Πρόκληση-Καισαρική

Standard

Γέννησα 2 μέρες αφότου έκλεισα και τον 9ο μήνα. Πήγα με πρόκληση, κάτι που έχω πλέον καταλάβει ότι ήταν μάλλον λάθος, μιας και ο τράχηλος δεν ήταν έτοιμος ακόμα. Εγώ μπορεί να ήμουν έτοιμη, βαριά και ανυπόμονη, αλλά ο τοκετός δεν ερχόταν. Έτσι πήγα για πρόκληση.

Αργότερα, διάβασα σε forum γιατρών, ότι η πρόκληση σε γυναίκες που δεν έχουν έστω και λίγη διαστολή, δεν βοηθά σε τίποτα και ότι αυτό που καταφέρνει να προκαλέσει, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι μια ωραιότατη καισαρική.  Μετά από 6 ώρες πόνων δίχως κενό ανάμεσά τους για να πάρω έστω μια ανάσα, ζήτησα επισκληρίδιο, κάτι που μου είπαν πως δεν υπάρχει (άκουσον, άκουσον!). Είχα πάει σε δημόσια κλινική γιατί ήθελα όπωσδήποτε να έχω το μωρό δίπλα μου στο δωμάτιο. Επίσης ήθελα και μονόκλινο, αλλά πού λεφτά για μονόκλινο σε ιδιωτικό. Μέσα στους παρατεταμένους πόνους, είπα ότι δεν με νοιάζει αν θα μου κάνουν ολική νάρκωση (ποιός; Εγώ! Εγώ που άκουγα για ολική και νόμιζα ότι δεν θα ξαναξυπνήσω!) και την ώρα που με πήγαν στο χειρουργείο, θυμάμαι να παρακαλάω τον Θεό να πάνε όλα καλά και μετά να παίρνω όσο πιο βαθιές ανάσες μπορούσα σ’ αυτό το ματσαφλάρι που εισπνέεις για να σε ναρκώσουν, για να κοιμηθώ γρήγορα και να μην περάσω τον επόμενο πόνο που ερχόταν.  

Όταν ξύπνησα στην ανάνηψη κανείς δεν μου είπε να μου ζήσει το μωρό, αλλά τελικά με πήραν και είδα τον άντρα μου και την μητέρα μου και αυτοί μου είπαν ότι το μωρό μας ήταν ένας κούκλος.  Και ήταν πραγματικά ένας κούκλος. Ένας κούκλος 3,8 κιλών και 54 πόντων. Τον κοιτούσα και τον χάζευα και δεν μπορούσα να νιώσω ακόμα τίποτα, μιας και το μόνο που ένιωθα ήταν υπνηλία. Μια μαία ήρθε και μου έδωσε το μωρό να το θηλάσω. Το μόνο που σκέφτηκα εκέινη την ώρα, είναι ότι χρειαζόμουν ένα με δυο χέρια ακόμα για να μπορώ να κρατάω το στήθος, το κεφάλι του μωρού, το ίδιο το μωρό και να μην λυγίζω το χέρι με την πεταλούδα για τον ορό! Το αίσθημα του να έχεις ένα μωρό να σου πιπιλάει με τέτοια τέχνη το στήθος ήταν βαθειά πρωτόγνωρο, και ηταν αυτό περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο που με έκανε να νοιώσω μαμά.

Όλο το βράδυ αυτό το μωράκι ξυπνούσε σχεδόν κάθε 2 ώρες, μου το έφερνε ο άντρας μου γιατί εγώ πονούσα, το θήλαζα, το αλλάζαμε, κοιμόταν, το κοιτούσαμε σαν χαζοί, κοιμόμασταν μετά κι εμείς, και ο κύκλος ξανάρχιζε! Μέχρι το επόμενο πρωί, ήμασταν όντως πιο γονείς!  Το γάλα μου κατέβηκε την τέταρτη μέρα (άργησε λόγω καισαρικής). Το μωρό είχε χάσει μισό κιλό και η παιδίατρος είπε πως αν δεν έβαζε βάρος δεν θα μας άφηνε να φύγουμε. Να του δώσουμε ξένο γάλα για 1-2 γεύματα. Το βράδυ πήγαμε να του δώσουμε, αλλά ξύνισε τα μούτρα του και δεν ήπιε ούτε γουλιά. Είχα μια κρυφή περηφάνια που το μωρό μου προτιμούσε το στήθος μου από την εύκολη λύση του μπιμπερό. Το βράδυ συνέχισα να το βάζω στο στήθος. Ένιωσα ρίγη και ανέβασα δέκατα. Ήταν το γάλα που ξεκινούσε την παραγωγή. Το μωρό έφαγε, χόρτασε. Την άλλη μέρα ήταν 350γρ πάνω και πήραμε εξιτήριο. 

Παυσίπονο έπαιρνα όποτε πονούσα. Είναι τόσο λίγο το γάλα που πίνουν τα μωρά τις πρώτες μέρες (ένα κουταλάκι τους φτάνει για να χορτάσουν) και το φάρμακο περνάει τοοοοοσο λίγο στο γάλα, οπότε δεν πάει σχεδόν τίποτα στο μωρό. Καλύτερα να νιώθει καλά η μητέρα και να μπορεί να θηλάσει και να γνωρίσει το μωρό της, παρά να πονά και να στενοχωριέται.  

Πήγαμε σπίτι και εκεί ξεκινήσαμε να ζούμε σαν οικογένεια. Είχα την μητέρα μου που με βοηθούσε με της δουλειές, κι εγώ ήμουν με το μωρό. Να το αλλάζω, να το θηλάζω, να το κοιμίζω (το κοίμισμα το έκανε όποιος έλαχε).

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

One response »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s