόλας! Τι θέλω να πω όμως… Ξέρω! Ξέρω η κάθε μου λέξη σχεδόν πως θα γραφτεί στις αναμνήσεις των παιδιών μου. Αυτό που πρέπει να καταλάβω όμως κι εγώ και η κάθε μαμά που με διαβάζει, είναι πως η κάθε λέξη, η κάθε φωνή ή ακόμη και στριγκλιά, ίσως και μια άδικη τιμωρία, όντως μπορεί να γραφτεί στο μυαλουδάκι του παιδιού μας! Να το πληγώσει και να του κάνει μια μικρή μουτζούρα μέσα στην ψυχούλα του! ΑΛΛΑ (αχ αυτό το αλλά που ευτυχώς σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει!), το χάδι μετά, το συγνώμη, η εξήγηση και η αγκαλιά στο παιδί μας, είναι το σφουγγάρι που την σβήνει!

 

Το διάβασμα και όλες οι γνώσεις μου (και θα ήθελα κάθε μαμά να διαβάσει και συνειδητά να μεγαλώνει τα παιδιά της), δεν πάνε περίπατο. Είναι πλέον η φωνούλα μέσα μου που μου λέει να σταματήσω να φωνάζω (αν και καμιά φορά την αγνοώ), ή πως κάτι που είπα ήταν λάθος, ή μου λέει τα λόγια που μετά θα πω στα παιδιά μου την ώρα που τα παίρνω αγκαλιά και τους λέω πως έκανα βλακεία! Ναι, θα προτιμούσα αντί να αυτοδιορθώνομαι, απλά να μην κάνω τα λάθη εξ αρχής! Όμως προφανώς τότε το blog θα λεγόταν agialydia και όχι mamalydia!

 

Κάπου διάβασα πως όταν γίνεσαι γονιός, έρχεσαι αντιμέτωπος με οτιδήποτε δύσκολο έχεις περάσει στη ζωή σου. Με κάθε δάκρυ που δεν έχυσες, με κάθε πράγμα που ήθελες να πεις αλλά δεν είπες, με κάθε θυμό μεγάλο που δεν ξέσπασες, με κάθε τι που κατάπινες για να είσαι ο «καλός» και κάθε αδικία που σου έγινε. Και τα βλέπεις μπροστά σου με τα παιδιά σου, γιατί αυτά, εκτός από δάκρυα χαράς, θα σου φέρουν και δάκρυα λύπης και αγωνίας που θα πρέπει να μάθεις να χύνεις (γιατί αλλιώς θα σκάσεις), θα σε φέρουν αντιμέτωπα με πράγματα που πρέπει να βρεις το κουράγιο και τον τρόπο να πεις, θα σε θυμώσουν για λόγους που δεν γνώριζες ότι μπορούσαν να σε θυμώσουν και τότε πρέπει να μάθεις να εκφράζεις τον θυμό σου με σωστό τρόπο και να τον κατευθύνεις στην πράξη και όχι στο ίδιο το παιδί. Πρέπει επιτέλους να μάθεις να έχεις όρια (όχι να βάζεις όρια, αλλά να έχεις δικά σου όρια) γιατί δεν μπορείς άλλο να σε πατάνε, και ειδικά όχι τα παιδιά σου που αγαπάς με όλη σου την ψυχή! Θα πρέπει να μάθεις να λες πότε νιώθεις αδικημένη επειδή αισθάνεσαι πως «όλα» πρέπει να τα κάνεις εσύ και όλο το βάρος είναι πάνω σου και δεν το αναγνωρίζει και κανείς! Κι αυτό αν το σκεφτείτε, είναι δώρο! Αυτό το δώρο το φέρνουν τα παιδιά μαζί τους όταν έρχονται να συμπορευτούν μαζί μας εδώ στη γη. Μας δίνουν την ευκαιρία να σβήσουμε ότι μουτζούρες έχουμε μέσα μας!

 

Αλλά (να το πάλι), πρέπει να καταλάβουμε πως όλο το από πάνω, δεν είναι καθόλου εύκολο! Είναι πολύ πολύ δύσκολο και οι φορές που θα κάνουμε λάθος, θα είναι πολλές! Και όταν βλέπουμε το λάθος μας, να το βλέπουμε δίχως να κρίνουμε τον εαυτό μας! Αυτό κι αν είναι δύσκολο ε? Να ξέρεις ότι μπορεί να μουτζούρωσες λιγάκι το λευκό της ψυχής του παιδιού σου και να μην σε αυτοχαστουκίζεις! Γιατί, στο πληγωμένο δικό σου μάγουλο (αν αυτοχαστουκίζεσαι συχνά), πονάει ακόμη και το χάδι. Το χάδι που σου δίνει το παιδί σου όταν θα ζητήσεις συγνώμη και θα σου πει ότι δεν πειράζει και πως καταλαβαίνει και πως σε αγαπά και είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!!! Και όπως είπαμε, αυτό το χάδι, είναι το σφουγγάρι, αυτή τη φορά για τις δικές μας μουτζούρες! Ας πούμε αντίο λοιπόν στην τέλεια μαμά που θέλουμε να είμαστε! Μια ιδέα είναι! Μια ιδέα που δεν γίνεται να πραγματοποιηθεί ποτέ αν θέλουμε να είμαστε πραγματικοί άνθρωποι! Η τέλεια μαμά, δεν θα υπάρξει ποτέ! Άντε γειάααα!!! :lol:

Ναταλία, ετών 6!

Standard

Natalia

 

Έχει μια δυο εβδομάδες τώρα, που το Facebook μου υπενθυμίζει τις τελευταίες μέρες πριν γεννήσω το δεύτερο μου παιδάκι. Μου θύμισε πως δεν έλεγα με τίποτα να ετοιμάσω την βαλίτσα που θα έπαιρνα στο μαιευτήριο, ότι είχα αγχωθεί και περίμενα πως και πως να γεννήσω και χτες έγραφα πως κατά πάσα πιθανότητα, μέσα στην επόμενη εβδομάδα που μας περίμενε, θα ερχόταν το κοριτσάκι μας. Δεν ήξερα ότι θα γεννούσα σήμερα! Κι όμως, σαν σήμερα, είχα ξυπνήσει και είχαν σπάσει τα νερά. Ετοίμασα με την κολλητή μου την βαλίτσα κάνοντας χαβαλέ και μετά άρχισα να έχω και κάτι μικρά πονάκια! Η χαρά μου ήταν τεράστια γιατί είχαν ξεκινήσει οι πόνοι μόνοι τους (στον γιο είχα κάνει πρόκληση που κατέληξε σε καισαρική), και θα προσπαθούσα να γεννήσω φυσιολογικά! Δεν ήξερα ότι ώρες μετά, το αμνιακό υγρό θα γινόταν κεχρωσμένο (δηλαδή η μικρή είχε κάνει κακά στην κοιλιά μου) και ο γιατρός θα με έπαιρνε για μια ακόμη καισαρική. Δεν ήξερα ότι θα έχανα για άλλη μια φορά την γέννηση του παιδιού μου, λόγω της ολικής νάρκωσης που μου έκαναν (όπως και στην προηγούμενη μου γέννα). Δεν ήξερα ότι λίγο πριν τα μεσάνυχτα θα έκλαιγα πηγαίνοντας στο χειρουργείο παρακαλώντας να περιμένουν λίγο ακόμη να προλάβει να έρθει να με φιλήσει ο άντρας μου πριν μπω.

 

Και 2 λεπτά πριν μπει η επόμενη μέρα, γεννήθηκε η μικρή μας. Κυριακή, 17 Ιανουαρίου και ώρα 11.58 μ.μ.! Δεν θυμάμαι τι ώρα συνήλθα από την νάρκωση και πότε ζήτησα να μου την φέρουν να την γνωρίσω (ήταν σε θερμοκοιτίδα και ευτυχώς κοιμόταν), αλλά θυμάμαι ότι όταν την πρωτοείδα, μου φάνηκε τόσο μικρή και τόσο γλυκιά! Είχε κόκκινα χειλάκια και μακριά δαχτυλάκια. Ήταν μια κουκλίτσα και ήταν το νέο μας παιδάκι! Αναρωτιόμουν πως θα φανεί στον Γιώργο! Την κοίταζα καλά καλά. Της έδωσα το στήθος μου να θηλάσει και κοιμήθηκε χορτάτη. Οι επόμενες μέρες πέρασαν ήσυχα. Έτρωγε και κοιμόταν! Όσοι και να ήταν στο δωμάτιο. Απλά κοιμόταν! Ένα ήσυχο μωρό!

 

Δεν ήξερα πως αυτό εκεί το μωράκι θα εξελισσόταν σε ένα δυναμικό πλάσμα που αν δεν κάνει αυτό που θέλει θα σου αλλάξει τα φώτα! Και όχι μόνο αυτό που θέλει, αλλά όπως ακριβώς το θέλει. Με την κάθε λεπτομέρεια που έχει σκεφτεί! Και αν δεν μπορείς να τη βοηθήσεις εκείνη τη στιγμή, θα δεις τα γρανάζια μέσα στο μυαλό της να γυρνάνε και θα το κάνει μόνη της με μια ικανότητα εκπληκτική! Δεν ήξερα πως αυτό το κοριτσάκι θα μπορούσε να μας γλυκάνει τόσο πολύ με ένα της βλέμμα και ένα της χαμόγελο, και ταυτόχρονα να μας φέρει στα όρια μας  και να φωνάζουμε γεμάτος νεύρα! Δεν ήξερα πως μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που δεν του πολυ νοιάζει η γνώμη σου και πως μπορεί να είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του. Που να εκφράζει τόσο καλά τα συναισθήματα του, τόσο που να σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Που να θυμώνει και να φωνάζει με πάθος και την άλλη στιγμή να σε αγκαλιάζει και σου λέει πόσο καλή μαμά είσαι!

 

DSC01650

 

Η αλήθεια να λέγεται! Δεν είχα ιδέα! Δεν ήξερα πως θα θαύμαζα τόσο την κόρη μου. Και μέσα στον θαυμασμό αυτό να υπάρχει και μια περηφάνια και μια ανακάλυψη του εαυτού μου για το πως θα μπορούσα ίσως να είμαι αν δεν είχα φάει ξύλο μικρή και αρκετές τιμωρίες. Γιατί αναγνωρίζω στις σκέψεις της, τις δικές μου σκέψεις, στο πείσμα της, αυτό που είχα κι εγώ και πολλά άλλα! Δεν ήξερα πως κάποτε θα μεγαλώνω ένα κορίτσι που μοιάζει τόσο σε μένα και συνειδητά της χαρίζω την ελευθερία να ανοίξει τα φτερά που οι περισσότεροι της γενιάς μας δεν ανοίξαμε.

 

Και σήμερα πήγα με την κόρη μου να τρυπήσει τα αφτάκια της. Ήθελε να τα τρυπήσει εδώ και καιρό. Κι εγώ στο νήπιο τα είχα τρυπήσει, οπότε δεν είχα λόγο να της πω όχι. Φοβόταν λίγο, αλλά πήγε στο κατάστημα με αποφασιστικό βάδισμα! Αυτό το βάδισμα το πρωτογνώρισα στη Ναταλία! Έκατσε στην καρέκλα, έκανε αυτό που της είπαν και ενώ εγώ της είπα πως θα πονέσει αρκετούτσικα για μια στιγμή μόνο, εκεί της είπαν πως δεν θα πονέσει. Πόνεσε, δεν κουνήθηκε, αλλά μετά κατέβηκε από την καρέκλα και έκλαψε στην αγκαλιά μου για ένα λεπτάκι. Είναι γενναία. Κλαίει όταν θέλει να κλάψει, γελάει με την καρδιά της όταν θέλει να γελάσει! Μετά είδε στον καθρέφτη τα νέα της σκουλαρίκια, πλήρωσα και φύγαμε.

 

«Πόνεσα μαμά! Η κυρία είπε ότι δεν θα πονέσω, αλλά πόνεσα! Εσύ μου το είχες πει! Πόνεσα με όλη μου την δύναμη και μετά πέρασε! Γιατί μου είπε ψέματα? Εσύ μου λες πάντα την αλήθεια!»

 

Αγάπη μου! Σου υπόσχομαι πως πάντα θα σου λέω αλήθεια! Πάντα θα σε αγαπώ, θα είμαι περήφανη για σένα, θα σου κρατάω το χέρι και θα είμαι μαζί σου όταν το χρειάζεσαι, όπως ήμουν και σήμερα!

 

Μέσα σε 6 χρόνια έχεις μάθει τόσα, μας έχεις μάθει τόσα και είσαι τόσα μα τόσα πολλά! Σε ευχαριστώ για όλα κοριτσάκι μου! Για την αποδοχή σου, το γεγονός ότι με έκανες να δουλέψω κι άλλο τον εαυτό μου και να με καταλάβω περισσότερο, και για όλα τα άλλα που δεν χωράνε σε ένα ποστ!  Χρόνια σου πολλά μωρό μου!  Σε αγαπάμε όλοι μας ΠΟΛΥ <3

 

Πως να φτιάξετε ένα ολόγραμμα!

Standard

ologramma8

 

Κι όμως, γίνεται!!! Και μάλιστα το βρήκε ο Γιώργος! Καθώς έψαχνε διάφορα ο online άρχισε να ζητάει από τον Μάκη το κινητό του και διάφορα άλλα υλικά για να το φτιάξει. Ο Μάκης του ζήτησε να δει τι βρήκε και ο Γιώργος του έδειξε το βίντεο που έδειχνε τις οδηγίες το οποίο θα βρείτε πατώντας εδώ!

 

Εγώ χαμπάρι δεν είχα πάρει, οπότε οι φωτογραφίες δεν βγήκαν ανά βήμα, αλλά αφού μου το έδειξαν τελειωμένο.

 

Τι θα χρειαστείτε:

Ένα μαρκαδοράκι, χαρτί (αν έχετε μιλιμετρέ θα είναι πιο εύκολο), κοπίδι, μια θήκη για CD (το πλαστικό «εξώφυλλο»), διάφανη κολλητική ταινία ή κόλλα στιγμής, χάρακας και κινητό.

 

ologramma6

 

Λοιπόν, παίρνετε το καπάκι/εξώφυλλο από ένα CD και το καθαρίζετε από τα πλαϊνά του ώστε να σας μείνει ένα πλακέ πλαστικό. Στο χαρτί σας τώρα, σχεδιάζετε ένα τραπέζιο που ή πάνω του πλευρά να είναι 1εκ., η μεγάλη του κάτω πλευρά να είναι 6εκ. και το ύψος του 3,5εκ (αν και κάποιοι το έχουν κάνει και 4εκ.).

 

ologramma5

Αυτό το χαρτί θα το κόψετε και θα το κρατήσετε για πατρόν. Θα το βάζετε κάτω από το πλαστικό σας και με την βοήθεια του χάρακα και ενός κοπιδιού, θα κόψετε σιγά σιγά 4 ίδια τραπέζια. Θα έχετε λοιπόν τέσσερα ίδια πλαστικά τραπέζια όταν τελειώσετε!

Μετά, κολλήστε είτε με κόλλα στιγμής, είτε με διάφανη κολλητική ταινία τα κομμάτια μεταξύ σας για να φτιάξετε μια πυραμίδα δίχως κορυφή.

 

ologramma4

 

Αυτό είναι!!! Μετά, βρείτε βιντεάκια για ολόγραμμα πυραμίδας και πάτε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο να τα ευχαριστηθείτε. Φαίνονται πολύ καλύτερα από ότι στις φωτογραφίες, αλλά δυστυχώς είναι δύσκολο να τα βγάλεις σωστά… Πάρτε παρ’ όλα αυτά μιαν ιδέα!

 

ologramma7

 

Και πάνω που έλεγα πως θα είχε πολύ πλάκα να βρούμε το ολόγραμμα της princess Leia αυτό που έχει στο επεισόδιο ΙV, το βρήκαμε!!!

ologramma1

Είχε πολλά και διάφορα στο youtube, από πουλιά, πεταλούδες, ψάρια, μέδουσες, βεγγαλικά, ανθρώπους που χορεύουν!

 

Και μετά βρήκαμε και βιντεάκια όπου την πυραμίδα την τοποθετείς κάτω από το κινητό (όχι από πάνω όπως στα προηγούμενα).

ologramma2

Βρήκαμε ακόμη και Frozen!

ologramma3

 

Γενικά, ήταν μια κατασκευή που άρεσε πολύ στον Γιώργο αλλά και στον Μάκη που την έφτιαξαν μαζί, αλλά ήταν και εντυπωσιακό το αποτέλεσμα και το χαρήκαμε όλοι! Τραβήξαμε και βιντεάκια για να δείτε! Σας συμβουλεύω να το φτιάξετε και θα το ευχαριστηθείτε ΣΙΓΟΥΡΑ!

 

Ευχές για το 2016!

Standard

10274283_10153327928537423_8050395010599224419_n

 

Καλή χρονιά σε όλους! Μπήκαμε λοιπόν και στο 2016! Μετά από αγωνίες φετινές, οικονομικές και κρισιάρικες. Μετά από δυστυχία που είδαμε να περνάει το κατώφλι της χώρας μας με ψαρόβαρκες, μετά από εικόνες αλληλεγγύης, ώρες περισυλλογής, ώρες προσωπικής εκτίμησης. Ήρθε το 2016 και ίσως μάθαμε ποια είναι τελικά τα σημαντικά, ίσως όχι. Ο καθένας στο χρόνο του.

 

Είναι ώρα για ευχές όμως τώρα. Για μένα αυτός ο χρόνος ήταν ένας όμορφος χρόνος. Βασικά γιατί φέτος μου τα έφερε έτσι ο χρόνος που έμαθα πολλά για τον ίδιο μου τον εαυτό. Και πολύ μου άρεσε! Θα ευχηθώ λοιπόν να μάθουμε τον εαυτό μας καλύτερα φέτος. Είναι ωραία να γνωρίζεις τα υπέρ και τα κατά σου. Να τα κοιτάς κατάματα και να χαμογελάς τελικά στον καθρέφτη.

 

Εύχομαι υγεία γιατί δίχως αυτή δύσκολα εκτιμάς τα υπόλοιπα. Εύχομαι αγάπη. Πολλή αγάπη. Πρώτα για τον εαυτό μας, γιατί τότε μόνο την δίνεις απλόχερα και στους γύρω και μετά για όλους τους άλλους! Όλους όμως τους άλλους! Εύχομαι να συγχωρούμε εύκολα. Ακόμη και τον εαυτό μας που αμέσως τον κρίνουμε και του θυμώνουμε. Να συγχωρούμε εύκολα ακόμη κι αυτούς που δείχνουν να μην το θέλουν και αυτούς που το ζητούν με τρόπο που μας κάνει να κακιώνουμε ακόμη περισσότερο! Εύχομαι ενσυναίσθηση. Να μάθουμε να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου και αφού τον νιώσουμε, τότε να συμπεριφερθούμε όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν κι εμάς. Ακόμη και όταν κανείς δεν βλέπει, ακόμη και την πιο δύσκολη μας στιγμή. Εύχομαι υπομονή, ακόμη και όταν η τελευταία σταγόνα πάει να ξεχειλίσει το ποτήρι μας, ειδικά όταν μπροστά μας είναι τα μουτράκια των παιδιών μας.

 

Εύχομαι η οικονομική κρίση να μην ακουμπήσει τα σπίτια μας, αλλά ακόμη κι αν τα ακουμπήσει, να μην ακουμπήσει την αισιοδοξία μας και την εφευρετικότητά μας. Εύχομαι ταξίδια πολλά. Ακόμη κι αν αυτά είναι τελικά μόνο στην φαντασία ή μέσα από βιβλία. Εύχομαι αγκαλιές, βόλτες, χαρές μεγάλες, τρυφεράδες, χάδια μέχρι να κλείνουν τα ματάκια τους (η τα δικά μας), εύχομαι να σκέφτεστε καθημερινά τι όμορφη που είναι η ζωή, αλλά και η ζωή ΣΑΣ συγκεκριμένα. Εύχομαι αφθονία, γιατί όλοι την αξίζουμε και εύχομαι το χαμόγελο να επανέρχεται στα χείλη όλων μας, ακόμη κι αν έχει προηγηθεί ένα καλό λυτρωτικό κλάμα ακριβώς πριν!

Εύχομαι το 2016 να είναι μια καταπληκτική χρονιά και κάθε χρονιά να είναι καλύτερη από την προηγούμενη και χειρότερη από την επόμενη!!!

 

Πολλές πολλές ευχές και ευτυχισμένο το νέο έτος! 2016 <3

Κι αν τελικά σου «βγει» γκέι?

Standard

pray20your20gay20away_answer_3_xlarge

 

Πολλές οι συμπτώσεις τελευταία και το μυαλό μου τριγυρίζει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Ο ηθοποιός που πέθανε, και ο σύντροφος του επί χρόνια, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ μαζί του κατά το κράτος. Ένας άλλος εδώ στη Ρόδο ετοιμοθάνατος που η οικογένειά του, έδιωξε τον σύντροφο που πήγε να μείνουν μαζί να τον φροντίσει. Ένα άρθρο για παιδιά που μεγαλώνουν ως το αντίθετο φύλο από αυτό που γεννήθηκαν, μια δασκάλα που έμαθα πως πολύ πιθανόν είναι ομοφυλόφιλη, κλπ. Και σκέφτομαι… Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ομοφυλόφιλος σε μια χώρα όπως την Ελλάδα?

 

Όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει πως έχει φίλους γκέι. Όλοι έχουμε έναν φίλο, αλλά κατά τα άλλα, όσο κι αν τον αγαπάμε και λέμε πως είναι καλό παιδί, στους άλλους φερόμαστε ρατσιστικά. Και εννοείται πως το παιδί μας δεν θα γίνει ποτέ! Και τόση η ωραιοπάθειά μας που αναρωτιόμαστε αν θα μας την πέσει (γιατί όλοι οι ετερόφυλοι φίλοι μας, μας γουστάρουν άλλωστε)! Και σε συζητήσεις με άλλους, θα αναρωτηθούμε για αυτό το σύμφωνο συμβίωσης που τόσο μας πειράζει (λες και τόσο μας επηρεάζει) και είμαστε σίγουροι πως ένα παιδί δεν θα έπρεπε να μεγαλώσει με δύο γκέι γονείς. Αν δούμε κάποιον γκέι θα τον ψιλοκοροϊδέψουμε και στην τηλεόραση οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζονται τις περισσότερες φορές ως χαζοί και ολίγον ξεφωνημένοι. Αν δεν φαίνεται, είναι κρυφογκέι (κακώς), αν το δείχνει, είναι too much (κακώς και πάλι βεβαίως βεβαίως). Αλλά δεν είμαστε ρατσιστές απέναντί τους. Όχι βέβαια! Αρκεί να μην έχουν ίσα δικαιώματα με μας…

 

Εγώ ξέρετε τι κάνω για να αποφασίσω αν κάτι είναι δίκαιο για κάποιον? Δεν βάζω τον εαυτό μου στην θέση του άλλου. Από τότε που έγινα μαμά, βάζω το παιδί μου στη θέση τους (εδώ σε θέλω!). Έτσι δεν μπορώ να το παίξω κάπως αλλιώς. Η ερώτηση λοιπόν που πετάγεται στη συγκεκριμένη φάση στο κεφάλι μου, είναι: Τί θα έκανα αν η Ναταλία ή ο Γιώργος μου έλεγε πως είναι ομοφυλόφιλος/η?

 

Και η απάντηση? Θα στεναχωριόμουν! Δεν θα ασχοληθώ για το κατά πόσο γινόμαστε, γενιόμαστε, κλπ. Τι σημασία έχει? Θα στεναχωριόμουν! Ναι! Και ξέρετε γιατί? Γιατί θα είχε δρόμο δύσκολο μπροστά του. Και κάτι άλλο να πω εδώ. Το να σου το πει η κόρη σου, δεν σε κάνει να στεναχωρηθείς τόσο… Μόνο εγώ το σκέφτομαι έτσι? Δεν ξέρω, αλλά στον γιο, σου κάνει πιο πολύ (πόσο κολλημένη πια?)… Θα στεναχωριόμουν όμως με τον ίδιο τρόπο αν μου έλεγαν ότι έχει δυσλεξία πχ. Γιατί θα ήξερα πως θα δυσκολευτεί στα μαθητικά του τα χρόνια και πως ίσως να μην καταφέρει να κάνει κάποια πράγματα που έχει ονειρευτεί! Και αφού θα στεναχωριόμουν, μετά, όπως για κάθε τι, ψάχνω να διαβάσω πληροφορίες. Θα έψαχνα λοιπόν και πάλι, θα έβρισκα έναν ειδικό να μας βοηθήσει, θα ήμουν δίπλα στο παιδί μου και θα το δεχόμουν και θα το αγαπούσα όπως και τώρα, για ότι κι αν ήταν. Γιατί το να σου πει κάποιος ότι είναι ομοφυλόφιλος, δεν έχει αλλάξει κάτι από τον εαυτό του. Είναι ακριβώς ο ίδιος που ήταν και πριν, απλά σου έχει πει κάτι προσωπικό γι αυτόν. Θα στεναχωριόμουν επίσης, επειδή δεν θα μπορούσε να γίνει πατέρας ο Γιώργος και μητέρα η Ναταλία. Πραγματικά πιστεύω πως και οι δυο τους θα μπορούσαν να γίνουν καλοί γονείς και να μάθουν αυτά που μόνο ένα παιδί σου μαθαίνει. Και θα με λυπούσε που εδώ στην Ελλάδα μιλάμε ακόμη για σύμφωνο συμβίωσης, πόσο μάλλον γάμους και υιοθεσία παιδιού! Θα έχαναν κάποια πράγματα που θα ήξερα πως τα θέλουν στη ζωή τους. Θα είχαν μπροστά τους εμπόδια, θα αντιμετώπιζαν ρατσιστικές συμπεριφορές, θα είχαν δυσκολίες νωρίς στη ζωή τους. Γι αυτό θα στεναχωριόμουν! Τίποτα άλλο! Εσείς? Το έχετε σκεφτεί? θα άλλαζε κάτι από την ψυχή του παιδιού σας, κάτι που να σας κάνει να μην το δέχεστε πια? Να μην το αγαπάτε? Να το αποκληρώσετε, απλά και μόνο επειδή θα σας είχε πει μιαν αλήθεια του? Θα ντρεπόσασταν τον κόσμο?

 

Θα ήταν εύκολο για το παιδί σας να σας το εκμυστηρευτεί αυτό? Πως μιλάτε για άλλους ομοφυλόφιλους άραγε? Αν σας ρωτήσει για αυτά τα ζευγάρια πως τους μιλάτε γι αυτά? Θα σκεφτόταν ότι με τον ίδιο τρόπο σκέφτεστε τώρα και γι αυτό και άρα θα το κρατούσε μυστικό για πάντα?

 

Με τα παιδιά έχουμε μιλήσει κάποια στιγμή. Κάτι είδαν, με ρώτησαν και τους απάντησα πως όντως υπάρχουν γυναίκες που αγαπάνε γυναίκες και άντρες που αγαπούν άντρες. Τους ρώτησα πως τους φαίνεται. Μου είπαν πως είναι περίεργο. Και τους εξήγησα πως όπως εμείς θεωρούμε κάτι τέτοιο περίεργο, έτσι σκέφτονται κι αυτοί για το να αγαπήσουν κάποιον του άλλου φύλου. Τίποτε περισσότερο, τίποτα λιγότερο τότε.

 

Και χτες (οι συμπτώσεις που έλεγα), με ρώτησε η Ναταλία ξανά.

– Μαμά, αλήθεια υπάρχουν άντρες που αγαπούν άντρες και γυναίκες που αγαπούν γυναίκες και θέλουν να τους παντρευτούν?

– Αλήθεια, είναι Ναταλία ναι… Γιατί ρωτάς?

– Γιατί σκεφτόμουν πως αν είναι δύο γυναίκες παντρεμένες, τότε μπορεί αν είναι και οι δύο έγκυες την ίδια ώρα και έχουν και οι δύο τους από δύο παιδιά η κάθε μια στην κοιλιά τους, τότε μπορούν να κάνουν τέσσερα παιδιά όλα ταυτόχρονα!

 

Τα παιδιά δέχονται τα πάντα, πριν τους πεις να μην τα δεχτούν! Δεν είχε θέμα να αγαπιούνται και να παντρεύονται δύο γυναίκες μεταξύ τους και το θεωρούσε και πολύ φυσικό να κάνουν και παιδιά μαζί.

 

Ο γιος μου μου είπε ότι αν ένας φίλος του του έλεγε πως του αρέσουν τα αγόρια, θα σκεφτόταν «κοίτα να δεις! Δεν το ήξερα!» και μετά μου είπε θα αναρωτιόταν αν θα άρεσε στον φίλο του. Του είπα πως αν μια φίλη μου μου έλεγε πως είναι ομοφυλόφιλη και μου έλεγε πως της αρέσω, θα της έλεγα πως μπορεί να με κολακεύει κάτι τέτοιο, αλλά πως εμένα μου αρέσουν οι άντρες. Και θα τέλειωνε εκεί η συζήτηση αυτή. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να μου το έλεγε ένας φίλος μου. Αν προσπαθούσε να με πείσει για κάτι που δεν θέλω, Θα έπρεπε να δω πως θα το αντιμετωπίσω, όπως και με οποιονδήποτε άλλον…

 

Νομίζω πως τα πράγματα είναι απλά, αρκεί να τα βλέπουμε απλά. Εμείς οι ίδιοι τα δυσκολεύουμε για κάποιους. Οι άνθρωποι που διαφέρουν από τους περισσότερους, αυτό που θέλουν είναι ίσα δικαιώματα. Ο λόγος που δεν τους τα δίνουμε, συνήθως είναι επειδή έχουμε τα ενήλικα ταμπού μας…

 

Σκεφτείτε λοιπόν. Αν το παιδί σας τελικά «βγει» γκέι, τι θα θέλατε γι αυτό? Και έτσι σιγά σιγά αλλάζουμε τον κόσμο, γιατί όλοι παιδιά κάποιου είμαστε ;-)

Μαμά, υπάρχει ο Αϊ Βασίλης?

Standard

coca-cola-santa-claus-department-store

 

Πριν μήνες λοιπόν με ρώτησε ο γιος μου καθώς πηγαίναμε κάπου με το αυτοκίνητο. Πολλές συζητήσεις κάνουμε στο δρόμο καθώς οδηγώ. Νομίζω είναι και ένα μέρος που δεν μπορείς να αποφύγεις ιδιαίτερα την συζήτηση, οπότε διάφορες ερωτήσεις γίνονται εκεί μέσα.

 

Το καλοκαίρι τον άκουσα που συζητούσε με έναν φίλο του που του έλεγε πως δεν υπάρχει ο Αϊ Βασίλης και πως η μαμά μας και ο μπαμπάς μας αγοράζουν τα δώρα. Βέβαια, αυτό το είχα πει στα παιδιά. Εννοείται πως ο Άγιος με την κόκκινη στολή έφερνε δώρα σε ΟΛΑ τα παιδιά και όχι μόνο στα «καλά» παιδιά, μιας και όλα είναι καλά! Και για να μην περιμένουν δώρα που δεν μπορούμε να τους πάρουμε αλλά και για να χαίρεται ο καθένας με το δώρο που τους πήρε, η δική μας ιστορία πήγαινε κάπως έτσι: Αγοράζει η μαμά και ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, η θεία, θείος κλπ τα δώρα. Μετά, τα αφήνουμε σε ένα ήσυχο μέρος όπου περνάνε τα ξωτικά του Αϊ Βασίλη και τα παίρνουν, τα γεμίζουν μαγικές αόρατες χρυσόσκονες, τα τυλίγουν με χαρτιά της χαράς και τα φέρνουν πίσω τα Χριστούγεννα! Μια χαρά ήταν τα παιδιά με αυτό το παραμύθι. Του άρεσε, χαιρόντουσαν με το γάλα και κουλουράκια/μελομακάρονα/ κουραμπιέ που αφήναμε. Μαζί με αυτά του έγραφαν και ένα μικρό γράμμα να τον ευχαριστήσουν και πάντα μα πάντα, τους απαντούσε!

 

«Μαμάααα, υπάρχει στ’ αλήθεια ο Άγιος Βασίλης?»

 

Κι εκεί, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έπρεπε να αποφασίσω τι θα πω. Η Ναταλία δίπλα, ο Γιώργος με κοιτάει με ένα ερωτηματικό στα μάτια…

 

Εσύ τι πιστεύεις? Απάντησα…

Εγώ δεν ξέρω τι να πιστέψω. Άλλοι λένε πως ναι, άλλοι λένε πως είστε εσείς που τα κάνετε όλα αυτά, αλλά πως τον βγάλαμε πέρσι φωτογραφία? (τους είχα κάνει στο photoshop το εξής κόλπο αν θέλετε να το κάνετε κι εσείς). Αλλά δεν ξέρω… Μπορεί να το είχες φτιάξει κι εσύ. Αλλά πως? Γι αυτό σε ρωτάω… Ξέρω ότι στην Ελλάδα παλιά υπήρχε ένας Άγιος Βασίλης πολύ πλούσιος που βοηθούσε τον κόσμο. Αυτό μας το είπαν στο σχολείο. Αυτός όμως με τα κόκκινα που μας φέρνει τα δώρα, υπάρχει? Γιατί μας είπαν πως αυτόν τον Άγιο Βασίλη τον έφτιαξε η κόκα κόλα για διαφήμιση πριν χρόνια και πως μόνο ο άλλος ο πλούσιος υπήρξε πραγματικά. Τελικά τι είναι αλήθεια?

 

Και τότε συνειδητοποίησα πως έπρεπε να πω την αλήθεια. Γιατί για να το συνεχίσω, θα σήμαινε πως έπρεπε να γεμίσω την συζήτησή μας με ψέματα. Και ούτως ή άλλως, λίγος ήταν ο καιρός που θα το πίστευε ακόμη. Λυπήθηκα μόνο τη Ναταλία, που σαν δεύτερο παιδί, όλα θα τα μαθαίνει λίγο νωρίτερα. Ήθελαν όμως και οι δύο εκείνη τη στιγμή την απάντησή. Οπότε τους είπα την αλήθεια…

 

Λοιπόν παιδάκια, άρχισα να τους λέω! Τα Χριστούγεννα είναι μια εποχή του χρόνου γεμάτη χαρά! Και γεμάτη ιδέες μαγικές και όμορφες. Όταν μεγαλώνεις, αυτό όλο σου περνάει. Βαριέσαι καλά καλά και να στολίσεις το σπίτι! Όμως, όταν κάνεις παιδιά, θες να ζήσουν τα Χριστούγεννα σαν μια μαγική γιορτή κι αυτά. Θες να πιστέψουν στο παραμύθι και την μαγεία των Χριστουγέννων και θες να το θυμούνται όταν μεγαλώσουν. Και ίσως κι αυτά να το κάνουν στα παιδιά τους αργότερα. Για να συμβεί όμως αυτό, μπορεί να πεις και κάποια ψεματάκια. Από αυτά που αρέσουν στα παιδιά και που μόνο χαρά φέρνουν. Όπως για παράδειγμα, πως ο Άγιος Βασίλης και τα ξωτικά του φέρνουν τα δώρα, ενώ δεν τα παίρνει κανείς και τα έχουν κρυμμένα όλα σε μια ντουλάπα η μαμά και ο μπαμπάς και μόλις κοιμηθείτε το βράδυ πριν τα Χριστούγεννα, τα στολίζουμε κάτω από το δέντρο με μεγάλη μεγάλη χαρά! Σας είπαμε αυτό το ψέμα μόνο για να χαίρεστε και δεν σας εκβιάσαμε ποτέ με τον Άγιο Βασίλη για να είστε καλά παιδιά όλο τον χρόνο όπως λένε άλλοι. Απλά μοιραστήκαμε μαζί σας τη χαρά του να πιστεύεις σε κάτι μαγικό! Και η αλήθεια είναι πως υπάρχει η μαγεία αυτή των Χριστουγέννων επειδή την πιστεύετε εσείς. Και κατά μία έννοια λοιπόν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης γιατί θέλαμε να τον πιστεύουμε και τον πιστεύαμε. Και όταν γίνετε κι εσείς μαμά και μπαμπάς, ίσως υπάρχει πάλι ο Άγιος Βασίλης τα Χριστούγεννα, γιατί θα είστε εσείς αυτός, για τα παιδιά σας. Καταλάβατε?  :-)

Χαμογέλασαν και μετά έκαναν και λίγο τα θυμωμένα!

Δηλαδή και το κουδουνάκι που μόνο εμείς ακούμε? Ρώτησε ο Γιώργος.

Το ακούμε κι εμείς Τζώρτζη μου <3

Και το γάλα και το γλυκό ποιος το τρώει? Ρώτησε πάλι…

Ο μπαμπάς αγάπη μου…

Και η νεραϊδα των δοντιών? Ρώτησε η Ναταλία.

Τι πιστεύεις εσύ? Την ρώτησα.

Πως μας βάζεις ΕΣΥ το λεφτάκι!

Μάλλον έτσι θα είναι λοιπόν. Τους είπα… Όμως θέλω να σας πω κάτι.

ΔΕΝ σας έχω πει ποτέ ξανά κάποιο ψέμα! ΠΟΤΕ! Όμως αυτό ήταν κάτι που σας προκαλούσε χαρά, και είναι κάτι σαν έθιμο να το κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους. Γι αυτό το κάναμε κι εμείς! Θέλω να είστε σίγουροι γι αυτό! Κούνησαν το κεφάλι τους… Θα θέλετε να συνεχίσουμε αυτή την παράδοση? Να βάζουμε το γάλα και τα κουλουράκια, το νόμισμα κάτω από το μαξιλάρι, κλπ κλπ?

ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!

Εμένα δε με νοιάζει κιόλας μαμά! Εγώ θα συνεχίσω να πιστεύω μέχρι για όσο θέλω! Μου είπε το μικράκι μου η Ναταλία!

Μπράβο Ναταλία, αυτό θέλει πολύ μαγεία για να το καταφέρνεις! Άρα μήπως υπάρχει όντως μαγεία μέσα στις καρδούλες σας?

 

Έκανε νόημα ναι με το κεφάλι της χαμογελαστή. Εγώ βούρκωσα και ανοιγόκλεισα τα μάτια να συνεχίσω να οδηγάω και λίγο μετά φτάσαμε στον προορισμό μας. Φέτος τα Χριστούγεννα θα ξέρουμε όλοι. Θα κλείνουμε το μάτι ο ένας στον άλλον και η χαρά μας θα είναι αυτή. Ότι ξέρουμε όλοι και όμως συνεχίζουμε, γιατί απλά… έτσι μας αρέσει :-)