Aντίλογος στην τακτική των “Τάιμ-άουτ”

Standard

 

Πηγή:  http://www.naturalchild.org/guest/peter_haiman.html

Του Δρ. Peter Haiman

Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Πριν αρκετό καιρό – 30 / 11 / 2008 – είχα αναρτήσει ένα άρθρο με τίτλο Time-outs (Τάιμ-άουτ) και πώς να τα χρησιμοποιήσετε αποτελεσματικά (12 ως 24 μηνών). Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου το παρακάτω άρθρο που αμφισβητεί την πρακτική των “τάιμ-άουτ”. Διαβάστε το και σχολιάστε το. Όπως πάντα, οι συζήτηση που ακολουθεί οδηγεί σε χρήσιμη ανταλλαγή απόψεων.

 

Επί αρκετές γενιές οι γονείς αναζήτησαν έγκυρους και βάσιμους τρόπους διαχείρισης και αντιμετώπισης της κακής παιδικής συμπεριφοράς Η πιο πρόσφατη και περισσότερο αποδεκτή απ΄το ευρύ κοινό τεχνική επιβολής πειθαρχίας είναι η γνωστή ως “Τάιμ-άουτ” (time-out) . Όμως, παρόλον ότι το τάιμ-αουτ είναι συγκριτικά καλύτερο απ΄ τις ξυλιές στα πισινά, δεν είναι πάντως ο κατάλληλότερος τρόπος για τους γονείς να αντιμετωπίσουν τις κακές συμπεριφορές των παιδιών τους. Επιπλέον η χρήση των τάιμ-αουτ μπορεί αργότερα να δημιουργήσει (άλλα) προβλήματα συμπεριφοράς στα παιδιά. Τα προβλήματα αυτά θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αίσθηση ευημερίας του παιδιού καθώς και να προκαλέσουν ένταση στη σχέση μεταξύ γονιών και παιδιού.

 

Η παιδική συμπεριφορά αποτελεί σύμπτωμα

 
Η συμπεριφορά των παιδιών έχει μια επαρκώς αιτιολογημένη βάση και αιτία. Καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό απ’ το πώς αισθάνονται για την κατάσταση που βρίσκονται σε μια δεδομένη στιγμή και κατά πόσο καλύπτονται οι σωματικές και ψυχοκοινωνικές τους ανάγκες. Αν μια ή περισσότερες ανάγκες τους δεν ικανοποιούνται, τα παιδιά σύντομα θα αρχίσουν να δυσανασχετούν. Τα παιδιά κλαίνε ή φωνάζουν όταν νοιώθουν άβολα και δυσάρεστα. Το κλάμα ενός μωρού ή ενός νηπίου αποτελεί αναγγελία συναισθημάτων απογοήτευσης και απόγνωσης. Οι φωνές τους έχουν μετεξελιχθεί και λειτουργούν ως μηχανισμός επιβίωσης. Προσελκύουν το ενδιαφέρον και την προσοχή των γονιών. Ο σκοπός μιας “φωνής” είναι να εξασφαλισθεί η μορφή και η ποιότητα της γονικής αγάπης και φροντίδας που θα προσφέρει την κάλυψη των άμεσων αναγκών πράγμα που θα εδραιώσει αισθήματα ασφάλειας στο παιδί. Οι αταξίες μεγαλύτερων παιδιών και εφήβων είναι κραυγή βοήθειας που ενημερώνει ότι οι ανάγκες τους μένουν ανικανοποίητες. Οι φωνές και οι αταξίες των παιδιών και των εφήβων κατά κάποιον τρόπο μοιάζουν με πονόλαιμο, βουλωμένη μύτη, μυαλγία, πυρετό. Όλα έχουν τα αίτιά τους. Ένας γιατρός γνωρίζει ότι άπαξ και ο ιός ή το βακτήριο που προκαλεί το σωματικό σύμπτωμα εξουδετερωθεί, τότε και τα προβληματικά συμπτώματα θα σταματήσουν. Παρομοίως, όταν οι γονείς κάνουν τη σωστή διάγνωση και κάνουν τις σωστές θεραπευτικές ενέργειες που θα αντιμετωπίσουν τις ανάγκες των παιδιών και των εφήβων, τότε και τα συμπτώματα που λέγονται κλάματα, φωνές και αταξίες θα εξαφανιστούν.
Το δυσάρεστο συναίσθημα που προκαλείται απ’ την μη ικανοποίηση των σημαντικών αναγκών του ανθρώπου παραμένει πιεστικό και ισχύει σε όλα τα στάδια της ζωής του. Ιδιαίτερα όμως τα παιδιά, όταν οι ανάγκες τους μένουν ανικανοποίητες, μπορούν να αναστατωθούν και γίνουν πολύ απαιτητικά. Τα έντονα πολλές φορές ξεσπάσματά τους έχουν την αφετηρία τους, κατά ένα μέρος τουλάχιστον, στο γεγονός ότι είναι εξαρτημένα άτομα. Αντίθετα με τους περισσότερους ενήλικες, τα παιδιά δεν διαθέτουν την ικανότητα να ικανοποιήσουν μόνα τους τις ανάγκες τους. Σωματικά είναι ανίκανα να εκτελέσουν αυτά που χρειάζονται για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Επίσης, από τη φύση τους έχουν έντονες συναισθηματικές ανάγκες και είναι ευάλωτα και εύτρωτα. Αντίθετα πάλι με τους περισσότερους ενήλικες, τα νεαρά παιδιά έχουν αδυναμία να ανεχθούν την απογοήτευση που φέρνει η μη ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Μαζί με όλα αυτά, τα μωρά, τα νήπια καθώς και πολλά απ’ τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν ποιές είναι κάθε φορά οι συγκεκριμένες ανάγκες τους που δεν ικανοποιήθηκαν και νοιώθουν συγχισμένα. Σαν αποτέλεσμα τα περισσότερα μικρά παιδιά δεν είναι σε θέση να πουν στους γονείς τους τί είναι εκείνο που τα ενοχλεί και ποιός είναι ο λόγος που δεν μπορούν από μόνα τους να φροντίσουν για την ικανοποίηση των αναγκών τους.

 

 

Τα Τάιμ-άουτ

 
Όταν χρησιμοποιούνται τα τάιμ-άουτ, οι γονείς πρώτα απαιτούν σταθερά απ’ το παιδί τους να σταματήσει να συμπεριφέρεται άτακτα και να ηρεμήσει. Στη συνέχεια απαιτούν απ’ αυτό να πάει σε ένα δωμάτιο και να καθήσει κάπου μόνο του, μακριά απ’ τους γονείς του, συμβουλεύοντάς το να μη βγει από κει παρά μόνο αφού αυτοί διαπιστώσουν πως είναι σε θέση να ελέγξει τη συμπεριφορά του. Με το να του επιβληθεί τάιμ-άουτ ουσιαστικά μεγαλώνει ο χρόνος που το παιδί θα πρέπει υπομείνει τη δυσάρεστη συνέπεια της ανικανοποίητης ανάγκης του, η οποία είναι και η αιτία της κακής του συμπεριφοράς. Συνεπώς οι φυσιολογικές και λογικές ανάγκες του που παραμένουν ανικανοποίητες επιδεινώνουν τα αισθήματα απόγνωσης που νοιώθει όσο διαρκεί το τάιμ-άουτ. Τα μικρά παιδιά νοιώθουν αξάρτηση απ’ τους γονείς τους, θέλουν να βρίσκονται μαζί τους, τους αγαπούν και τους χρειάζονται.
Εκείνο που παροξύνει αυτή τη διαρκώς επιδεινούμενη δυσάρεστη κατάσταση απογοήτευσης είναι το γεγονός ότι το παιδί θα πρέπει να βρίσκεται μόνο του μακρυά απ’ τους γονείς στους οποίους στηρίζεται και απ’ τους οποίους περιμένει να ικανοποιήσουν την ανάγκη που έχουν. Αυτό το μέτρο της απομάκρυνσης απ’ την κύρια πηγή ανακούφισης, ασφάλειας και αίσθησης ευημερίας, το οποίο επιβάλλεται στο παιδί, επαυξάνει σημαντικά τη δυστυχία του παιδιού. Ταυτόχρονα, η μοναξιά του τάιμ-άουτ είναι πιθανό να προκαλέσει πρόσθετα ανησυχητικά συναισθήματα τα οποία το παιδί καλείται να υπομείνει. Όχι σπάνια, οδυνηρά και δυσάρεστα συναισθήματα όπως φόβος και ανησυχία αναπτύσσονται. Ένα αναστατωμένο παιδάκι που είναι υποχρεωμένο να κάτσει ήσυχα και μάλιστα μόνο του στο τάιμ-άουτ πολύ συχνά αισθάνεται θυμωμένο. Και ναι μεν δεν τολμάει να εκφράσει το θυμό του όταν υφίσταται το τάιμ-άουτ, όμως συχνά τον εξωτερικεύει με το να θυμώνει και να γίνεται απείθαρχο κάποια στιγμή μετά την αποδέσμευσή του απ’ το τάιμ-άουτ. Η τακτική του να αποχωρίζεται το παιδί απ’ τους γονείς λόγω του τάιμ-άουτ μπορεί η ίδια να γίνει αιτία για μελλοντική κακή συμπεριφορά με το σκεπτικό ότι η μοναξιά του τάιμ-άουτ μεγεθύνει τις απογοητεύσεις που αισθάνεται ένα παιδί που ήδη νοιώθει απογοητευμένο.
Τα διαπροσωπικά διλήμματα και συγκρούσεις λύνονται καλύτερα όταν το κάθε άτομο έχει αρκετές ευκαιρίες να εκφραστεί και να ακουστεί απ’ την άλλη πλευρά. Ο παραδειγματισμός, η πρωτοβουλία και η εφαρμογή στην πράξη της διαδικασίας του ανοιχτού  και ελεύθερου διαλόγου είναι πράγματα απαραίτητα για να μπορέσει ένα παιδί να μάθει τον υγιή τρόπο επίλυσης των προβλημάτων. Είναι η μέθοδος των τάιμ-άουτ πρόσφορη και κατάλληλη μέσα στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας; Η προσφορά βοήθειας προς τα παιδιά για να μάθουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους σε συνδυασμό με την υπομονή των γονιών είναι στοιχεία απαραίτητα αν πραγματικά θέλουμε να αναπτύξουν την ικανότητα να εκφράζουν τα συνασθήματά τους και τις ανάγκες τους με λόγια και όχι με ενέργειες (“ξεδίνοντας” δηλαδή με τρόπους κατά κανόνα αρνητικούς). 

 

Μακροχρόνιες επιπτώσεις απ’ τα συχνά τάιμ-άουτ

 
Για ένα παιδί που είναι ανικανοποίητο και νοιώθει άβολα και δυσάρεστα, το τάιμ-άουτ του επιβάλει σιωπή και του δημιουργεί την αίσθηση ότι οι γονείς του το απορρίπτουν. Όταν ατακτεί και του επιβάλλεται τάιμ-άουτ αισθάνεται πληγωμένο. Το πλήγωμα αυτό συνδυασμένο με την απόγνωση που το οδήγησε να ατακτήσει γεννάει οργή. Και πρακτικές πειθαρχίας σαν το τάιμ-άουτ που πληγώνουν και προκαλούν οργή μπορούν να κάνουν ζημιά στο παιδί. Μια σοβαρή συνέπεια που μπορεί να προκαλέσει η τακτική επιβολή του τάιμ-άουτ κατά την παιδική ηλικία είναι να δώσει στο παιδί τό “μάθημα” ότι θα πρέπει να καταπνίγει, να “μποτιλιάρει”, τα όχι και τόσο “καθωσπρέπει” συναιθήματά του. Καθώς αναστατωμένα υπομένουν ένα τάιμ-άουτ και όντας σε αδυναμία να εξωτερικεύσουν αρνητικά ή και καταστροφικά ακόμη συναισθήματα, τα παιδιά έχουν ανάγκη να σταματήσουν τα οδυνηρά αυτά συναισθήματα που βρίσκονται ενεργοποιημένα μέσα τους. Για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση αυτή τα παιδιά μαθαίνουν να αγνοούν ηθελημένα τα οδυνηρά και φορτισμένα με οργή συναισθήματά τους και να επιλέγουν να εστιάσουν την προσοχή τους σε “άλλα των άλλων”! Μαθαίνουν δηλαδή να απωθούν τα δυσάρεστα συναισθήματά τους. Στη συνέχεια της διαδρομής όμως προκύπτουν διάφορες συνήθειες νευρικής φύσεως, όπως το να τρώνε τα νύχια τους, να τραβούν τα μαλλιά τους, να γρατσουνιούνται, να τραβούν τα ρούχα τους, να τσιμπιούνται, και πολλές άλλες παρόμοιες συμπεριφορές. Ο σκοπός των συμπεριφορών αυτών είναι να αποδιώξουν τα δυσάρεστα συναισθήματα που κουβαλούν και – λες και προσπαθούν να επαληθεύσουν την κριτική των γονιών τους – να τιμωρήσουν τον εαυτό τους. Όλοι αυτοί οι αμυντικοί μηχανισμοί εξυπηρετούν την ανάγκη να γίνει εκτόνωση του θυμού και να ξεχαστούν τα δυσάρεστα συναισθήματα. Το αποτέλεσμα είναι η άγνοια ή η αδυναμία αναγνώρισης των πραγματικών συναισθημάτων να αποτελεί συχνά χαρακτηριστικό στοιχείο της ζωής ενός ανθρώπου. Κάτι τέτοιο περιορίζει την αυτογνωσία του και είναι πιθανό να έχει αρνητικές συνέπειες στην ποιότητα ζωής του για όλη την μετέπειτα ζωή του.

 

 Πώς να μεγαλώσετε ένα παιδί με καλή συμπεριφορά (καλοαναθρεμένο)

 
Ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε το παιδί σας να αναπτύξει καλή συμπεριφορά και αυτοπειθαρχία είναι να καλύπτετε τις φυσιολογικές και απαραίτητες για την ηλικία του ανάγκες και ενστικτώδεις παρορμήσεις, να του δείχνετε πώς να βιώνει τις ανθρωπιστικές αξίες μέσα απ’ τις καθημερινές σας οικογενειακές διαδικασίες και σχέσεις, με τον τρόπο που ζήτε αλλά και με άλλους παραστατικούς τρόπους, και τέλος να του δίνετε ευκαιρίες να έχει εμπειρίες και ευκαιρίες  που εμπεδώνουν και ενισχύουν αυτές τις αξίες. Τα παιδιά παρουσιάζουν άστατη συμπεριφορά και είναι “χαλασμένα” και κακομαθημένα όταν οι γονείς τους δεν ικανοποιούν τις φυσιολογικές και λογικές ανάγκες τους με συνεπή και σωστό τρόπο.
Ποιές είναι οι βασικές και φυσιολογικές ανάγκες της παιδικής ηλικίας; Όταν ένα παιδί έχει καλή σωματική υγεία, τρέφεται σωστά, ασκείται ικανοποιητικά και δεν είναι κουρασμένο, τότε μπορούμε να πούμε πως οι υλικές-σωματικές ανάγκες του παιδιού αυτού καλύπτονται. Ένα παιδί που δέχεται αρκετή και συνεχή χορταστική προσοχή, στοργή και αναγνώριση απ’ τους γονείς και άλλους ενήλικους και παιδιά – τα άτομα δηλαδή με τα οποία είναι συναισθηματικά δεμένο – τότε οι κοινωνικές και συναισθηματικές του ανάγκες θεωρούνται ικανοποιημένες. Και αν η φυσιολογική του περιέργεια, η εξερευνητική του φύση και διάθεση και όλα τα άλλα έμφυτα ενδιαφέροντά του έχουν πληθώρα ευκαιριών σε σταθερή βάση ώστε να μπορέσουν να ξεδιπλωθούν και να αναπτυχθούν, τότε και οι διανοητικές ανάγκες αυτού του παιδιού θα βρίσκουν την ικανοποίησή τους. Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον που τα υποστηρίζει και τα εμπνέει αισθήματα εμπιστοσύνης και μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον απολαμβάνουν ευκαιρίες που τα δίνει τη δυνατότητα να γίνονται σταδιακά όλο και περισσότερο ανεξάρτητα και αυτόνομα, να κάνουν επιλογές και να έχουν ουσιαστική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, τότε η φυσιολογική τους ανάγκη να έχουν κάποιο έλεγχο της προσωπικής τους ζωής και να τους “πέφτει λόγος” όσον αφορά τα δικά τους θέματα βρίσκει σωστή και αναλογική ανταπόκριση. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι γονείς ή οι υποψήφιοι γονείς να αποκτήσουν σωστή ενημέρωση για τα φυσιολογικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα καθενός απ’ τα πρώτα στάδια ανάπτυξης ενός ανθρώπου ώστε να γνωρίζουν τί να περιμένουν απ’ το παιδί τους. Είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουν έναν φαρμακερό και επικίνδυνο μύθο που επιμένει να κάνει τη ζημιά του στη σημερινή κοινωνία – το μύθο που λέει πως η πλήρης ικανοποίηση όλων των αναγκών ενός παιδιού χαλάει το παιδί. Η υπεύθυνη επιστημονική έρευνα πάνω στο θέμα αυτό επιμένει πως ακριβώς το αντίθετο είναι σωστό. Το σωστά πειθαρχημένο παιδί το συναντούμε εκεί που οι γονείς σωστά και κατάλληλα ικανοποιούν όλες τις ανάγκες της παιδικής και της εφηβηκής ηλικίας.

 

Ο Δρ. Peter Haiman είναι σύμβουλος παιδικής ανατροφής για 30 χρόνια. Δημιούργησε και διηύθυνε ένα κέντρο γονιών και παιδιού στο Κλήβελαντ του Οχάιο, το οποίο κέρδισε παναμερικανική αναγνώριση. Ήταν επίσης πρόεδρος του Τμήματος Παιδικής Ανάπτυξης και Πρώτης Παιδικής Ηλικίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας.

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

15 responses »

  1. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και είναι καλό να υπάρχει και ο αντίλογος. Εγώ δεν θα απορρίψω την τεχνική του τάιμ-άουτ. Νομίζω για όλα πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Τι εννοώ. Θεωρώ ότι σε παιδιά 12-24 μηνών δεν πρέπει να εφαρμόζεται. Τα παιδιά σε τέτοιες ηλικίες είναι πολύ μικρά για να σκέφτονται συνειδητά αν έκαναν λάθος και γιατί το έκαναν και πια θα ήταν η «σωστή» αντίδραση. Σε αυτή την ηλικία μαθαίνουν τι είναι «καλό» και τι «κακό» γιατί είναι σχεδόν μωρά ακόμα. Έτσι η επιβολή οποιοασδήποτε τιμωρίας νομίζω ότι τα μπερδεύει. Το πιο πιθανόν είναι να κάθονται και να κάνουν αρνητικές σκέψεις όπως «η μαμά δεν με αγαπάει γι’ αυτό με τιμωρεί», κατά την γνώμη μου.
    Και σε μεγαλύτερα παιδιά όμως, -που είναι πλέων ικανά να κρίνουν- αυτή η τεχνική δεν πρέπει να γίνεται πανάκεια. Εντάξει είναι «εύκολη» λύση για εμάς τους γονείς αλλά το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Σίγουρα πολλά παιδιά ξεσπούν γιατί δεν ικανοποιείται κάποια ανάγκη τους. Πολλές φορές όμως και εμείς οι μεγάλοι έχουμε ανάγκες που αδυνατούμε να τις ικανοποιήσουμε άμεσα. Σε αυτές τις περιπτώσεις τι έχουμε μάθει να κάνουμε; Υπομονή. Αυτή την υπομονή πρέπει να διδάξουμε και στα παιδιά μας. Πρέπει πάντα να εξηγούμε τα πάντα. Αφού λοιπόν έχουμε μιλήσει με το παιδί και βλέπουμε ότι συνεχίζει να είναι εκνευρισμένο ίσως σε αυτή την περίπτωση είναι καλό να μείνει το παιδί λίγο μόνο του για να σκεφτεί όλα όσα του είπαμε. Πόσες φορές δεν έχουμε κάνει λάθη και εμείς πάνω στα νεύρα μας, που τα συνειδητοποιούμε αργότερα που έχουμε ηρεμίσει; Δεν απορρίπτω την τιμωρία ως τεχνική. Ο γονιός είναι ο καλύτερος δάσκαλος για το παιδί του γιατί θέλει το καλό του. Αρκεί να είναι ψύχραιμος όταν επιβάλλει την τιμωρία και να μην το κάνει με τρόπο «εκδικητικό» πάνω στα νεύρα του για να εκτονωθεί και να είναι σίγουρος ότι το παιδί «χρειάζεται» την τιμωρία εκείνη την στιγμή για να ηρεμίσει.

    • ΜαριαΜ, εγω χρησιμοποιω το ταιμ αουτ ως εξης. Του λεω (τωρα που ειναι σχεδον 4 ετσι? Ποιο πριν επαιζε πολυ το να του αποσπασω την προσοχη απο αυτο που εκανε ή να πω καποιο αστειο και να αλλαξει διαθεση), να παει στον καναπε να κατσει μεχρι να ηρεμισει, να σκεφτει τι εκανε και να ερθει να μας το πει και ετσι τελειωνει η ωρα «τιμωριας». Παει, ηρεμει και ερχεται και μας λεει οτι πηγε εκει για να ηρεμισει επειδη πχ, επαιζε ποδοσφαιρο στο σαλονι ενω του ειπαμε να σταματησει και δεν σταματουσε… Λεει συγνωμη, κανουμε αγκαλια, και τελος! Προσπαθουμε να κανουμε τα στραβα ματια οταν ειναι κουρασμενος, πεινασμενος ή αν καταλαβουμε οτι το κανει για να τραβηξει την προσοχη επειδη εχουμε ασχοληθει καπως παραπανω με την Ναταλια… Καποιες φορες μπορει να ειμαστε κι εμεις κουρασμενοι, να μην εχουμε το κουραγιο να κανουμε κατι αλλο, οποτε καποιες φορες μπορει να του πουμε οτι αν δεν ηρεμισει θα παει στον καναπε να κατσει για λιγο ή εχει τυχει αν κανει κατι με καποιο αντικειμενο και δεν το σταματα, να παρουμε το συγκεκριμενο πραγμα. Παιζει και η απειλη βεβαια «αν δεν σταματησεις, θα το παρω», η οποια εννοειται πως πραγματοποιειται αν δεν σταματησει την ασχημη συμπεριφορα. Τωρα δικιο ή αδικο στο παιδι, το σιγουρο ειναι οτι θα ηθελα να μην χρειαζεται να του στερω τιποτα, να μην τον στεναχωρω, να μην χρειαζεται να τον βαλω σε οποιαδηποτε μορφης ταιμ ουτ, αλλα ελα που καμια φορα «χρειαζεται» ή εστω, δεν εχω την δυναμη, ή το μυαλο, να ασχοληθω λιγο παραπανω για να εξαφανισω το προβλημα με συζητηση… Ειναι δυσκολο να παρει..! Και δεν ερχονται και με οδηγιες χρησης! Αυτο που το πας???

      • Εννοείται ότι κάποιες φορές δεν θα έχουμε την δύναμη να ασχοληθούμε και εμείς. Άνθρωποι είμαστε! Ναι δυστυχώς δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης και επιπλέον και εμείς δεν λειτουργούμε με μπαταρίες ώστε να τις αλλάζουμε όταν τελειώνουν και να βάζουμε γεμάτες, χαχα! Ειδικά σε περιπτώσεις όπως η δική σου που τα παιδιά είναι περισσότερα από ένα χρειάζεται να «μοιράζεσαι» αναγκαστικά!

  2. Καλησπέρα Λυδία!!! Δεν θέλω ν’ αφήσω σχόλιο. Απλά, αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσω μαζί σου. Είμαι δημοσιογράφος στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ και θέλω τη βοήθειά σου για κάποιο ρεπορτάζ σχετικά με τις μαμάδες bloggers. Σε παρακαλώ επικοινώνησε μαζί μου
    Ρούλα Γιακοπούλου (210……….)

  3. Γεια σου mamalydia.

    Φρέσκος αναγνώστης στο blog σου το οποίο πήρε την θέση του στο reading list μου.

    Πιστεύω πως η καλύτερη εναλλακτική των τάιμ άουτ είναι η πρόληψή τους.Ο καλύτερος τρόπος να το επιτύχεις αυτό είναι η πραγματική «σύνδεση» με το παιδί. Ο τρόπος να το πετύχεις αναλύεται στο βιβλίο το Dr. Sears «Attachement Parenting» (βίβλος για την οικογένειά μου).

    Εάν η σύνδεση πετύχει (σου μιλάω εκ πείρας) η ανάγκη για οποιασδήποτε μορφής «τιμωρία» σχεδόν εξαλείφεται.

    Επειδή δεν θέλω να καταχραστώ τον χώρο των σχολίων σου, θα χαιρόμουν πολύ εάν έριχνες μία ματιά στις σχετικές αναρτήσεις μου.

    • Eriol καλως μας βρηκες! Ευχαριστω για την τιμη του να βρισκομαι στο reading list σου 🙂
      Το βιβλιο αυτο το εχεις βρει στα Ελληνικα? Πες λιγο καμια λεπτομερεια (IBAN) για να το βρω, πλιζ!
      Θα επισκεφτω το μπλογκακι σου συντομα 😉

  4. Ως μαμά και μπλόγκερ, που σημαίνει ότι διαβάζω κι εγώ διάφορα σχετικά και ζω την καθημερινότητα με τα παιδιά μου, ένα έχω να πω στα σίγουρα: Η τακτική των ταϊμ άουτ δεν λειτούργησε με τα δικά μου παιδιά. Διαπίστωσα ότι τα πλήγωνε περισσότερο γιατι, όπως πολύ σωστά γράφεις στο ποστ, έμεναν με το οδυνηρό συναίσθημα περισσότερο χρόνο και σε μεγαλύτερη ένταση. Γι΄ αυτό και εγώ το κοψα!

  5. οταν προσπάθησα να την εφαρμόσω στον γιο μου επυρεασμένη απο την τηλεόραση φυσικά,εκείνος μολις τον εστειλα στο «σκαμνί»αρχισε να γελάει.χτυπιόταν κάτω σου λέω απο τα γέλια!!!και φυσικά δεν κρατήθηκα και γελασα και εγώ.του φάνηκε τόσο αστείο παρόλο που το έλεγα σοβαρά!!και ήταν μόλις 2.ενστικτωδώς σκέφτηκα οτι μάλλον η τεχνική είναι για γέλια.εχουμε βρει αλλους τρόπους «τιμωρίας» και νομίζω οτι καθε παιδί πρεπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά.η μαμά είναι αυτή που θα βρει τους κωδικες επικοινωνίας με το παιδί της γιατί μονο εκείνη το ξέρει και το ζει.ολοι οι άλλοι απλά μιλάνε για γενικούς κανόνες που δεν λέω καποιοι πιάνουν αλλά πάντα σε συνδιασμό με το χαρακτήρα του παιδιού

  6. Το άρθρο βασίζει τα αρνητικά της τακτικής των τάιμ-άουτ, κυρίως στην επιβολή απόστασης/απομόνωσης απο τους γονείς, που όντως οι (άμεσες) συνέπειες μπορεί να γίνονται πιο οδυνηρές.

    Δεν είναι απαραίτητο τα τάιμ-άουτ να γίνονται στο δωμάτιο του παιδιού όμως.. Μπορεί να γίνουν στο χώρο που κινούνται και οι γονείς, και να αποτελούν μέσο καταπράυνσης και εν συνεχεία εξέυρεσης λύσης.
    Μπορεί ακόμα να κάτσει και ο γονιός μαζι στον καναπέ για τάιμ-άουτ! Ειδικά αν κι εκείνος έχει θυμώσει και υψώσει τη φωνή (όπως ακριβώς και το παιδί.. δεν διαφέρουμε και πολύ!)

    Το τελευταίο κομματι του άρθρου, μπορεί μεν να προσφέρει μια σωστή οπτική, αλλά δεν είδα κάποια πρόταση για το κομμάτι της πειθαρχίας. Το σενάριο ‘όταν οι γονείς τα κάνετε όλα τέλεια, τότε και τα παιδιά θα έχουν αυτοπειθαρχία’ απλά δεν υπάρχει 🙂

    • Δικιο εχεις! Αλλο να το στελνεις το παιδι μακρια σου (με φοβο να νομιζει οτι δεν το θες κοντα σου επειδη δεν ηταν «καλο»), κι αλλο να του ζητας να ηρεμισει λιγακι στον καναπε, καποιες φορες διπλα σου ‘ισως διαβαζοντας μαζι και ενα βιβλιο…

      Οσο για την τελευταια σου προταση, παλι θα συμφωνησω! Τελικα, τοσα χρονια μαζι, λογικο ειναι να συμφωνουμε σε πολλα 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s