Monthly Archives: Οκτώβριος 2010

Σκέψεις πάνω στο χτύπημα των παιδιών

Standard

Από τον Don Fisher

Πηγή: http://www.naturalchild.org/guest/don_fisher.html

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης


[Ένα ακόμη άρθρο για τον τρόπο ανατροφής των παιδιών. Είναι πολύ σημαντικό το θέμα και αξίζει τον κόπο. Μάλλον θα ακολουθήσουν και άλλα, μέσα στα πλαίσια του πνεύματος πολυφωνίας που αποτελεί σταθερή πολιτική του blog. Πιστεύω πως όσα περισσότερα διαβάσουμε τόσο καλύτερα θα είμαστε προετοιμασμένοι για το υψηλό λειτούργημα της ανατροφής των θησαυρών μας]


Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που έχω μεγαλώσει δύο υπέροχες ανθρώπινες υπάρξεις που τώρα είναι στα τριάντα τους. Μερικές φορές αυτό έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες και χαμηλό εισόδημα, μέσα από απόπειρες καλοθελητών να παρέμβουν στις μεθόδους και τη φιλοσοφία ανατροφής που εφάρμοζα και σε πείσμα του γεγονότος ότι εγώ μεγάλωσα με πολύ σκληρές μεθόδους ανατροφής. Με περηφάνια δηλώνω πως δεν χρειάστηκε ποτέ να καταφύγω σε οποιασδήποτε μορφής σωματική τιμωρία. Μάλιστα, καθώς ασκούσα το λειτούργημα της ανατροφής των δυο παιδιών μου έκανα τη διαπίστωση ότι όσο λιγότερο προσέφευγα στη χρήση οποιασδήποτε μορφής τιμωρίας και όσο περισσότερο προτιμούσα να τα καθοδηγώ με υπομονή και στοργή, τόσο καλύτερη γινόταν η συμπεριφορά τους και τόσο περισσότερο δένονταν με μένα και φέρονταν καλύτερα προς τους άλλους.
Ο κάθε γονιός έχει να επιτελέσει ένα ενδιαφέρον και συχνά αντικρουόμενο καθήκον: Απ’ τη μια μεριά θα πρέπει να φροντίσει ώστε το παιδί του να είναι ασφαλές. Απ’ την άλλη όμως θα πρέπει – κατά “παράδοξο” τρόπο – να το αφήσει να εξερευνήσει τον γεμάτο προκλήσεις αλλά και συχνά γεμάτο κινδύνους κόσμο που το περιβάλλει. Αν (χρησιμοποιώντας τιμωρίες) δημιουργήσω σύγχυση στο παιδί κάνοντας τον εαυτό μου μέρος του κινδύνου, τότε δεν θα μπορέσω να είμαι καλός και αποτελεσματικός σαν δάσκαλος, καθηδηγητής και προστάτης του παιδιού μου. Αν περάσω στο παιδί μου το μάθημα ότι ο κόσμος μαζί και οι γονείς και τα ενήλικα άτομα φροντίδας είναι επικίνδυνα πρόσωπα, τότε ουσιαστικά διδάσκω το παιδί μου πως το να είσαι ο ίδιος επικίνδυνος αποτελεί τρόπο επιβίωσης. Ή, πράγμα πολύ λυπηρό, θα διδάξω στο παιδί μου ότι η παθητικότητα και η συμμόρφωση είναι ακριβώς ό,τι του χρειάζεται για να επιβιώσει. Και το παιδί μεγαλώνει και γίνεται είτε ένα ακριβές αντίγραφο του εαυτού μου είτε κάτι το διαφορετικό από αντίδραση σε μένα. Και στις δυο περιπτώσεις όμως έχω κάνει το παιδί μου έναν/μία σακάτη (μεταφορικά) και έχω περιορίσει τους ορίζοντές του, άσχετα πόσο υπέροχα υπάκουο δείχνει να είναι.
Σε τελική ανάλυση, ο κόσμος που θα μας προκύψει θα είναι αυτός που πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε. Αν δηλαδή πιστεύουμε ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν να υποτάσσονται στη σκληρή εξουσία και ότι κατά βάση είναι κακά (κακή πάστα, “πονηρά”) και θα πρέπει να τα έχουμε υπό έλεγχο, τότε θα μας προκύψει ένας κόσμος ανθρώπων που θα συμπεριφέρονται με τρόπο που αντιστοιχεί σ’ αυτό τό πρότυπο που έχουμε στο μυαλό μας. Εκεί όμως που οι οικογένειες ανατρέφουν τα παιδιά τους με αγάπη και γλυκύτητα, που δεν τους “κοτσάρουν” αρνητικούς χαρακτηρισμούς και “επίθετα”, που δεν τα χτυπούν, δεν τα τσιμπούν, δεν τα δέρνουν, εκεί έχουμε παιδιά που τρέφουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους να τα καταφέρουν και να πετύχουν μέσα σ’ ένα κόσμο που τον βλέπουν γεμάτο συναρπαστικές επιλογές και εμπειρίες που φέρνουν την ατομική ολοκλήρωση.
Οποιοδήποτε σκεπτόμενο άτομο προσέξει ή εστιάσει την προσοχή του στις αντιλήψεις και το σύστημα αξιών των ανθρώπων που βρίσκονται στις φυλακές ή που είναι αποδέκτες υπηρεσιών των ποικίλων ψυχιατρικών ιδρυμάτων ή οργανισμών κοινωνικής πρόνοιας, θα αντιληφθεί γρήγορα πού βρίσκεται η ουσία του θέματος – τί “παίζεται” με άλλα λόγια. Οι φυλακές μας είναι γεμάτες από άτομα που πιστεύουν ότι για να επιβιώσεις στον κόσμο θα πρέπει να είσαι επικίνδυνος. Και τα συστήματα ψυχικής υγιεινής και ανθρωπιστικών υπηρεσιών είναι γεμάτα από εκείνους που έχουν την παθητικότητα και τη συμμόρφωση σαν τη μοναδική τους μέθοδο αντιμετώπισης των διαφόρων καταστάσεων της ζωής. Οι ερευνητές για χρόνια προσπαθούσαν μάταια να βρούν βίαιους παραβάτες που βρίσκονται στις φυλακές, οι οποίοι να ΜΗΝ είχαν φάει ξύλο ή άλλες τιμωρίες κατά την παιδική τους ηλικία. Μη βρίσκοντας τέτοιες περιπτώσεις, έπαψαν να τις αναζητούν! Αν είσαι γονιός που χτυπάς το παιδί σου, σκέψου πώς μεγάλωσες εσύ και τί μπορεί να φορτώνεις στό παιδί που χτυπάς – πως είναι πιθανό και αυτό να κάνει το ίδιο στα παιδιά του και εκείνα με τη σειρά τους στα δικά τους. Πρόκειται για σκληρή κληρονομιά που προσωπικά πιστεύω πως εν καιρώ μπορεί να καταστρέψει τον πλανήτη μας.
Το παιδί που μεγάλωσε με αγάπη και φροντίδα – απ’ το οποίο περιμένω να δει τον κόσμο με δυναμισμό και να διερευνήσει το σύμπαν από μόνο του στοχαστικά και τολμηρά – αυτό είναι το παιδί που θα ήθελα να πάρει τα ηνία από μένα όταν έρθει η ώρα του!

Προσωπικό σημείωμα του συγγραφέα
Είμαι στα 63 μου και έχω ζήσει τη ζωή μου ακολουθώντας με συνέπεια και αποφασιστικότητα πορεία που είχε στόχο την προστασία των παιδιών. Από βίαια κακοποιημέννο παιδί έφτασα να γίνω προστάτης των παιδιών και γονιός που επίμονα αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει σωματικές μορφές τιμωρίας/πειθαρχίας στα παιδιά του. Κάνοντας μια αναδρομή στη ζωή μου θεωρώ πως η πορεία αυτή ήρθε σαν μια φυσική και λογική ακολουθία.
Έχω εργαστεί με συναισθηματικά ασθενείς έφηβους, έχω διδάξει για θέματα ανατροφής και έχω επίσης κάνει μαθήματα σε οικογένειες υποψήφιες για το ρόλο του ανάδοχου και υποψήφιες για υιοθεσία. Θέματα όπως στενοί δεσμοί αγάπης και θεραπευτική πειθαρχία έχουν πάντα κεντρική θέση στη διασκαλία μου. Τα δικά μου παιδιά είναι τώρα στα τριάντα τους, στη δική μου όμως σκέψη είναι ακόμη τα μωρά μου. Είναι παιδιά γεμάτα καλοσύνη και αγάπη, αξιόλογα, με έφεση προς την περιπέτεια. Αντιμετώπισαν τις δυσκολίες τους στη ζωή και τις ξεπέρασαν με τρόπους που με κάνουν να τα θαυμάζω. Το μόνο πράγμα όμως που θα δεχόμουν να πιστωθεί στα υπέρ μου είναι το ότι ποτέ δε χρειάστηκε να ατενίσουν το παρελθόν τους με φόβο όταν εστίαζαν τα εξεταστικά τους βλέμματα στον τρόπο ανάπτυξης της παιδικής τους ηλικίας.
Καθώς πλησιάζω στη συνταξιοδότησή μου η πρόθεσή μου είναι να επικεντρωθώ – έξω πια απ’ τη σφαίρα επιρροής της Πολιτείας – σε περισσότερο αποτελεσματικούς τρόπους που θα με βοηθήσουν να πείσω γονείς και άλλα άτομα παιδικής φροντίδας να μην κάνουν στα παιδιά αυτά που έγιναν τότε σε μένα….

Σημείωση από mamalydia : Όσο κι αν προσπάθησα να βάλω κάποια φωτογραφία που δείχνει γονιό να δέρνει το παιδί του, δεν τα κατάφερα! Υπάρχουν πολλές, αλλά μου δημιουργούσε αίσθημα ενοχής και μόνο που θα είχα μια τέτοια εικόνα στο μπλόγκ μου (όσο ακραίο κι αν σας φαίνεται αυτό, τόοοοοσο πολύ εναντίον της σωματικής τιμωρίας είμαι!). Επέλεξα την συγκεκριμένη για να καταλάβουμε πως η βία δημιουργεί μόνο βία τελικά και όχι διόρθωση συμπεριφοράς. Και το παιδί της φωτογραφίας, σ’ αυτή την ηλικία χτυπάει την κούκλα του, αργότερα τον συμμαθητή του, μετά το παιδί του και ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί…

Πού χρειάζεται καθάρισμα ένα νεογέννητο

Standard

Πηγή: http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=118606

(HealthDay News)

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης




Τα νεογέννητα δεν χρειάζονται πλήρες μπάνιο σε καθημερινή βάση, σύμφωνα με την Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένα μέρη του σώματος που κατά κανόνα έχουν ανάγκη συχνού καθαρισμού. Η ακαδημία συνιστά να γίνεται τακτικός έλεγχος στα παρακάτω σημεία του σώματος του μωρού:

  • Την περιοχή που καλύπτει η πάνα.
  • Το μέρος του δέρματος που λερώθηκε απ’ τα υπερχειλίσματα της πάνας.
  • Γύρω απ’ το στόμα του μωρού.
  • Τα διπλώματα του δέρματος του μωρού, καθώς και το σαγόνι και τα μπουτάκια του.
  • Τις μασχάλες και την περιοχή των γεννητικών οργάνων.

Diana Kohnle

Μας πήρε η μπάλα!

Standard

Και όχι μόνο η μπάλα εδώ που τα λέμε, αλλά τα «εκατομμύρια» παιχνίδια που υπάρχουν στο δωμάτιο του Γιώργου και στο πατάρι μας!!!

Μα πως έγινε αυτό??? Είμαι εναντίων των πολλών παιχνιδιών, τον μεγάλων, αστραφτερών, πλαστικών, ψεύτικων και παιχνιδιών άνευ λόγου! Κι όμως να πάρει… Πως την χάσαμε την μπάλα? Γιατί παντού μέσα σ’ αυτό το σπίτι υπάρχουν παιχνίδια? Κρύβω παιχνίδια στο πατάρι, στα ψηλά ράφια, κάθε φορά που συγυρίζω τα παιχνίδια του πετάω και από κάποιο, αλλά και πάλι, τι γίνεται? Τι Λερναία Ύδρα είναι αυτή?

Στην αρχή, είχα κρατήσει χαρακτήρα. Παίρναμε λίγα και καλά… Δεν έπαιζε με τίποτα πάνω από λίγα λεπτά. Πιο πολύ έπαιζε με την κούτα, με το χαρτί, με τα κουτάλια, τα πιρούνια. Οπότε, ψάχναμε κάτι που να του αρέσει και να του τραβήξει την προσοχή και να του αρέσει να παίζει μ’ αυτό. Να μάθει μέσα από το παιχνίδι, να αφοσιωθεί και να καταφέρει αυτό που του ζητάει το αντικείμενο. Και όσο δεν βρίσκαμε κάποιο, όλο και ψάχναμε για ΤΟ παιχνίδι αυτό! Και δώστου ο Γιώργος να παίζει με τις όλο και πιο μεγάλες κούτες από τα παιχνίδια του, δώστου να έρχονται τα γενέθλια, οι γιορτές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, κλπ, να του παίρνουν όλοι δώρα παιχνίδια, και ΤΟ παιχνίδι να μην έχει βρεθεί ακόμη.

Εντάξει, σίγουρα έχει αρχίσει να παίζει παραπάνω με κάποια παιχνίδια, αν και οι κούτες παραμένουν να είναι από τα αγαπημένα του, ξετρελαίνεται ευτυχώς με τα βιβλία, και τελευταία κάθεται και παίζει και ακούμε τις ιστορίες που βγάζει από το μυαλό του παίζοντας! Τα μισά του παιχνίδια τα έχω στο πατάρι. Κατεβάζω κάποια και ανεβάζω κάποια άλλα κάθε τόσο, ώστε να τα ξεχνάει και να χαίρεται που τα ξαναβρίσκει, το ίδιο κάνω και με τα βιβλία.

Κάποια στιγμή έβαλα βέτο στο σπίτι. Δώρα, μόνο Χριστούγεννα και γενέθλια, και αν κάποιος θέλει να του πάρει κάτι ντε και καλά, ας είναι αυτοκόλλητο ή βιβλίο. Ναι καλά. Εμείς πρώτοι δεν κρατηθήκαμε! Γιατί  το ένα παιχνίδι ήταν σε προσφορά και σίγουρα θα του άρεσε, τα αεροπλανάκια θα τα κάνει σιγά σιγά συλλογή και στο κάτω κάτω είναι φτηνά, πήραμε κάτι στη Ναταλία (στην οποία παιχνίδι εμείς δεν νομίζω να της έχουμε πάρει. Μόνο τα παλιά του Γιώργου και ότι της έφεραν άλλοι) και καλό είναι να πάρουμε και στον Γιώργο να μη ζηλέψει, και έτσι πήραμε την κάτω βόλτα για άλλη μια φορά!

Θυμάμαι πόσο μεγάλη χαρά κάναμε τα Χριστούγεννα ,στα γενέθλιά μας και τις γιορτές όταν ανοίγαμε με λαχτάρα τα δώρα μας! Τα παιδιά μας, θα έχουν αυτή την ανάμνηση άραγε ή τους την στερούμε προσφέροντάς τους δώρα όποτε μας κατέβει; Πόσο κακό τους κάνει αυτό; Έγινε κανένα παιδί κακομαθημένο από τα πολλά παιχνίδια;

Όχι οτι δεν του χαλάμε χατήρι. Βεβαίως και δεν μπορούμε να του πάρουμε ότι ζητήσει και όποτε το ζητήσει, μα και πάλι, εγώ γιατί νιώθω τόσο άσχημα που το δωμάτιο του δεν έχει άλλο χώρο; Και γιατί ο Γιώργος συνεχίζει να θέλει την δική μας παρέα για να παίξει και δεν έχει βρεθεί ακόμα κανένα παιχνίδι που να τον κρατά απασχολημένο με τις ώρες; Σε ποιαν ηλικία αλήθεια έπαιζα με τον αδερφό μου και φτιάχναμε φανταστικούς κόσμους με τα playmobil μας, εκθέσεις με τα παζλ μας, αγώνες αυτοκινήτων, κλπ κλπ? Μήπως το μυστικό σ’ αυτό είναι ότι έπαιζα ΜΕ τον αδερφό μου και όχι μόνη;;; Εσάς τα παιδιά σας παίζουν πολύ ώρα μόνα τους; Είστε κι εσείς πνιγμένοι στα παιχνίδια;

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, πας στο Τζάμπο για κάτι άλλο… Ε, δεν θα πάρεις κάτι με 5 ευρώ; Θα πεις όχι; Για ποιον λόγο δηλαδή να το βάλεις το παιδί σε τέτοια θέση; Δεν ξέρω… Δεν του χαλώ πολλά χατίρια του παιδιού μου. Όχι αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Να κάτσω να μαλώσω μαζί του, να χαλάσουμε τις καρδιές μας για κάτι που δεν θα το βλάψει; Choose your battles (επέλεγε τις μάχες που δίνεις), είχα διαβάσει κάποτε, όσον αφορά το παιδί και τους λόγους που θα του αρνηθείς και θα επιμένεις για κάτι. Και αυτό κάνω. Είναι ένα φρόνιμο παιδί (όσο μπορεί ένα αγοράκι σχεδόν 4 χρονών, μην τρελαθούμε κιόλας!), καλό και φιλεύσπλαχνο, ευαίσθητο, έξυπνο, ανεξάρτητο, και μπορώ να λέω και να λέω για ώρες! Κακομαθημένο δεν θα το έλεγε κανείς, αλλά θα γίνει άραγε;

Έρχονται φίλοι, φέρνουν παιχνίδια. Από αυτά που δεν μου πολυαρέσουν πολλές φορές (με στρατιωτάκια, όπλα, χαζοπαίχνιδα, που σπάνε, που, που, που). Εννοείται πως δεν είναι καν ανάγκη να φέρουν κάτι, αλλά φέρνουν και πολύ το εκτιμώ που σκέφτονται το παιδί μου, αλλά του Γιώργου πολύ του αρέσουν, πώς να τα πετάξω μετά; Και βεβαίως μετά από λίγο με το που δω ότι τα ξέχασε λίγο, πάνε στον αγύριστο… Έχει αρχίσει να θυμάται όμως τελευταία και ρωτάει πού βρίσκονται. Αλλάζω συζήτηση, αλλά για πόσο; Δεν μπορώ να αρνηθώ στους άλλους (φίλους, παππούδες, κλπ) να βλέπουν αυτή τη χαρά στα μάτια του όταν ανοίγει το δώρο του. Δεν μπορώ να ζητήσω λεφτά αντί να του πάρουν παιχνίδι. Το ξέρω ότι δεν το θέλουν. Ο Γιώργος πώς θα χαρεί παραπάνω; Αυτό θέλουν κι αυτοί! Να τον κάνουν να χαρεί. Έστω και στιγμιαία… «Γιουπιιιιι!!!» αναφωνεί! «Ευχαριστώωωω!» και δώστου χαμόγελα και χαρές! Και φτιάχνει την μέρα αυτού που έφερε το δώρο! Σε ποιόν λοιπόν να το στερήσω αυτό; Ούφ!

Μας πήρε η μπάλααααααα!!!! Τι κάνουμε τώρα; Κάνουμε ή δεν κάνουμε; Πότε; Πως; Γιατί; Πείτε καμιά ιδέα! Εσείς τι κάνετε με το θέμα «παιχνίδια»;

Το mamalydia στο Εθνος!!!

Standard

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=36052948

Μαμάδες στην… μπλογκόσφαιρα

Ανεβάζουν στο Διαδίκτυο φωτογραφίες, βίντεο και τα κατορθώματα των παιδιών τους. Ανοίγουν συζητήσεις για θέματα που τους απασχολούν καθημερινά. Βοηθούν τους νέους γονείς λύνοντας απορίες για μικρά και μεγάλα προβλήματα 

Μιλάνε με ενθουσιασμό για τα παιδιά τους. Περιγράφουν τα μικρά καθημερινά κατορθώματά τους, τα πρώτα ατσούμπαλα βήματα, την πρώτη ημέρα στο σχολείο, τις ακαταλαβίστικες κουβεντούλες… Δείχνουν φωτογραφίες και βίντεο από τα γενέθλια και τα βαφτίσια τους. Εκφράζουν απορίες για το μεγάλωμα και τη διαπαιδαγώγησή τους, αλλά καταθέτουν και την εμπειρία από την εγκυμοσύνη και τον τοκετό τους. Και δεν σταματούν εδώ: σχολιάζουν επιστημονικές έρευνες και άρθρα σχετικά με τη μητρότητα, τη βρεφική και παιδική ηλικία.

Στις μέρες μας, οι σύγχρονες μαμάδες ανοίγουν σχετικά μπλογκ στο Ιντερνετ και στήνουν ηλεκτρονικά… «πηγαδάκια» στον κυβερνοχώρο. Περιφέρονται στις… μπλογκογειτονιές και πιάνουν κουβέντα.

Τα ενδιαφέροντά τους κινούνται γύρω από τα παιδιά τους και μ’ αυτά γεμίζουν τις ιστοσελίδες τους.

Σημερινές γυναίκες με πλήρες πρόγραμμα -δουλειά, σπίτι, φροντίδα των παιδιών- μας ανοίγουν την πόρτα του παιδικού δωματίου, αλλά και την καρδιά τους. Η Ευαγγελία, η Λυδία, η Κλεοπάτρα, η Ολίβια και η Αριάδνη είναι μερικές από τις μητέρες που μοιράζονται στο Διαδίκτυο την καθημερινότητα των παιδιών τους.

«Το blog δεν είναι απλά όπως ένα άλμπουμ με φωτογραφίες. Είναι παρακαταθήκη για τις κόρες μου. Μέσα από αυτό θα μάθουν, όταν μεγαλώσουν, τι ένιωθα γι’ αυτές και πώς τις μεγάλωσα», τονίζει η Ευαγγελία Παπαχειμώνα, που διατηρεί τα blogs http://annoulasmom.blogspot.com και http://www.pantoumazi.blogspot.com.

Κάποιοι μάλιστα γονείς ένωσαν τις… διαδικτυακές του δυνάμεις και «έχτισαν» ένα συλλογικό μπλογκόσπιτο στη διεύθυνση http://mamadesmpampades.gr, όπου παραθέτουν αποσπάσματα αναρτήσεων άλλων σχετικών ιστολογίων.

Λυδία Θεοχάρη (διακοσμήτρια)
Βλέπουν τα κείμενά μου ακόμα και 1.000 μαμάδες καθημερινά

Η Λυδία διατηρεί ένα από τα πρώτα blogs μαμάδων στη χώρα μας. Πηγή έμπνευσης στάθηκε η γέννηση του γιου της. «Οταν έφερα τον γιο μου στο σπίτι από το μαιευτήριο άρχισαν και οι απορίες για απλά θέματα της καθημερινότητας με το μωρό, όπως είναι ο θηλασμός, το κλάμα και ο ύπνος του.

Δεν είχα εκείνη την περίοδο κοντά τη μητέρα μου και έτσι άρχισα να ψάχνω στο Ιντερνετ απαντήσεις στα καθημερινά μου ερωτήματα. Κι επειδή νευρίαζα με τις λανθασμένες συμβουλές που έδιναν ακόμη και παιδίατροι σε μαμάδες, αποφάσισα κάποια στιγμή να γράφω στο Διαδίκτυο όσα έβρισκα.

Δεν ξεκίνησα το blog σαν ημερολόγιο. Ηταν κυρίως ενημερωτικό.

Είχε σύντομα μεγάλη απήχηση σε μαμάδες και ενώ δεν το περίμενα δέχτηκα πολλά σχόλια από γυναίκες που αντιμετώπιζαν τα ίδια ζητήματα. Κάποια κείμενά μου μπορεί να τα δουν ακόμη και 1.000 άτομα μέσα σε μία ημέρα.

Απήχηση
Δεν μπορώ να ξεχάσω πόσο άγγιξε ένα κομμάτι που είχα γράψει με τίτλο: «Δύο μήνες θηλασμού. Οι πιο δύσκολοι». Κατά καιρούς βέβαια γράφω και για τα κατορθώματα των παιδιών μου, που με κάνουν υπερήφανη, όπως κάθε μάνα. Διαβάζω και άλλες γυναίκες, που έχουν τα δικά τους blogs και παίρνω ιδέες για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μου, αλλά και το τι με περιμένει», λέει στο «Εθνος» η διακοσμήτρια Λυδία Θεοχάρη, μητέρα του Γιώργου και της Ναταλίας, που τη συναντάμε στο blog: https://mamalydia.wordpress.com.

Ασπα (γυμνάστρια)
Το «δώρο» μου όταν μεγαλώσουν οι κόρες μου

«Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι». Με αυτά τα λόγια καλωσορίζει η Ασπα τις άλλες μαμάδες στην πρώτη σελίδα του blog της http://aspaonline.blogspot.com. «Η ζωή δεν είναι προσωπική υπόθεση και τα διδάγματά της είναι χρήσιμα μόνο όταν τα μοιράζεσαι.

Στο blog καταγράφω τη ζωή και τα ενδιαφέροντά μου, έχοντας παράλληλα ανοίξει ένα διαδικτυακό παράθυρο επικοινωνίας, φιλίας και ανταλλαγής πληροφοριών», γράφει η Ασπα, γυμνάστρια στο επάγγελμα, στο ιστολόγιό της. «Ξεκίνησα το blog τον Μάιο του 2008. Ψάχνοντας θέματα για παιδιά στο Ιντερνετ, έπεσα πάνω σε blog μαμάδων από το εξωτερικό. Μου άρεσε η ιδέα και έστησα το δικό μου ηλεκτρονικό ημερολόγιο.

Το καλύτερο σημείο του blogging είναι πως όταν οι κόρες μου μεγαλώσουν θα δουν τι έκαναν μικρές, πώς σκέφτονταν, όλα αυτά τα χαριτωμένα πράγματα. Κι αυτό είναι μεγάλο δώρο», τονίζει η Ασπα, που φροντίζει να ενημερώνει τακτικά το blog της.

Π. Σταμάτη (δημ. υπάλληλος)
Αναθεώρησα απόψεις μου

Η Παναγιώτα, μητέρα δύο κοριτσιών, 5 και 7 ετών, δεν καταγράφει μόνο τη «ζαχαρένια πλευρά της ζωής με τα παιδιά». «Αναπτύσσω κυρίως θέματα που απασχολούν τη σύγχρονη μητέρα. Μαμαδίστικα, αλλά και θέματα προσωπικής ανάπτυξης. Ξεκίνησα τη γνωριμία μου με τον κόσμο των blogs για να μοιραστώ. Να μοιραστώ σκέψεις, απόψεις, όμορφα πράγματα που διάβασα και άκουσα, εικόνες από την καθημερινότητα, τη δική μου και των παιδιών μου.

Τα δύο κορίτσια μού πλούτισαν τη ζωή με υπέροχες εμπειρίες και έφεραν στο προσκήνιο μια έντονη ανάγκη να αναθεωρήσω τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο και τον ίδιο μου τον εαυτό. Μοιράζομαι θέματα που με απασχολούν με άλλες μαμάδες μήπως μαζί βρούμε την άκρη», λέει η δημόσιος υπάλληλος Παναγιώτα Σταμάτη, που ξενυχτάει μπροστά στον υπολογιστή γράφοντας τα δικά της κείμενα για το blog με διεύθυνση: http://newagemama.wordpress.com.

Ρούλα Γιακοπούλου

Ευχαριστώ πολύ την Ρούλα για το ενδιαφέρον της στο μπλογκάκι αυτό εδω! Μας διαβάζει κια η ίδια λεει! Νιώθω πολύ περήφανη η αλήθεια!

Για να δείτε το άρθρο ακριβώς όπως είχε βγεί στην εφημερίδα, πατήστε εδω!

Ασφαλές το λίγο αλκοόλ κατά την εγκυμοσύνη

Standard

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=359025&dt=07/10/2010


ΛΟΝΔΙΝΟ Μια νέα μεγάλη μελέτη αθωώνει την περιορισμένη κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ακόμη και η ελάχιστη κατανάλωση αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αυξάνει τους κινδύνους να παρουσιαστούν προβλήματα στη νοητική ανάπτυξη του παιδιού, προβλήματα συμπεριφο ράς, υπερκινητικότητα, κ.ά. Το αλκοόλ θεωρείται ύποπτο γιατί όταν μια έγκυος γυναίκα το καταναλώνει, αυτό περνά μέσω του πλακούντα στο έμβρυο, ο οργανισμός του οποίου δεν είναι ακόμα σε θέση να το μεταβολίσει σωστά. 

Ομάδα ερευνητών από τέσσερα μεγάλα βρετανικά πανεπιστήμια μελέτησαν περισσότερα από 11.500 παιδιά που γεννήθηκαν από το 2000 ως το 2002 και συνέκριναν την εξέλιξη της νοητικής και συναισθηματικής τους κατάστασης σε σχέση με το πόσο αλκοόλ κατανάλωναν οι μητέρες τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Σε αντίθεση με τα αποτελέσματα προηγούμενων μελετών, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κατανάλωση 1-2 ποτών την εβδομάδα από μια έγκυο δεν προκαλεί προβλήματα στο έμβρυο.

Ανακαλύφθηκε η αιτία της προεκλαμψίας

Standard

Ανοίγει ο δρόμος για θεραπεία της επικίνδυνα υψηλής πίεσης της εγκύου που θέτει σε κίνδυνο την ίδια και το έμβρυο

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010


 

ΛΟΝΔΙΝΟ Τη «ρίζα» ενός ιατρικού προβλήματος που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή πολλών εγκύων, καθώς και των παιδιών που ετοιμάζονται να φέρουν στον κόσμο, ανακάλυψαν ερευνητές του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ. Οι επιστήμονες εντόπισαν τον μηχανισμό που οδηγεί στην προεκλαμψία, μια κατάσταση κατά την οποία η έγκυος παρουσιάζει επικίνδυνα υψηλή αρτηριακή πίεση, συνήθως κατά τα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης. 

Το νέο εύρημα δίνει ελπίδες για θεραπείες που θα σταματούν τη συγκεκριμένη επιπλοκή, η οποία αφορά το 2%-7% των κυήσεων, προκαλώντας τον θάνατο εμβρύων αλλά και γυναικών. Ηπιότερες μορφές προεκλαμψίας «πλήττουν» περίπου μία στις 10 πρωτότοκες κυήσεις.

Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον δρα Αϊγού Ζου από το Ινστιτούτο Ιατρικής Ερευνας του Κέιμπριτζ χρησιμοποίησε ισχυρές ακτίνες Χ στην Πηγή Συγχροτρονικής Ακτινοβολίας Diamond Light Source στο Οξφορντσάιρ προκειμένου να μελετήσει τη δομή του αγγειοτενσινογόνου, μιας μεγαλομοριακής πρωτεΐνης που συνδέεται με την υψηλή αρτηριακή πίεση.

Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι η συγκεκριμένη πρωτεΐνη προκαλεί την έκλυση ορμονών που ονομάζονται αγγειοτενσίνες και προκαλούν συστολή των αιμοφόρων αγγείων, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πίεση του αίματος εντός τους. Ωστόσο δεν ήξεραν τη διαδικασία που οδηγεί σε αυτό το φαινόμενο. Ο δρ Ζου και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν τώρα, όπως αναφέρουν στην επιθεώρηση «Νature», ότι το αγγειοτενσινογόνο αλλάζει σχήμα όταν οξειδώνεται από αντιδραστικά μόρια που βρίσκονται στο αίμα όπως οι ελεύθερες ρίζες. Η οξειδωμένη πρωτεΐνη στη συνέχεια παίρνει τέτοιο σχήμα ώστε ένα κοινό ένζυμο μπορεί να την κόψει στα δύο εκλύοντας αγγειοτενσίνη. Μετά την ανακάλυψη του μηχανισμού οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα αίματος που είχαν ληφθεί από εθελοντές. Από τα πειράματα προέκυψε ότι στα υγιή άτομα ποσοστό της τάξεως του 60% του αγγειοτενσινογόνου οξειδωνόταν, ωστόσο στις γυναίκες με προεκλαμψία το ποσοστό αυτό ήταν πολύ υψηλότερο. «Οταν εξετάσαμε τα δείγματα αίματος ήμασταν σε θέση να εντοπίσουμε αμέσως οκτώ από τις 12 γυναίκες με προεκλαμψία» ανέφερε ο καθηγητής Ρόμπιν Κάρελ, εκ των συγγραφέων της μελέτης. Ο καθηγητής εξήγησε ότι οι αλλαγές που συντελούνται στον πλακούντα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλάζουν την ποσότητα οξυγόνου που λαμβάνει το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Ωστόσο αυτή η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε έκλυση ελεύθερων ριζών οι οποίες οξειδώνουν το αγγειοτενσινογόνο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η αρτηριακή πίεση.

Τα νέα αποτελέσματα δείχνουν στους ειδικούς έναν νέο στόχο για αντιμετώπιση της υψηλής αρτηριακής πίεσης όχι μόνο στις εγκύους, αλλά και γενικά στα άτομα με υπέρταση.

Ωρα για παιχνιδι!!!

Standard

Παιχνίδι για μεγάλους! Με κάλεσαν δυο μπλογκοφίλες να παίξουμε και μιας και σήμερα έχω τους παππούδες να παίζουν έξω στον κήπο με τον Γιώργο και την μικρή Ναταλία κοιμισμένη, είπα να παίξωωωω! Λοιπόν, πως έχει το παιχνίδι; Πρέπει να γράψω ποιoς με κάλεσε, να γράψω 10 πράγματα που αγαπώ, και να καλέσω κι εγω με τη σειρά μου άλλους 10 μπλογκοφίλους στο παιχνίδι. Ξεκινώ!

Ευχαριστώ την Σκιουρομανουλα και την New Age Mama που με έβαλαν σε παιχνιδοφάση!

Δεκα πράγματα που αγαπω!


1. Τον άντρα μου που μετά απο σχεδόν 15 χρόνια μαζί, αγαπάμε και γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον όπως τον ίδιο μας τον εαυτό! Ούτε θέλω ούτε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου δίχως αυτόν (Scaryyyy)!


2. Τα δύο μου ΤΕΛΕΙΑ παιδιά! Τα χαμόγελα, τα γέλια, τα λαμπερά τους βλέμματα, τα κλαμμένα προσωπάκια τους, η ύπαρξή τους μας μετέτρεψαν την ζωή σε μια πιο γεμάτη και απίθανη!


3. Την οικογένεια μου γιατί με έκαναν αυτό που είμαι και γιατί πρώτοι με αγάπησαν όσο αγαπώ κι εγώ τα δικά μου παιδιά και αδέρφια 🙂


4. Το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού στην καθαρή θάλασσα της Ρόδου που καθώς βρίσκομαι ακόμα κάτω από το νερό και βλέπω θολά τον βυθό της θάλασσας δίχως μάσκα, πάντα ευχαριστώ τον Θεό για την δημιουργία της θάλασσας!


5. Τις Παρασκευές μεσημέρι, γιατί ξέρω οτι σε λίγο σχολάει ο άντρας μου και θα ξεκινήσει το ΣαββατοΚυρίακο που πάντα περνάμε τόσο καλά!

6. Ένα καλομαγειρεμένο φαγητό από τα χέρια κάποιου άλλου (κάτι που οι περισσότεροι άντρες ΔΕΝ μπορούν να εκτιμήσουν)!

7. Τα ταξίδια! Τις διακοπές! Όπου και να είναι αυτό, όποτε και να είναι για όσο λίγο και να είναι! Σημασία έχει να ξεφεύγεις λίγο από τη ρουτίνα!

8. Την Αγγλία! Oh Yes! Την Αγγλία! Εκεί σπούδασα, εκεί γνώρισα και ερωτεύτηκα τον άντρα μου τον Μάκη, εκεί έζησα πολλές από τις καλύτερες και ομορφότερες στιγμές της ζωής μου! Περιμένω πως και πως να μεγαλώσουν λίγο ακόμη τα παιδιά να πάμε ένα ταξιδάκι!

9. Να κοιμάμαι και να ξυπνάω με τον άντρα μου και τα παιδιά μου στο ίδιο κρεβάτι! Σκέφτομαι οτι τα πιο σημαντικά άτομα πάνω στον κόσμο βρίσκονται μαζί μου σε εκείνο το κρεβάτι!

10. Ζεστο καφέ, πολυθρόνα, ησυχία και ένα καλό βιβλίο να διαβάζω με τις ώρες (παλιά τύχαινε να διαβάσω ένα βιβλίο σε ένα ΣΚ)! Πότε θα ξανασυμβεί αυτό άραγε???

Και πολλά πολλά άλλα θα μπορούσα να γράφω, αλλα 10 ήταν το όριο 🙂

Με τη σειρά μου κι εγώ, θέλω να καλέσω στο παιχνίδι:


Την Αριάδνη!

Την Ολίβια!

Την popelix!

Την toratikano!

Την Σοφια!

Την Foxy Vegan!

Την Ευαγγελία!

Την MamaEl!

Την Ασπα!

Την Στελλα!