Daily Archives: 15 Νοέμβριος, 2010

Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τη μέθοδο “Cry it Out”

Standard

 

Πηγή:  http://www.associatedcontent.com/article/19237/a_factbased_case_against_letting_your.html

     Τίτλος πρωτοτύπου: A Fact-Based Case Against Letting Your Baby «Cry It Out»

Από την Dinah Laurel
Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης


“Οι γονείς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι όταν αφήνουν τα μωρά τους να κλαίνε χωρίς κάποια αναγκαιότητα αυτό προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη στα μωρά γιατί αλλάζει το νευρικό τους σύστημα και τα κάνει εύαίσθητα στις τραυματικές εμπειρίες που πιθανόν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον”.

Dr. Michael Commons, Τομέας Ψυχιατρικής, Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

 

 

Μόλις διάβασα ένα άκρως ανησυχητικό άρθρο  σχετικά με τη μέθοδο Cry it out (άστο να κλάψει / άστο να ξεθυμάνει κλαίγοντας μέχρι να το πάρει ο ύπνος). Δεν επιθυμώ βέβαια να ξεκινήσω δημόσια αντιπαράθεση με το άτομο αυτό που δείχνει μάλλον καλοπροαίρετο, φοβάμαι όμως πως έχει ελλειπή ενημέρωση πάνω στο θέμα. Γνωρίζω ότι η μητέρα μου και η γιαγιά μου είχαν δασκαλευτεί απ’ τις παλιότερες γυναίκες να αφήνουν το μωρό να κλαίει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Θα ήθελα όμως εδώ να παρουσιάσω κάποια στοιχεία σχετικά με τις βιολογικές/σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις που σημειώνονται σε ένα μωρό που αφήνεται μόνο του να κλάψει μέχρι να το πάρει ο ύπνος (σ.τ.μ., προφανώς σε κάποιο άλλο “δικό” του δωμάτιο). Δεν είναι αλήθεια, δεν είναι σωστό, ότι “δουλειά ενός μωρού είναι να κλαίει”, κι όμως ακριβώς αυτό είναι που τόσο κατάφωρα τολμάει να δηλώσει αυτό το άρθρο. Η δουλειά ενός μωρού είναι να είναι μωρό … και αυτό συμπεριλαμβάνει το να στέλνει μηνύματα με το κλάμμα του ότι έχει κάποιο πρόβλημα. Αυτή είναι η μοναδική φωνή που διαθέτει, και εσύ σαν γονιός έχεις την ευθύνη να παρέχεις λύσεις στα προβλήματα του μωρού.

Κανένας δεν ισχυρίζεται πως ένας καλός γονιός ποτέ δεν θα αφήσει το μωρό του να κλάψει. Τα μωρά κλαίνε πολύ. Ισχύει όμως πάντα η αλήθεια ότι το κλάμμα είναι το μοναδικό τους μέσο επικοινωνίας. Και ισχύει επίσης ότι ο γονιός δεν θα πρέπει ποτέ να εγκαταλείπει την προσπάθεια να βρει λύση στο ότιδήποτε απασχολεί το μωρό του που το κάνει να κλαίει. Η ιδέα να τοποθετούνται τα μωρά σε ένα μεγάλο λίκνο μέσα στο δικό τους δωμάτιο και να περνούν εκεί τη νύχτα μονάχα τους είναι μια καθαρά μοντέρνα δυτική επινόηση. Το ίδιο ισχύει και για την ιδέα ότι τα μωρά θα πρέπει με κάποιο τρόπο να “εκπαιδευτούν” να αποκοιμούνται από μόνα τους και να μένουν κοιμισμένα για 8-10 ώρες. Όταν ο γιατρός ρωτάει αν το μωρό σας κοιμάται όλη τη νύχτα δεν εννοεί 8 συνεχόμενες ώρες. Τα μωρά έχουν διαφορετικά πρότυπα/προγράμματα ύπνου απ’ τους ενήλικες. Το να προσπαθούμε πιεστικά να φέρουμε το μωρό σε κάποιας μορφής “βαθύ ύπνο” ή σε κάποια “ανεξαρτησία” ή “αυτοτέλεια” δεν εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του μωρού – μάλλον τα συμφερότερα συμφέροντα του στερημένου από ύπνο γονιού εξυπηρετεί που προσπαθεί κι αυτός να ξεκλέψει λίγο ύπνο. (Το μεγάλωμα των παιδιών, καλές μου, δεν έχει “συντόμια”.)

Το γεγονός παραμένει ότι το “Άστο να Κλάψει Μέχρι να Ξεθυμάνει” δεν έχει την αποτελεσματικότητα που οι υποστηρικτές της μεθόδου Ferber πιστεύουν πως έχει. Γιατί το μωρό δεν διαθέτει τις απαραίτητες λειτουργίες που θα το βοηθήσουν να κάνει το υστερικό κλάμμα, να αποβάλει το όποιο πρόβλημά έχει απ’ το σύστημά του και να αυτο-νανουριστεί  μέχρι να το πάρει τελικά ο ύπνος. Όχι! Το μωρό απλούστατα κλαίει μέχρις εξάντλησης και μέχρι να πάρει το ξεκάθαρο μήνυμα  πως τα πρόσωπα φροντίδας δεν πρόκειται να συγκινηθούν και να έρθουν να το βοηθήσουν. Στο μεταξύ όμως η πίεση του αίματός του και οι σφυγμοί της καρδιάς του έχουν άσκοπα εκτοξευτεί στα ύψη για το λόγο ότι κανένας δεν ευαισθητοποιήθηκε να το παρηγορήσει. Τα μωρά έχουν ανάγκη από άγγιγμα και σωματική επαφή, κατά κύριο λόγο απ’ τη μαμά τους. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Dr. Ferber, ο βασιλιάς της μεθόδου “Άστο να Κλάψει Μέχρι να Ξεθυμάνει” έχει εν τω μεταξύ αναθεωρήσει τις φημισμένες εργασίες του για να συμπεριλάβει και μια πρόσθετη εναλλακτική μέθοδο. Μάλιστα! Ο εφευρέτης του “Φερμπερισμού” (Ferber-ization), της εκμάθησης κοιμίσματος με τη μέθοδο “Cry it Out”, συνειδητοποίησε τελικά πως κάπου έκανε λάθος.

Μια πρόσφατη μελέτη του Χάρβαρντ δείχνει ότι τα παιδιά που αφήνονται να κλαίνε μοναχά τους μέχρι να τα πάρει τελικά ο ύπνος υφίστανται μια μακράς διάρκειας βλάβη στο νευρικό τους σύστημα. Σαν συνέπεια, τα παιδιά αυτά γίνονται πιο ευαίσθητα σε μετα-τραυματικές ανωμαλίες λόγω άγχους, ανησυχίας και κρίσεων πανικού. Το να ανταποκριθείτε στις εκκλήσεις-συνθήματα του παιδιού σας όταν κλαίει, δεν χαλάει το παιδί και ούτε σημαίνει πως δεν θα μάθει να κοιμάται βαθειά από μόνο του. Στην πραγματικότητα, το παιδί που το καθησυχάζουν και το περιποιούνται θα γίνει πιο ανεξάρτητο και θα απολαμβάνει πιο υγιεινό ύπνο αργότερα για τον απλούστατο λόγο ότι γνωρίζει και αισθάνεται πως υπάρχει γι’ αυτό ένα αξιόπιστο σύστημα υποστήριξης που το περιμένει μόλις χορτάσει τον ύπνο του. Ο Dr. Sears, ο παγκόσμια γνωστός αυτός παιδίατρος, έχει πολλές μελέτες στο ενεργητικό του πάνω στο θέμα αυτό. Οι μαμάδες θα βρουν τις απόψεις του για το θέμα καθώς και τη γενικότερη φιλοσοφία του για την ανατροφή των στενών δεσμών (Attachment Parenting) σαν τις πιο συνεπείς και πιο ταιριαστές με όσα τους λένε τα δικά τους  φυσικά ένστικτα.

 

“Όταν αυτό που προσφέρουμε στα παιδιά μας πηγάζει από αγάπη και ευχαρίστηση, τότε είναι θετικό… Όταν αυτό που τους προσφέρουμε το κάνουμε επειδή μας έχουν εξουθενώσει ή επειδή αισθανόμαστε ενοχές, τότε πρόκειται για κάτι αρνητικό (που τα “χαλάει”)”
– Απάντηση του Dr. William Sears σ’ εκείνους που ισχυρίζονται ότι η το Attachment Parenting “χαλάει” τα παιδιά.

Advertisements