Το νέο decor στο σπίτι μας!

Standard

Αν και διακοσμήτρια, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Όταν ο Γιώργος άρχισε να μπουσουλάει, να πηγαίνει εκέι που θέλει και να απλώνει το χεράκι του, άδειασα τις επιφάνειες που μπορεί να φτάσει από πράγματα που σπάνε, που μπορεί να τον χτυπήσουν ή που κάνουν θόρυβο (μιάς και είμαστε σε διαμέρισμα). Νομίζω πως τελικά δεν έμεινε και τίποτα. Αργότερα, άρχισε να πιάνεται και να σηκώνεται όρθιος, οπότε άδειασα και τις πιο ψηλές επιφάνειες. Όταν αυτός άρχισε να περπατάει και να σκαρφαλώνει, εγώ άδειασα και τα υπόλοιπα. Τελικά το σπίτι γέμισε με πολύχρωμα μπιμπελό  της Φίσερ Πράις, από τουβλάκια, κυβάκια και ό,τι άλλο άρεσε στον Γιώργο. Το μίνιμαλ σπίτι μου, έγινε τελείως διαφορετικό. Και για να πω την αλήθεια, μου άρεσε κιόλας!

Δεν είμαι της φιλοσοφίας του να αφήσω τα πράγματα ώς έχουν και να κυνηγάω το μωρό να μην τα πιάσει με το σκεπτικό ότι έτσι θα μάθει. Δεν θα μάθει! Και δεν θα μάθει πολλά από όσα θα πρέπει να μάθει. Πώς θα εξερευνήσει τον κόσμο του μέσα από τα «όχι» και «μη» που θα πρέπει να του λέω όλη την ώρα; Τί θα μάθει από αυτές τις δύο λέξεις εκτός του να μην τις ακούει σε τελική ανάλυση μπας και βρει και κάτι ενδιαφέρον να κάνει;

Και τελικά το διάβασα στα περισσότερα βιβλία, στα περισσότερα ειδικά για μωρά sites (βλ. babycenter.com, askdrsears.com, κλπ), οτι τα μωρά δεν καταλαβαίνουν το «όχι»! Και όχι μόνο αυτό, αλλά καλό θα είναι να μην τους το λέμε και τόσο συχνά γιατί χάνει την αξία του. Μπορούμε να τους το λέμε μόνο για ζωτικής σημασίας πράγματα (αν π.χ. πάει να πιάσει ένα μαχαίρι) και εφόσον προηγουμένως έχουμε προσπαθήσει να προλάβουμε τέτοιες καταστάσεις με το να μαζέψουμε πράγματα που μπορεί να είναι επικίνδυνα στα χέρια ενός μωρού. Ένα μωρό μέχρι να φτάσει στους 16 ώς 18 μήνες, αγνοεί σχεδόν παντελώς το «Όχι» μας. Καλό είναι να του το λέμε σπάνια (για να αρχίσει να το μαθαίνει), αλλά δεν περιμένουμε να μας ακούσει. Του το λέμε και μετά αποσπάμε την προσοχή του με κάτι άλλο («όχι, Γιώργο μου, αυτό. Α! Δες μια ωραία μπάλα!»), κάτι που στους πρώτους μήνες είναι σχετικά εύκολο. Γύρω στους 16 μήνες, καταλαβαίνουμε και μόνοι μας ότι αρχίζει να μας ακούει κάπως περισσότερο, αλλά και πάλι είναι τόσο μεγάλος ο πειρασμός γι αυτά που μπορεί και πάλι να μην μας υπακούσουν. Επίσης, για να μην ακούνε πάντα τις δύο αυτές απαγορευτικές λεξούλες, καλό είναι να τους δίνουμε απλά την εξήγηση ή το τί θα πάθουν αν συνεχίσουν αυτό που κάνουν (π.χ. Γιώργο, καίει! Γιώργο, θα πέσεις!).  Μετά τον 18ο μήνα, προσπαθούμε να μην αποσπάμε πάντα την προσοχή τους, και αυτά με την σειρά τους υπακούν πιο πολύ σ’αυτά που τους λέμε. Μαζί με αυτή τους την υπακοή, βέβαια, ξεκινάνε και τα πείσματα, οπότε καλό είναι να επιλέγουμε τις μικρές αυτές μάχες μόνο όταν πρόκειται για κάτι σημαντικό. Αν θέλουν ντε και καλά να φορέσουν άλλο χρώμα κάλτσες, ας τους κάνουμε το χατίρι. Αν, όμως, δεν θέλουν να κάτσουν στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, τότε θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται να περάσει το δικό τους.

Για να ανακεφαλαιώσω: Αφήνουμε τα μωρά μας να περιπλανηθούν και να εξευρευνήσουν τον χώρο τους μιας και έτσι μαθαίνουν πολύτιμα πράγματα. Αφήνουμε στο σπίτι και στους χώρους που φτάνουν, μόνο πράγματα που είναι ασφαλή στα μωρουδιακά χέρια και στόματα. Δεν τα πρήζουμε με «μη» και «όχι», αποσπάμε την προσοχή τους, και κάνουμε πολύ, μα πάρα πολύ υπομονή!🙂

http:// www.babycenter.com

www.askdrsears.com

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

7 responses »

  1. Πόσο σε καταλαβαίνω! Κι εμείς έχουμε φοβερο baby deco αλλά δεν γίνεται διαφορετικά, ο μικρός κινείται άνετα κι εμείς έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

  2. Έχω ένα κοριτσάκι τριων ετών και έχω ένα ΣΠΙΤΙ με τρία σαλόνια στολισμένα κανονικά από την ημέρα που παντρεύτηκαν.Νομιζω ότι δεν είναι θέμα ασφαλείας το κατα πόσο θα άδεια δούμε το ΣΠΙΤΙ αλλά πιο πολύ θέμα δικής μας εσωτερικής ανασφάλειας για το τι θα συμβεί αν για στιγμή δεν προσέξουμε το μωρό και κάτι σπάσει ,κοπεί κτλ.Εγω πάντως με προσπάθεια και συνεχή επιτυρηση

  3. Και συνεχή επιτήρηση όπως έλεγα τα πήγα μια ΧΑΡΑ με τη μικρούλα μου και από πολύ μικρή και σε μικρό χρονικό διάστημα έμαθε να μην πειράζει ούτε στο δικό μου ΣΠΙΤΙ ούτε και πουθενά αλλού .ετσι είχα την δυνατότητα να κάνω τα πάντα και την πηγαίνω οπουδήποτε χωρίς να φοβάμαι ότι θα κάνει κάποια ζημιά η ότι θα την κυνηγάνε συνεχώς.Νομιζω ότι το παιδί πρέπει να μεγαλώνει σε χώρους φυσιολογικά διαμορφωμένους ώστε να καταλαβαίνει αρχικά τι του επιτρέπεται να κάνει και έπειτα να συνηθίζει την όψη του σπιτιού και όχι ένα γήπεδο που μπορεί να κάνει τα πάντα σε οποιονδήποτε χώρο.Αλλωστε θεωρο ότι κάθε μωρό μαθαίνει πολύ εύκολα αν εμείς έχουμε την αντοχή με όμορφο τροπο και με πολυ επεξήγηση να το νουθετησουμε χωρίς να το μαλωνουμε και χωρίς να το πιεζουμε

  4. AX βρε Λυδία πάλι ευαισθητα θέματα πιάνεις. Για να μην υποπέσω στα γνωστά ‘εμεις’ που σηκωνουμε τα παντα και ‘εσεις’ που αφηνετε τα μπιμπελο, θα ήθελα να καταθέσω δυο τρεις αρχιτεκτονικες/διακοσμητικες και επιστημονικες παρατηρησεις. Στη βικτωριανή εποχή (δηλαδή στην αποκορύφωση της βιομηχανικης επανάστασης) τα παιδια της αστικής τάξης καλούνταν να παριστάνουν τους ενήλικους σε κάθε στιγμή της ζωής τους. Αύτο καθρεφτίζοταν σε όλο τον υλικό τους κόσμο από τα ρουχα τους (παλ χρώματα, κουστούμια και φορεματάκια) στα δωμάτια τους και στα παιχνίδια τους. Με τις διάφορες εξελίξεις τόσο στην παιδοψυχολογία όσο και στο σχεδιασμό/αρχιτεκτονική οι επιστημόνες αντιληφθηκαν οτι στην ανάπτυξη του παιδιου σημαντικότατο ρόλο παίζει ο υλικός κόσμος γύρω του. Αύτο τοποθετείται ιστορικά στο μοντέρνο κίνημα. Απο εκεί και μετά η εξέλιξη των παιδικών προιόντων και χώρων πήρε το δρόμο που όλοι ξέρουμε. Αυτά τα λέω γιατί παρατηρείται μια στρόφη προς τα πίσω τα τελευταία χρόνια με την γνωστή μόδα των nursery και των λοιπών fashion trends όπου μαμάδες και μπαμπάδες δημιουργούν χώρους για τα παιδία τους με όλων των ειδών αντικείμενα, χρώματα και αρώματα που δεν ανταποκρινονται στις ανάγκες των βρεφών και των παιδιών και χωρίς να πέρνουν φυσικά υπόψην την αισθητική και τις επιθυμίες των παιδιών. Τώρα φυσιολογικός χώρος, μια και αναφέρθηκε παραπάνω, για ένα παιδί τί είναι; Το σαλόνι μας που εμείς κάναμε πρό παιδιών ή ένας εντελώς νέος χώρος που προσαρμόζεται με τις νέες ανάγκες των νέων μελών; Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη σειρά, φυσιολογικός χώρος για ένα παιδί σημαίνει αρκετός χώρος για κίνηση, επιφάνειες με διαφορετικά υλικά, εντόνα χρώματα (τέλεια τα μπιμπελό τις Φισερ Πραις!), επιφάνειες για να μπορούν να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν, επιφάνειες ασφαλείς και επιφάνειες με πολλαπλά ερεθίσματα πχ. παράθυρα, ή τοίχοι με σκιές. Αυτά ηλικιακά εξελίσονται και στη θέση του μαλακού μαξιλαριού βάζουμε τη νηπιακή καρέκλα κλπ. Δέστε για παράδειγμα τα καλά παραδείγματα παιδικών σταθμών και σχολειών. Μια άλλη παρατήρηση αφορά στον σεβασμό και στο τί επιτρέπετε. Σεβασμό το παιδί αποκτά από τη στιγμή που το σεβόνται το ίδιο σαν άνθρωπο με νοημοσύνη, αισθήματα και επιθυμίες. Το αν ένα παιδί πηδήξει σε ένα καναπέ σε σπίτι φίλου, δε σημαίνει ότι δε σέβεται το σπίτι αλλά ισώς ότι είναι χαρούμενο που είναι εκεί. Δεν είναι όλα τα πράγματα άσπρα/μαύρα, απλά είναι αρκετά αναχρονιστικό να μιλάμε για διαπαιδαγώγηση παιδιών που θυμίζει βικτωριανή εποχή. Και έχει δικαιο η Λυδία στο θέμα όχι,για αυτό εξελίξτε το σπίτι σας καθώς εξελίσσεται η οικογένεια σας. Και για bonus http://www.monstrum.dk/en και μη μου πείτε ότι δεν θα θέλατε να παίξατε σε μια τέτοια παιδική χαρά.

    • Αγγελική, δίνεις πάντα καταπληκτικές απαντήσεις! Να σου πω, θες να γράφεις εδώ (όποτε σου έρθει) για μέρη-δωμάτια-χώρους για παιδιά?😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s