Daily Archives: 4 Απρίλιος, 2008

Ας προστατέψουμε τα μικρά μας απο ατυχήματα!

Standard

Τα περισσότερα ατυχήματα στα παιδιά συμβαίνουν λόγω αδιαφορίας των ενηλίκων. Στη χώρα μας, όπως και στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες, τα ατυχήματα αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου για τα παιδιά. Δυστυχώς, πολλά από αυτά συμβαίνουν μέσα στο σπίτι. Η σωστή και συστηματική πρόληψη, καθώς και ο συχνός έλεγχος για πιθανούς κινδύνους μέσα στο σπίτι, αποτελούν βασική προϋπόθεση για να μειωθούν τα παιδικά ατυχήματα και οι συνέπειές τους κατά 50%, σύμφωνα με το μη κερδοσκοπικό σωματείο Αντιμετώπιση Παιδικού Τραύματος. Ας θυμηθούμε κάποιους απαράβατους κανόνες προφύλαξης των παιδιών που βρίσκονται κοντά μας:

1. Δεν αφήνουμε ποτέ ένα βρέφος χωρίς την επίβλεψη ενηλίκου, έστω και αν δεν μπορεί να περπατήσει, πόσο μάλλον ένα μικρό παιδί. Μπορεί να συμβεί ατύχημα σε δευτερόλεπτα, ενώ εμείς βρισκόμαστε στο διπλανό δωμάτιο.
2. Προσέχουμε να μη βρίσκονται κοντά στο παιδί, σε σημεία όπου μπορεί να τα πιάσει, μικρά αντικείμενα τα οποία μπορεί να καταπιεί και να πνιγεί. Επίσης, απομακρύνουμε από τα βρέφη τα παιχνίδια μεγαλύτερων παιδιών που συνήθως αποτελούνται από μικρά κομμάτια.
3. Φάρμακα, οινοπνευματώδη, απορρυπαντικά, πετρέλαιο, χλωρίνη, κλειδώνονται καλά σε ντουλάπι με τρόπο που να μην μπορεί να το ανοίξει ένα παιδί. Συνήθως οι συσκευασίες αυτών των προϊόντων έχουν έντονα χρώματα που προσελκύουν τα παιδιά και η κατάποσή τους μπορεί να αποβεί μοιραία. Επίσης μακριά από τα παιδιά πρέπει να φυλάσσονται σπίρτα και μαχαίρια, με τα οποία μπορεί να προκληθεί ατύχημα ή σοβαρός τραυματισμός.
4. Μαγειρεύουμε στις εσωτερικές εστίες της κουζίνας και πάντοτε στρέφουμε το χερούλι της κατσαρόλας, του τηγανιού ή του μπρικιού προς τα μέσα. Τα μικρά παιδιά πιάνονται από το χερούλι από περιέργεια και περιχύνονται με το καυτό περιεχόμενο του σκεύους.
5. Χρησιμοποιούμε ειδικό διακόπτη ασφαλείας (ρελέ) στον πίνακα ηλεκτροδότησης, ο οποίος διακόπτει το ρεύμα σε περίπτωση βραχυκυκλώματος ή επικείμενης ηλεκτροπληξίας. Τα καπάκια ασφαλείας των πριζών είναι αποτελεσματικά μόνο αν θυμόμαστε πάντα να τα βάζουμε πάλι στη θέση τους μετά από κάθε χρήση.
6. Βάζουμε στις σκάλες προστατευτικό πορτάκι που δεν μπορεί να ανοίξει το παιδί, για να αποφύγουμε πέσιμο από τις σκάλες.
7. Στις τζαμόπορτες τοποθετούμε αυτοκόλλητα στο ύψος των παιδιών, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να προσπαθήσουν να περάσουν από μέσα καθώς τρέχουν.
8. Τοποθετούμε προστατευτικά στα μπαλκόνια και προτιμούμε κάγκελα χωρίς σχέδια που «βοηθούν» τα παιδιά να σκαρφαλώσουν. Επίσης, η απόσταση ανάμεσα στα κάγκελα πρέπει να είναι τέτοια που να μη χωρά ανάμεσά τους παιδικό κεφάλι.

Εδώ συνεχίζω με αυτά που έχω κάνει εγώ στο σπίτι μου. Με εξαίρεση ίσως το Νο 10, είναι διαφορετικά και συμπληρωματικά της παραπάνω λίστας.

9.Τοποθετουμε στοπ πορτας στις πορτες κι στις μπαλκονοπορτες ετσι ωστε σε περιπτωση που προσπαθησουν να τις κλεισουν τα παιδια να μην μαγκωσουν τα χερακια τους.
10.Καλύπτουμε τις πρίζες με ειδικά καπάκια ασφαλείας.
11.Καλύπτουμε τα κουμπιά της ηλεκτρικής κουζίνας σε περίπτωση που δεν είναι εσωτερικά (χωνευτά) και μπλοκάρουμε την πόρτα του φούρνου με ειδικό προστατευτικό ώστε να μη μπορούν να την ανοίξουν.
12.Τοποθετούμε στις γωνιές των επίπλων μας ειδικές στρογγυλές μαλακές γωνίες.
13.Βάζουμε ειδικές κλειδαριές στα ντουλάπια και στα συρτάρια για να μην μπορεί να τα ανοίγει.
14.Μερικά έπιπλα (συρταριέρες κλπ.) δένονται ή με κάποιο τρόπο προσαρμόζονται στον τοίχο, ετσι που σε περίπτωση που το παιδί προσπαθήσει να σκαρφαλώσει να μην τουμπάρει το έπιπλο και πέσει πάνω του.
15.Καλύπτουμε τα τραπέζια που είναι με τζάμι είτε με προστατευτικό κάλυμμα είτε με μια χοντρή κουβέρτα.

Το νέο decor στο σπίτι μας!

Standard

Αν και διακοσμήτρια, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Όταν ο Γιώργος άρχισε να μπουσουλάει, να πηγαίνει εκέι που θέλει και να απλώνει το χεράκι του, άδειασα τις επιφάνειες που μπορεί να φτάσει από πράγματα που σπάνε, που μπορεί να τον χτυπήσουν ή που κάνουν θόρυβο (μιάς και είμαστε σε διαμέρισμα). Νομίζω πως τελικά δεν έμεινε και τίποτα. Αργότερα, άρχισε να πιάνεται και να σηκώνεται όρθιος, οπότε άδειασα και τις πιο ψηλές επιφάνειες. Όταν αυτός άρχισε να περπατάει και να σκαρφαλώνει, εγώ άδειασα και τα υπόλοιπα. Τελικά το σπίτι γέμισε με πολύχρωμα μπιμπελό  της Φίσερ Πράις, από τουβλάκια, κυβάκια και ό,τι άλλο άρεσε στον Γιώργο. Το μίνιμαλ σπίτι μου, έγινε τελείως διαφορετικό. Και για να πω την αλήθεια, μου άρεσε κιόλας!

Δεν είμαι της φιλοσοφίας του να αφήσω τα πράγματα ώς έχουν και να κυνηγάω το μωρό να μην τα πιάσει με το σκεπτικό ότι έτσι θα μάθει. Δεν θα μάθει! Και δεν θα μάθει πολλά από όσα θα πρέπει να μάθει. Πώς θα εξερευνήσει τον κόσμο του μέσα από τα «όχι» και «μη» που θα πρέπει να του λέω όλη την ώρα; Τί θα μάθει από αυτές τις δύο λέξεις εκτός του να μην τις ακούει σε τελική ανάλυση μπας και βρει και κάτι ενδιαφέρον να κάνει;

Και τελικά το διάβασα στα περισσότερα βιβλία, στα περισσότερα ειδικά για μωρά sites (βλ. babycenter.com, askdrsears.com, κλπ), οτι τα μωρά δεν καταλαβαίνουν το «όχι»! Και όχι μόνο αυτό, αλλά καλό θα είναι να μην τους το λέμε και τόσο συχνά γιατί χάνει την αξία του. Μπορούμε να τους το λέμε μόνο για ζωτικής σημασίας πράγματα (αν π.χ. πάει να πιάσει ένα μαχαίρι) και εφόσον προηγουμένως έχουμε προσπαθήσει να προλάβουμε τέτοιες καταστάσεις με το να μαζέψουμε πράγματα που μπορεί να είναι επικίνδυνα στα χέρια ενός μωρού. Ένα μωρό μέχρι να φτάσει στους 16 ώς 18 μήνες, αγνοεί σχεδόν παντελώς το «Όχι» μας. Καλό είναι να του το λέμε σπάνια (για να αρχίσει να το μαθαίνει), αλλά δεν περιμένουμε να μας ακούσει. Του το λέμε και μετά αποσπάμε την προσοχή του με κάτι άλλο («όχι, Γιώργο μου, αυτό. Α! Δες μια ωραία μπάλα!»), κάτι που στους πρώτους μήνες είναι σχετικά εύκολο. Γύρω στους 16 μήνες, καταλαβαίνουμε και μόνοι μας ότι αρχίζει να μας ακούει κάπως περισσότερο, αλλά και πάλι είναι τόσο μεγάλος ο πειρασμός γι αυτά που μπορεί και πάλι να μην μας υπακούσουν. Επίσης, για να μην ακούνε πάντα τις δύο αυτές απαγορευτικές λεξούλες, καλό είναι να τους δίνουμε απλά την εξήγηση ή το τί θα πάθουν αν συνεχίσουν αυτό που κάνουν (π.χ. Γιώργο, καίει! Γιώργο, θα πέσεις!).  Μετά τον 18ο μήνα, προσπαθούμε να μην αποσπάμε πάντα την προσοχή τους, και αυτά με την σειρά τους υπακούν πιο πολύ σ’αυτά που τους λέμε. Μαζί με αυτή τους την υπακοή, βέβαια, ξεκινάνε και τα πείσματα, οπότε καλό είναι να επιλέγουμε τις μικρές αυτές μάχες μόνο όταν πρόκειται για κάτι σημαντικό. Αν θέλουν ντε και καλά να φορέσουν άλλο χρώμα κάλτσες, ας τους κάνουμε το χατίρι. Αν, όμως, δεν θέλουν να κάτσουν στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, τότε θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται να περάσει το δικό τους.

Για να ανακεφαλαιώσω: Αφήνουμε τα μωρά μας να περιπλανηθούν και να εξευρευνήσουν τον χώρο τους μιας και έτσι μαθαίνουν πολύτιμα πράγματα. Αφήνουμε στο σπίτι και στους χώρους που φτάνουν, μόνο πράγματα που είναι ασφαλή στα μωρουδιακά χέρια και στόματα. Δεν τα πρήζουμε με «μη» και «όχι», αποσπάμε την προσοχή τους, και κάνουμε πολύ, μα πάρα πολύ υπομονή! 🙂

http:// www.babycenter.com

www.askdrsears.com

Το σύνδρομο της ανατάραξης του μωρού (shaken baby syndrome)

Standard
Από: Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Κλινική Ψυχολόγος, Νευροψυχολόγος
Η εικόνα του γονιού που παίζει με το μωρό του, πετώντας το στον αέρα και στη συνέχεια πιάνοντάς το, είναι γνωστή ανά την υφήλιο. Η εικόνα του θυμωμένου ενήλικου που κουνά βίαια το μωρό που κλαίει είναι επίσης συνηθισμένη. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι το γεγονός ότι αυτή η πρακτική έχει συχνά ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του εγκεφάλου του μωρού. Υπολογίζεται ότι στις ΗΠΑ 3.000 παιδιά κάθε χρόνο υποφέρουν από το σύνδρομο της ανατάραξης του μωρού λόγω κακοποίησης. Το 25% αυτών των μωρών θα πεθάνει, ενώ το 60% θα έχει μόνιμες αναπηρίες για την υπόλοιπη ζωή του.Το σύνδρομο της ανατάραξης του μωρού είναι ένας σοβαρός εγκεφαλικός τραυματισμός που συμβαίνει όταν ένας εξουθενωμένος είτε γονιός είτε αυτός που φροντίζει το μωρό χάνει τον έλεγχο και αρχίζει να ταρακουνά το μωρό για να το κάνει να σταματήσει. Οποιοσδήποτε είναι παρών σε ένα τέτοιο ταρακούνημα μωρού μπορεί να αντιληφθεί ότι είναι επικίνδυνο. Τα συμπτώματα του συνδρόμου της ανατάραξης στο μωρό είναι λήθαργος, εκνευρισμός, μειωμένη όρεξη και εμετοί. Αν η ανατάραξη είναι πολύ σοβαρή, τότε μπορεί να παρατηρηθούν δυσκολία στην αναπνοή, σπασμοί, ακόμα και κωματώδης κατάσταση. Τα πιο ελαφρά συμπτώματα του συνδρόμου μπορεί να εκληφθούν από τον παιδίατρο λανθασμένα ως γρίππη ή κολικός. Οι τεχνικές εγκεφαλικής απεικόνισης (MRI, CT scan), η ακτινογραφία κεφαλιού και η οφθαλμολογική εξέταση για να διαπιστωθεί η ύπαρξη αιμορραγίας στα μάτια χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση του συνδρόμου.
Μια έρευνα στο Colorado των ΗΠΑ κατέδειξε ότι οι πιθανότεροι «δράστες» που προκαλούν το σύνδρομο της ανατάραξης του μωρού με αποτέλεσμα τον εγκεφαλικό τραυματισμό του είναι ο βιολογικός πατέρας (37%), ο φίλος της μητέρας (20,5%), οι γυναίκες μπέιμπι σίτερ (17,3%) και, τέλος, η μητέρα (12,6%). Η πρόληψη είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την αποφυγή του συνδρόμου της ανατάραξης. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του γενικού κοινού δεν γνωρίζει ότι το να ταρακουνά κανείς ένα μωρό μπορεί να έχει ολέθριες επιπτώσεις στην υγεία του. Και μόνο αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ακόμα και αν το μωρό επιζήσει ενός ή περισσότερων βίαιων ταρακουνημάτων, οι επιπτώσεις για το ίδιο και την οικογένειά του είναι τεράστιες. Τόσο το συναισθηματικό όσο και το οικονομικό βάρος είναι δυσβάσταχτα.

Read the rest of this entry

Πώς να μάθουμε τα παιδιά μας να κοιμούνται

Standard

Update 2012: Βλέπω από τα στατιστικά του blog οι περισσότερες μαμάδες μπαίνουν σ’αυτό εδώ το άρθρο! το ξαναδιάβαζα τις προάλλες λοιπόν και δεν μπορώ να μην σχολιάσω μετά από 4 χρόνια που πρωτο-πόσταρα αυτό το άρθρο μερικά πράγματα… Αρχικά να πω ότι όταν το πρώτο έβαλα εδώ, ήταν ένα copy paste από μήνυμα μιας φίλης μου η οποία όπως λέει και κάτω, δεν το είχε δοκιμάσει, αλλά είχε διαβάσει το βιβλίο. Έτσι μου το έστειλε μετά από συνομιλία για τον δύσκολο ύπνο των παιδιών. Το δοκίμασα λοιπόν μια ή δυο φορές στον Γιώργο και δεν το ξαναχρησιμοποίησα μιας και το παιδί πλάνταζε στο κλάμα και αντί να κοιμηθεί, απλά ξυπνούσε και μέσα στα νεύρα για το κακό που του έκανα, κοιμόταν μετά από αρκετή προσπάθεια (παραπάνω από όση μου χρειαζόταν συνήθως)! Πολύ πιθανόν αν συνέχιζα, να συνήθιζε κι αυτός την όλη διαδικασία, αλλά δεν το έκανα, γιατί ως γνωστών ΔΕΝ πιστεύω πως το κλάμα του μωρού είναι απλά ένας τρόπος να μας κουμαντάρει, αλλά ένας τρόπος να μας δείξει την ανάγκη του. Και όσο η ανάγκη του μωρού/παιδιού μου, είναι να κοιμάται μαζί μου, την δέχομαι (ακόμα κι αν δεν με βολεύει κάποιες φορές), και την καλύπτω. Παρ’όλα αυτά, αν και δεν συμφωνώ με αρκετά από αυτή τη μέθοδο, για χάρη της πολυφωνίας, θα αφήσω αυτό ο blog post γιατί κάποια μαμά μπορεί να την βρει χρήσιμη και πολύ καλύτερη από το να αφήνει ο μωρό της να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί (cry it out τρόπος). Ήθελα όμως να υπάρχει κι αυτός ο πρόλογος 😉

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τον δικό μου τρόπο!

 

Είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιούν πολλοί γονείς. Εγώ δεν την δοκίμασα, μιας και ήμουν της λογικής να αφήσω το μωρό μου να βγάλει δικό του πρόγραμμα, αλλά και επειδή ξέρω οτι δεν είμαι τόσο καλή στο να τηρώ ευλαβικά κάποιο πρόγραμμα. Όσες μπορούν, ιδού η μέθοδος.

Η μέθοδος αποτελείται από 2 μερη, εξίσου σημαντικά και τα δυό (παρακάτω θα σας εξηγήσω και το γιατί).

Ο κύριος στόχος της μεθόδου είναι να μάθει στο μωρό να κοιμάται μόνο του, δηλαδή μόνο του να γυρίζει το «διακόπτη» από την κατάσταση εγρήγορσης στην κατάσταση ύπνου.

E.A.S.Y – Μέρος 1

Η όλη φιλοσοφία της μεθόδου “EASY”στηρίζεται στην αρχή ότι τα μωρά (μέχρι ας πούμε 2 ετών) έχουν μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που κωδικοποιείται ως εξής:

Ε : Εat (φαγητό)
A: Αctivity (δραστηριότητα)
S: Sleep (ύπνος)
Y: time for You (προσωπικός χρόνος – για σένα)

Έτσι, αν για παράδειγμα πάρουμε ένα μωρό 2 μηνών και υποθέσουμε ότι αυτό θέλει φαγητό κάθε 3 ώρες, τότε θα έχει περίπου το εξής πρόγραμμα (βάζω 1 τέταρτο της ώρας κάθε φορά για την προετοιμασία μπιμπερό, ζέσταμα γάλατος κλπ., αν δεν θηλάζετε, ενώ αν θηλάζετε αυτό το τέταρτο το κερδίζετε σαν χρόνο). Δέχτηκα, εξάλλου, (ίσως από αφέλεια) ότι θα θέλει να κοιμηθεί συνεχόμενα απο τις 1:30 π.μ. μέχρι τις 6:30 π.μ. – ότι δηλαδή θα αντέξει χωρίς φαγητό για 5 ώρες.

Φυσικά, τα πολύ μικρά μωρά (αυτά που ζυγίζουν κάτω από 3 κιλά) μάλλον τρώνε πιο συχνά, κατά συνέπεια το πρόγραμμα γι’ αυτά θα πρέπει να προσαρμοστεί ανάλογα.

Read the rest of this entry

Βραδινός Αποθηλασμός

Standard

Έχω τουλάχιστον 14 μήνες να κοιμηθώ συνεχόμενα τα βράδια. Προς το τέλος της εγκυμοσύνης αιτία ήταν οι παραδοσιακές επισκέψεις στην τουαλέτα και η αδυναμία να βρω μια στάση που να με βολεύει. Μετά την γέννηση του Γιώργου ο λόγος ήταν που το δικό μου παιδί έλαχε να είναι από αυτά που θέλουν να τσιμπολογούν και να πιπιλάνε (ειδικά οταν ξεκίνησαν τα δόντια).

 Σκέφτομαι λοιπόν να δοκιμάσω να κάνω βραδινό αποθηλασμό. Στο φόρουμ «όνειρα»  βρήκα μια τεχνική που δεν συμπεριλαμβάνει κλάματα. Όσες τη δοκίμασαν λένε ότι όντως μέσα σε λίγο καιρό αποθήλασαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. ‘Οταν τη δοκιμάσω κι εγώ, θα σας γράψω τα αποτελέσματα. ‘Οσες την δοκιμάσουν πριν από μένα, παρακαλώ να μας γράψουν τις εμπειρίες τους.

Λοιπόν, ιδού και η τεχνική:

Ξεκινάτε το πρώτο βράδυ θέτοντας ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα κατά το οποίο το παιδί δε θα θηλάσει. Αυτό το διάστημα ορίζεται ανάλογα με τις συνήθειές του. Για παράδειγμα, αν συνηθίζει να θηλάζει κάθε 1,5 ώρα, ξεκινάτε με ελάχιστο διάστημα ανάμεσα σε θηλασμούς τις 2 ώρες. Θηλάζετε το παιδί και το βάζετε για ύπνο. Αν ξυπνήσει πριν περάσουν 2 ώρες, πηγαίνετε, το παίρνετε αγκαλίτσα, του μιλάτε, του τραγουδάτε, του δίνετε πιπίλα, νερό κλπ, αλλά δεν το θηλάζετε. Αν ξανακοιμηθεί στην αγκαλιά σας έχει καλώς. Αν όχι, τότε απλά περιμένετε να περάσει το δίωρο μέχρι να το ξαναθηλάσετε. Όλο αυτό το διάστημα βέβαια που δεν κοιμάται και πιθανόν κλαίει, θα το έχετε αγκαλίτσα και θα του μιλάτε, ώστε να αισθάνεται ασφάλεια στην αγκαλιά της μαμάς και όχι απόρριψη ή εγκατάλειψη. Πιθανόν μάλιστα να ξεχαστεί και να μην κλαίει. Στη συνέχεια, ξανά το ίδιο, όχι δηλαδή θηλασμό πριν περάσουν τουλάχιστον 2 ώρες από την τελευταία φορά. Ακόμα κι αν τύχει να θηλάσει στις 3 ή 4 ώρες κάποια στιγμή, ο επόμενος θηλασμός και πάλι δεν θα πρέπει να γίνει πριν περάσουν οι 2 ώρες.

Το 2ο βράδυ το διάστημα αυξάνεται κατά μισή ώρα, θηλασμοί δηλ. όχι πριν τις 2,5 ώρες. Το 3ο βράδυ πάμε στις 3 ώρες , το 4ο στις 3,5, το 5ο στις 4, το 6ο στις 4,5,  το 7ο στις 5,  το 8ο στις 5,5, και το 9ο στις 6 ώρες. Σε πρώτη φάση πιστεύω πως 6 ώρες χωρίς φαγητό είναι καλό διάστημα για παιδιά αυτής της ηλικίας. Αν δείτε πως ο νυχτερινός απογαλακτισμός ήταν σχετικά εύκολος, μπορείτε να συνεχίσετε μεγαλώνοντας το χρονικό διάστημα ανάμεσα στους (νυκτερινούς) θηλασμούς. Αν όχι, τότε να παραμείνατε στις 6 ώρες για λίγο καιρό ακόμα.

Να τονίσω, βέβαια, πως ακόμα και αν το παιδί συνηθίσει να μη θηλάζει τη νύχτα, αυτό δεν σημαίνει πως δε θα ξυπνάει κιόλας. Απλά θα είναι πιο εύκολο και πιο γρήγορο να ξανακοιμηθεί και κάποια στιγμή θα τα καταφέρει να μην ξυπνάει. Μακάρι!

Αποθηλασμός με Αγάπη

Standard

Είστε έτοιμες να αποθηλάσετε εντελώς; Μερικές φορές απλά ο περιορισμός στον αριθμό των θηλασμών μπορεί να σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα. Ο θηλασμός είναι αμφίδρομη σχέση. Αν τις περισσότερες φορές σας κάνει να αισθάνεστε άσχημα, το παιδάκι σας το αντιλαμβάνεται. Αν το μωρό είναι κάτω του έτους (ή μερικές φορές και λίγο μεγαλύτερο), καλό θα έιναι κάθε γεύμα θηλασμού που σταματάει, να αντικαθίσταται από μπιμπερό. Ενα μεγαλύτερο παιδάκι μπορεί να δεχτεί γάλα από ποτηράκι ή κάποιο σνακ ή απλά αποπροσανατολισμό από το θηλασμό με κάποιο παιχνίδι ή αλλαγή παράστασης (πχ βόλτα, επίσκεψη κλπ). Να θυμάστε, η πρώτη συμπληρωματική τροφή όπως ξένο γάλα από μπουκάλι ή στερά τροφή είναι και η αρχή του αποθηλασμού.

Αν ο αποθηλασμός είναι δική σας απόφαση, είναι καλύτερο για εσάς και το μωράκι σας να γίνει σταδιακά και με αγάπη. Αν αποθηλάσετε εν ψυχρώ, το στήθος σας θα γεμίσει πολύ και απότομα και υπάρχει κίνδυνος να πάθετε μαστίτιδα. Το μωράκι σας επίσης μπορεί να δυσανασχετήσει και να αντιδράσει στην αλλαγή από το ζεστό σας μαλακό στήθος σε ένα πλαστικό υποκατάστατο. Μπορεί να πενθήσει το χαμό του «δικού του» στήθους.

Για να αποθηλάσετε ένα μωράκι κάτω του έτους, αντικαταστήστε το λιγότερο αγαπημένο του γεύμα πρώτα. Αν το μωρό σας δε δέχεται το μπουκάλι από εσάς (επειδή ξέρει πως το στήθος είναι κάπου εκεί τριγύρω Laughing ), προσπαθήστε να το δώσει κάποιος άλλος. Αφήστε μερικές μέρες (ή εβδομάδες, αν είναι δυνατόν) ανάμεσα σε κάθε φορά που αντικαθιστάτε ένα γεύμα θηλασμού με μπουκάλι. Βγάλτε λίγο γάλα από το στήθος σας, για δική σας ανακούφιση, αν το αισθάνεστε πρησμένο. Μην αδειάζετε εντελώς το στήθος σας, απλά βγάλτε την πίεση που νιώθετε. Το σώμα σας θα πάρει το μήνυμα να παράγει λιγότερο γάλα σε λίγο καιρό. Αν το παιδί δεν δέχεται το ξενο γάλα, τότε δοκιμάστε να το αναμίξετε με λίγο δικό σας. Στην αρχή θα έιναι περισσότερο το μητρικό και λιγότερο το ξένο, μετά θα μειώνετε σταδιακά το μητρικό μεχρι το παιδί να δεχτεί μόνο ξένο.

Για να αποθηλάσετε ένα μεγαλύτερο παιδί που είναι άνω του έτους, μπορεί να μη χρειαστείτε καθόλου τα μπουκάλια.
Arrow Το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να σταματήσετε να προσφέρετε το στήθος. «Δεν προσφέρω, δεν αρνούμαι», μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά για σας.
Arrow Ή αντικαταστήστε το λιγότερο σημαντικό γεύμα θηλασμού για το παιδί με ένα ποτήρι νερό, χυμό ή φρέσκο γάλα (αν είναι ανεκτό), ή στερεά τροφή.
Arrow Την ώρα του φαγητού να προσφέρετε πρώτα το φαγητό και μετά ένα μικρό γεύμα θηλασμού.
Arrow Αποφεύγετε να κάθεστε στην αγαπημένη σας «καρέκλα θηλασμού». Γενικά να αποφεύγετε να κάθεστε. Πολλά παιδιά θυμούνται να ζητήσουν να θηλάσουν όταν δουν τη μαμά να κάθεται.
Arrow Αν το μωρό σας δεν κοιμάται χωρίς θηλασμό, μερικές φορές μια βόλτα με το αυτοκίνητο ή με το καρότσι μπορούν να το βοηθήσουν να κοιμηθεί.
Arrow Μια βόλτα στην παιδική χαρά ή μια επίσκεψη τις ώρες που το παιδί έχει συνηθίσει να θηλάζει, θα το αποπροσανατολίσουν και θα το κάνουν να το ξεχάσει.

Οι παραπάνω τρόποι είναι για να κοπούν οι θηλασμοί μέσα στην ημέρα ώστε να μείνουν μόνο ο πρωινός και ο βραδυνός.

Για τον πρωινό:
Arrow Μερικές φορές ο μπαμπάς (ή άλλος συγγενής) μπορεί να βοηθήσει παίρνοντας το παιδί στην κουζίνα το πρωί για ένα καλό πρωινό (στο στυλ του μπαμπά). Αυτό μπορεί να γίνει η αγαπημένη τους ώρα, και για τους 2.

Για τον βραδινό:
Arrow Ο βραδινός θηλασμός έιναι συνήθως ο τελευταίος που μένει. Μπορείτε να ξεκινήσετε τον αποθηλασμό δίνοντας εσείς ή κάποιος άλλο ένα ποτήρι γάλα. Μετά να θηλάσετε για λίγο. Αυτό κάθε βραδυ μέχρι το παιδί να συνηθίσει να πίνει γάλα από το ποτήρι πριν τον ύπνο. Οταν αποφασίσετε πως ήρθε η ώρα να αποθηλάσετε πλήρως, φτιάξτε μια ρουτίνα ύπνου όχι επικεντρωμένη γύρω από το θηλασμό. Ενα καλό βιβλίο μπορεί να αποδειχτεί καλύτερο από ένα γεύμα θηλασμού. Το παιδάκι σας μπορεί να συμφωνήσει να ακουμπήσει το κεφαλάκι του στο στήθος σας αντί να θηλάσει. Μιλήστε στο παιδί σας γι’αυτό που συμβαίνει, μπορεί να καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζετε.

Αρκετή έξτρα αγάπη και προσοχή σε άλλες μορφές θα είναι απαραίτητη τώρα. Προσπαθήστε να βγαίνετε έξω πιο συχνά, στην παιδική χαρά, σε φίλους, στα μαγαζιά, μουσεία, ο,τιδήποτε το οποίο μπορεί να αποπροσανατολίσει το παιδί σας και να του κεντρίσει το ενδιαφέρον. Διαβάστε ιστορίες, χαιδέψτε τους την πλατούλα, τραγουδήστε, χορέψτε. Είναι μια καινούρια αρχή στη ζωή του παιδιού σας που μεγαλώνει. Θα του είστε ακόμα απαραίτητη, απλά με διαφορετικούς τρόπους.

Πηγή: http://www.lalecheleague.org/FAQ/weanhowto.html