Attachment Parenting κι Εγω…

Standard

Εντάξει, καλά τα άρθρα περί attachment parenting και περί τίνoς πρόκειται, αλλά ίσως βοηθήσει περισσότερο αν πω την δική μου εμπειρία και τον τρόπο που εγώ βίωσα αυτή την φιλοσοφία. Ίσως έτσι καταλάβουν πολλοί πόσο κοντά στον δικό τους τρόπο είναι αυτή η φιλοσοφία με το ξένο όνομα.

 

Στο μαιευτήριο δεν είχα την τύχη ενός φυσιολογικού τοκετού, αν και είχα επιλέξει το ΕΛΕΝΑ γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Είχα επίσης επιλέξει να μην βάλω επισκληρίδιο για να μπορέσω να νιώσω όλη την διαδικασία και να ζήσω την εμπειρία αυτή σε όλο της το μεγαλείο. Δεν ήξερα βέβαια ότι το να πάω σε πρόκληση (ακόμα και 2 μέρες με το που μπήκα στον δέκατο μήνα), δεν βοηθούσε και πολύ την κατάσταση. Αυτά όμως σε άλλη ανάρτηση (ποστ). Το θέμα είναι οτι βρέθηκα να κάνω ολική νάρκωση και καισαρική μετά απο 6 ώρες απανωτούς πόνους. Έτσι δεν είδα το μωράκι μου με το που βγήκε, δεν μου το έδωσαν να το πάρω αγκαλιά, δεν το θήλασα εντός του μισάωρου (σύμφωνα στις αρχές του attachment parenting). Μου το έφεραν στο δωμάτιό μου, ούτε καν θυμάμαι μέσα στην ζάλη μου τί ώρα, και μετά από λίγο ήρθε μια μαία και μέσα σε 5 λεπτά μου έδειξε πώς να το θηλάσω, κάτι που μου φάνηκε πολύ δύσκολο, και ο Γιώργος, με τη μια ευτυχώς, έπιασε σωστά το στήθος, και άρχισε να θηλάζει.

 

Με τον θηλασμό επέμεινα αρκετά. Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να μην του δώσω γάλα σε σκόνη και τα κατάφερα! Τον θήλασα αποκλειστικά για 5μιση μήνες, οπότε και ξεκινήσαμε στερεές τροφές, και 14 μήνες μετά ακόμα τον θηλάζω.

 

Στριφογυρίζοντας στο ιντερνετ όσο ήμουν ακόμη έγκυος,  πέτυχα ένα site με μάρσιππους αγκαλιάς (pouches και slings) και μου φάνηκαν πολύ γουστόζικοι. Μου άρεσαν σαν στιλ, μετά διάβασα και τα πλεονεκτήματα του babywearing και αποφάσισα να παραγγείλω έναν από Αμερικη. Ακόμα δεν είχα διαβάσει τίποτα για attachment parenting, αλλά ταίριαζε στο στιλ μου και έτσι δεν δίστασα. Αφού γέννησα και ένιωσα λίγο πιο άνετη με το μωρό (να το κρατήσω σωστά, να μην φοβάμαι οτι θα σπάσει αν το κουνήσω λίγο παραπάνω, κλπ), το δοκίμασα. Στην αρχή δεν του άρεσε, αλλά πολύ γρήγορα κατάλαβα οτι αν τον έβαζα μέσα και μετά περπατούσα και δεν έμενα σε ένα σημείο, το συνήθιζε. Λίγο αργότερα, έμαθα να τον βάζω και να τον βγάζω πολύ πιο εύκολα, βρήκα και μια κοπέλλα που τα έφτιαχε μόνη της και της παράγγειλα ένα ακριβώς στα μέτρα μου. Τελικά με βόλεψε όσο τίποτα. Εκεί μέσα ο Γιώργος, κοιμόταν στο άψε σβήσε, ειδικά αν άναβα και τον αποροφητήρα ο μονότονος θόρυβος του οποίου φαίνεται πως τον ηρεμούσε. Τον κοίμησα άπειρες φορές όταν δεν ήξερα πώς αλλιώς θα τα κατάφερνα, στις βόλτες τον έβαζα εκεί μέσα, στα ταξίδια με το αεροπλάνο και με μπλούζα θηλασμού, θήλαζε δίχως να βλέπει κανένας! Τώρα που έχει πάει 12 κιλά, ακόμα το χρησιμοποιώ όταν δεν θέλω να πάρω καροτσάκι ή δεν βολεύει, απλά δεν τον έχω σε ξαπλωτή στάση, αλλά καθιστό. Έχει τύχει να έχει πολλή υπερένταση και μόνο μέσα στο pouch να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Μετά, τσούπ τον έβγαζα, τον θήλαζα ξαπλωμένη λίγο ακόμα και συνέχιζε τον ύπνο του.

 

Η κοπέλα αυτή που μου έφτιαξε το pouch, μου μίλησε και για το attachment parenting και μου έδωσε το site του Dr. Sears το οποίο επισκέφτηκα και είδα ότι συμφωνούσε με όλα μου τα πιστεύω όσον αφορά στο μεγάλωμα του μωρού μου. Έτσι τον εμπιστεύτηκα και για πολλά άλλα θέματα (διατροφή, ανάπτυξη, συμπεριφορά, κλπ).

 

Τον Γιώργο δεν τον έχω αφήσει ποτέ του να κλάψει για περισσότερο απο όση ώρα χρειάζεται μέχρι να φτάσω κοντά του και να τον πάρω αγκαλιά να τον παρηγορήσω. Αν και πολλοί φοβούνται οτι αυτό θα δημιουργήσει ένα κλαψιάρικο μωρό, η φιλοσοφία του attachment parenting λέει ακριβώς το αντίθετο. Ότι δηλαδή με το να δίνεις σημασία στο κλάμα του μωρού ΚΑΘΕ φορά, δίνεις σημασία στό μοναδικό τρόπο που έχει το μωρό να επικοινωνήσει μαζί σου. Αυτό του μαθαίνει ότι οι γονείς του θα είναι εκεί όποτε χρειαστεί, και έτσι δεν νιώθει την ανάγκη να κλαίει συχνά. Και όντως ο Γιώργος δεν κλαίει εκτός αν πονάει, και τώρα τελευταια όταν του χαλάσω το χατήρι με κάποιο παιχνίδι, αλλά και πάλι εύκολα του αποσπώ την προσοχή με κάτι άλλο και ξεχνιέται αμέσως.

 

Τον είχα αγκαλιά όποτε το ζητούσε, αλλά και μέσα στο pouch ακόμα και όταν ήταν ήρεμος. Αυτό δεν τον έκανε μαμάκια, όπως πολλοί φοβούνται. Ίσα ίσα που δεν έχουμε ζήσει καμιά ιδιαίτερη κρίση κλάματος με ξένους. Λίγη διστακτικότητα μόνο για λίγα λεπτά και μετά σαν να τους ήξερε χρόνια.  Είναι αρκετά θαραλέος και παίζει άνετα με όποιον του το ζητήσει (εφόσον έχουν περάσει αυτά τα λίγα πρώτα λεπτά).

 

Δεν προσπάθησα να τον βάλω σε πρόγραμμα (ούτε φαγητού, ούτε ύπνου). Όποτε ήθελε να θηλάσει, θήλαζε για όση ώρα ήθελε, όποτε ήθελε να κοιμηθεί το έκανε, και πάλι για όση ώρα ήθελε. Μετά από κάποιον καιρό, είχε πλέον το πρόγραμμα του που, μισή ώρα πάνω, μισή ώρα κάτω, ήταν και είναι το ίδιο. Το βράδυ ακόμα ξυπνάει και θηλάζει και όταν βγάζει δόντια ακόμα περισσότερο, αλλά αυτό τελικά ίσως είναι και λόγω θηλασμού και, ακόμα περισσότερο, λόγω παιδιού. Το επόμενο ελπίζω και προσεύχομαι να μου βγει λίγο παραπάνω «κοιμισμένο»!

Διάβαζα κάποια στιγμή οτι τα παιδιά που μεγαλώνουν με το on demand σύστημα (βάσει απαιτήσεων, που σημαίνει, κάθε φορά που το παιδί ζητάει κάτι το παίρνει), μαθαίνουν να τα καταφέρνουν καλύτερα σε αντίξοες συνθήκες στην ζωή τους, ενώ αυτά που μεγαλώνουν με το on schedule σύστημα (βάσει προγράμματος), εξελίσσονται σε πιο οργανωμένα άτομα. Όλα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Το κύριο κατά του on schedule για μένα ήταν ότι μου ήταν πολύ δύσκολο να το τηρήσω, κυρίως επειδή το θηλάζω. Μπορεί δηλαδή να κλαίει το μωρό επειδή πεινάει κι εγώ να του δώσω λίγο νερό ή τσάι για να το κοροιδέψω. Δεν μου «καθόταν» καλά. Σε κάποιον άλλον μπορεί να «κάθεται» μια χαρά, οπότε με γειά του με χαρά του, σωστά;

 

Αν και 14 μηνών, κοιμάται μαζί μας (co-bedding, δείτε και σε προηγούμενο ποστ γι αυτό). Αρχικά κοιμόταν σε λίκνο, αλλά γρήγορα κατάλαβα οτι μου ήταν πιο βολικό να τον κοιμίζω δίπλα μου στο ίδιο κρεβάτι. Βόλευε πολύ τους πολλούς βραδινούς θηλασμούς του, και μας έδινε την ευκαιρία παραπάνω ύπνου. Τώρα, έχουμε το στρώμα μας κάτω (γιατί από τότε που άρχισε να μπουσουλάει, φοβόμουν μήπως πέσει από το κρεβάτι), κολλητά από την δική μου μεριά ένα μικρό στρωματάκι κούνιας το οποίο απο την άλλη του μεριά είναι κολλήμένο στον τοίχο και κοιμόμαστε όλοι μαζί στρωματσάδα! Βάση του Παγκόσμιου οργανισμού υγείας, ένα μωρό πρέπει να κοιμάται στον ίδιο χώρο με τους γονείς του (στο ίδιο δωμάτιο), μέχρι να κλείσει τουλάχιστον τους πρώτους κρίσημους μήνες της ζωής του (κρίσημους γιατί από τους 6 μήνες και μετά, μειώνονται κατά πολύ τα περιστατικά του μωρουδιακού αιφνίδιου θανάτου). Κατά την φιλοσοφία του attachment parenting ενα παιδί μπορεί να μείνει στο κρεβάτι των γονιών του όσο θέλει ή οσο θέλουν και οι γονείς, και δεν πρόκειται να επιρεάσει αρνητικά την ανεξαρτησία, δυναμισμό και αυτοεκτίμηση του. Ίσα ίσα θα βοηθίσει σε όλα αυτά. Έτσι ζουν στην Κίνα και θεωρούν τελείως φυσιολογικό η μητέρα να κοιμάται με το μωρό της. Όλα τα θηλαστικά πάνω στην γή, εκτός από τους ανθρώπους, δεν αφήνουν τα μωρά τους να κοιμηθούν μόνα τους, όσο αυτά δεν μπορούν να γυρίσουν μόνα τους στους γονείς τους, αν τους χρειαστούν. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να ζήσω κι εγώ αυτήν την όμορφη εμπειρία και ακόμα την χαίρομαι. ‘Οταν μάθει να κοιμάται περισσότερες ώρες συνεχόμενα και όταν θα έχω αποθηλάσει, θα αρχίσω σιγά σιγά να τον απομακρύνω από το κρεβάτι μας, αν και θα είναι ελεύθερος να επιστρέφει σ’αυτό όποτε θέλει. Κι εγώ, ακόμα θυμάμαι τις φορές που ξυπνούσα το βράδυ, πήγαινα στο κρεβάτι των γονιών μου, και κούρνιαζα στην δική τους φωλιά. Γιατί να μην το θυμάται και το δικό μου παιδί;

 

Και τέλος, όσον αφορά την σχέση μου με τον άντρα μου, του το είχα πει πριν γεννήσω, του το λέω και τώρα που έχουμε τον Γιώργο μας, οτι αυτός είναι πρώτος στην ζωή μου. Αγαπάμε όσο τίποτα αυτό το πλασματάκι που φέραμε μαζί στον κόσμο, και καλά κάνουμε και το αγαπάμε, αλλά θα μεγαλώσει και θα φύγει μια μέρα και θα μείνουμε πάλι οι δυο μας. Εμείς οι δυο θα παλέψουμε μαζί για την οικογένεια μας, απο μας θα μάθουν τα παιδιά μας πώς να δημιουργούν σχέσεις, πώς είναι ένας μπαμπάς και μια μαμά, από μας θα δουν την αγάπη μεταξύ των δύο φύλων, άρα εμείς πρέπει να είμαστε αγαπημένοι και να μην αφήνουμε την σχέση μας στην άκρη λόγω των παιδιών. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα. Τελικά ισορρόπησε και πάλι η σχέση μας με τα καινούργια δεδομένα και, παρόλο ότι υπάρχουν μέρες πιο κουραστικές από άλλες, μέρες με μεγαλύτερη ένταση και μικροκαυγαδάκια, η σχέση μας έχει φτάσει σε καλύτερο και οριμότερο σημείο. Είμαστε φίλοι και σύζυγοι όπως παλιά, με την όμορφη διαφορά οτι πλέον είμαστε και γονείς.

 

Αυτός είναι πάνω κάτω ο τρόπος που βίωσα εγώ το attachemnt parenting. Αν το καλοσκεφτούμε όμως, θα συνειδητοποιήσουμε πως ουσιαστικά δεν διαφέρει και πολύ απο τον τρόπο που οι γιαγιάδες μας μεγάλωναν τους γονείς μας! Έστω και αγράμματοι, το ένστικτο τους οδηγούσε σωστά στο να τα θηλάζουν, στο να τα κοιμίζουν μαζί τους (όλη η οικογένεια συχνά μοιραζόταν το ίδιο δωμάτιο), να τα «φοράνε» στην πλάτη και να τα παίρνουν στο χωράφι μαζί τους, κ.ο.κ. Δεν είναι κάτι πολύ ξένο τελικά, ε; Έκαναν βέβαια και πολλά λάθη. Αν είχαν τις δικές μας γνώσεις και τις δικές μας οικονομικές δυνατότητες, σίγουρα θα τα κατάφερναν πολύ καλύτερα. Εμείς τώρα γνωρίζουμε τα όποια λάθη τους και τα βάζουμε στην άκρη. Όλα όμως τα καλά τα κρατάμε. Και όλο αυτό έχει όνομα, attachment parenting. Και επειδή έτσι φανταζόμουν την οικογένεια μου και τον τρόπο που θα προσπαθήσω να τη δημιουργήσω, μου άρεσε που βρήκα κάποιον που το έχει ψάξει, το έχει μελετήσει και είναι σε θέση να δίνει χειροπιαστές συμβουλές, αλλά και μου δίνει κουράγιο για το ότι κάτι κάνω καλά και με πολλή υπομονή, να το συνεχίσω και να μην ακούω τον κανέναν να μου λέει ότι τα κάνω λάθος!

www.askdrsears.com

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

One response »

  1. Παράθεμα: Κουκουβάου-κουκουβάααα!!! « Το Blog μιας Μαμας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s