Ευτυχισμένες μητέρες ίσον ευτυχισμένα παιδιά

Standard

Πηγή: http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_wommirror_1_10/05/2010_336653

Ο συναισθηματικός τους δεσμός και η ποιότητα της σχέσης τους είναι κρίσιμα

 

 

Το τι εξελικτική πορεία θα έχει ένα υγιές παιδί όχι μόνο μεγαλώνοντας, αλλά και στο σχολείο, το αν -ευρύτερα- θα είναι κοινωνικό και φυσικά ευτυχισμένο είναι ζητήματα που απασχολούν τους περισσότερους γονείς. Πλέον, η επιστήμη υποστηρίζει πως το «κλειδί» της απάντησης σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι η σωματική, συναισθηματική και η γνωστική φροντίδα των γονέων -αλλά και της ευρύτερης οικογένειας και εκπαίδευσης- κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Οπως εξηγεί ο κ. Γιάννης Παπακωνσταντίνου, παιδοψυχίατρος, επιστημονικός διευθυντής της Διαγνωστικής και Θεραπευτικής Μονάδας για το Παιδί «Σπύρος Δοξιάδης», ενώ οι επιστήμονες μέχρι πρότινος θεωρούσαν πως η ανάπτυξη του εγκεφάλου κατά βάση καθοριζόταν από τα γονίδια, πρόσφατες ανακαλύψεις επιβεβαιώνουν ότι εξίσου σημαντικές είναι και οι πρώιμες εμπειρίες του παιδιού. Η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους και τα αντικείμενα είναι ζωτικά συστατικά για τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο και οι ποικίλες και διαφορετικές εμπειρίες φαίνεται πως επιφέρουν την ωρίμαση με μοναδικό τρόπο για το κάθε παιδί. Το δυναμικό αυτό φαινόμενο λαμβάνει χώρα στα νευρικά κύτταρα και στις μεταξύ τους πολλαπλές συνδέσεις. Οποια κύτταρα δουλεύουν εντατικά, ενισχύονται, ενώ εκείνα που σπάνια διεγείρονται ατροφούν ή, άλλως, «κλαδεύονται».

Μόνον έτσι καταφέρνει το σύγχρονο παιδί να μάθει να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή με την ίδια επιτυχία που μάθαιναν πριν από αιώνες οι συνομήλικοί του να αιχμαλωτίζουν και να εξημερώνουν άγρια ζώα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα γονίδια δεν παίζουν ρόλο -και μάλιστα σημαντικό- στη νοητική ανάπτυξη, διευκρινίζει ο παιδοψυχίατρος. Αλλά, κατά τη διαδικασία ανάπτυξης του εγκεφάλου, η εμπειρία συνιστά παράγοντα για το εάν και πώς αυτά τα γονίδια θα ενεργοποιηθούν.

Με άλλα λόγια, όπως οι θετικές και ευχάριστες πρώιμες εμπειρίες βοηθούν τον εγκέφαλο να ωριμάσει προς τη σωστή κατεύθυνση, έτσι και οι ακραίες εμπειρίες παραμέλησης και κακοποίησης μπορούν να προκαλέσουν σε «βιολογικά» υγιή παιδιά νοητική υστέρηση ή σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη σχέση μητέρας -μωρού. Ο συναισθηματικός δεσμός που δημιουργείται και η ποιότητα της σχέσης που αναπτύσσουν, είναι το όχημα-βάση που θα μεταφέρει με επιτυχία το βρέφος από την απομόνωση στον κόσμο της επικοινωνίας, του λόγου, της κοινωνικής προσαρμογής και της μάθησης.

Αντίστοιχα, κάποιες από τις νοσηρές συνθήκες -που εν δυνάμει έχουν επιπτώσεις στην ανάπτυξη του παιδιού- είναι εκείνες της μητρικής κατάθλιψης ή άλλης ψυχικής διαταραχής των γονέων, κατάχρησης ουσιών ή σοβαρών ψυχοκοινωνικών συνθηκών της οικογένειας (βία, κοινωνικός αποκλεισμός).

Δυστυχώς, αρκετοί γονείς δυσκολεύονται να δεχτούν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο παιδί τους – ειδικά όταν είναι έως τριών ετών. Αυτό έχει αποτέλεσμα να χάνεται η ευκαιρία τού να αξιοποιήσουν στο έπακρο οι ειδικοί την εκτεταμένη εγκεφαλική πλαστικότητα του παιδιού, με εξατομικευμένα θεραπευτικά και ειδικά παιδαγωγικά προγράμματα. Και επειδή συνήθως το γονεϊκό ένστικτο -και κυρίως το μητρικό- είναι αλάνθαστο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό όσοι έχουν μικρά παιδιά να το ακολουθήσουν, συζητώντας τους προβληματισμούς και τις απορίες τους με τον παιδίατρο και τη βρεφονηπιαγωγό.

 

Προειδοποιητικά σημάδια

 

Διαταραχές διατροφής ή ύπνου του παιδιού
Υπερκινητικότητα και επιθετική συμπεριφορά
Υπερβολικοί φόβοι και άγχος
Παθητικότητα και απόσυρση
Αδυναμία προσαρμογής και ρύθμισης της συμπεριφοράς στην ομάδα συνομηλίκων
Δυσκολία αποχωρισμού από τα πρόσωπα φροντίδας

Πηγή: Περιοδικό «K»

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

6 responses »

  1. Καλημέρα Λυδια! Ωραίο το άρθρο σου, αλλά λιγάκι τώρα αγχώθηκα… Θελω να πιστεύω ότι τα» Προειδοποιητικά σημάδια» (στο τέλος του άρθρου και κυρίως το τελευταίο) δεν αφορούν μωράκια ως 12 (τουλάχιστον!) μηνών.
    Ο γιός μου, 11 μηνών τώρα, πιο πολύ θέλει να’ναι στην αγκαλια τη δικη μου ή του μπαμπα του και σε πολύ- πολύ λίγα άλλα άτομα (πχ γιαγια, παππούς).
    Μια απορια που έχω είναι η εξής: από ποιό μήνα είναι απαραίτητο ν’ αρχίσει η κοινωνικοποίηση του παιδιου με άλλα παιδάκια; Εγώ όλο αυτό τον 1ο χρόνο ζωής τον «φύλαγα» κάπως από φασαρίες, πολυκοσμίες και παιδάκια -λόγω ιώσεων πιο πολυ. Φιλάκια και σ ‘ευχαριστώ! 🙂

  2. Γεια σου Ευαγγελια!
    Το μωρακι σου νιωθει ασφαλεια με σας και σ´αυτη την ηλικια ειναι απολυτως φυσιολογικο να μην θελει να σας αποχωριζεται. Τωρα εχει συνειδητοποιησει πως ειστε διαφορετικα ατομα απο αυτον και αυτο σημαινει οτι μπορει να σας χασει! Ετσι μενει κολλημενο πανω σας μεχρι να συνηθισει στην ιδεα και να δει οτι ειστε κοντα του! Περνει λιγο χρονο αλλα ειναι φυσιολογικο. Το αρθρο ειναι όντως για μεγαλυτερα παιδακια.

    Τα μωρα δεν πολυπαιζουν μαζι με αλλα μωρα. Παιζει το καθενα ξεχωριστα διπλα διπλα και απο τα δυο-τρια αρχιζουν να παιζουν σε παρεα. Τωρα καλοκαιρακι, σε παιδοτοπο για μικρα παιδια, σε μερη με αλλα παιδακια κλπ, θα του αρεσει σιγουρα, εστω για να παρακολουθει μονο 😉

  3. καλησπερα!Εχω εναν γιο 11 μηνων και εδω και μια εβδομαδα δειχνει να εχει απομακρυνθει απο μενα!Ενω ελεγε και μπαμπα και μαμα,τωρα δεν υπαρχει περιπτωση να πα
    ει την λεξη μαμα!Δεν ειναι διαχυτικος απέναντι μου!Δεν μου χαμογελαει και δεν εχει τις ιδιες αντιδρασεις χαρας κ ικανοποιησης οπως οταν βλεπει τν πατερα του!Δεν ξερω τι να σκεφτω!!Στενοχωριεμαι και αγχωνομαι!!!Μπορει να φταιει το γεγονος οτι ειμαι συνεχεια μαζι του κ με θεωρει δεδομενη!?Τι να σκεφτω!!!

    • Ελένη, συνεχισε εσυ να του δείχνεις ενδιαφέρον, να κανετε παιχνιδάκια, να τραγουδάτε, κλπ! Κι εμένα ο γιος μου είπε μια δυο φορές μαμά κι αυτές γκρινιάρικα οταν χρειαζόταν κατι και ξανα ακουσα την λέξη μαμα στα 1μιση του! Χαχα! Και χαρα και πανικος οταν ερχοταν ο μπαμπας! Μια μερα λοιπον ειχα τα πεθερικα στο σπιτι και πηγα για μια δουλεια και οταν γυρισα και ειδαν το αυτοκινητο και του ειπαν ηρθε η μαμα, αρχισε να φωναζει μαμαααα και μαμμααααα και να κανεις χαρουλες απεριγραπτες! Με λιγα λογια, μας εχουν λιγο δεδομενες 😉

      • Σ ευχαριστω!Ομολογω πως μου δινεις πολυ κουραγιο!!!Να σαι καλα!Ευχομαι τα καλυτερα για την οικογενεια σου!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s