Μαγικό τραγούδι!

Standard

Όσο ήμουν έγκυος, είχα διαβάσει πως αν ακούμε και, ακομα καλύτερα, τραγουδάμε κιόλας ένα συγκεκριμένο τραγούδι σε τακτά χρονικά διαστήματα, το μωρό θα αρχίσει να συνηθίζει στον ήχο του και θα το ηρεμεί ακόμα και αφού γεννηθεί.

Ε, λοιπόν αφού δεν είχα τίποτα να χάσω, είπα να το κάνω αυτό το πείραμα. Διάλεξα ένα τραγούδι με την πολύ ήρεμη και μελωδική φωνή της Αρλέτας. Έβαζα λοιπον «τα ήσυχα βράδια» να παίζει και να ξαναπαίζει και τραγουδούσα στο μωρό μου χαϊδεύοντας την κοιλιά μου. Όταν γεννήθηκε συνέχισα να το παίζω και σε κάποιες δύσκολες περιστάσεις όπου το μωρό είχε υπερένταση του το έβαζα ή απλά το τραγουδούσα και έδειχνε οτι μάλλον αυτό το κόλπο πιάνει! Βεβαίως, έπιανε και ο απορροφητήρας (ο μουντός και συνεχόμενος αυτός ήχος ακόμη και κλάμμα από κολικούς σταματάει και κοιμίζει τα μωρά!), οπότε δεν ήμουν παντελώς σίγουρη πως είναι το τραγούδι που κάνει την δουλειά.

Τώρα που ο Γιώργος είναι 15 μηνών και μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, είναι συχνά με μια υπερένταση την ώρα του ύπνου και δεν μπορεί να ηρεμήσει (ή δεν θέλει κι’ όλας) μιας και ύπνος σημαίνει τέλος παιχνιδιού. Ε, λοιπόν σ’αυτήν ακριβώς την ηλικία κατάλαβα πως τελικά αυτό το τραγούδι είναι μαγικό! Με το που το βάζω και το ακούει, τρέχει πάνω μου να τον σηκώσω και γέρνει το κεφαλάκι του στον ώμο μου, έτοιμος να ηρεμήσει και να κοιμηθεί! Άλλες φορές μάλιστα μου το ζητάει και ο ίδιος (χαχα). Το βάζω λοιπόν στο repeat και όσο πάρει μέχρι να κοιμηθεί. Το έχω περάσει και στο κινητό, έτσι ώστε όπου και να μου χρειαστεί να το έχω μαζί μου (κάτι σαν πρώτες βοήθειες δηλαδή).

Με λίγα λόγια, σας το συνηστώ ανεπιφύλακτα! Σε μένα έπιασε το πείραμα. Ελπίζω και σε σας!

Τα Ήσυχα Βράδια
Αρλέτα
Μουσική/Στίχοι: Παπαδόπουλος Λάκης/Κριεζή Μαριανίνα
 
Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα ‘σαι πάντα δικός μου
θα ‘μαστε πάντα μαζί
 
 
Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της έρημου
που θα σ’ ακολουθεί
 
 
Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ’ ανάβει
σα μεγάλο καράβι
που θα ‘σαι μέσα κι εσύ
 
 
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί
 
 
Τα ήσυχα βράδια
 θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που ‘θα ‘σαι μέσα κι εσύ

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

2 responses »

  1. Το ιδιο ειχα κάνει και εγώ …… Ηρεμεί μολις το ακούει και κοιμάται με αυτό. Νιώθω οτι της αρέσει πολύ .
    (ΙΩΑΝΝΑ 7,5 ΜΗΝΩΝ)

    (Αλεξίου – Μάλαμας)
    Εσύ με ξέρεις πιο πολύ
    απ’ όλους στη ζωή μου
    τα μαγικά ταξίδια μου
    τα έκανες κι εσύ

    Όταν η νύχτα μ’ έστελνε
    στα στέκια της ερήμου
    για σένα ήταν πάντα απλό
    να ψάξεις να με βρεις

    Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ
    απ’ όλους στη ζωή μου
    Για σένα είναι πάντα απλό
    να ψάξεις να με βρεις

    Κι απόψε
    μες στην έρημη την πόλη
    που με βρήκες πάλι
    πάρε με κοντά σου

    Κρύψε με μες το παλτό σου
    Κάνε με κορμί δικό σου
    Ως την άκρη του μυαλού σου
    Ως την άκρη του ουρανού σου

    Τύλιξέ με στο κασκόλ σου
    σαν παιδί, σαν άγγελό σου
    να χαθώ στη μυρωδιά σου
    να χωρέσω στ’ όνομά σου

    Η πόλη παίζει τη σκληρή
    στα ενήλικα παιδιά της
    Κι αν λείπει το άλλο σου μισό
    μισός μένεις κι εσύ

    Μα όταν μαζί σου περπατώ
    στα έρημα στενά της
    στο πέλαγος της μοναξιάς μου
    γίνεσαι νησί.

    Πιστέψτε σε αυτό το πείραμα γιατι αξίζει…….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s