39 σήμερα!!!

Standard

39_banner

 

Σήμερα που λέτε, έχω τα γενέθλιά μου! Έκλεισα τα 39! Ένα παρά τσακ από τα μεγάλα 40! Και η μέρα μου ξεκίνησε με καφέ στο κρεβάτι και λουλούδια από τον κήπο μας μαζεμένα από το μικρό μου κοριτσάκι μαζί με δύο κάρτες φτιαγμένα από τα αγαπάκια μου!

 

Μετά, πήγα για μια συζήτηση ραδιοφωνική περί μητρότητας, μαζί με τα παιδιά, που πολύ τους άρεσε η εμπειρία και συνεχίσαμε για ψώνια στην πόλη, όπου πήρα ρουχαλάκια! Δηλαδή το τερμάτισα και ακόμη δεν έχει περάσει η μέρα! Έρχομαι σπίτι και υπάρχουν πόσες και πόσες ευχές στον τοίχο μου στο Facebook, και οι μισές να πιάσουν, είμαι μια χαρά για την υπόλοιπη ζωή μου!

 

39 που λέτε! Στα παιδιά μου φαίνεται πολύ! Ζω 39 χρόνια! Είμαι πολύ τυχερότερη από εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έφτασαν ποτέ την ηλικία μου! Αυτό και μόνο με κάνει ευλογημένη! Ποιος ο λόγος να κρύψω οποιαδήποτε στιγμή την ηλικία μου? Είμαι περήφανη γι αυτήν!

 

Και να σας πω και κάτι? Όταν έγινα μαμά, είχα βάλει ένα pause για πολλά πράγματα στη ζωή μου. Βασικά όχι πολλά, αλλά τα περισσότερα που αφορούν στην καριέρα μου. Αφοσιώθηκα στον ρόλο της μητέρας. Προσπάθησα (και προσπαθώ) να τον κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Να διορθώσω λάθη, να μάθω νέα πράγματα, να βοηθήσω και άλλες μαμάδες, να ξαναμάθω, να ζητήσω συγνώμη, να φτάσω στα όριά μου, να τα ξεπεράσω και να προχωρήσω σε άλλα εμπόδια και άλλα όρια! Μάθημα μεγάλο η μητρότητα. Και ακόμη δεν έχουν μπει στην εφηβεία😉

 

Κατάλαβα πως ο άνθρωπος τελικά, μπορεί να ξέρει τι θέλει στη ζωή του πολύ αργότερα από τότε που του ζητάμε να ξέρει. Είμαι 39 τώρα, 18 χρονών έφυγα και σπούδασα Interior Design στην Αγγλία, έκανα και το μεταπτυχιακό μου εκεί, και αυτό που θα ήθελα να είμαι τώρα, είναι τελείως διαφορετικό. Η ζωή με άλλαξε, ήθελα και άλλαξα. Και αναρωτιέμαι βέβαια… Αν είχα πάει να σπουδάσω μαία πχ ή ψυχολόγος στα 18 μου, θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα, που το σκέφτομαι και λέω «ααααχ να τι έπρεπε να σπουδάσεις!»? Πολύ πιθανόν όχι! Πολύ πιθανόν να ήμουν ένα διαφορετικό άτομο, μπορεί να μην είχα ασχοληθεί ποτέ με αυτά που ασχολούμαι τώρα και να τα έβλεπα όλα αλλιώς. Άρα, το κάθε μου βήμα στη ζωή, η κάθε μου ασχολία, το κάθε πάθημα και μάθημα, με έπλασαν. Τον καθένα μας. Δε μετανιώνω λοιπόν.

 

Στα 39 μου λοιπόν, τα παιδιά μου είναι πια στο σχολείο. Του χρόνου το μικρό μας θα πάει πρώτη τάξη και ο πρώτος μας θα πάει τετάρτη! Άνοιξαν τα φτερά τους και πατάνε γερά στα πόδια τους! Νιώθω περηφάνια που τα μεγαλώνω. Που είμαι πάντα δίπλα τους. Με τίποτα δεν θα το άλλαζα αυτό! Μεγάλη μου τιμή να ζήσω όλα τα πρώτα τους, την κάθε στιγμή τους! Αλλά τώρα με χρειάζονται πολύ λιγότερες ώρες. Στα 39 μου, ένα παρά τσακ πριν τα 40, πατάω κι εγώ γερά στα πόδια μου και δίνω έναν σάλτο να ανοίξω τα φτερά μου! ΞΕπατάω το pause και αρχίζω να κυνηγάω τα νέα μου όνειρα! Feeling ready:-)

 

Φρουτοπετσάκια ή φρουτορολά DIY!

Standard

fruit-roll-15

Υπάρχει ένα γλυκάκι για παιδιά που φτιάχνεται από φρούτα και δεν έχει καθόλου ζάχαρη! Αρέσει στα παιδιά και στο εξωτερικό το γνωρίζουν ως fruit leather. Εδώ, δεν τα έχω βρει πουθενά, οπότε αποφάσισα να τα φτιάξω και έβγαζα και φωτογραφίες κατά τη διάρκεια για να σας το δείξω και να το φτιάξετε κι εσείς! Κάνει 12 ώρες στον φούρνο για να γίνει η αποξήρανση αλλά στους 50 βαθμούς. Μην φρικάρετε, δεν καίει τόσο πολύ και αξίζει τον κόπο. Στα παιδιά αρέσει πολύ και το συστήνω! Τα ονόμασα φρουτοπετσάκια (αν τα αφήσεις ευθείες, ή φρουτορολά αν τα κάνεις ρολάκια:-)

 

Λοιπόν ξεκινάμε! Έβαλα σε μια κατσαρόλα 1 κιλό κατεψυγμένες φράουλες, 2 ώριμες μπανάνες και 4 αχλάδια! Γέμισα μισή κατσαρόλα.

fruit-roll-1

 

Τα έβρασα μέχρι να μαλακώσουν (ειδικά τα αχλάδια που ήταν σκληρά). Ήταν κάπως έτσι στην όψη.

fruit-roll-2

 

Τα έβαλα όλα στο μπλέντερ μέχρι να λιώσουν τελείως. Αν μου φαινόταν ξινούτσικο το μείγμα, θα έβαζα λίγο μέλι, αλλά ήταν μια χαρά. Να έχετε υπόψιν ότι όταν το αποξηράνουμε, η γεύση θα είναι πιο συμπυκνωμένη, οπότε και πιο γλυκά😉

 

fruit-roll-3  fruit-roll-4

Άφησα το μείγμα να κρυώσει λίγο και προετοίμασα τις λαμαρίνες μου. Χρειάστηκα δυο λαμαρίνες στις οποίες έβαλα διαφανή μεμβράνη (μην ανησυχείτε, ο φούρνος θα είναι μονίμως σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία. Η λαδόκολλα δεν κάνει στην προκειμένη περίπτωση γιατί κολλάει το μείγμα πάνω στο χαρτί! Απλώνουμε ελαιόλαδο ή λάδι καρύδας πάνω στην μεμβράνη.

fruit-roll-5

 

Ρίχνουμε το μείγμα στις λαμαρίνες και με μια σπάτουλα το ισιώνουμε να είναι παντού ομοιόμορφο και ίση ποσότητα παντού.

 

fruit-roll-6  fruit-roll-7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το βάζουμε στον φούρνο στους 50 βαθμούς στον αέρα και τοποθετούμε μια κουτάλα στην πόρτα του φούρνου ώστε να αφήνει μια σχισμή να φεύγει η υγρασία.

fruit-roll-8

 

Μετά από κάποιες ώρες θα αρχίσει να γίνεται πιο λεπτό και να ξεκολλά από την λαμαρίνα. Θα αρχίσει να γίνεται πιο βαθύ κόκκινο και να διαφανίζει. Στις 6-7 ώρες, θα το βγάλετε από το ταψί μαζί με την μεμβράνη, θα τοποθετήσετε νέα μεμβράνη, θα την λαδώσετε και θα αναποδογυρίσετε την μεμβράνη με το φρουτοπετσάκι στην νέα επιφάνεια. Θα ξεκολλήσετε (εύκολα) την πάνω μεμβράνη και θα το βάλετε ξανά στον φούρνο.

 

fruit-roll-9

 

Στην ουσία, θέλουμε να φύγει η υγρασία και αυτό φαίνεται όταν είναι όλο σκούρο. Αυτό το ροζ χρώμα στην μέση του ταψιού, να μην υπάρχει…

fruit-roll-10 fruit-roll-11

 

 

 

 

Το βάζουμε στον φούρνο για 6 ακόμη ώρες. Πάντα με την κουτάλα στην πόρτα να φεύγει η υγρασία. Στο τέλος θα έχουμε μια πέτσα που περνάει από μέσα το φως και που δεν κολλάει.

 

fruit-roll-13

 

Κόβουμε λοιπόν σε λωρίδες στο μέγεθος που θέλουμε και είτε τα αφήνουμε σαν πετσάκια, είτε τα κάνουμε ρολάκια. Μετά τα βάζουμε σε αεροστεγές βαζάκι ή τάπερ και τρώμε δίχως τύψεις! Καραμελένια και φρουτένια γεύση, δίχως συντηρητικά, δίχως ζάχαρη, δίχως τίποτα βλαβερό! Εγώ βάζω στο σχολικό κολατσιό των παιδιών ένα ή δύο κομματάκια και χαίρονται😉

 

fruit-roll-14

 

Μπορείτε να δοκιμάσετε και με μήλα, φρούτα του δάσους, βερίκοκα, και ότι φρούτο ή συνδιασμό σας αρέσει. Και μην ξεχάσετε να μου πείτε πως σας φάνηκε😉

Αυτόματος και φυσικός ο ρόλος της μαμάς?

Standard

mom

 

Δεν είναι λίγες φορές που κάνω την ίδια συζήτηση με κάποια μελλοντική μαμά ή μαμά ήδη! Κατά πόσο δηλαδή χρειαζόμαστε να διαβάσουμε, να ψάξουμε και να μάθουμε για το ρόλο μας ως γονείς. Κάποιες φορές εξηγώ, κάποιες όχι. Αναλόγως το κατά πόσο θεωρώ πως θα βοηθήσει αυτό που θα πω δηλαδή…

 

Θέλω λοιπόν εδώ να εξηγήσω… Ναι, όλα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι και μας βγαίνουν φυσικά και αυτόματα. Αυτό το κλασσικό να ακούμε το ένστικτό μας, την καρδιά μας, την φωνή μέσα μας, κλπ. Που ισχύει, αλλά όχι πάντα! Γιατί όχι πάντα? Γιατί εξαρτάται το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες και βέβαια εξαρτάται και πολύ το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι τώρα.

 

Είναι για παράδειγμα φυσικό το να γεννήσεις φυσιολογικά. Για κάποιον λόγο όμως, έχουμε φτάσει να έχουμε 60% καισαρικές τομές αντί φυσιολογικού τοκετού στη χώρα μας! Γιατί? Γιατί το περιβάλλον στο οποίο γεννάμε, μας παρακολουθούν σε όλη την εγκυμοσύνη και ακούμε από άλλες μαμάδες, δεν υποστηρίζει τον φυσιολογικό τοκετό. Οπότε το φυσικό και αυτόματο, δεν μας βγαίνει τελικά.

 

Είναι επίσης φυσικός ο θηλασμός. Έλα όμως που οι περισσότερες από εμάς μπορεί να μην θηλάσαμε όταν είμασταν παιδιά (και άρα δεν έχουμε μαμάδες που γνωρίζουν για να μας βοηθήσουν), οι περισσότερες φίλες μας μαμάδες επίσης δεν έχουν θηλάσει (οπότε ούτε αυτές γνωρίζουν να μας βοηθήσουν), και τέλος το μαιευτήριο, ο γυναικολόγος και παιδίατρος (εκτός από λίγες λαμπρές εξαιρέσεις), δεν έχουν ιδέα περί θηλασμού και άρα μας δίνουν οδηγίες αποθηλασμού και όχι θηλασμού. Πάλι το φυσικό και το αυτόματο, κάνει φτερά από το παράθυρο…

 

Το ίδιο λοιπόν συνεχίζεται και στο μεγάλωμα των παιδιών μας. Την σπουδαιότερη «δουλειά» που έχουμε να κάνουμε… Άλλη φωνάζει στο παιδί, άλλη καθόλου! Άλλη δέρνει το παιδί, άλλη καθόλου. Άλλη το τιμωρεί, το απειλεί, το αφήνει να κλαίει για να μάθει να κοιμάται μόνο του, άλλη όχι! Άλλη το αφήνει να εξερευνήσει τον κόσμο γύρω του, άλλη όχι γιατί φοβάται! Άλλη κοιμάται με το παιδί της, άλλη του δίνει έτοιμες κρέμες με ζάχαρη και άλλη φτιάχνει σπιτικό φαγητό. Με λίγα λόγια, άλλη μαμά συμπεριφέρεται με έναν τρόπο, άλλη με εντελώς διαφορετικό. Άλλη την έδερναν όταν ήταν μικρή και την τιμωρούσαν, άρα της βγαίνει φυσικά αυτό. Άλλη δεν είχε φάει ποτέ κρεμούλες έτοιμες και άρα της βγαίνει φυσικό να μαγειρεύει για το παιδί της, κλπ κλπ… Άρα το φυσικό και αυτόματο, είτε είναι τελείως διαφορετικό για την κάθε μαμά, είτε δεν είναι φυσικό και αυτόματο αν κάποιο από τα παραπάνω είναι λάθος. Και το αν είναι σωστό ή λάθος, έρχεται η επιστήμη ευτυχώς να μας το πει!

 

kangaroo_parents

 

Πλέον, ότι πληροφορία ψάξουμε στο internet, υπάρχει διαθέσιμη. Τα πάντα! Θέλεις να μάθεις για την εγκυμοσύνη σου, χιλιάδες πληροφορίες! Για τον τοκετό σου? Το ίδιο. Για το πως να θηλάσεις το μωρό σου. Πληροφορίες κι εκεί! Και πληροφορίες γονεϊκότητας. Υπάρχουν έρευνες, (επιστημονικές έρευνες και όχι θεωρίες του κάθε τύπου που θέλει να πουλήσει ένα βιβλίο), για το κάθε τι. Δεν υπάρχει για μένα η δικαιολογία «μου το είπε ο γιατρός». Αν ένας γιατρός σου πει πως πρέπει να γεννήσεις με καισαρική, μπορείς να ψάξεις να δεις αν όντως ισχύει. Να ζητήσεις μια δεύτερη άποψη. Το ίδιο και αν σου πει ότι το γάλα σου δε φτάνει στο μωρό ή ότι δεν είναι καλό και πρέπει να το κόψεις! Το θεωρώ ανεύθυνο να πιστέψεις το κάθε τι που θα σου πει ο οποιοσδήποτε χωρίς να ψάξεις έστω λίγο τι λένε άλλοι! Αυτό με την εμπιστοσύνη δεν το δέχομαι. Για να κερδίσει κάποιον την εμπιστοσύνη σου, πρέπει να στο αποδείξει και πάλι για κάτι σοβαρό, το τσεκάρεις. Δεν είναι δύσκολο. Τι ποσοστά καισαρικής πχ έχει ένας γυναικολόγος? Ο παιδίατρος του παιδιού είναι πιστοποιημένος σύμβουλος γαλουχίας? Αν όχι, όταν σου πει να κόψεις τον θηλασμό ή να δώσεις συμπλήρωμα, ζήτα βοήθεια από κάποιον με πιστοποίηση!

 

Εκτός από σκέτες πληροφορίες, υπάρχουν και εθελοντικές ομάδες. Γυναίκες και επαγγελματίες υγείας βοηθούν δωρεάν, στηρίζουν και συζητούν διάφορα θέματα/προβλήματα που μπορεί να τύχουν σε μια εγκυμοσύνη, λοχεία και γενικά το μεγάλωμα ενός παιδιού.

 

Ομάδες που μας μαθαίνουν πως μπορούμε να γίνουμε διαφορετικοί γονείς και να μην επαναλάβουμε λάθη παλιότερα. Που μας δείχνουν πως πλέον κάποιες τακτικές παλιές έχουν αποδειχθεί επικίνδυνες, λανθασμένες και προβληματικές για την ανάπτυξη ενός παιδιού.

 

Ομάδες και πληροφορίες λοιπόν… Και γιατί υπάρχουν όλες αυτές οι ομάδες? Είναι η απόδειξη πως κάποια πράγματα ίσως έχουν ξεχαστεί, ίσως απλά έχουν αλλάξει, αλλά δεν μας βγαίνουν πάντα αυτόματα, ούτε φυσικά. Ίσως με προσπάθεια από μέρους μας, να αλλάξει το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και οι εικόνες που θα βλέπουν οι μελλοντικές μαμάδες, να είναι τέτοιες που όλα αυτά θα τους βγαίνουν όντως αυτόματα και φυσικά. Μέχρι τότε, ψάξτε, διαβάστε και μάθετε! Σιγά σιγά, αλλάζοντας την εσωτερική φωνή που μας θυμίζει τα παλιά, αρχίζει μια νέα φωνούλα να μας υπενθυμίζει τα σωστά. Και τότε θα καταλάβετε πως το παιδί σας είναι πολύ σημαντικό και αξίζει να μην αφήσετε τίποτα στη τύχη! Είναι στο κάτω κάτω, το μέλλον του κόσμου όλου! Το λες και αρκετά σημαντικό ε?😉

9 χρονών Γιώργος μάλαμα!

Standard

Giorgos9-2

 

Πριν 9 χρόνια και μια μέρα δεν ήμουν μαμά! Ήμουν μεν έτοιμη να γίνω μαμά και ήμουν στο μαιευτήριο περιμένοντας να γίνω μαμά, γιορτάζοντας ταυτόχρονα τα γενέθλια του άντρα μου και περπατώντας πάνω κάτω μπας και ξεκινήσουν τα πονάκια και γλιτώσω την πρόκληση της επόμενης μέρας. Ήμουν όμως στον κόσμο μου!

 

Είχα διαβάσει διάφορα περί μητρότητας, περί βρέφους, περί θηλασμού, αλλά βασικά πράγματα. Έλεγα, φυσικά θα έρθουν όλα. Ήμουν σίγουρη για κάποια λίγα πράγματα, όπως το ότι δεν θα αφήσω το μωρό ποτέ να κλαίει και να μην πάω κοντά του να το αγκαλιάσω, και πως στους έξι μήνες που θα αποθήλαζα, θα πήγαινε στο δωμάτιο του. Θα θήλαζε ανά τρίωρο έλεγα, και ακόμη και για δουλειά να πήγαινα, θα μου το έφερνε κάποιος ενδιάμεσα για ένα δεκάλεπτο να το θηλάσω και μετά όλα καλά! Χασκογελάω και μόνο που τα γράφω! Κούνια που με κούναγε!!! Το τι σκέφτεσαι για το πως θα είναι τα πράγματα πριν γεννήσεις, είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά από την πραγματικότητα. Είσαι σίγουρος πως ό,τι και να ακούς, εσύ το παιδί σου θα το έχεις στρατιωτάκι. Δίχως να κλάψει όμως. Δεν ξέρω τι σκεφτόμαστε και πως το δικαιολογούμε στο μυαλό μας όλο αυτό. Μάλλον είναι η ελπίδα που δεν πεθαίνει ποτέ!

 

Και τελικά, 9 χρόνια ακριβώς πριν από τη σημερινή ημέρα, γεννήθηκε με καισαρική και ολική νάρκωση το πρώτο μου παιδί. Ήταν η μέρα που έγινα μαμά! Όταν μου τον έφεραν να τον γνωρίσω πρώτη φορά, ήμουν ακόμη ζαλισμένη από την νάρκωση και το είδα μετά στο βίντεο για να το θυμηθώ. Μου έφεραν ένα ανοιχτομάτικο μωρό, με μεγάλα δάχτυλα, σκούρο μαλλάκι που παρ’όλο που εγώ δεν ήξερα να θηλάζω, ευτυχώς ήξερε αυτό! Ένα πλασματάκι που μου έβγαζε τόση τρυφεράδα και αμηχανία μαζί! Και πέρασε λίγος καιρός μέχρι να αρχίσω να του εκφράζω την αγάπη μου. Όταν επιτέλους μείναμε μόνοι στο σπίτι και μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα, κάθε μητρικό μου ένστικτο ξύπνησε και κατάλαβα πως όλα όσα έλεγα ήταν κουραφέξαλα! Κάθε φορά που έκλαιγε, βρισκόμουν δίπλα του το επόμενο δευτερόλεπτο, τον κοίμιζα πάνω μου, τον θήλαζα και κοιμόμουν μαζί του στο κρεβάτι μας, τον χάιδευα και τον φιλούσα, τον είχα συνεχώς μαζί μου! Αυτό το πλασματάκι, ήταν το πρώτο που με έκανε να μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα! Να του δείξω άφοβα την αγάπη μου και την τρυφερότητα μου! Και γρήγορα μου έδειξε πως αυτό ακριβώς ζητούσε από μένα και πως μαζί με το δώρο της μητρότητας, μαζί του θα μου έφερνε κι άλλα δώρα.

 

Και τα δώρα δεν έχουν σταματήσει από τότε. Αυτό το παιδί είναι ο Γιώργος. Και ως γνωστό, Όπου Γιώργος… και μάλαμα! Η καρδιά του είναι όντως μάλαμα! Είναι τρυφερός, η ματιά του το λέει αμέσως! Έχει τόση μα τόση ενσυναίσθηση που έχω μάθει από αυτόν έναν άλλον τρόπο να σκέφτεσαι τον άλλον και σαν τον άλλον. Πληγώνεται, σε συγχωρεί, έχει άπαιχτο χιούμορ, σε πειράζει, πεισμώνει και σε αγνοεί με έναν τρόπο που αναρωτιέσαι πραγματικά αν σε ακούει, είναι ξεχασιάρης, λίγο ζημιάρης, αλλά… Αυτό το αλλά, αξίζει τα πάντα! Δεν θα σε πληγώσει ποτέ, ακόμη κι όταν του θυμώνεις και φωνάζεις και πετάς και μέσα και καμιά αδικία, δεν θα σου απαντήσει. Όχι γιατί φοβάται! Όχι επειδή δεν ξέρει τι να σου πει, αλλά όπως μια μέρα φεύγοντας από το δωμάτιο μου είπε, επειδή θέλει να ηρεμήσει πρώτα, να σκεφτεί ήρεμα και μετά να μιλήσει, γιατί αλλιώς, αυτά που θα πει, δεν θα τα εννοεί και θα τα μετανιώσει!!! Το 9χρονο μου έβαλε τα γυαλιά! Είναι η ήρεμη δύναμη προσωποποιημένη. Και μπορεί να μην το καταλαβαίνει όλος ο κόσμος (ακόμη), αλλά το γνωρίζω εγώ! Και ωωωω πόσο τυχερή είμαι που είμαι η μαμά του! 9 χρόνια μαμά του!

 

Giorgos9

 

Γιώργο μου, σου εύχομαι να καταλαβαίνεις πως είσαι μοναδικός! Να θυμάσαι πως από σενα δεν ζητάω τίποτα, παρά μόνο την ευτυχία σου και το να είσαι ο εαυτός σου. Και όταν σου φαίνεται πως (ή όταν όντως το κάνω) σου ζητάω κι άλλα, πέρα από τις δυνάμεις σου ή που σε ζορίζουν ή σε κάνουν να αισθάνεσαι πως δεν σε αποδέχομαι για αυτό που πραγματικά είσαι, τότε θέλω να μου το θυμίζεις! Έχεις εσύ τον τρόπο σου😉

 

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου! Έχεις γίνει ένα μεγάλο αγόρι πια! Μπαλατζάρεις ανάμεσα στην εφηβεία και την παιδικότητα. Μόνο λίγο ακόμη θα είσαι παιδί! Μεγάλωσες! Σε ευχαριστώ για την αποδοχή και την αγάπη σου! Σε ευχαριστώ που με έκανες μαμά! Σε αγαπάμε όλοι μας πολύ!❤

 

Η τέλεια μαμά που ποτέ δεν θα υπάρξει!

Standard

 

το να εισαι γονιος

 

Σας έχω πει πόσο θεραπευτικό είναι για μένα αυτό το blog? Ειδικά τότε που ήταν μωρά τα παιδιά μου και η μόνη μου διέξοδος και μόνος «διάλογος» με ενηλίκους, ήταν το blog αυτό? Ε, ναι! Ήταν και είναι πολύ θεραπευτικό! Να γράφεις, να διαβάζεις, να προσέχεις λεπτομέρειες και να τις ξανασκέφτεσαι μετά. Όμως ξέρετε τι δεν γράφεται εδώ μέσα? Δεν γράφονται ιδιαίτερα οι άσχημες στιγμές! Γράφονται οι όμορφες, γράφονται σκέψεις γενικά, γράφονται και κάποιες δύσκολες ίσως στιγμές, αλλά δεν γράφονται οι άσχημες ή οι πολύ δύσκολες! Και όχι επειδή θέλω να το παίξω τέλεια και να νομίζετε πως εγώ ζω στο συννεφάκι μου! Απλά είναι προσωπικές στιγμές, είναι στιγμές που δεν θέλω να βγάλω φόρα παρτίδα, γιατί δεν αποφάσισα ποτέ να ζω μέσα στο σπίτι του Big brother!

 

Και αυτό, μη νομίζετε πως είναι πάντα καλό! Αρκετές φορές έχω πέσει στην εξής λούμπα! Με διαβάζετε αρκετοί. Το ξέρω αυτό. Το βλέπω από τα μηνύματα που μου στέλνετε, αλλά και από το Facebook που σε ομάδες κατά καιρούς μου λέτε ότι με «ξέρετε», ότι σας έχω βοηθήσει πολλές φορές, κλπ κλπ! Άρα ξέρω ότι διαβάζετε τα «κατορθώματά» μου, τον τρόπο που σκέφτομαι και αυτά που πρεσβεύω! Και άρα, ίσως κάποιες θεωρείτε πως είμαι μια τέλεια μαμά! Και αφού δεν γράφω τα άσχημά μου για να σας «αποδείξω» το αντίθετο, τότε το καλό που μου θέλω, να είμαι όντως μια τέλεια μαμά! Και ξέρετε γιατί αύτό είμαι μια μεγάλη παγίδα για μενα? Γιατί δεν υπάρχει τέλεια μαμά! Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ και πουθενά! Και άρα προσπαθώ ώρες ώρες, για κάτι που δεν γίνεται να καταφέρω. Και όσο δεν τα καταφέρνω, τόσο θυμώνω και νιώθω ενοχές. Γιατί σημαίνει πως είμαι ψεύτικη στο ίδιο μου το μυαλό!

 

Έχω διαβάσει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια! Από λεπτομέρειες όπως νευροδιαβιβαστές και ηλικίες που τα παιδιά μπορούν ή δεν μπορούν να καταλάβουν κάτι, έχω διαβάσει το πως η δική μου παιδική ηλικία επηρεάζει το τώρα μου και τον τρόπο που σκέφτομαι. Έχω διαβάσει για το τι χρειάζονται τα παιδιά, και το πως να τους μιλάς και συνεχίζω να διαβάζω και να μαθαίνω! Έχω διαβάσει τι προσφέρει ο φυσιολογικός τοκετός και τι δεν προσφέρει η καισαρική που έκανα και στα δύο μου παιδιά, τι ο θηλασμός , η συνκοίμηση, κλπ. Μου αρέσει κιόλας! Τι θέλω να πω όμως… Ξέρω! Ξέρω η κάθε μου λέξη σχεδόν πως θα γραφτεί στις αναμνήσεις των παιδιών μου. Αυτό που πρέπει να καταλάβω όμως κι εγώ και η κάθε μαμά που με διαβάζει, είναι πως η κάθε λέξη, η κάθε φωνή ή ακόμη και στριγκλιά, ίσως και μια άδικη τιμωρία, όντως μπορεί να γραφτεί στο μυαλουδάκι του παιδιού μας! Να το πληγώσει και να του κάνει μια μικρή μουτζούρα μέσα στην ψυχούλα του! ΑΛΛΑ (αχ αυτό το αλλά που ευτυχώς σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει!), το χάδι μετά, το συγνώμη, η εξήγηση και η αγκαλιά στο παιδί μας, είναι το σφουγγάρι που την σβήνει!

 

Το διάβασμα και όλες οι γνώσεις μου (και θα ήθελα κάθε μαμά να διαβάσει και συνειδητά να μεγαλώνει τα παιδιά της), δεν πάνε περίπατο. Είναι πλέον η φωνούλα μέσα μου που μου λέει να σταματήσω να φωνάζω (αν και καμιά φορά την αγνοώ), ή πως κάτι που είπα ήταν λάθος, ή μου λέει τα λόγια που μετά θα πω στα παιδιά μου την ώρα που τα παίρνω αγκαλιά και τους λέω πως έκανα βλακεία! Ναι, θα προτιμούσα αντί να αυτοδιορθώνομαι, απλά να μην κάνω τα λάθη εξ αρχής! Όμως προφανώς τότε το blog θα λεγόταν agialydia και όχι mamalydia!

 

Κάπου διάβασα πως όταν γίνεσαι γονιός, έρχεσαι αντιμέτωπος με οτιδήποτε δύσκολο έχεις περάσει στη ζωή σου. Με κάθε δάκρυ που δεν έχυσες, με κάθε πράγμα που ήθελες να πεις αλλά δεν είπες, με κάθε θυμό μεγάλο που δεν ξέσπασες, με κάθε τι που κατάπινες για να είσαι ο «καλός» και κάθε αδικία που σου έγινε. Και τα βλέπεις μπροστά σου με τα παιδιά σου, γιατί αυτά, εκτός από δάκρυα χαράς, θα σου φέρουν και δάκρυα λύπης και αγωνίας που θα πρέπει να μάθεις να χύνεις (γιατί αλλιώς θα σκάσεις), θα σε φέρουν αντιμέτωπα με πράγματα που πρέπει να βρεις το κουράγιο και τον τρόπο να πεις, θα σε θυμώσουν για λόγους που δεν γνώριζες ότι μπορούσαν να σε θυμώσουν και τότε πρέπει να μάθεις να εκφράζεις τον θυμό σου με σωστό τρόπο και να τον κατευθύνεις στην πράξη και όχι στο ίδιο το παιδί. Πρέπει επιτέλους να μάθεις να έχεις όρια (όχι να βάζεις όρια, αλλά να έχεις δικά σου όρια) γιατί δεν μπορείς άλλο να σε πατάνε, και ειδικά όχι τα παιδιά σου που αγαπάς με όλη σου την ψυχή! Θα πρέπει να μάθεις να λες πότε νιώθεις αδικημένη επειδή αισθάνεσαι πως «όλα» πρέπει να τα κάνεις εσύ και όλο το βάρος είναι πάνω σου και δεν το αναγνωρίζει και κανείς! Κι αυτό αν το σκεφτείτε, είναι δώρο! Αυτό το δώρο το φέρνουν τα παιδιά μαζί τους όταν έρχονται να συμπορευτούν μαζί μας εδώ στη γη. Μας δίνουν την ευκαιρία να σβήσουμε ότι μουτζούρες έχουμε μέσα μας!

 

Αλλά (να το πάλι), πρέπει να καταλάβουμε πως όλο το από πάνω, δεν είναι καθόλου εύκολο! Είναι πολύ πολύ δύσκολο και οι φορές που θα κάνουμε λάθος, θα είναι πολλές! Και όταν βλέπουμε το λάθος μας, να το βλέπουμε δίχως να κρίνουμε τον εαυτό μας! Αυτό κι αν είναι δύσκολο ε? Να ξέρεις ότι μπορεί να μουτζούρωσες λιγάκι το λευκό της ψυχής του παιδιού σου και να μην σε αυτοχαστουκίζεις! Γιατί, στο πληγωμένο δικό σου μάγουλο (αν αυτοχαστουκίζεσαι συχνά), πονάει ακόμη και το χάδι. Το χάδι που σου δίνει το παιδί σου όταν θα ζητήσεις συγνώμη και θα σου πει ότι δεν πειράζει και πως καταλαβαίνει και πως σε αγαπά και είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!!! Και όπως είπαμε, αυτό το χάδι, είναι το σφουγγάρι, αυτή τη φορά για τις δικές μας μουτζούρες! Ας πούμε αντίο λοιπόν στην τέλεια μαμά που θέλουμε να είμαστε! Μια ιδέα είναι! Μια ιδέα που δεν γίνεται να πραγματοποιηθεί ποτέ αν θέλουμε να είμαστε πραγματικοί άνθρωποι! Η τέλεια μαμά, δεν θα υπάρξει ποτέ! Άντε γειάααα!!!😆

Ναταλία, ετών 6!

Standard

Natalia

 

Έχει μια δυο εβδομάδες τώρα, που το Facebook μου υπενθυμίζει τις τελευταίες μέρες πριν γεννήσω το δεύτερο μου παιδάκι. Μου θύμισε πως δεν έλεγα με τίποτα να ετοιμάσω την βαλίτσα που θα έπαιρνα στο μαιευτήριο, ότι είχα αγχωθεί και περίμενα πως και πως να γεννήσω και χτες έγραφα πως κατά πάσα πιθανότητα, μέσα στην επόμενη εβδομάδα που μας περίμενε, θα ερχόταν το κοριτσάκι μας. Δεν ήξερα ότι θα γεννούσα σήμερα! Κι όμως, σαν σήμερα, είχα ξυπνήσει και είχαν σπάσει τα νερά. Ετοίμασα με την κολλητή μου την βαλίτσα κάνοντας χαβαλέ και μετά άρχισα να έχω και κάτι μικρά πονάκια! Η χαρά μου ήταν τεράστια γιατί είχαν ξεκινήσει οι πόνοι μόνοι τους (στον γιο είχα κάνει πρόκληση που κατέληξε σε καισαρική), και θα προσπαθούσα να γεννήσω φυσιολογικά! Δεν ήξερα ότι ώρες μετά, το αμνιακό υγρό θα γινόταν κεχρωσμένο (δηλαδή η μικρή είχε κάνει κακά στην κοιλιά μου) και ο γιατρός θα με έπαιρνε για μια ακόμη καισαρική. Δεν ήξερα ότι θα έχανα για άλλη μια φορά την γέννηση του παιδιού μου, λόγω της ολικής νάρκωσης που μου έκαναν (όπως και στην προηγούμενη μου γέννα). Δεν ήξερα ότι λίγο πριν τα μεσάνυχτα θα έκλαιγα πηγαίνοντας στο χειρουργείο παρακαλώντας να περιμένουν λίγο ακόμη να προλάβει να έρθει να με φιλήσει ο άντρας μου πριν μπω.

 

Και 2 λεπτά πριν μπει η επόμενη μέρα, γεννήθηκε η μικρή μας. Κυριακή, 17 Ιανουαρίου και ώρα 11.58 μ.μ.! Δεν θυμάμαι τι ώρα συνήλθα από την νάρκωση και πότε ζήτησα να μου την φέρουν να την γνωρίσω (ήταν σε θερμοκοιτίδα και ευτυχώς κοιμόταν), αλλά θυμάμαι ότι όταν την πρωτοείδα, μου φάνηκε τόσο μικρή και τόσο γλυκιά! Είχε κόκκινα χειλάκια και μακριά δαχτυλάκια. Ήταν μια κουκλίτσα και ήταν το νέο μας παιδάκι! Αναρωτιόμουν πως θα φανεί στον Γιώργο! Την κοίταζα καλά καλά. Της έδωσα το στήθος μου να θηλάσει και κοιμήθηκε χορτάτη. Οι επόμενες μέρες πέρασαν ήσυχα. Έτρωγε και κοιμόταν! Όσοι και να ήταν στο δωμάτιο. Απλά κοιμόταν! Ένα ήσυχο μωρό!

 

Δεν ήξερα πως αυτό εκεί το μωράκι θα εξελισσόταν σε ένα δυναμικό πλάσμα που αν δεν κάνει αυτό που θέλει θα σου αλλάξει τα φώτα! Και όχι μόνο αυτό που θέλει, αλλά όπως ακριβώς το θέλει. Με την κάθε λεπτομέρεια που έχει σκεφτεί! Και αν δεν μπορείς να τη βοηθήσεις εκείνη τη στιγμή, θα δεις τα γρανάζια μέσα στο μυαλό της να γυρνάνε και θα το κάνει μόνη της με μια ικανότητα εκπληκτική! Δεν ήξερα πως αυτό το κοριτσάκι θα μπορούσε να μας γλυκάνει τόσο πολύ με ένα της βλέμμα και ένα της χαμόγελο, και ταυτόχρονα να μας φέρει στα όρια μας  και να φωνάζουμε γεμάτος νεύρα! Δεν ήξερα πως μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που δεν του πολυ νοιάζει η γνώμη σου και πως μπορεί να είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του. Που να εκφράζει τόσο καλά τα συναισθήματα του, τόσο που να σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Που να θυμώνει και να φωνάζει με πάθος και την άλλη στιγμή να σε αγκαλιάζει και σου λέει πόσο καλή μαμά είσαι!

 

DSC01650

 

Η αλήθεια να λέγεται! Δεν είχα ιδέα! Δεν ήξερα πως θα θαύμαζα τόσο την κόρη μου. Και μέσα στον θαυμασμό αυτό να υπάρχει και μια περηφάνια και μια ανακάλυψη του εαυτού μου για το πως θα μπορούσα ίσως να είμαι αν δεν είχα φάει ξύλο μικρή και αρκετές τιμωρίες. Γιατί αναγνωρίζω στις σκέψεις της, τις δικές μου σκέψεις, στο πείσμα της, αυτό που είχα κι εγώ και πολλά άλλα! Δεν ήξερα πως κάποτε θα μεγαλώνω ένα κορίτσι που μοιάζει τόσο σε μένα και συνειδητά της χαρίζω την ελευθερία να ανοίξει τα φτερά που οι περισσότεροι της γενιάς μας δεν ανοίξαμε.

 

Και σήμερα πήγα με την κόρη μου να τρυπήσει τα αφτάκια της. Ήθελε να τα τρυπήσει εδώ και καιρό. Κι εγώ στο νήπιο τα είχα τρυπήσει, οπότε δεν είχα λόγο να της πω όχι. Φοβόταν λίγο, αλλά πήγε στο κατάστημα με αποφασιστικό βάδισμα! Αυτό το βάδισμα το πρωτογνώρισα στη Ναταλία! Έκατσε στην καρέκλα, έκανε αυτό που της είπαν και ενώ εγώ της είπα πως θα πονέσει αρκετούτσικα για μια στιγμή μόνο, εκεί της είπαν πως δεν θα πονέσει. Πόνεσε, δεν κουνήθηκε, αλλά μετά κατέβηκε από την καρέκλα και έκλαψε στην αγκαλιά μου για ένα λεπτάκι. Είναι γενναία. Κλαίει όταν θέλει να κλάψει, γελάει με την καρδιά της όταν θέλει να γελάσει! Μετά είδε στον καθρέφτη τα νέα της σκουλαρίκια, πλήρωσα και φύγαμε.

 

«Πόνεσα μαμά! Η κυρία είπε ότι δεν θα πονέσω, αλλά πόνεσα! Εσύ μου το είχες πει! Πόνεσα με όλη μου την δύναμη και μετά πέρασε! Γιατί μου είπε ψέματα? Εσύ μου λες πάντα την αλήθεια!»

 

Αγάπη μου! Σου υπόσχομαι πως πάντα θα σου λέω αλήθεια! Πάντα θα σε αγαπώ, θα είμαι περήφανη για σένα, θα σου κρατάω το χέρι και θα είμαι μαζί σου όταν το χρειάζεσαι, όπως ήμουν και σήμερα!

 

Μέσα σε 6 χρόνια έχεις μάθει τόσα, μας έχεις μάθει τόσα και είσαι τόσα μα τόσα πολλά! Σε ευχαριστώ για όλα κοριτσάκι μου! Για την αποδοχή σου, το γεγονός ότι με έκανες να δουλέψω κι άλλο τον εαυτό μου και να με καταλάβω περισσότερο, και για όλα τα άλλα που δεν χωράνε σε ένα ποστ!  Χρόνια σου πολλά μωρό μου!  Σε αγαπάμε όλοι μας ΠΟΛΥ❤

 

Πως να φτιάξετε ένα ολόγραμμα!

Standard

ologramma8

 

Κι όμως, γίνεται!!! Και μάλιστα το βρήκε ο Γιώργος! Καθώς έψαχνε διάφορα ο online άρχισε να ζητάει από τον Μάκη το κινητό του και διάφορα άλλα υλικά για να το φτιάξει. Ο Μάκης του ζήτησε να δει τι βρήκε και ο Γιώργος του έδειξε το βίντεο που έδειχνε τις οδηγίες το οποίο θα βρείτε πατώντας εδώ!

 

Εγώ χαμπάρι δεν είχα πάρει, οπότε οι φωτογραφίες δεν βγήκαν ανά βήμα, αλλά αφού μου το έδειξαν τελειωμένο.

 

Τι θα χρειαστείτε:

Ένα μαρκαδοράκι, χαρτί (αν έχετε μιλιμετρέ θα είναι πιο εύκολο), κοπίδι, μια θήκη για CD (το πλαστικό «εξώφυλλο»), διάφανη κολλητική ταινία ή κόλλα στιγμής, χάρακας και κινητό.

 

ologramma6

 

Λοιπόν, παίρνετε το καπάκι/εξώφυλλο από ένα CD και το καθαρίζετε από τα πλαϊνά του ώστε να σας μείνει ένα πλακέ πλαστικό. Στο χαρτί σας τώρα, σχεδιάζετε ένα τραπέζιο που ή πάνω του πλευρά να είναι 1εκ., η μεγάλη του κάτω πλευρά να είναι 6εκ. και το ύψος του 3,5εκ (αν και κάποιοι το έχουν κάνει και 4εκ.).

 

ologramma5

Αυτό το χαρτί θα το κόψετε και θα το κρατήσετε για πατρόν. Θα το βάζετε κάτω από το πλαστικό σας και με την βοήθεια του χάρακα και ενός κοπιδιού, θα κόψετε σιγά σιγά 4 ίδια τραπέζια. Θα έχετε λοιπόν τέσσερα ίδια πλαστικά τραπέζια όταν τελειώσετε!

Μετά, κολλήστε είτε με κόλλα στιγμής, είτε με διάφανη κολλητική ταινία τα κομμάτια μεταξύ σας για να φτιάξετε μια πυραμίδα δίχως κορυφή.

 

ologramma4

 

Αυτό είναι!!! Μετά, βρείτε βιντεάκια για ολόγραμμα πυραμίδας και πάτε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο να τα ευχαριστηθείτε. Φαίνονται πολύ καλύτερα από ότι στις φωτογραφίες, αλλά δυστυχώς είναι δύσκολο να τα βγάλεις σωστά… Πάρτε παρ’ όλα αυτά μιαν ιδέα!

 

ologramma7

 

Και πάνω που έλεγα πως θα είχε πολύ πλάκα να βρούμε το ολόγραμμα της princess Leia αυτό που έχει στο επεισόδιο ΙV, το βρήκαμε!!!

ologramma1

Είχε πολλά και διάφορα στο youtube, από πουλιά, πεταλούδες, ψάρια, μέδουσες, βεγγαλικά, ανθρώπους που χορεύουν!

 

Και μετά βρήκαμε και βιντεάκια όπου την πυραμίδα την τοποθετείς κάτω από το κινητό (όχι από πάνω όπως στα προηγούμενα).

ologramma2

Βρήκαμε ακόμη και Frozen!

ologramma3

 

Γενικά, ήταν μια κατασκευή που άρεσε πολύ στον Γιώργο αλλά και στον Μάκη που την έφτιαξαν μαζί, αλλά ήταν και εντυπωσιακό το αποτέλεσμα και το χαρήκαμε όλοι! Τραβήξαμε και βιντεάκια για να δείτε! Σας συμβουλεύω να το φτιάξετε και θα το ευχαριστηθείτε ΣΙΓΟΥΡΑ!