Αυτές οι μέρες!!!

Standard

 

Μια στις τόσες, υπάρχουν και «αυτές οι μέρες»… Αυτές οι μέρες λοιπόν περνάνε και λες, να πάνε στον αγύριστο. Αυτές τις μέρες δοκιμάζεσαι, και αν το θυμάσαι αυτό κατά την διάρκεια της μέρας το βλέπεις λίγο πιο θετικά. Αν το ξεχάσεις, χάνεις τον έλεγχο. Εγώ βρίσκομαι συνήθως κάπου στο ενδιάμεσο αυτές τις δύσκολες μέρες.

Σήμερα η Ναταλία είχε την δεύτερη της μέρα με γαστρεντερίτιδα η οποία κατά τον γιατρό μας πάντα, θα περάσει αύριο γιατί αυτή η ίωση κρατάει 3 μέρες! Βέβαια, όταν είσαι η μαμά ενός 8μηνου μωρού, περιττό να σας πω πόσο πολλές φαίνονται αυτές οι τρείς μέρες! Εγώ είμαι στα πρόθυρα κρυώματος και προσπαθώ να μην κυλήσω τελείως, αλλά παρ’ όλα αυτά ο λαιμός γαργαλάει (καθόλου δεν γελάω βέβαια), τα αυτιά έχουν φαγούρα, φταρνίζομαι και είναι μπουκωμένη η μύτη μου! Ξυπνήσαμε σχετικά καλά από ένα βράδυ άσχημο (κάθε τόσο ξυπνούσε κλαίγοντας γιατί πονούσε την κοιλίτσα της). Απύρετη σχεδόν (37.5.. μπροστά στο 39άρι το βραδυνό, τιιιιποταααα). Έπαιξε με τον Γιώργο στο κρεβάτι και μετά άρχισε την γκρίνια, έκανε κακάκια και ηρέμησε. Σηκωθήκαμε, έφτιαξα πρωινό, ήρθε και η μητέρα μου για παρεούλα, και ξεκίνησε η πρωινή γκρίνια για τον ύπνο της μικρής μου. Ο παππούς παρέλαβε τον εγγονό για να έχει ησυχία το σπίτι και πήρα την μικρή για θηλασμό/ύπνο. Και εκεί που γλάρωσε, αποφάσισε να ψάξει για κανένα παιχνίδι. Και βρήκε ένα στο κωμοδίνο (του Γιώργου τα παιχνίδια της φαίνονται τόσο μα τόσο ελκυστικά). Με τα πολλά το έπιασε, έπαιξε λίγο και τελικά, κανενα 40λεπτο μετά, την κοίμησα. Βγήκα με τόσην όρεξη για έναν καφέ, αλλά είπα να αδειάσω πρώτα το πλυντήριο πιάτων. Και όταν το έκανα αυτό, εννοείται πως έπρεπε να το γεμίσω. Και αφού το γέμισα και είχε αδειάσει ο νεροχύτης, είπα να αδειάσω το νερό από τις χελωνίτσες και μετά να τον πλύνω κιόλας γιατί αλλιώς σιχαίνομαι μετά. Και αφού οι πάγκοι ήταν καθαροί, να μην βγάλω τα φιλετάκια ψαριού να τα στρώσω στο ταψί με τα διάφορά τους να τα έχω έτοιμα στο ψυγείο για μετά; Γιατί ποιός ξέρει αν θα έχει γκρίνια η μικρή και αν θα με αφήσει να κάνω τη δουλειά μου; Και μετά, έφτιαξα το καφεδάκι μου σε μεγάλο ποτήρι, έβαλα και κάμποσα παγάκια, έκατσα στην πολυθρόνα, άνοιξα το λαπτοπ, ήπια μια λαχταριστή γουλιά καφέ και… σηκώθηκα να φέρω την Ναταλία που είχε ξυπνήσει! Α, και γι αυτό το λόγο ξεχνάω να πατήσω το κουμπί του λαπτοπ για να κλείσει, καλέ μου άντρα. Επειδή ζω με την ελπίδα οτι θα ξαναγυρίσω σύντομα να συνεχίσω…

Είπα στον πατέρα μου να φέρει τον Γιώργο. Ποιός ο λόγος να κάθεται κάτω αφού ήταν ξύπνια η μικρή μας; Ήρθε το παλικαράκι μου, έπαιξε με την αδερφή του, της έκανε χαρούλες, αλλά η Ναταλία σήμερα ήθελε χεράκια. Όταν με έχανε από το οπτικό της πεδίο, έκλαιγε. Έτσι τα χεράκια αυτά κουράστηκαν να την κρατούν. Η γκρίνια όμως γκρίνια… Να φάει δεν ήθελε, να πιει γάλα, ούτε… Νερό, χυμό μήλου, μπαααα… Την πήγα για ύπνο και πάλι, αλλά αυτή φορά και όπως κάθε μεσημέρι, με τον Γιώργο μαζί. Του βάζω παιδικά με πολύ χαμηλό ηχο (Ουράνιο Τοξο, κλπ) και κάποια στιγμή τον παίρνει κι αυτόν ο ύπνος. Όχι όμως και σήμερα! Σήμερα ο Μορφέας την έκανε από αυτό το σπίτι. Πήγε για μπάνιο; Με τέτοιο αέρα όμως; Ποιός ξέρει; Η Ναταλίτσα προσπάθησε να κοιμηθεί βέβαια. Την πρώτη φορά με χίλια ζόρια! Μετά… άρχισε να σφίγγεται και να κανει κακά της!!! Oh my GOD!!! Την άλλαξα και είπα στον Γιώργο να μην αρχίσει τα χαρούμενα χαδάκια, φιλάκια κλπ γιατί πρώτον, έτσι όπως πάει θα κολλήσει κι αυτός, αλλά και επειδή θέλω να την ξανακοιμήσω… Ναι σιγά! Τριάμιση είναι! Έκανε ακριβώς αυτό γιατί αυτό κανει άλλωστε πάντα!

«Γιώργο!!!! Την επόμενη φορά που θα την ξυπνήσεις, θα βγείς από το δωμάτιο να κοιμηθείς στο δικό σου!» Οπότε, στην αρχή, ένας Γιώργος άρχισε να βλέπει και πάλι τα παιδικά του ήσυχος ήσυχος κι εγώ άρχισα να αισθάνομαι τύψεις. Άπλωσα το χέρι μου καθώς θήλαζα την μικρή για να τον χαιδέψω και αυτός ήρθε χαρούμενος και χοροπηδώντας προς το μέρος μου κάνοντας την γλαρωμένη Ναταλία να τον κοιτάξει χαρούμενα!!! Φανταζόμουν τον εαυτό μου σαν εμότικον που χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, αλλά το ξεπέρασα όταν τελικά η μικρή μου κατάφερε να ξανακοιμηθεί… Και έτοιμη ήμουν να κοιμηθώ κι εγώ όταν άκουσα κάτι να σέρνεται με θόρυβο, στο πάτωμα! Ο Γιώργος αποφάσισε να μετακινήσει τον ανεμιστήρα και να γελάει με τα νοήματα που του έκανα για να σταματήσει!!! Η μικρή, ξύπνησε!!! Εμότικον χαρακίρι!!! Αν πω οτι εκέινη την ώρα δεν ζήλεψα τις μαμάδες που αρχίζουν να δέρνουν τα παιδιά τους, ψέματα θα πω! Πραγματικά δεν ξέρω πως δεν έχασα τον έλεγχο! Μέσα στην κούραση, μέσα στην γκρίνια, λες «Αααααααχ, επιτέλους ξεκούρασηηηηη!!!» και κάποιος στην χαλάει! Το σπλάχνο σου! Δεν άντεξα να μην τον διώξω από το δωμάτιο! Του είπα να πάει στο σαλόνι και να έρθει οταν έχω κοιμήσει την Ναταλία. Κάτι που βεβαίως δεν του άρεσε, οπότε κάθε λίγο και λιγάκι ερχόταν και έκανε μια μικροφασαρία… Θεέ μου, δώσε μου δύναμη! ΤΩΡΑ!!! Του θύμωσα και άρχισε να κλαίει και νάτες πάλι οι τύψεις! Το μωρό μου κλαίει επειδή δεν μπορώ να κοιμήσω την Ναταλία και έχω νεύρα; «Ελα εδω αγάπη μου!», χαδάκια, φιλάκια και εξήγηση για τον λόγο που η μαμά έχει νεύρα και του θύμωσε! «Σε αγαπάω μαμά μου!»

Ειμαι απαίσια μαμάαααααα!!!!!

Κάποια στιγμή το έπιασα το υπονοούμενο. Δεν θα κοιμόμασταν! Σηκωθήκαμε να κάνουμε κάτι άλλο να αλλάξει ο ήχος της γκρίνιας! Πήρα τηλέφωνο τον αντρούλη να του πω να έρθει στην ώρα του απο την δουλειά γιατί αλλιώς θα κλατάρωωωωω! 7 η ώρα ραντεβού για να δούμε για τα Αγγλικά του Γιώργου στο φροντιστήριο (υπενθύμηση)…

Οι γονείς μου έλειπαν ή κοιμόντουσαν. Η γκρίνια συνεχιζόταν αλλά κατά τα άλλα έβαλα φαϊ στον Τζώρτζη, έπαιξαν και λίγο μεταξύ τους και μετά συνεχίστηκε η γκρίνια. Η Ναταλία συνέχισε να κάνει κακά, δεν ήθελε τίποτα αλλά τα ήθελε όλα, στρίγγλιζε αν δεν την είχα αγκαλιά, αλλά δεν με ήθελε κιόλας, και πως να με θέλει. Αφού δεν ήμουν ήρεμη!!! Και ο αντρούλης όταν έρθει, θα τα ακούσει! Σήμερα βρήκε να μην μου κάνει το χατίρι; 6.20!!! Ήρθε, και ήμουν έτοιμη να του ορμήσω από τα νεύρα μου! Όταν δεν μπορείς να τα βγάλεις στα παιδιά σου, τα βγάζεις στον άντρα σου! Και νιώθεις τύψεις γιατί κι αυτός δουλειά ήταν, αλλά, ΑΛΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΗΣΕΣ;;;;;;;;;;;; Πόσο σημαντικότερο ήταν αυτό που έκανες από την ανάγκη που σε είχα;;;;;; Και ένα εμότικον που σπάει πιάτα στο κεφάλι του άντρα της και δίνει μπουνιές, πάνω κάτω θα ήταν ότι πρέπει (παρ’ ολες τις τύψεις βέβαια, άλλο το ένα, άλλο το άλλο!)…

Ετοιμαζόμαστε μέσα στο άγχος και τα νεύρα και φεύγουμε και ευτυχώς μέχρι να φτάσουμε… ηρεμούμε! Και γιατί πηγαμε; Για να μας πει η κοπέλα, οτι ο Γιώργος είναι μικρός και πως αν ξεκινήσει φέτος, θα κάνει το ίδιο βιβλίο για 3 χρόνια και θα το βαρεθεί και ίσως να μην είναι η καλύτερη ιδέα. Γιατί βρε κοπέλα μου δεν μου το είπες δηλαδή αυτό όταν σου είπα την ηλικία του; Γιατί έπρεπε να κουβαλήσω το μωρό, τον μικρό, τον άντρα (θα τον γράφαμε υποτίθεται σήμερα και είχαμε χαρεί κιόλας), για να μας πεις οτι ειναι μικρός; Μήπως θες να τα ακούσεις κι εσύ σήμερα;;;;

Στον γυρισμό η Ναταλία βάζει τα κλάμματα σχεδόν, ο Γιώργος έτοιμος να κοιμηθεί! Στο σπίτι η Ναταλία και ο Γιώργος αλλάζουν γνώμη! Ποιός να κοιμηθεί;;;; όοοοοοοοχι, απλά θα γκρινιάζουμε ή θα κλαίμε! Βάζουμε απαλά τραγουδάκια αφού αλλάζω και ταΐζω τον Γιώργο καθώς ο Μάκης απασχολεί την Ναταλία και αφού δοκιμάζω να κοιμίσω την ζουζουνίτσα με απόλυτη αποτυχία, την δίνω στον μπαμπά της ο οποίος αποτυγχάνει παταγωδώς επίσης! Εμότικον που τραγουδά «Για δε μ΄αφήνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όοοοολοι, θέλω να ζήσω ελεύθερος, δίχως ταυτότητα πιααααααα!» και μετά παίρνει τις βαλίτσες του και φευγει! Βάζω το σλινγκ, παίρνω την μπουμπουκίτσα μου, την βάζω μέσα, βγαίνω στην αυλή, της καλύπτω το πρόσωπο (είναι και κουτσομπολίτσα!), και κουνιέμαι πέρα δώθε…. Παραδόθηκε! Ο Μορφέας μάλλον γύρισε από την ολοήμερη!!! Μπήκα στο σπίτι, την άφησα στο κρεβάτι της και ήρθα στο σαλόνι με το χαμόγελο του ήρωα. Στον καναπέ κοιμόταν ΚΑΙ ο Γιώργος!!!! 10 η ώρα! Εμότικον που ευχαριστεί τον Θεό!!!

Τι ήταν αυτό; Με ρωτάει ο Μάκης… Τι πάθανε σήμερα;

Καλέ μου άντρα, αυτό που έζησες εσύ ήταν τόοοοοσο λίγο σε σύγκριση με αυτό που έζησα έγω! Αφού δεν έδειρα τον Γιώργο ή δεν του είπα οτι θα τον δείρω αν δεν κάτσει φρόνιμος, αφού δεν άφησα την Ναταλία να κλάψει και να μη με νοιάζει (ας κοιμηθεί πχ μόνης της), δεν θα το κάνω ποτέ! Μείνε ήσυχος! Όταν σε ξαναπάρω όμως τηλέφωνο, να έρθεις στην ώρα σου!!!!

Το συγνώμη ήταν ανάμεσα σ’αυτά που είπε για να δικαιολογηθεί!

ΟΥΦ! Τα έχασα πάλι λίγο σήμερα. Το αδίκησα το μικρό μου το αγοράκι. Είναι μικρός και όμως περιμένω να συμπεριφέρεται σαν μεγάλος ώρες ώρες γιατί αυτό έχω ανάγκη εκείνη την στιγμή. Δεν το κάνει και θυμώνω! Είμαι άδικη μαζι του… Κι αυτός μετά με αγκαλιάζει και μου λέει οτι κατάλαβε όταν δικαιολογούμαι και μου λέει οτι με αγαπά! Ουφ! Τι να κάνω; Είναι και οι μαμάδες άνθρωποι όμως, δεν είναι; Κι αυτά απ’ την άλλη, τι φταίνε; Εμότικον που αυτομαστιγώνεται!!!

Είναι μερικές μέρες… «Αυτες οι μέρες», να φύγουνε! Να πανε αλλου!!!!

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

17 responses »

  1. Ax Lydiaki poso se katalabeno exoume perasei kai emeis kati tetoies meres diskoles………kai einai pou skeutesai «Positive Parenting» den eipame Ax!!Na figoune autes oi meres na pane alou!!!!!!!!!!!!!Na sou po tin alithia i Maya tora teleutea exei alaksei poli me akouei perisotero me katalabenei megalonei to blastari mou kai ftiaxnoun ta pragmtata ……..exoume bebaios ton antartako mas pou mas stronei den mas afinei na xalarosoume ……Matina loipon Mpoumpoulina anebasmeni se skales dentra kai parteria na strigklizei xoris logo etsi gia na akouei tin foni tis kai na kanei eksali tin manoula xixixixi!!!!!!!!!!!!!!!filakia polla Elpizo na einai kalitera to Natalaki!!!!Perastikoulia!!!!!!!

  2. 🙂 Εγώ έχω δύο μεγάλα που ενδιαφέρονται για το μωρό που κοιμάται! χαχα! Αυτές οι μέρες Λυδία μου είναι στο πρόγραμμα… Περνάνε, φεύγουν, θα ‘ρθουν κι άλλες τέτοιες, αλλά τελικά οι καλές είναι περισσότερες, ναι;
    Το sling έπρεπε να το ‘χεις επιστρατεύσει νωρίτερα! 😉

  3. Λυδιάκι καλή σου μέρα. Σήμερα είναι μια άλλη μέρα, έτσι δεν είναι; Ο ήλιος λάμπει και ελπίζω το ίδιο φωτεινά να είναι και τα χαμόγελα στο σπίτι σας. Σου στέλνω τους μαμαδίστικούς μου χαιρετισμούς. Φιλιά σε όλους και ειδικά σε σένα (όλο για τα ζουζούνια λέμε, η μανούλα τίποτα;;;;;;;;;).

  4. Λυδιάκι μου, καλά τώρα…σιγά βρε που είσαι απαίσια μαμά!!Θα σε μαλώσω….
    Κατ’αρχήν περαστικά σας, ελπίζω να έχει ήδη περάσει, είναι δύσκολα με άρρωστο μωρό, τι να κάνουν κι αυτά, θα νιώθουν τόσο μα τόσο άσχημα πως να μην γκρινιάξουν,εδώ εμείς και γινόμαστε κουρέλια…
    Υπομονή και κουράγιο, απο τέτοιες μέρες ουουουου να φάνε και οι κότες.
    Και τα μαλώματα μέσα στο πρόγραμμα είναι, δεν χρειάζονται και τόσες τύψεις μωρέ…. 🙂

  5. Κουράγιο μανούλα, κάνεις το καλύτερο που μπορείς! Γι’ αυτο βγήκε το μότο «Δε φοβάμαι τίποτα, είμαι μάνα». Μετά από κάτι τέτοιες μέρες, μπορείς να κάνεις τα πάντα!

  6. Ευχαριστώ βρε κοριτσια!!! Μου δινετε κουραγιο!
    Πραγματικα χτες ημουνα να φουνταρω! Χαχα! Απλα οταν με «εβλεπα» απο μακρια, λιγα γελακια τα εριχνα μεσα στα νευρα μου…

    Ευη, να μεγαλωσουν ντε, να δουμε μετα στην εφηβεια τι θα κανουμε!!! ΧΑ!

    Στελλα, δεν το συζητω! Εσυ εισαι ηρωιδα με τα τρια! Στην συγκεκριμενη φαση αν ακουσω για τριτο παιδι, το εμοτικον χαρακιρι θα βγαζει και καπνους απο τα αφτια! Δεν μου ειχε ξανατυχει αυτο αλλα χτες ολη μερα ΟΥΤΕ το σλινγκ δεν ηθελε! Με ειχε βαρεθει ντε, την ειχα πρηξει την καημενη!

    Μαρια, ευχαριστω για τα φιλια! Ναι ειδες? Ολο τα ζουζουνια φιλαμε. Οι μαμαδες απο τη στιγμη που θα γεννησουν, μπαινουν σε δευτερη μοιρα! Σημερα ειναι πολυ καλυτερα η μικρη. Εχει λιγο κεφι 🙂

    Αρι, φιλεναδα μου, ναι μωρε το αρρωστουλικο, να ποναει και η κοιλιτσα της, τι να κανει κι αυτο… Και ο αλλος ο μπομπιρας, να χοροπηδαει στο κρεβατι! Δηλαδη πραγματικα καμια φορα αυτο το timing που εχουν, ειναιιιιιιιι……Χαχαχαχα!!!!

  7. NewAgeMama δικιο εχεις. Βεβαια δεν μπορεις να κανεις τα παντα! Να εγω τωρα θα ηθελα να παω ολη μερα για καφε, window shopping και μπανιο στη θαλασσα… Μπορω ομως?

    Πλακα κανω, καταλαβαινω τι εννοεις, και ναι, οτι δεν σε σκοτωνει (ή δεν σε κανει να σκοτωσεις, χαχαχαχα), σε κανει πιο δυνατο!!!

  8. Σε καταλαβαίνω και έχω μόνο ένα, κοριτσάκι 9 μηνών! Αυτές οι μέρες τελικά είναι ίδιες για όλες μας, πάει ο ύπνος περίπατο και δεν μας παίρνει μαζί του… Αυτά τα εμότικον εγώ λέω να τα πατεντάρεις για να βγάλεις και κανένα φράγκο μέσα στην αναμπουμπούλα. Πίστεψέ με, το εμότικον που σπάει πιάτα στο κεφάλι του άντρα της επειδή άργησε 15 λεπτά και το εμότικον χαρακίρι θα κάνουν χρυσές δουλειές!!!! :-))

    • Χαχα Μιρελεν, λες να κανουν θραυση τα εμοτικον? Να το ξανασκεφτω λοιπον 😉
      Φιλακια στην ζουζουνα σου! Μας περνατε σχεδον εναν μηνα ε?

  9. Μανούλα πως είσαι;;;;;; Τι κάνουν τα ζαβολάκια σου σήμερα;;;;; Ελπίζω το Ναταλάκι να είναι καλύτερα. Περιμένω πως και πως να φύγω από το γραφείο. Δεν αντέχω άλλο! Ομως είναι Παρασκευήηηηηηηηηηηηη. Εμείς από τη Δευτέρα θα έχουμε πρωτάκι. Θα κάνουμε αγιασμό, θα πάρουμε και βιβλία. Πέρασαν έξι χρόνια και το αντράκι μου μεγαλώνει. Πότε ήταν το μωράκι που καθόμουν πάνω από την καλαθουνα του να δω αν αναπνέει!!!! Πότε έβγαζε δοντάκια, περπάτησε, είπε τα πρώτα του λογάκια και τώρα 1η Δημοτικού. Θυμάμαι και την δική μου πρώτη μέρα στο σχολείο. Σου το είπα;;; ο γιός μου θα πάει στο ίδιο σχολείο που πήγαινα και εγώ!!!! Πήγα να κάνω την εγγραφή και έβαλα τα κλάματα. Στους ίδιους διαδρόμους έτρεχα και έπαιζα. Αχ, η ζωή είναι πολύ γλυκειά…….και τα παιδιά μας την κάνουν υπέροχη….. Φιλιά σε όλες τις μανούλες και τα μπομπιράκια τους….. άντε και στους μπαμπάδες για να μην παραπονιούνται!!!!!!

    • Μαρια, και που ‘σαι? Σε πολυ λιγο θα πηγαινει με την βαλιτσα του στην πολη που περασε για να σπουδασει, και θα λες, «ποτε ηταν που πηγαινε πρωτη δημοτικου!!!» Περναει ο καιρος! Περναααααειιιιιι!!!!! Καλη χρονια λοιπον στο πρωτακι σας! Τι καλα που θα πατε στο ιδιο σχολειο! Τι συγκινηση 🙂
      Η Ναταλια ειναι καλυτερα σημερα. Απυρετη, με κεφακια παραπανω και γενικα καλυτερα… Βεβαια και ο σημερινος μεσημεριανος υπνος ηταν ενας αθλος. Ο Γιωργος μεσα στην υπερενταση και την ζαβολια! Περναει φαση κι αυτος μαλλον. Τι να πω? Εχει κι αυτος το δικαιωμα να μας πρηζει που και που!

  10. Κουράγιο μανούλα! Απορώ πάντως που βρήκες το κουράγιο να καταγράψεις όοοοολο αυτό το κείμενο … Θυμάμαι πάντα το συνάδελφο που έλεγε «Ένα παιδί ίσον κανένα! Τα δύο είναι όλα τα λεφτά!!!». Εγώ τότε ήμουν έγκυος στο πρώτο και εκείνος μόλις είχε αποκτήσει το δεύτερο παιδί, ένα πολύ γκρινιάρικο κοριτσάκι. Περαστικά σε όλους και καλή σχολική χρονιά!

    • Popelix κι εγω θυμαμαι που οσες μανουλες ειχαν δυο παιδια, ελεγαν πως το ενα ειναι χλιδηηηηη!!!! Ε, ποση διαφορα πια να εχει; Σκεφτομουν η ασχετη μανα! Και ναι! Το ενα παιδι, ειναι χλιδηηηη! Χα!

      Ειδες που ειπα οτι ηταν κοιμισμενα και τα δυο; Νωρις νωρις! Ε, οταν εκατσα και χαλαρωσα ειπα να γραψω τα συμβαντα αφου χρειαζομουν να τα πω να «φυγουν» απο πανω μου και να ηρεμησω… Και ηρεμησα… 🙂

  11. Καλησπέρα κι από μένα κι ελπίζω να είναι καλύτερα η μικρούλα σου.
    Έχω πάρα πολύ καιρό που διαβάζω το blog σου (τα θερμά μου συγχαρητήρια, σε διαφημίζω σε όποια μαμά ξέρω!!!), αλλά κάθε φορά που ετοιμάζομαι να γράψω κάτι ή που ξυπνάνε τα ζουζούνια ή πέφτουνε ή βαριούνται και θέλουν τη μαμά ή…τα γνωστά!!!
    Ειμαι η μαμά της Αναστασίας (2 χρονών και 9 μηνών) και του Χρήστου (9 μηνών) και πολλές φορές όταν διαβάζω αυτά που γράφεις είναι σα να τα γράφω εγώ στο ημερολόγιό μου (κρατάω τα απομνημονεύματά τους από τότε που γεννήθηκε η Αναστασία μου).
    Αυτή η ημέρα πάντως που περιγράφεις είναι ΙΔΙΑ με κάποιες δικές μου «τέτοιες μέρες» (και να φανταστείς ότι εγώ δεν έχω και παππούδες κοντά…). Αφού το έδειξα στον άντα μου για να καταλάβει και εγγράφως πως είναι αυτές οι μέρες…
    Τι να πω;
    Εγώ πάντως θέλω κι άλλα πιτσιρίκια (μόνο αυτές τις μέρες το ψιλοσκέφτομαι, αλλά και πάλι αναθεωρώ!!!)
    Καληνύχτα…

    • Ειναι καλα τωρα η Ναταλια μου! Ευχαριστω 🙂

      Μονη σου τελειως με δυο σ´αυτη την ηλικια; Μπραβο σου που ακομα ακουγεσαι τοσο αισιοδοξη και που ακομα σκεφτεσαι για ΤΡΙΤΟ!!!

      Ευχαριστω για τα καλα σου λογια και τωρα που βρηκες τον δρομο στο πληκτρολογιο, θα χαρω να διαβαζψ σχολια σου και αλλες φορες!

      Φιλια στα μικρα σου 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s