Η Κοινωνική Ανάπτυξη του Παιδιού

Standard

Πηγή: http://edis.ifas.ufl.edu/pdffiles/FY/FY42700.pdf

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Σε ένα σημαντικό βαθμό το παιδί μαθαίνει/αποκτά τον τρόπο της συμπεριφοράς  του μέσω της αλληλεπίδρασης, της συναναστροφής  και  της παρατήρησης των γονιών και των συνομιλήκων του. Η κοινωνική ανάπτυξη μπορεί να συντελεστεί με τους ακόλουθους τρόπους:

Μίμηση προτύπων Τα παιδιά αποκτούν κοινωνικές δεξιότητες και σωστές συμπεριφορές παρατηρώντας και στη συνέχεια μιμούμενα τους τρόπους και το παράδειγμα ανθρώπων που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους – φίλων και ενηλίκων. Για να μπορέσετε να διδάξετε στο παιδί σας  σωστούς τρόπους, γίνετε γι’ αυτά τα ζωντανά πρότυπα για τον τρόπο που θέλετε να φέρονται. Για παράδειγμα, στην περίπτωση μιάς σύγκρουσης αντί να φωνάζετε και να αραδιάζετε διακοσμητικά επίθετα ή ακόμα και να πετάτε αντικείμενα, ηρεμήστε πρώτα εσείς και στη συνέχεια πάρτε μια βαθειά αναπνοή. Σε ήρεμο τόνο προσπαθήστε να πληροφορηθείτε τί συμβαίνει. Πείτε στο παιδί σας ότι η συμπεριφορά του έχει αντίκτυπο στους άλλους. Βοηθήστε το να βρει άλλους τρόπους να λύσει το πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Η βία ποτέ δεν μπορεί να είναι επιλογή επίλυσης συγκρούσεων.

 Ενίσχυση/εμπέδωση θετικής συμπεριφοράςΟι όποιες συμπεριφορές ενθαρρύνονται και θεμελιώνονται απ’ τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Τα παιδιά αυθόρμητα και φυσικά έχουν την τάση να επαναλαμβάνουν συμπεριφορές που τραβούν την προσοχή των ενηλίκων.  Έτσι είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να επαινούμε τις θετικές συμπεριφορές και να αφήνουμε να περνούν απαρατήρητες οι αρνητικές. Τί συμβαίνει όταν το παιδί συμπεριφέρεται όπως επιθυμεί ο γονιός – όταν δηλαδή το παιδί παίζει αρμονικά με με κάποιο άλλο φιλικό παιδάκι και μοιράζεται τα παιχνίδια του; Συνήθως ο γονιός δεν λέει και δεν κάνει τίποτε. Ίσως να σκέφτεται: «Ας μην κοιτάξω καν προς τα εκεί μήπως και τους χαλάσω την όμορφη συντροφιά». Τί κρίμα! Δυστυχώς οι γονείς πολύ συχνά ξεχνούν ότι επαινώντας το παιδί ή χτυπώντας το χαϊδευτικά στην πλάτη είναι  ό,τι καλύτερο μπορούν να κάνουν ώστε το παιδί τους να επαναλάβει – πολλές και άπειρες φορές – τέτοιες καλές συμπεριφορές. Αυτή η μέθοδος λέγεται «τσακώνω το παιδί να κάνει κάτι σωστό» αντί του «το τσακώνω να κάνει κάτι κακό».

 Χαρακτηριστικά ΓνωρίσματαΤο κάθε παιδί είναι μοναδικό. Μερικά παιδιά είναι γενικά πιο χαρούμενα, πιο δραστήρια, πιο αισιόδοξα και θετικά. Άλλα πάλι νευριάζουν ευκολότερα, είναι παρορμητικά, δεν υπολογίζουν τίποτε. Επίσης, σε καινούργιες συνθήκες και πρωτόγνωρες καταστάσεις κάποια παιδιά γίνονται κακόκεφα και πολύ διστακτικά. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι επίκτητα, δεν είναι δηλαδή φερσίματα που τα «κόλλησαν» στην πορεία, αλλά έμφυτα, είναι δηλαδή μέρος του χαρακτήρα τους, της ιδιοσυγκρασίας τους. Οι ειδικοί κατατάσσουν τα παιδιά σε μια απ’ τις παρακάτω κατηγορίες ή ιδιοσυγκρασίες ή χαρακτήρες:

 Το εύκολο παιδί – αυτό που στις πιο πολλές περιπτώσεις ακολουθεί τους κανόνες, δέχεται τις αλλαγές εύκολα και γενικά είναι καλοδιάθετο.

Το παιδί που αργεί να «πάρει μπρος» – του οποίου η διάθεσή είναι αρνητική και το οποίο προσαρμόζεται σε κάθε τι καινούργιο με αργούς ρυθμούς.

Το δύσκολο παιδί – αυτό που έχει συχνά νευρικά ξεσπάσματα, έχει υπερβολικές αντιδράσεις, καυγαδίζει και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις πάσης φύσεως αλλαγές.

Σε ποιον απ’ τους παραπάνω «τύπους» πιστεύετε πως ανήκει το δικό σας παιδί;  Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιά στοιχεία της συμπεριφοράς και της ιδιοσυγκρασίας του παιδιού είναι έμφυτα (αυτά δηλαδή με τα οποία γεννήθηκε το παιδί) και ποιά επίκτητα (αυτά δηλαδή που αποκτήθηκαν και καλλιεργήθηκαν στη συνέχεια). Ίσως πιστεύετε πως ό,τι απόκτησε και έμαθε στη διαδρομή το παιδί αυτό μπορεί να αλλάξει, ενώ ό,τι «έφερε» μαζί του με τη γέννησή του αυτό δεν γίνεται να αλλάξει. Αυτό είναι λάθος. Η συμπεριφορά του παιδιού σίγουρα μπορεί να αλλάξει – και αλλάζει – με τη γονική διαπαιδαγώγηση και τις μεθόδους/δεξιότητες που χρησιμοποιούνται. Το ερώτημα είναι προς ποιά κατεύθυνση θα είναι η αλλαγή – προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Ιδού η πρόκληση του να είσαι γονιός!

 

Συμπέρασμα: Υπάρχουν πολλοί παράγοντες πίσω απ’ την αρνητική συμπεριφορά ενός παιδιού. Όταν μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τους παράγοντες αυτούς καθώς επίσης και τις αιτίες και τις αφορμές, τότε θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε θετικά και να οδηγήσουμε το παιδί να αναπτύξει καλύτερα στοιχεία συμπεριφοράς.

About mamalydia & online interiors

Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, είμαι Διακοσμήτρια και ξεκίνησα μια από τις πρώτες υπηρεσίες Διαδικτυακής Διακόσμησης στην Ελλάδα. Είμαι επίσης πιστοποιημένη Βοηθός Μητρότητας και blogger, instragrammer και έχω την τύχη να εργάζομαι από το σπίτι έχοντας υπάρξει και μια full time μαμά! Πλέον τα παιδιά μου είναι στην εφηβεία και λειτουργώ περισσότερο ως εργαζόμενη μητέρα, μαγείρισσα και σοφέρ :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

One response »

  1. Πολύ ωραίο άρθρο!! Αυτό » Έτσι είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να επαινούμε τις θετικές συμπεριφορές και να αφήνουμε να περνούν απαρατήρητες οι αρνητικές» είναι πολύ σημαντικό και πολύ βοηθητικό!!! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s