Κάνε Ντα!

Standard

Γιατί δηλαδή να κάνει ντα το παιδί; Πού να το κάνει και πόση πραγματικά πλάκα έχει σε τελική ανάλυση; Κι όμως, το έχω δει πολλές φορές. Μαμά, γιαγιά, μπαμπάς, κ.ά., να λένε σε ένα μωρό να κάνει ντα, και αυτό δίνει, δίχως λόγο και δίχως να ξέρει τί κάνει, μια αθώα σφαλιαρίτσα. Και κα-κα-κα-κα-κα, να γελάνε μετά όλοι μαζί με το μωρό να χαίρεται και βλέποντας πως αυτό ευχαριστεί τους δικούς του να το επαναλαμβάνει χαρούμενο! Όταν όμως στα καλά καθούμενα το μωρό το κάνει από μόνο του σε κάποιον τρίτο (προσπαθώντας να προκαλέσει την ίδια χαρούμενη αντίδραση), του θυμώνουν, προφανώς επειδή αισθάνονται άσχημα. Άντε μετά το μωρό να μην μπερδευτεί…

 

Τα μωρά περνάνε όντως μια φάση που ρίχνουν σφαλιαρίτσες στους κοντινούς τους ανθρώπους. Δεν ελέγχουν την δύναμή τους και στην προσπάθεια τους να δώσουν χαδάκια, αντιγράφοντας τις δικές μας χειρονομίες προς αυτό το ίδιο, δίνουν τελικά σφαλιάρες. Αρχικά, αυτό μας φαίνεται αστείο, αλλά το γέλιο μας τα προκαλεί να το ξανακάνουν και μέσα σε λίγο καιρό, αυτές οι σφαλιαρίτσες γίνονται ηθελημένα. Ακόμα και «μη» ή «όχι» να τους πούμε, πάλι για κάποιον λόγο, το βρίσκουν αστείο και οι σφαλιάρες γίνονται συνήθεια. Αλήθεια, γιατί με το που τους πούμε «όχι» για κάτι, είναι σαν να τους λέμε να το ξανακάνουν;

 

 Όταν ο Γιώργος ξυπνούσε ένα διάστημα, πριν 2 περίπου μήνες, και ήθελε να ξυπνήσει και μένα, είχε καταλάβει ότι το τράβηγμα των μαλλιών ή μερικές σφαλιάρες, κάνουν άψογα την δουλειά. Του έλεγα «όχι Γιώργο μου, η μαμά πονάει!» κι αυτός με κοιτούσε σοβαρά, μετά έσκαγε ένα πονηρούτσικο χαμόγελο για να ξεφύγει από την αμηχανία, και τσούπ, μου έριχνε μια ακόμη. Κατάλαβα πολύ γρήγορα ότι απλά έπρεπε να αποφεύγω αυτές τις στιγμές που ήξερα ότι πρόκειται να «τις φάω» και να τον επιβραβεύω όταν μου κάνει πραγματικά χάδια. Αν τελικά έτρωγα σφαλιάρα εκεί που δεν το περίμενα, έφευγα ή έκανα πως έκλαιγα λίγο και του έλεγα πως πόνεσα. Το να φύγω από κει που ήμασταν μαζί και παίζαμε, τον πείραζε περισσότερο από κάθε τι, οπότε από μόνος του το έκοψε και τώρα μου δίνει πραγματικά χαδάκια όταν ξυπνάει, μου κάνει φιλάκια και αγκαλίτσες και εγώ, για να τον επιβραβεύσω, αμέσως ανοίγω τα μάτια μου και του δίνω πολλά φιλάκια, κάτι που του δείχνει ότι με αυτόν τον, αποδεκτό και από μένα, τρόπο πετυχαίνει αυτό που θέλει και του λέω και μπράβο από πάνω!

 

Όταν κάποια γιαγιά ή παππούς του έλεγε «ντα» και του έδειχνε τη σφαλιάρα, αμέσως λέγαμε να μην του το ξαναπούν επειδή δεν θέλουμε να μάθει αυτή την άσχημη χειρονομία, γιατί αργότερα θα το κάνει ίσως και σε κάποιο παιδάκι ή και σε μας και όσο πάει θα πονάει κιόλας! Και γιατί άλλωστε να μάθει κάτι τέτοιο; Ακόμα και σε αντικείμενο που χτυπάει δηλαδή, ποιος ο λόγος να το κάνει ντα (που κι αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται); Φταίει το αντικείμενο επειδή έπεσε πάνω του και χτύπησε; Αν λοιπόν χτυπήσει, τον παίρνω αγκαλιά του δίνω φιλάκια, χαδάκια, του λέω γλυκά λογάκια και ηρεμεί. Το θέμα, άλλωστε, δεν είναι να προκαλέσεις τον ίδιο πόνο σε κάτι που σε πόνεσε, αλλά να κάνεις κάτι για να περάσει ο δικός σου πόνος, σωστά;

 

Μέχρι στιγμής, περάσαμε το θέμα της σφαλιάρας πολύ ξώφαλτσα. Τώρα το αν το ξαναθυμηθεί αργότερα και πόσο εύκολο θα είναι να του το κόψουμε, είναι άλλο θέμα το οποίο ελπίζω να μην χρειαστεί να το λύσω. Σίγουρα πάντως είναι πολύ πιο εύκολο έτσι παρά με το να προκαλείς την τύχη σου μαθαίνοντάς του εσύ ο ίδιος να κάνει «ΝΤΑ», όσο αστείο κι αν φαίνεται αρχικά!

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s