Οι Σημερινοί Παππούδες και Γιαγιάδες

Standard

Πηγή: http://grandparenting.suite101.com/article.cfm/who_are_todays_grandparents

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

Η σύγχρονη κοινωνία έχει υποστεί πολλές αλλαγές και μεταμορφώσεις και οι ρόλοι και οι σχέσεις των παππούδων μέσα στα πλαίσια της οικογένειας δεν αποτελούν εξαίρεση.

Οι παππούδες θεωρούνταν πάντα σαν τα συνετότερα και μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη μιας φυλής. Τους αποδίδονταν μια κάποια ιεροπρέπεια, ήταν δυσπρόσιτοι για τους πολλούς και η αυθεντία που διέθεταν ενέπνεε δέος ακόμη και φόβο.

Η Επιμήκυνση του Χάσματος των Γενεών

Σήμερα τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί. Οι σημερινοί παππούδες ξεκινούν από μια ηλικία περίπου 40 ετών και πολύ συχνά φτάνουν στην ηλικία των 70 και 80 ετών. Με τη συνεχή αύξηση του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής και την καλή υγεία που απολαμβάνουν οι περισσότεροι, πολλά απ’ τα σημερινά παιδιά έχουν μεγάλες πιθανότητες να γνωρίσουν και τους προπαππούδες τους.

Κατά συνέπεια οι σημερινοί παππούδες είναι πολύ πιθανό να είναι ακόμη εργαζόμενοι και με περιορισμένο ελεύθερο χρόνο. Σίγουρα όμως θα αποτελούν αξιόλογη και αξιοποιήσιμη πηγή για συναισθηματική και οικονομική υποστήριξη και συνεισφορά. Επίσης, όλο και πιο πολλοί θα είναι σε θέση να γνωρίζουν και να χρησιμοποιούν τη σύγχρονη τεχνολογία για να επικοινωνούν και να διατηρούν επαφή με τους δικούς τους.

Όλα αυτά σημαίνουν και κάτι άλλο σημαντικό, ότι δηλαδή μπορούν να αφιερώνουν ποιοτικό χρόνο στα εγγόνια τους – χρόνο που δεν ήταν σε θέση να διαθέσουν για τα δικά τους παιδιά. Στη σημερινή εποχή αποδίδεται μεγάλη σημασία στο να μιλάς με τα παιδιά, να τα ακούς και να παίζεις μαζί τους.

Σύγχρονες Αντιλήψεις και Συναντίληψη

Με μέση ηλικία τα 54 χρόνια η πλειοψηφία των σημερινών παππούδων είναι πιο υγιείς και πιο ενεργητικοί και ανοιχτοί σε κάθε είδους συζήτηση πάνω σε σύγχρονα θέματα και διλήμματα. Είναι δε πολύ πιθανό να είναι καλά ενημερωμένοι για τις τελευταίες τάσεις και συζητήσεις που αφορούν τους νέους. Λιγότερο αυστηροί και απόλυτοι οι σημερινοί παππούδες έχουν απαλλαγεί απ’ την παλιά στερεότυπη εικόνα του ηλικωμένου και εύθραυστου-ευπαθή συγγενή.  Πολλοί παππούδες μπορούν να παίξουν το ρόλο του έμπιστου συμβούλου και συντρόφου μάλλον παρά του αυταρχικού ηγέτη της οικογένειας.

Ρόλοι, Καθήκοντα και Σχέσεις

Οι παππούδες εξακολουθούν να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στις περισσότερες κοινωνίες. Και παρόλον ότι στις Δυτικές κοινωνίες οι παππούδες στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ζουν με τις οικογένειες των παιδιών τους (σαν μια ευρύτερη οικογένεια δηλαδή), εντούτοις παίζουν έναν ιδιαίτερο και σπουδαίο ρόλο για τα εγγόνια. Η παρουσία τους είναι ζωτική για τη συνέχιση της οικογενειακής ίστορίας καθώς και για τη χάραξη του μέλλοντος των νεώτερων γενεών.

Καθώς ο ρόλος των γυναικών μεταλλάσσεται και πολλές είτε επιστρέφουν στη δουλειά λίγο μετά που θα φέρουν στον κόσμο κάποιο παιδί είτε περιμένουν για πολύ αργότερα να αρχίσουν οικογένεια, ο κλήρος πέφτει στους παππούδες που καλούνται να παίξουν υποστηρικτικό ρόλο σην όλη υπόθεση των παιδιών. Η υποστήριξη αυτή – συχνά χαλαρή και «ανεπίσημη» – μπορεί να καλύψει όλο το διάστημα απ’ τη νηπιακή ηλικία μέχρι και το τέλος της εφηβείας. Θέματα όπως εμπιστοσύνη και στοργή σίγουρα παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή των παππούδων ως «επιτηρητών» των παιδιών.

Η συνεχιζόμενη αύξηση του αριθμού των διαζυγίων και οι «μικτές» οικογένειες που προκύπτουν σαν αποτέλεσμα, είναι μια απ’ τις πολυπλοκότητες που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι σημερινοί παππούδες καθώς καλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και σε παιδιά που δεν είναι βιολογικά δικά τους. Υπάρχουν δηλαδή παιδιά που έχουν 3 ακόμη και 4 «σετ» παππούδων και δέχονται έτσι πολλαπλές επιρροές σε θέματα αρχών και αξιών.

Όμως, δεν είναι όλοι οι παππούδες πρόθυμοι ή έστω ικανοί να παίξουν το ρόλο του «ανεπίσημου» επιτηρητή των παιδιών και ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που έχουν κάποιον ασθενή ή ανάπηρο συγγενή. Σίγουρα όμως δεν είναι εύκολο να αρνηθούν κάτι που τα παιδιά τους θεωρούν αυτονόητο και αναμενόμενο.

Το να είναι κανείς σήμερα παππούς/γιαγιά μπορεί κάλιστα να γίνει πηγή  και αφορμή για ατέλειωτες  θετικές εμπειρίες και ευλογίες. Και οι δυό πλευρές – παππούδες και εγγόνια –  θα μπορούσαν να δουν τη ζωή τους να εμπλουτίζεται και τους ορίζοντές τους να διευρύνονται χάρη στις ανακαλύψεις και τις ευκαιρίες για μάθηση που προσφέρει η ιδιαίτερη αυτή σχέση.

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

8 responses »

  1. Υπάρχει όμως και μία άλλη πτυχή: Δεν τα καταφέρνουν όλοι ως παππούδες/γιαγιάδες γιατί απλώς δεν το’χουν και ενώ θέλουν ψάχνουν απεγνωσμένα το ρόλο τους. Η κλασική ελληνίδα γιαγιά δεν υπάρχει σε όλες τις οικογένειες, η γιαγιά μπορεί να μην θέλει να μαγειρέψει, να σιδερώσει, να πλύνει το μωρό, μπορεί απλώς να θέλει να το παίζει σαν κούκλα και ενδεχομένως να το επιδεικνύει στις φίλες της, να το πηγαίνει τσάρκα, να το «εκπαιδεύει». Η γιαγιά δεν είναι δεδομένο ότι θα «βοηθήσει» τη μαμά με την κλασική έννοια, μπορεί απλώς να της κρατάει το μωρό και να το κάνει να γελάει, για να κάνει η μαμά τις δουλειές του σπιτιού… Επίσης υπάρχει και η γιαγιά που απλώς θέλει να κάνει τη ζωή της και δεν έχει το χρόνο να ξαναμεγαλώσει παιδιά. Σημεία των καιρών…

  2. Ναι έχεις δίκιο! Αν έχεις τέτοια γιαγιά ή παππού, την έβαψες! Αν και όπως και να χει, αν μπορεί κάποιος να σου κρατάει το παιδί για λίγη ώρα, καλά είναι (ειδικά κάποιες «δύσκολες» μέρες)!

  3. Συμφωνώ πως οι περισσότεροι παππούδες/γιαγιάδες μας δεν ταιριάζουν με το προφίλ του (εγγλέζικου) άρθρου. Κάποιες προσωπικές νότες που θα αφορούν την Ελληνική πραγματικότητα θα παρουσιαστούν σε ένα άρθρο μου που ήδη βρίσκεται στα σκαριά. Η Λυδία με βοηθάει σ’ αυτό με τη δική της κριτική, ώστε να βρούμε τη χρυσή τομή και να μην προσβάλλουμε εκείνους που δεν είναι και τόσο … «τέλειοι» στο ρόλο τους!!! Το σίγουρο είναι πως το θέμα παππούδες/γιαγιάδες είναι μια σημαντική παράμετρος στην ανατροφή των παιδιών.

  4. Επειδη ειμαι ηδη γιαγια σε ενα τριχρονο αγορακι απο την κορη μου , να καταθεσω και την δικη μου αποψη ,ειμαι 48 χρονων και εχω αλλη μια κορη . Υπαρχουν αλλοι δυο παππουδες πιο νεοι απο εμας . Απο την αρχη της γεννησης ατυπα υπηρχε διεκδικηση τοσο απο τον πατερα ( φυσιολογικο) οσο και απο ολους τους αλλους . Περνωντας ομως ο χρονος αυτο εγινε αρρωστια . Υπαρχει η απολυτη κτητικοτητα απο τον πατερα , και η υποσκαπτουσα κακη σχεση αναμεσα στους αλλους . Δηλαδη » ποιος θα ειναι ο καλυτερος … αυτος και θα προτιμηθει » . Το παιδι φυσικα ειναι διχασμενο . Πιστευω οτι μεγαλο μεριδιο ευθυνης εχουν οι γονεις , και οι πιο διακριτικοι παππουδες ειναι παντα παρεξηγημενοι. Αρα δεν ειναι παντα πολυ καλο να ειναι οι παππουδες νεοι και κοντα στα παιδια οταν μαλιστα τα παιδια δεν σεβονται τον ρολο των παππουδων και το ζητουμενο τους ειναι μονο και κατα κυριο λογο να εξυπηρετηθουν οποτε εκεινοι θελουν. Μεχρι εκει ομως , μετα την εξυπηρετηση ορθωνετε το τειχος του Βερολινου !

    • Είναι σύνθετο τόσο τό θέμα όσο και το πρόβλημα. Οι εγωϊσμοί και οι ανταγωνισμοί με επιστέγασμα την ελλειπή μέχρι κακή επικοινωνία ευθύνονται για την «ανακατωσούρα». Το κλειδί της λύσης είναι οι γονείς καθένας των οποίων είναι υπεύθυνος για ένα σετ παππούδων. Αυτοί χρειάζονται να είναι και «διπλωμάτες» και ειλικρινείς για να κρατήσουν τις σωστές ισορροπίες.
      Η ηλικία των παππούδων γενικά δεν έχει να κάνει με το πρόβλημα.
      Έγραψα στο προηγούμενό μου σχόλιο πως – σαν παππούς και γω – ετοιμάζω ένα άρθρο που θα αντιμετωπίζει μερικές απ’ αυτές τις πτυχές του θέματος. Είπαμε, το θέμα είναι πολύπλευρο.

  5. Αναμφίβολα, Οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι τα καταλληλότερα πρόσωπα μετά τους γονείς για να αναθρέψουν τα παιδιά. Είναι σημαντικό, όμως, να καταλάβουν οι παππούδες ότι δεν αντικαθιστούν τους γονείς, απλώς τους αναπληρώνουν, όταν αυτοί απουσιάζουν για κάποιο λόγο. Οι γονείς είναι αυτοί που θέτουν τους κανόνες και τα όρια και οι παππούδες θα πρέπει να τα τηρούν. Μόνο με αυτόν τουν τρόπο, πιστεύω, ότι θα υπάρχουν ισσοροπημένες σχέσεις και τα παιδιά θα μάθουν να σέβονται την οικογένεια. Αντίθετες επιδιώξεις από τη μεριά των παππούδων, έχουν ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό των γονιών και την έλλειψη σεβασμού των παιδιών προς τους γονείς.

  6. Ευχαριστώ Λυδία! Μεγάλωσα με τους παππούδες μου, αλλά οι γονείς μου είχαν πάντα τον πρώτο και το μόνο λόγο στην ανατροφή μου. Νομίζω (όχι επειδή είμαι μπροστά, χα-χα) ότι είμαι πολύ ισορροπημένο άτομο, σέβομαι πολύ τους γονείς μου και αγαπώ πολύ τους παππούδες μου. Ελπίζω και εγώ να καταφέρω τα ανάλογα με την ανατροφή της κόρης μου, δεδομένου ότι θα την φροντίζουν οι παππούδες της όταν εργάζομαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s