Ninja Power κεράσματα!!!

Κανονικό

11169954_10152852397767423_6688846287027754339_n

Σήμερα έχει γιορτή ο γιόκας μου! Έχουμε όμως λίγο καιρό που απέχουμε όσο γίνεται τη γλουτένη και τη ζάχαρη και τα πάμε πολύ καλά! Έχουμε βρει χίλια δυο φαγητά που δεν γνωρίζαμε, χίλια δυο γλυκά δίχως αλεύρι και ζάχαρες και μια στις τόσες μόνο το ρίχνουμε και έξω. Όταν πχ οι συμμαθητές του παίρνουν κέρασμα στο σχολείο…

Παρ’ όλα αυτά, σκεφτήκαμε σήμερα να πάρει κεράσματα στο σχολείο που δεν έχουν ούτε γλουτένη αλλά ούτε και ζάχαρη. Είναι φουλ στην υγεία και θα αρέσουν σε όλα τα παιδιά! Η ιδέα βέβαια δεν είναι δική μου, αλλά την έχω δει τριγύρω, στο ίντερνετ, σε facebook groups, κλπ.

Λοιπόν, το κέρασμα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πράσινο μήλο στο κάθε παιδί. ΌΜΩΣ, δεν είναι όποιο κι όποιο. Είναι μήλο… χελωνο-νιτζάκι!!!

Και θα σας δείξω πως τα έκανα εγώ, βήμα βήμα ;-)

Αρχικά, πήρα μήλα. χιχι και ξέχασα να τα πλύνω, οπότε αφού έκανα τα πορτοκαλί με το χαρτόνι, το έβγαλα πάλι, τα έπλυνα, τα στέγνωσα και ξανα-ξεκίνησα ;-)

Πήρα χαρτόνια στα τέσσερα χρώματα. Κόκκινο, μπλε, μωβ και πορτοκαλί. Έκοψα λωρίδες γύρω στους 23 πόντους, 2 πόντων πάχος και τις κόλλησα γύρω από τα μήλα με κολλητική ταινία.

10923325_10152852400607423_3102248978096701557_n

Μετά, έκοψα μάτια. Σχεδίασα με σχετικά παχύ μαύρο μαρκαδόρο, ένα ζευγάρι μάτια στο χαρτί και μετά πήρα μια κόλλα Α4 και την έβαλα από πάνω οπότε ξεπατίκωνα ουσιαστικά τα μάτια από κάτω. ΔΕΝ ζωγραφίζουμε ακόμη τις κόρες των ματιών. Αυτό το κάνουμε μετά που θα τα κολλήσουμε στα μήλα, αλλιώς θα μας βγουν λιγάκι αλλήθωρα. Μετά, έδωσα τα μισά στη Ναταλία, πήρα κι εγώ τα άλλα μισά και κόψαμε όλα τα ματάκια αφήνοντας να φαίνεται το μαύρο από το μαρκαδόρο (του δίνει πιο καρτουνίστικη όψη).

11074259_10152852400322423_8829228358341849645_n

Αφού κόψαμε τα μάτια (και σας πληροφορώ πως η Ναταλία τέλειωσε την ίδια ώρα που τέλειωσα κι εγώ και μετά ούτε που καταλάβαινα ποιος έκοψε ποια μάτια!), άρχισα να τα κολλάω στις λωρίδες που ήταν στερεωμένες στα μήλα. Εδώ, αυτό που θα προσέξετε, είναι οι εσωτερικές κόγχες των ματιών. Να είναι η μία απέναντι από την άλλη και στην ίδια ευθεία, αλλιώς βγαίνουν σαν να είναι προχειροφτιαγμένα!

10956209_10152852399122423_7828757925166881375_n

11160667_10152852400477423_811694442486808614_n

Και αφού κολλήσαμε όλα τα μάτια, τότε ζωγραφίζουμε και τις κόρες των ματιών και ξαφνικά τα χελωνονιτζάκια ζωντανεύουν!

11008644_10152852399002423_2850958956509202485_n

11156326_10152852397842423_7490208949438592416_n

Άρεσαν πολύ στους συμμαθητές του Γιώργου, οι οποίοι έφαγαν όλοι το μήλο τους και χάρηκαν πολύ με το που είδαν τι τους περίμενε για το διάλειμμα. Πάνω απ’ όλα βέβαια, άρεσαν και στον γιο μου, που με περηφάνια τα πήρε στην τάξη του για να κεράσει :-)

Χρόνια πολλά σε όλους τους Γιώργηδες σήμερα! Χρόνια πολλά και στον κανακάρη μου! «Όπου Γιώργος, και μάλαμα!» <3

Βοηθός Μητρότητας! Τι στο καλό είναι?

Κανονικό

doula-define

 

Διανύουμε την παγκόσμια εβδομάδα Βοηθών Μητρότητας! Βασικά αύριο τελειώνει κιόλας, αλλά με άρρωστο παιδί στο σπίτι, τι να πρωτο-προλάβω?

 

Έχει λοιπόν αρκετό καιρό που θέλω να σας μιλήσω για αυτό το επάγγελμα/δραστηριότητα που κάποιοι το γνωρίζουν ως Βοηθός Μητρότητας και κάποιοι άλλοι ως Doula! Τι στο καλό κάνουν λοιπόν αυτές οι γυναίκες? Και γιατί επέλεξα κι εγώ να το κάνω?

 

Αρχικά να πω, ότι οι Βοηθοί Μητρότητας ΔΕΝ είναι μαίες! Ναι! Μπορεί να προετοιμάζουν ψυχολογικά και γνωστικά μια γυναίκα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της για την μέρα και τις ώρες του τοκετού, μπορεί να της κρατά το χέρι και να της λέει να αναπνέει κατά τη διάρκεια του τοκετού, μπορεί να ακούγεται λιγάκι πως κάνουν παρόμοια πράγματα, αλλά ΔΕΝ είναι μαία και κάνει διαφορετικά πράγματα! Σίγουρα δεν κάνει ιατρικές πράξεις, δεν διαβάζει καρδιοτοκογράφους, δεν εκφέρει γνώμη όσον άφορα στις εξετάσεις της εγκύου και γενικά προσπαθεί να μην συμβουλεύει αλλά να αφήνει το ζευγάρι να αποφασίζει.

 

Η Βοηθός μητρότητας λοιπόν, θα γνωρίσει την έγκυο. Πολύ πιθανόν μέσα από γνωστές ή από συναντήσεις για εγκύους. Θα μιλήσει με την έγκυο, θα την ακούσει, θα της δώσει πληροφορίες, βιβλία, links στα οποία θα βρει πληροφορίες, θα της υποδείξει ομάδες ώστε να δικτυωθεί. Σκοπός της Βοηθού μητρότητας σ’ αυτή την φάση, είναι να ενδυναμώσει την μέλλουσα μαμά και το ζευγάρι. Να μάθουν, να διαβάσουν, να επιλέξουν βάσει των γνώσεών τους και όλων αυτών που έχουν ονειρευτεί για την ημέρα του τοκετού και να τους δείξει πως μπορούν και έχουν το δικαίωμα της επιλογής και του σεβασμού εκείνη την ώρα και βέβαια κατά τη διάρκεια όλης της εγκυμοσύνης. Σκοπός της Βοηθού μητρότητας, είναι να γνωριστεί με την έγκυο, να την κάνει να νιώσει άνετα μαζί της, να κάνουν κλικ, ώστε την ημέρα του τοκετού να μπορεί να της δώσει το κουράγιο που χρειάζεται, να την νιώθει και να καταλαβαίνει τι χρειάζεται, την κάθε στιγμή.

 

kelly-doula-picture

 

Μια βοηθός μητρότητας λοιπόν, προετοιμάζει την έγκυο γυναίκα! Ταυτόχρονα την ακούει! Πολλές φορές οι γυναίκες φοβούνται εκείνη την στιγμή. Την ακούει! Μπορεί να μην έχει όμορφες εμπειρίες στη ζωή της που έχουν σχέση με τον πόνο. Την ακούει. Της δείχνει κατανόηση. Ίσως και την καθησυχάζει. Μπορεί να φοβάται ο σύζυγός της. Είναι εκεί και γι αυτόν. Μπορεί να έχει ένα σορό ερωτήσεις! Της δίνει απαντήσεις. Της δίνει βιβλιογραφία. Της δείχνει το μέρος για να κοιτάξει ή της λέει ερωτήσεις που θα μπορούσε να κάνει στον γυναικολόγο της. Της μιλά για πλάνο τοκετού. Της εξηγεί τι είναι και ποια είναι τα δικαιώματά της. Τα δικαιώματα του μωρού της.

 

Έχει πλάκα όταν με ρωτούν πολλές έγκυες γυναίκες αν θα καταλάβουν ότι γεννάνε! Κι όμως! Πολλές γυναίκες δεν έχουν ιδέα τι θα πει τοκετός!

 

Μια βοηθός μητρότητας, θα της κάνει μασάζ στα πόδια, στην πλάτη, στην λεκάνη! Η εγκυμοσύνη μας κάνει να χρειαζόμαστε ΠΟΛΥ μασάζ! :-)

 

Θα της δείξει στάσεις που μπορεί να ανακουφιστεί, αλλά και στάσεις που θα την ανακουφίζουν κατά την διάρκεια των συσπάσεων. Θα δείξει και στον σύντροφό της τι βοήθεια μπορεί να της προσφέρει, ώστε να μην νιώθει πως δεν μπορεί να προσφέρει σε κάτι!

 

Μια βοηθός μητρότητας θα έχει το τηλέφωνό της ανοιχτό και η έγκυος θα μπορεί να την παίρνει να την ρωτά. Θα συναντιούνται και τις τελευταίες εβδομάδες η Βοηθός Μητρότητας, θα είναι κλεισμένη πριν αλλά και μετά την πιθανή ημερομηνία τοκετού και θα περιμένει το τηλεφώνημα που θα την πάρει στο σπίτι της εγκύου ή στο μαιευτήριο (όπου θέλει η επίτοκος).

 

Η ίδια η γυναίκα θα αποφασίσει πότε και πως θα γίνεται το κάθε τι. Έχει τη δύναμη να αποφασίσει, και η βοηθός μητρότητας είναι εκεί για να την σεβαστεί και να την βοηθήσει να καταφέρει αυτό που θέλει (εφόσον όλα πάνε ομαλά)!

 

Θα είναι δίπλα της στον τοκετό, σιωπηλή, δίχως να παίρνει το ρόλο του συντρόφου, θα βοηθά ψυχολογικά με την παρουσία της και τις κουβέντες της, θα βοηθά με μασάζ, με κινήσεις, με μεθόδους χαλάρωσης και άλλες μη φαρμακευτικές μεθόδους, να ανταπεξέλθει η μαμά, στους πόνους της γέννας.

 

Ταυτόχρονα θα προσπαθεί να χαλαρώσει και τον σύντροφο και την οικογένεια που μπορεί να βρίσκεται εκεί. Δεν θα φεύγει από το πλάι της επιτόκου, κάτι που ξεκουράζει τον σύντροφο, τον γιατρό και την μαία. Είναι εκεί, δίχως αλλαγής βάρδιας, από την αρχή του τοκετού, μέχρι η μαμά να πάρει στα χέρια της το μωρό και να το θηλάσει.

 

atlanta-ga-doula-services-sifting-hip-squeeze-support-canton_0090

 

Υπήρχαν και παλιότερα οι Ντούλες! Ήταν η μάνα, η θεία με τα πολλά παιδιά, η αδερφή, η ξαδέρφη, η φίλη! Η γέννα, ήταν ανέκαθεν γυναικεία υπόθεση. Υπήρχε η μαμή και δίπλα της η γυναίκα είχε και άλλες γυναίκες. Οι οποίες εκείνη την ώρα, βρίσκονταν εκεί απλά για να την υπηρετήσουν στην μεγάλη αυτή στιγμή (εξού και ο όρος doula)! Να της σκουπίζουν τον ιδρώτα, να της πιάνουν τα μαλλιά, να της τα χαϊδεύουν, να της λένε πόσο καλά τα καταφέρνει και να θυμάται να αναπνέει, να της τρίβουν τα χέρια, τους ώμους, την λεκάνη και την πλάτη. Να της φέρουν νέα αλλαξιά γιατί λερώθηκε, να της δίνουν νερό. Γιατί απλά γνώριζαν τι θέλει. Δίχως καμιά φορά να γνωρίζει η ίδια. Δίχως καν να τα ζητήσει! Αυτές λοιπόν οι γυναίκες, που σήμερα δεν υπάρχουν συνήθως στον τοκετό μας πια, αυτές λοιπόν, είναι οι Βοηθοί μητρότητας! Που μετά θα της δείξουν πως να βάλει το μωρό στο στήθος, πως να πιάσει σωστά το μωρό την θηλή για να ξεκινήσει να πίνει γάλα. Να την βοηθήσουν να κάνει μαλάξεις στο στήθος όταν έχει πρηστεί και πονά, να της δείξουν να κάνει μπάνιο το μωρό γιατί φοβάται, να την αφήσει να κλάψει από την κούραση, την αϋπνία και τις ορμόνες που έχουν χτυπήσει κόκκινο. Και μετά, να την αφήσει να είναι πια μάνα, που ξέρει τι πρέπει να κάνει, όπως ήξερε το σώμα της να γεννήσει!

 

Η Βοηθός μητρότητας μπορεί να είχε ή να μην είχε την τέλεια γέννα που επιθυμούσε. Μπορεί να είναι Βοηθός Μητρότητας επειδή θέλει κι άλλες γυναίκες να έχουν την γλυκιά εμπειρία που είχε η ίδια ή να αποτρέψει άλλες γυναίκες να την «πατήσουν» όπως την πάτησε η ίδια. Μπορεί να μην έχει καν παιδιά, αλλά να σέβεται και αγαπά την γυναίκα ειδικά την ώρα που γεννά και να θέλει να της προσφέρει τις γνώσεις της για να πετύχει όλα τα παραπάνω. Είναι μια γυναίκα που έχει καταλάβει πόσο σημαντικό είναι αυτό!

 

Το σίγουρο είναι ότι η βοηθός μητρότητας, θα σεβαστεί τις αποφάσεις της κάθε εγκύου. Δεν θα την κρίνει γι αυτές και θα μείνει κοντά της βοηθώντας την να τα καταφέρει. Θα προσπαθεί η ανάμνηση του τοκετού για την μητέρα και το μωρό να είναι μια όμορφη ανάμνηση! Και κάθε μα κάθε φορά, θα συγκινηθεί με το θαύμα της ζωής!

 

Δεν συνηθίζεται αυτό σας λέω! Η πρώτη ανάσα που θα πάρει το μωρό και θα πάρει το πραγματικό του χρώμα. Και μετά, γυρνάς και βλέπεις το βλέμμα της μαμάς! Μετά, του μπαμπά! Και για μια στιγμή, τα βλέπεις όλα λίγο θολά από την συγκίνηση! Και λες… «να σας ζήσειιιιι!» και σου λένε δακρυσμένοι ακόμη… «ευχαριστωωωω!!!!»! Αγκαλιάζεστε και λες και το εννοείς «ΕΓΩ ευχαριστώ!» Αυτό είναι η Βοηθός Μητρότητας!

 

Περισσότερες πληροφορίες για τις Βοηθούς Μητρότητας, μπορείτε να βρείτε στη σελίδα του Συλλόγου μας:

www.mitrotita.org

Διαφορετικότητα και ρατσισμός!

Κανονικό

10646747_10152768067257423_8327433348621652363_n

Σήμερα είχε λιακάδα στη Ρόδο. Πήραμε το αυτοκίνητο νωρίς μεσημεράκι και πριν λίγο (βράδυ πια) γυρίσαμε σπίτι με δυο παιδιά κοιμισμένα στο αυτοκίνητο. Πως μου αρέσουν αυτές οι μέρες. Αυτές οι εκδρομές! Ειδικά αυτές που πάμε με το αυτοκίνητο και συζητάμε για διάφορα, βρίσκουμε νέα μέρη εξερεύνησης, βγάζουμε φωτογραφίες και λέμε για τα όμορφα και σημαντικά της ζωής, ελπίζοντας να μείνουν μέσα τους ρίζες και αξίες καθώς θα μεγαλώνουν!

Όταν κάτσαμε στην ταβέρνα να φάμε, τα παιδιά πήγαν έξω να παίξουν σε μια μικρή παιδική χαρά μέχρι να έρθει το φαΐ, τσέκαρα λοιπόν κι εγώ λίγο στο FB (θέλω να την κόψω αυτή τη συνήθεια, αλλά ας μη μιλήσω και γι αυτό τώρα). Δεν θα πω ψέμματα. Δεν είχα ασχοληθεί με την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Είχα κοιτάξει μερικές φορές το πρόσωπό του, όπως κάνω για κάθε εξαφανισμένο (ποιος ξέρει ποιόν μπορεί να δεις?), αλλά 20 χρονών παλικάρι ήταν, μπορεί να είχε επιλέξει στο κάτω κάτω της γραφής να φύγει για τους λόγους του! Τελευταία δεν πολύ ανοίγω την τηλεόραση, ούτε διαβάζω νέα που πιστεύω πως θα μου ρίξουν άδικα την ψυχολογία. Ζω στον κόσμο μου θα μου πείτε! Μπορεί!

Όμως σήμερα, όλη μέρα έβλεπα νέα για τον Βαγγέλη. Βρέθηκε νεκρός… Κανείς δεν ξέρει αν δολοφονήθηκε ή αν αυτοκτόνησε. Μετά από τόσες μέρες εξαφάνισης! Και διάβασα… Και τι να πω? Μα είναι ποτέ δυνατόν? Το έτος 2015 να υπάρχουν bullies πανεπιστημίου? Επειδή ίσως να ήταν ομοφυλόφιλος ή έστω διαφορετικός κατά τα μάτια κάποιον???? Μα πάμε καλά? Και ένα νεαρό παιδί βασανίζεται καθημερινά από κάποιους και κανένας δεν παίρνει χαμπάρι? Ή κανένας δεν μιλά? Ούτε το ίδιο το παιδί? Στους δικούς του? Κάπου??? Δεν ξέρω τι ισχύει και τι όχι! Το μόνο σίγουρο, είναι πως κάποιοι τώρα είναι μετανιωμένοι, κάποιοι πονούν, κάποιοι δεν ξέρουν που να κρυφτούν και κάποιος έχει πεθάνει… Δεν θα ασχοληθώ τώρα με το τι πραγματικά έγινε στον Βαγγέλη. Ίσως μάθουμε, ίσως όχι!

Θα ασχοληθώ με την διαφορετικότητα και τον ρατσισμό και το κατά πόσο μεγαλώνουμε μικρούς bullies/νταήδες ή παιδιά που αν τυχών συναντήσουν κάποιον τέτοιον στη ζωή τους, θα αντιδράσουν και με ποιόν τρόπο!

Να τα πάρουμε όμως και από την αρχή τα πράγματα. Πρώτα, πρέπει να σιγουρευτούμε πως δεν είμαστε εμείς οι νταήδες που θα πρωτογνωρίσουν τα παιδιά μας! Είμαστε εμείς οι δυνατοί και αυτά τα αδύναμα πλάσματα πάνω στα οποία ασκούμε την δύναμή μας («επειδή εγώ είμαι η μαμά σου και στο λέω! Να γιατί!»)? Τους λέμε τι να κάνουν και δεν τα ακούμε («Όχι δεν θα ζωγραφίσεις τώρα! Θα μαζέψεις γρήγορα τις μπογιές σου και μην ακούσω κουβέντα!»)? Τα κρίνουμε («καλά, πας καλά? τι σημαίνει πως δεν μπορείς να κάνεις μόνος σου τα μαθήματά σου?»)? Τα κοροϊδεύουμε («Καλά δεν το ξέρεις αυτό που ρωτάς? Τι είσαι? Μωρό?»)? Τα κάνουμε από νωρίς «ανεξάρτητα» ξεκόβοντας τον κοινό ύπνο, τις πολλές αγκαλιές και φιλιά? Τα συγκρίνουμε συνεχώς με άλλους («ορίστε! Κοίτα αυτό το παιδί! Δεν κλαίει και κάθεται ήσυχο!»)? Και εντάξει! Κάποιες φορές μπορεί να μας φύγει μια κουβέντα. Είμαστε όμως βασικά αυτά τα παραπάνω για το παιδί μας? Μόνο εμείς γνωρίζουμε πραγματικά ;-)

Τι παραδείγματα έχουν από μας? Μας βλέπουμε να κοροϊδεύουμε την χοντρή στο σούπερ μάρκετ ή τον ομοφυλόφιλο τουρίστα? Να μιλάμε άσχημα στον άνθρωπο στα φανάρια? Να κακολογούμε το «Αλβανάκι» συμμαθητή του ή τον Πακιστανό επειδή δεν ξέρει καλά Ελληνικά και να πάει από κει που ‘ρθε? Να παρκάρουμε στο πάρκινγκ με σήμανση για ΑΜΕΑ? Πάνω στις ράμπες πεζοδρομίων?

Αν τα παραπάνω ισχύουν, δεν ξέρω πως να σας μιλήσω, αλλά κάποιος πρέπει να σας πει πως το παιδί σας είτε θα γίνει κι αυτός ένας νταής και μην χαίρεστε και πολύ, γιατί οι νταήδες είναι δυστυχισμένοι που αποζητούν την αποδοχή από τους άλλους. Είναι άνθρωποι που οι άλλοι φοβούνται και δεν αγαπούν και που οι ίδιοι δεν αγαπούν τον εαυτό τους και δεν έχουν νιώσει πραγματική αγάπη! Μπορεί όμως να γίνει και θύμα ενός νταή. Το κακό όμως είναι, πως θα φοβάται να σας το πει, γιατί απλά το έχει συνηθίσει. Πιστεύει πως το αξίζει, γιατί άλλωστε… κι εσύ νταής του είσαι! Και τότε, εύχομαι μια μέρα να βρει το κουράγιο απλά να φύγει. Όχι από τη ζωή όπως ο Βαγγέλης, αλλά από την ζωή όπου υπάρχετε κι εσείς μέσα! Απλά να εξαφανιστεί!

Αχ! Σας παρακαλώ πολύ… μιλάτε στα παιδιά σας! Διδάξτε τα να αγαπούν το διαφορετικό και να το δέχονται. Αν καταλάβετε ότι κάποιος φίλος τους κοροϊδεύει κάποιον άλλον στην τάξη, βρείτε την ευκαιρία να μιλήσετε γι αυτό και πείτε του πόσο σημαντικό είναι να προτρέπει τους φίλους του να μην κάνουν κάτι τέτοιο και να στηρίζει αυτόν που βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση του «θύματος»! Πείτε το ότι πρέπει να μιλάει σε κάποιον μεγαλύτερο και πάντα να μπαίνει στην θέση του άλλου για να καταλάβει πως μπορεί να νιώθει! Να μιλάει σε σας έστω!

Το σημαντικότερο όλων όμως! Δείξτε τους, πείτε τους και πιστέψτε το κι εσείς! Τα αγαπάτε για αυτό ακριβώς που είναι! Όχι γι αυτό που θα θέλατε να είναι ή να γίνουν ή να νομίζει ο κόσμος ότι είναι! Τα αγαπάτε πάντα! Δίχως όρους, δίχως κριτική! Μπορούν πάντα να σας μιλήσουν και ακόμη κι αν αυτό που θα σας πει, σας στεναχωρεί, η αγάπη είναι δεδομένη και η αποδοχή επίσης! Το μεγαλύτερο στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου! Τα παιδιά μου να νιώθουν αποδοχή!

Να πορευτούν στη ζωή τους και να μιλούν όταν βλέπουν την αδικία και να αντιστέκονται σ’ αυτήν όταν τους συμβαίνει, η διαφορετικότητα να είναι γι αυτούς άνευ σημασίας, να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους και να αλλάξουν τον κόσμο… προς το καλύτερο! Όχι μόνο τα δικά μου παιδιά, αλλά και τα δικά σου! Γιατί δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό που συνέβηκε πριν μέρες και που σήμερα αναδύθηκε μέσα από βάλτους!  Δεν γίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο κι εμείς, γονείς, να κάνουμε ότι δεν ξέρουμε το λόγο ή να νομίζουμε πως γίνεται μόνο σε άλλους… Απλά, δεν γίνεται! Κι όμως… έγινε να πάρει! Έγινε! Και μπορεί να ξαναγίνει. Αν δεν θέλουμε όμως να γίνει και στο δικό μας παιδί, ή στου γείτονα ή σε ένα παιδί που ποτέ δεν γνωρίσαμε από κοντά, είναι στο δικό μας χέρι, ΤΩΡΑ!

Αλλάζουμε τα σχολεία???

Κανονικό

10482454_10152324583457423_1281385658407816591_n

 

Λοιπόν, έχει κάποιον καιρό που σας είχα πει για ένα γκρουπ στο Facebook στο οποίο έχουμε μαζευτεί τώρα σχεδόν 5 χιλιάδες άτομα. Άλλοι εκπαιδευτικοί, άλλοι γονείς, άλλοι πανεπιστημιακοί, άλλοι που δεν ξέρω…

 

Αν θυμάστε, όλα ξεκίνησαν από αυτό εδώ το ποστ, όπου τα είχα πάρει -κοινώς- στο κρανίο, για το σύστημα που υπάρχει στην εκπαίδευση των σχολείων. Για το πως είναι, για το πως θα έπρεπε να είναι (βάσει κάποιων ανθρώπων που το έχουν ψάξει, αλλά και βάσει της λογικής), για το πως κάποιοι τα έχουν καταφέρει και έχουν δημιουργήσει σχολεία ελευθεριακά, διαμάντια, για το πώς κάποιοι τα έχουν καταφέρει εδώ στη χώρα μας. Διαβάστε το αν θέλετε ξανά και δείτε και τα βίντεο τα οποία θα σας ξεδιαλύνουν όσες απορίες έχετε περί του θέματος.

 

Και έφτασε λοιπόν ο καιρός που είμαστε έτοιμοι και ξεκινάμε να ετοιμάσουμε γραπτό αίτημα προς την κυβέρνηση. Προς το Υπουργείο Παιδείας, προς κάποιους που αισθανόμαστε αρκετά αισιόδοξοι πως έχουν όρεξη να κάνουν αλλαγές (από αυτά που βλέπουμε μέχρι σήμερα). Και ευχόμαστε να εισακουστούμε!

 

Κάποια από τα αιτήματα μας:

Να υπάρχει σεβασμός προς τους μαθητές. Να είναι το σχολείο δημοκρατικό.

Να υπάρχει αδειοδότηση ώστε να μπορούν να ανοίγουν νέα σχολεία στο στιλ αυτού στον Φουρφουρά και σχολείο στο σπίτι ή έστω αυτοδιαχειριζόμενα από γονείς.

 

Να μπορεί κάθε σχολείο (αν το θέλει) να αλλάξει, ακολουθώντας το πρότυπο του Φουρφουρά.

Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα που έχουμε μπροστά στα μάτια μας και που δουλεύει και κάνει πολύ καλή δουλειά και ονομάζεται Φουρφουράς. Ξεκινώντας από αυτό το παράδειγμα και δοκιμάζοντας νέες ιδέες, ανάλογα με το μέγεθος του σχολείου ώστε σιγά σιγά να ανοίξουν σχολεία που να μας δίνουν την δυνατότητα σε μια εκπαίδευση καλύτερη για τα παιδιά μας. Όπου θα μαθαίνουν αυτά που χρειάζεται για την ηλικία τους, όπως αρμόζει στην ηλικία τους.

 

Δεν θα αναλύσω το κάθε αίτημα, ούτε όλα όσα έχουμε σκεφτεί απαραίτητα για μια αλλαγή απαραίτητη για τα παιδιά μας. Όποιος ενδιαφέρεται, ας μπει στο γκρουπ, να βοηθήσει, να είναι μέρος σ’αυτή την αλλαγή που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε! Σας καλώ να πιστέψετε κι εσείς σ’ αυτό. Δεν είναι πια όνειρα! Πάμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Πολύ πιθανόν να χρειαστούν υπογραφές για να μαζευτούμε πολλοί και να τεθεί το ζήτημα στη Βουλή. Εκεί, ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει λοιπόν. Με την υπογραφή του ;-)

 

Το είπα στον γιο μου (όλη αυτή την προσπάθεια που κάνουμε για να έχουν σχολεία που θα μαθαίνουν όλα όσα μαθαίνουν, με έναν ευχάριστο τρόπο, δίχως εργασίες παπαγαλίας για το σπίτι, αλλά εργασίες έρευνας). Η απάντησή του ήταν: «Ωωωωωω, μαμάαααα. Να πάω σε τέτοιο σχολείο κι εγώωωωωω???? Σε παρακαλώωωω!!!»

 

Ναι αγόρι μου! Αυτό προσπαθώ! Να πας κι εσύ σε ένα τέτοιο σχολείο! ;-)

 

Μπείτε στο γκρουπ στο Facebook: Αλλάζουμε τα σχολεία, Αλλάζουμε την Παιδεία

Διαβάστε το άρθρο που τα ξεκίνησε: Τα παιδιά αξίζουν διαφορετικά σχολεία!

 

Δώρο καταστροφής!!!

Κανονικό

IMG_20150123_134557

 

Πριν χρόνια, είχε πέσει στην αντίληψή μου, ένα πολύ έξυπνο δώρο. Ήταν φτιαγμένο από μια μαμά για τον γιο της και μου είχε αρέσει πολύ. Είχα σκεφτεί ότι είναι το ωραιότερο αγορίστικο δώρο και ήθελα να θυμηθώ να το φτιάξω στον γιο μου, όταν θα φτάσει σε ηλικία να μπορεί να διαβάσει μόνος του. Και το θυμήθηκα!!! Τώρα βέβαια το συστήνω και σε κορίτσια! Είδα πόσο άρεσε στην κόρη μου καθώς το έφτιαχνα στον αδερφό της (ήταν φοβερή και το κράτησε μυστικό για πολλές μέρες), η οποία με έβαλε να της υποσχεθώ πως όταν ξέρει να διαβάζει κι αυτή, θα της φτιάξω ένα ίδιο!

 

IMG_20150123_102107

 

Το ωραίο και περίεργο αλλά και πολύ ευχάριστο για τα παιδιά, είναι το γεγονός ότι ενώ τις περισσότερες φορές, τους λέμε να προσέχουν τα πράγματά τους και να μην τα χαλάνε με αυτό το δώρο, τους λες το ακριβώς αντίθετο! Τους δίνεις ένα ημερολόγιο και τους γράφεις μέσα πως θα το καταστρέψουν! Εδώ είναι και το αρχικό ποστ που είχα κάνει πριν χρόνια!

IMG_20141212_213859

 

Αγόρασα λοιπόν ένα τελείως κλασικό μαύρο ημερολόγιο και άρχισα να γράφω μέσα διάφορους τρόπους που μπορεί να καταστρέψει ο γιος μου το ημερολόγιο που κρατάει στα χέρια του. Πράγματα όπως, να μουτζουρώσει με στυλό μέχρι να αρχίσουν να σκίζονται 5 σελίδες, ή να ρίξει σάλτσα από το φαγητό σε κάποια σελίδα, σαπούνι, λάδι, κλπ. Να πατήσει με το αυτοκίνητο μαζί με τον μπαμπά του όλοι το ημερολόγιο, να παίξει ποδόσφαιρο, να το δέσει στο ποδήλατο και να το κάνει βόλτες στο χωράφι καθώς αυτό σέρνεται στο χώμα, να το χρησιμοποιήσει για φτυάρι, να το ψαλιδίσει με ένα μεγάλο ψαλίδι, να φτύσει σε στόχους σε κάποιες σελίδες, να κάνει και δικές του ιδέες, να το δαγκώσει, να το πάρει και στο σχολείο να κάνει καταστροφές και με τους συμμαθητές του και πολλά άλλα, μέχρι να φτάσει στο τελευταίο όπου θα κάνει μπάνιο με το ημερολόγιο! χαχαχαχα :lol:

IMG_20141212_214214

IMG_20141212_214328 (1)

 

Στην αρχή δεν το πίστευε ο γιος μου. Μετά πήγε να στεναχωρηθεί στην δεύτερη τρίτη αποστολή όταν άρχισε να χαλάει, αλλά μετά έπιασε το νόημα και άρχισε να το χαίρεται και να μην σταματά να παίζει!

 

«Μαμά, εσύ το έφτιαξες?» με ρώτησε. Όταν του είπα ναι, απάντησε «Είναι τέλειο!!! Είσαι φοβερή! Το ξέρεις???» Ε, μάλλον του άρεσε αρκετά, λέω ;-)

5 χρονών!!!

Κανονικό

IMG_9099

Σήμερα είναι τα γενέθλια της Ναταλίας μου! Ο χρόνος ξεκινάει τα γενέθλια της οικογένειας με τη Ναταλία! Ήταν να γεννηθεί 4-5 Φεβρουαρίου, αλλά τελικά γεννήθηκε στις 17 του Γενάρη!

Στην τελευταία εξέταση, ο γιατρός μου είχε πει πως ήταν γυρισμένη σχεδόν κοιτώντας προς την κοιλιά μου αντί προς την σπονδυλική μου στήλη. Θα ήταν ένας δύσκολος τοκετός, αλλά δεν με ένοιαζε. Εγώ ήθελα να γεννηθεί φυσιολογικά. Το ίδιο βράδυ μιλούσα με μια φίλη στο τσατ και μου είπε πως λένε, πως αυτά τα παιδιά δεν σκύβουν ποτέ το κεφάλι! Πεισματάρικα και περήφανα! Έτσι ακριβώς όπως είναι αυτό το μικρό κοριτσάκι!

Γεννήθηκε και ήταν μικρούλα! Είχα ξεχάσει πως τα μωρά είναι τόσο μικρά! Και την αγάπησα αμέσως! Έκλαιγα μαύρο δάκρυ όταν μπήκε στην λάμπα για τον ίκτερο κι ας κοιμόταν όλο το βράδυ ήρεμα εκεί μέσα. Εγώ ένιωσα πως δεν την είχα προστατεύσει αρκετά! Γεννησα τελικά με καισαρική, πονούσα αλλά ήμουν μαμά δύο παιδιών. Είχα καταλάβει πως μπορείς να αγαπάς το ίδιο και το νέο μωρό της οικογένειας.

Η Ναταλία πραγματικά πιστεύω πως ήρθε στον κόσμο για να μου δείξει πως ποτέ μου δεν θα είμαι η τέλεια μαμά που θα ήθελα να είμαι! Είναι το παιδί που θα με βγάλει από τα ρούχα μου και μέσα σε λίγο θα θέλω να την λούσω στα χάδια! Είναι ένα κορίτσι που με κάνει να θυμάμαι τον εαυτό μου στην παιδική μου ηλικία, αλλά ζηλεύοντας την και λίγο γιατί είναι ακόμη καλύτερη σε όλα της και ελεύθερη (όσο γίνεται), να είναι αυτή που είναι. Είναι πεισματάρα, έχει πολύ δυναμισμό και αν θέλει κάτι, θα το καταφέρει. Θα κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να σπάσει τα νεύρα του άλλου ή αν αυτό σημαίνει πως θα προσπαθεί να το κάνει μόνη της.

Είναι περήφανη. Δεν θέλει να την βλέπουν να κλαίει, ούτε να γελάνε μ’ αυτήν με κάποιο της λάθος πχ. Και θέλει να τα κάνει όλα όμορφα και σωστά. Δεν την πείραζε παλιά να χάνει, αλλά τώρα είναι στην φάση που θέλει κι αυτή να είναι πρώτη.

Κλαίει και φωνάζει και δεν σταματάει μέχρι να νιώσει καλύτερα. Και ότι και να της πεις, δεν την πείθεις, από μωρό! Δεν την νοιάζει η γνώμη μας και αυτό από την μια είναι σπαστικό και από την άλλη μου αρέσει που έχει τα δικά της θέλω και δεν επηρεάζεται!

Όταν θέλει να είναι γλυκιά, στάζει μέλι! Όταν έχει χαρές, χαμογελούν όλοι! Όταν χορεύει την χαζεύουμε λες και βλέπουμε μια καταξιωμένη μπαλαρίνα να χορεύει την λίμνη των κύκνων. Δεν ξέρω πως έχει βρει αυτή την χάρη και την σοβαρότητα ταυτόχρονα!

Και είναι ακόμη μωρό. Θέλει την μαμά της όταν χτυπήσει, θέλει την μαμά της όταν φοβηθεί, είναι αγαθούλα, είναι μια κοριτσάκι με τα τσιμπίδια του και τα λούσα του και τις πόζες του.

IMG_9251

Αυτό το κοριτσάκι, ααααααχ! Ώρες ώρες λέω πως είναι δύσκολο να το μεγαλώνω. Για να μεγαλώσεις έναν δυναμικό ελεύθερο άνθρωπο πρέπει να μάθεις κι εσύ τι εστί ελευθερία και εκεί ζορίζεσαι! Ζορίζεσαι πολύ! Αλλά, μεγαλώνει, σε μαθαίνει, ξαναζορίζεσαι, ζορίζεται κι αυτή να μας κάνει να δούμε και εκεί που βλέπουμε, …λάμπουμε όλοι μαζί της!

Χρόνια σου πολλά αγάπη μου! Σε αγαπώ πολύ! Κι εγώ, και ο μπαμπάς και ο αδερφός σου! Χρόνια σου πολλά! Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά!

Πριν ακριβώς 8 χρόνια!

Κανονικό

George

 

Πριν ακριβώς 8 χρόνια, γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί! Πριν από κείνη την μέρα, δεν ήξερα ότι η ζωή μου θα άλλαζε τόσο! Φανταστείτε (το έχω ξαναπεί), πως έλεγα ότι θα ξεκινούσα δουλειά μετά από δύο ολόκληρες εβδομάδες. Και απλά στο ενδιάμεσο της δουλειάς θα μου έφερναν το μωρό να το θηλάσω στο αυτοκίνητο και να το πάρουν πίσω!

 

Πόσο μα πόσο στον κόσμο μου ήμουν!!! Που να ξέρω 8 χρόνια και 1 μέρα πριν τι θα σήμαινε ο ερχομός του Γιώργου στη ζωή μου! Που να ήξερα ότι το να είμαι μαμά, θα ήταν πλέον το πιο σημαντικό πράγμα που θα μπορούσα να κάνω για τα επόμενα χρόνια της ζωής μου? Που να ήξερα ότι θα με συνέπαιρνε τόσο όλο αυτό, που πλέον για μένα θα ήταν η μοναδική δουλειά. Που αργότερα ακόμη και η επαγγελματική μου δραστηριότητα θα άλλαζε κατεύθυνση! Που να ήξερα ότι μέσα από σένα Γιώργο μου, θα μάθαινα τόσα για μένα! Που να ήξερα πως όλη μου η υπόλοιπη ζωή, θα είχε να κάνει με το μεγάλωμα σου και μετά και της αδερφής σου, πως θα προσπαθούσα για το καλύτερο στην διατροφή σας, στην ανάπτυξή σας και στην ψυχολογία σας!

 

Από την ώρα που γεννήθηκες ήσουν ένα μωρό που ήθελε να εξερευνήσει! Με μεγάλα ανοιχτά μάτια όλη την ώρα, δεν ήθελες πολύ ύπνο και καθισιό. Ήθελες να είσαι σε μια αγκαλιά που να σε παίρνει βόλτες! Και αυτό κάναμε! Αρχικά ο μπαμπάς σου και όταν ανάρρωσα από την καισαρική κι εγώ! Σε είχα δεμένο πάνω μου με ένα sling και σε είχα εκεί συνεχώς. Οπουδήποτε αλλού, δεν σου άρεσε άλλωστε! Και μεγάλωνες, μεγάλωνες. και όλο και παθαίναμε την πλάκα μας! Τόσο που όταν έμεινα έγκυος με την αδερφή σου, αναρωτιόμουν αν θα μπορέσω να την αγαπήσω όσο εσένα. Τόσο που ενώ πάντα ήθελα κορίτσια, τώρα πια ήθελα αγόρια. Αρκεί να σου μοιάζουν!

 

Όταν έγινες ο «μεγάλος» αδερφός, πριν 5 χρόνια, ήσουν μικρούλης αγαπούλα μου! Κι όμως γιατί νομίζαμε πως ήσουνα μεγάλος? Και συμπεριφερόσουν σαν μεγάλος. Κατανοούσες σαν μεγάλος και ζήλευες μωρό μου κι ας μην το έδειχνες! Και όταν το έδειχνες, ένιωθα πως κάνω εγώ κάτι λάθος, αλλά πως να μην ζηλέψεις? Μοιραζόσουν πια την μαμά σου με ένα μωρό! Κι όμως παρέμεινες ένα τόσο καλόκαρδο παιδί! Δέχεσαι ακόμη τα λάθη μας με αγάπη! Καταλαβαίνεις και δέχεσαι τον άλλον. Η ενσυναίσθησή σου με έχει στείλει πολλές φορές αδιάβαστη!

 

Ξέρω πως έγινες πολλές φορές το πειραματόζωο μιας και είσαι ο πρώτος. Βλέπω όμως ότι όσα λάθη και να κάναμε, παραμένεις διαμάντι! Ένα διαμάντι που λάμπει, και σαν πρίσμα αναλύει τα χρώματα του φωτός ώστε να υπάρχει κατανόηση των πραγμάτων και να μπαίνουν όλα σε μια σειρά βάσει σωστών προτεραιοτήτων!

 

IMG_9265

 

Σήμερα έγινες 8 χρονών! Πριν από 8 χρόνια, έγινα μαμά! Μεγάλωσες! Μεγάλωσα κι εγώ! Σου μένουν μόνο 30 πόντοι για να με φτάσεις! Σου αρέσει να σε αγκαλιάζω και να σου λέω τρυφερά λόγια! Η αίσθηση του χιούμορ σου είναι τόσο καλή και πραγματικά μερικές φορές κατουριόμαστε από τα γέλια! Τα κοριτσάκια αρχίζουν να σε ερωτεύονται (και δίκιο έχουν δηλαδή) και εσύ παραμένεις γλυκός και αθώος! Και άταχτος, και ξεχασιάρης και λίγο απρόσεκτος! Αλλά, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που θα άλλαζα αν αυτό σήμαινε πως δεν θα ήσουν ο εαυτός σου!!! Σε αγαπώ και θέλω να το θυμάσαι! Ακόμη και όταν θα μπεις στην εφηβεία και ότι κάνω θα σου φταίει! Σε αγαπώ απένταντα (όπως έλεγες μικρούλης)! Κι εγώ, και ο μπαμπάς σου και η αδερφή σου, που μπορεί να σου σπάει τα νεύρα καμιά φορά αλλά σε αγαπά και σε θαυμάζει και όταν πάω να την μαλώσω για κάτι που σου έκανε, τότε την λυπάσαι και αλλάζεις γνώμη!

 

Σήμερα έγινες 8 χρονών. 10 ακόμη και θα γίνεις όπως έλεγε μια φίλη, απλά φιλοξενούμενος στο σπίτι μας. Θα φεύγεις θα έρχεσαι, θα σπουδάζεις, θα τελειώσεις, θα έχεις φτιάξει τη ζωή σου. 10 χρόνια ακόμη από τα οποία, λίγα μένουν που θα είσαι ακόμη παιδάκι! Περιμένω και το τότε με ανυπομονησία, αλλά και το τώρα το λατρεύω! Βασικά, γιατί ο κάθε χρόνος που περνάει σου πάει απερίγραπτα!!!

 

Χρόνια σου πολλά γλυκό μου αγόρι! Πολλά, καλά, ευτυχισμένα, γεμάτα αγάπη και πολύχρωμα! <3