Daily Archives: 20 Οκτωβρίου, 2010

Μας πήρε η μπάλα!

Standard

Και όχι μόνο η μπάλα εδώ που τα λέμε, αλλά τα «εκατομμύρια» παιχνίδια που υπάρχουν στο δωμάτιο του Γιώργου και στο πατάρι μας!!!

Μα πως έγινε αυτό??? Είμαι εναντίων των πολλών παιχνιδιών, τον μεγάλων, αστραφτερών, πλαστικών, ψεύτικων και παιχνιδιών άνευ λόγου! Κι όμως να πάρει… Πως την χάσαμε την μπάλα? Γιατί παντού μέσα σ’ αυτό το σπίτι υπάρχουν παιχνίδια? Κρύβω παιχνίδια στο πατάρι, στα ψηλά ράφια, κάθε φορά που συγυρίζω τα παιχνίδια του πετάω και από κάποιο, αλλά και πάλι, τι γίνεται? Τι Λερναία Ύδρα είναι αυτή?

Στην αρχή, είχα κρατήσει χαρακτήρα. Παίρναμε λίγα και καλά… Δεν έπαιζε με τίποτα πάνω από λίγα λεπτά. Πιο πολύ έπαιζε με την κούτα, με το χαρτί, με τα κουτάλια, τα πιρούνια. Οπότε, ψάχναμε κάτι που να του αρέσει και να του τραβήξει την προσοχή και να του αρέσει να παίζει μ’ αυτό. Να μάθει μέσα από το παιχνίδι, να αφοσιωθεί και να καταφέρει αυτό που του ζητάει το αντικείμενο. Και όσο δεν βρίσκαμε κάποιο, όλο και ψάχναμε για ΤΟ παιχνίδι αυτό! Και δώστου ο Γιώργος να παίζει με τις όλο και πιο μεγάλες κούτες από τα παιχνίδια του, δώστου να έρχονται τα γενέθλια, οι γιορτές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, κλπ, να του παίρνουν όλοι δώρα παιχνίδια, και ΤΟ παιχνίδι να μην έχει βρεθεί ακόμη.

Εντάξει, σίγουρα έχει αρχίσει να παίζει παραπάνω με κάποια παιχνίδια, αν και οι κούτες παραμένουν να είναι από τα αγαπημένα του, ξετρελαίνεται ευτυχώς με τα βιβλία, και τελευταία κάθεται και παίζει και ακούμε τις ιστορίες που βγάζει από το μυαλό του παίζοντας! Τα μισά του παιχνίδια τα έχω στο πατάρι. Κατεβάζω κάποια και ανεβάζω κάποια άλλα κάθε τόσο, ώστε να τα ξεχνάει και να χαίρεται που τα ξαναβρίσκει, το ίδιο κάνω και με τα βιβλία.

Κάποια στιγμή έβαλα βέτο στο σπίτι. Δώρα, μόνο Χριστούγεννα και γενέθλια, και αν κάποιος θέλει να του πάρει κάτι ντε και καλά, ας είναι αυτοκόλλητο ή βιβλίο. Ναι καλά. Εμείς πρώτοι δεν κρατηθήκαμε! Γιατί  το ένα παιχνίδι ήταν σε προσφορά και σίγουρα θα του άρεσε, τα αεροπλανάκια θα τα κάνει σιγά σιγά συλλογή και στο κάτω κάτω είναι φτηνά, πήραμε κάτι στη Ναταλία (στην οποία παιχνίδι εμείς δεν νομίζω να της έχουμε πάρει. Μόνο τα παλιά του Γιώργου και ότι της έφεραν άλλοι) και καλό είναι να πάρουμε και στον Γιώργο να μη ζηλέψει, και έτσι πήραμε την κάτω βόλτα για άλλη μια φορά!

Θυμάμαι πόσο μεγάλη χαρά κάναμε τα Χριστούγεννα ,στα γενέθλιά μας και τις γιορτές όταν ανοίγαμε με λαχτάρα τα δώρα μας! Τα παιδιά μας, θα έχουν αυτή την ανάμνηση άραγε ή τους την στερούμε προσφέροντάς τους δώρα όποτε μας κατέβει; Πόσο κακό τους κάνει αυτό; Έγινε κανένα παιδί κακομαθημένο από τα πολλά παιχνίδια;

Όχι οτι δεν του χαλάμε χατήρι. Βεβαίως και δεν μπορούμε να του πάρουμε ότι ζητήσει και όποτε το ζητήσει, μα και πάλι, εγώ γιατί νιώθω τόσο άσχημα που το δωμάτιο του δεν έχει άλλο χώρο; Και γιατί ο Γιώργος συνεχίζει να θέλει την δική μας παρέα για να παίξει και δεν έχει βρεθεί ακόμα κανένα παιχνίδι που να τον κρατά απασχολημένο με τις ώρες; Σε ποιαν ηλικία αλήθεια έπαιζα με τον αδερφό μου και φτιάχναμε φανταστικούς κόσμους με τα playmobil μας, εκθέσεις με τα παζλ μας, αγώνες αυτοκινήτων, κλπ κλπ? Μήπως το μυστικό σ’ αυτό είναι ότι έπαιζα ΜΕ τον αδερφό μου και όχι μόνη;;; Εσάς τα παιδιά σας παίζουν πολύ ώρα μόνα τους; Είστε κι εσείς πνιγμένοι στα παιχνίδια;

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, πας στο Τζάμπο για κάτι άλλο… Ε, δεν θα πάρεις κάτι με 5 ευρώ; Θα πεις όχι; Για ποιον λόγο δηλαδή να το βάλεις το παιδί σε τέτοια θέση; Δεν ξέρω… Δεν του χαλώ πολλά χατίρια του παιδιού μου. Όχι αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Να κάτσω να μαλώσω μαζί του, να χαλάσουμε τις καρδιές μας για κάτι που δεν θα το βλάψει; Choose your battles (επέλεγε τις μάχες που δίνεις), είχα διαβάσει κάποτε, όσον αφορά το παιδί και τους λόγους που θα του αρνηθείς και θα επιμένεις για κάτι. Και αυτό κάνω. Είναι ένα φρόνιμο παιδί (όσο μπορεί ένα αγοράκι σχεδόν 4 χρονών, μην τρελαθούμε κιόλας!), καλό και φιλεύσπλαχνο, ευαίσθητο, έξυπνο, ανεξάρτητο, και μπορώ να λέω και να λέω για ώρες! Κακομαθημένο δεν θα το έλεγε κανείς, αλλά θα γίνει άραγε;

Έρχονται φίλοι, φέρνουν παιχνίδια. Από αυτά που δεν μου πολυαρέσουν πολλές φορές (με στρατιωτάκια, όπλα, χαζοπαίχνιδα, που σπάνε, που, που, που). Εννοείται πως δεν είναι καν ανάγκη να φέρουν κάτι, αλλά φέρνουν και πολύ το εκτιμώ που σκέφτονται το παιδί μου, αλλά του Γιώργου πολύ του αρέσουν, πώς να τα πετάξω μετά; Και βεβαίως μετά από λίγο με το που δω ότι τα ξέχασε λίγο, πάνε στον αγύριστο… Έχει αρχίσει να θυμάται όμως τελευταία και ρωτάει πού βρίσκονται. Αλλάζω συζήτηση, αλλά για πόσο; Δεν μπορώ να αρνηθώ στους άλλους (φίλους, παππούδες, κλπ) να βλέπουν αυτή τη χαρά στα μάτια του όταν ανοίγει το δώρο του. Δεν μπορώ να ζητήσω λεφτά αντί να του πάρουν παιχνίδι. Το ξέρω ότι δεν το θέλουν. Ο Γιώργος πώς θα χαρεί παραπάνω; Αυτό θέλουν κι αυτοί! Να τον κάνουν να χαρεί. Έστω και στιγμιαία… «Γιουπιιιιι!!!» αναφωνεί! «Ευχαριστώωωω!» και δώστου χαμόγελα και χαρές! Και φτιάχνει την μέρα αυτού που έφερε το δώρο! Σε ποιόν λοιπόν να το στερήσω αυτό; Ούφ!

Μας πήρε η μπάλααααααα!!!! Τι κάνουμε τώρα; Κάνουμε ή δεν κάνουμε; Πότε; Πως; Γιατί; Πείτε καμιά ιδέα! Εσείς τι κάνετε με το θέμα «παιχνίδια»;