Ζήλια ψώρα!!!

Standard

 

 

 

Διάφορες αφορμές τον τελευταίο καιρό με οδήγησαν να γράψω κάτι γι αυτό το πράσινο μικρό και «κακό» ανθρωπάκι που λέγεται… ζήλια!

Μια φίλη μου γέννησε το δεύτερό της μωρό. Όταν γύρισε σπίτι, ο μεγάλος της γιος ήταν με πυρετό και μύξες. Από φόβο, τον έδωσε στη γιαγιά (την οποία υπεραγαπά), μέχρι να αναρρώσει. Αποτέλεσμα; Όταν γύρισε ο μεγάλος σπίτι, να έχει γίνει ένα αγρίμι, να δέρνει το μωρό και την μαμά του, να κλαίει με το παραμικρό, να κατουριέται πάνω του, να θέλει να κοιμηθεί στο δωμάτιο των γονιών του, να φωνάζει, να ξυπνά το μωρό και πολλά άλλα και όλα, την ίδια μέρα!!! Στο μυαλό του, η μαμά του δεν το ήθελα πια. Τον είχε παρατήσει στην γιαγιά γιατί τωρα πια, αγαπούσε περισσότερο το μωρό. Αυτό το μωρό και όλοι τους, θα το πλήρωναν αυτό! Η μαμά κατάλαβε το λάθος της, προσπαθεί ακόμα να διορθώσει αυτό το λάθος, αλλά θα πάρει καιρό…

Μια άλλη φίλη μου, για να μη ζηλέψει ο μεγάλος της γιος, «κακολογούσε» το μωρό. Που είναι χαζό και δεν καταλαβαίνει, που είναι άταχτο και κακούλα που τον «χτυπάει» (τα άγαρμπα χαδάκια των μωρών) και άλλα διάφορα. Όσο μεγάλωνε το μωρό και άρχισε να καταλαβαινει, αυτά τα σχόλια δεν σταμάτησαν οπότε άρχισε να τα πιστεύει κιόλας, να ζηλεύει τον μεγάλο της αδερφό και να τον χτυπά (αφού στο κάτω κάτω είμαι κακό κοριτσάκι, ας το δείξουμε!), να κάνει αταξίες και να ζητάει την αγκαλιά της μαμάς της, την οποία όταν λαμβάνει, την απολαμβάνει τόσο μα τόσο πολύ!

Ήμουν κι εγώ δεύτερο παιδί. Ο αδερφός μου, δύο χρόνια μεγαλύτερος από μένα, δεν με ζήλεψε ποτέ, όπως μου λένε οι γονείς μου. Με έπαιζε και με έκανε να γελάω, δεν με έδερνε (ξύλο παίζαμε από το δημοτικό και μετά), και περνούσαμε πολλές δημιουργικές ώρες μαζί. Εγώ τον θαύμαζα και τον θεωρούσα ό,τι εξυπνότερο, ό,τι καλύτερο, ό,τι θα ήθελα να ήμουν κι εγώ! Και ζήλευα! Δεν ζήλευα τον αδερφό μου, ζήλευα όλα όσα πίστευαν οι γονείς μου για τον αδερφό μου, όσα έκαναν οι γονείς μου για τον αδερφό μου, και ένιωθα τύψεις! Για να τον ζηλεύω, δεν ήμουν καλό κορίτσι… Προσπάθησα πολλές φορές να μιλήσω στους γονείς μου, να τους παραπονεθώ, αλλά το γυρνούσαν στο αστείο και δεν δεχόντουσαν ότι έχω δίκιο. Ήμουν το ζηλιαρόγατο και έπρεπε να σταματήσω να είμαι! Δεν έπρεπε να ζηλεύω τον αδερφό μου, έπρεπε να τον αγαπώ… Βέβαια ίσως να μην θεωρούσαν πραγματικό το πρόβλημά μου. Να έβλεπαν ένα κοριτσάκι που κάθε λίγο και λιγάκι τους παραπονιόταν ότι ζηλεύει, και ηρεμούσε όταν αστειευόντουσαν μαζί της, μέχρι την επόμενη φορά…

Πόσο τελικά μπορεί η δική μας συμπεριφορά να χαρακτηρίσει ένα παιδί, να του δημιουργήσει κόμπλεξ, να του χαράξει μονοπάτια για την υπόλοιπη ζωή του; Είμαι σίγουρη (και οι ψυχαναλυτές με υποστηρίζουν από όσα βιβλία ψυχολογίας έχω διαβάσει) ότι τα παιδικά χρόνια είναι αυτά που μας καθορίζουν. Αυτά που δημιουργούν τον χαρακτήρα, τις φοβίες, τα γούστα μας πολύ πιθανόν. Πολλά, θα μου πείτε, είναι και στο DNA. Μπορεί. Πολλά όμως τα «ανάβουμε» και τα «σβήνουμε» εμείς όταν τα παιδιά μας είναι ακόμα πλαστελίνη στα χέρια μας.

Είναι καλό να μην περιμένουμε από τα παιδιά μας τα ίδια πράγματα. Είναι ορθό ορθότατο να είμαστε ανοιχτόμυαλοι και να βλέπουμε τα ατού του ενός και του άλλου παιδιού δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Πρέπει όμως να αφουγκραζόμαστε και το κατά πόσο κάποιο παιδί θέλει να νιώσει «άξιο» και σε κάτι που μπορεί να είναι κατώτερο από το αδερφάκι του. Κατά πόσο θα ήθελε να μοιάσει στον μεγάλο ή μικρό αδερφό του σε κάτι που εμείς το έχουμε «ξεγράψει». Πρέπει να δίνουμε την πρωτιά και στο δεύτερο ή τρίτο (ή τέταρτο και βάλε) παιδί γιατί το έχει ανάγκη. Πρέπει να δείχνουμε στο πρώτο πως δεν έχει να φοβάται τίποτα με τον ερχομό των επόμενων παιδιών, πρέπει να κρατάμε ισορροπίες. Πρέπει να αφήνουμε το παιδί να ζηλεύει αν αυτό νιώθει. Η ζήλια είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα και πρέπει να το δεχτούμε. Το παιδί δεν σημαίνει ότι είναι κακό επειδή αισθάνεται ζήλια. Πρέπει να του το πούμε αυτό ξεκάθαρα. Έχει δικαίωμα να ζηλεύει, και μάλιστα αν συμβαίνει αυτό πολύ πιθανόν να φταίει κάτι που εμείς κάναμε λάθος. Αν αισθάνεται ζήλια, υποφέρει. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε εμείς χειρότερα με το να του λέμε οτι δεν θα έπρεπε να ζηλεύει γιατί εμείς τα κάνουμε όλα καλά! Θα κάνουμε λάθη, είναι σίγουρο αυτό. Μακάρι τα λάθη μας όμως να μην χαράξουν μονοπάτια που βγάζουν σε κακοτοπιές…

Ο γιόκας μου, τον τελευταίο καιρό, συμπεριφέρεται λίγο άγαρμπα στην μικρή μας. Της ζουλάει τα μαγουλάκια ή την κρατάει πιο σφιχτά αγκαλιά, την φιλάει λίγο παραπάνω από όσο πρέπει, και η μικρή τσινάει. Γκρινιάζει και δε θέλει πολλές φορές. Προσπαθώ να μην του λέω κάτι εκτός κι  αν η μικρή πραγματικά είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Προσπαθώ να δείξω άλλο τρόπο στο Γιώργο να εκφράζει την αγάπη του προς αυτή και αφού το κάνει του δίνω αυτοκόλλητο. Του λέω διάφορα και συζητάω μαζί του και προσπαθώ να τον «ψαρέψω» για να καταλάβω τι τον πειράζει με τη Ναταλία. Πραγματικά, δεν τη ζηλεύει σε πολλά πράγματα, της δίνει ό,τι δικό του παιχνίδι θέλει η μικρή, της μιλάει γλυκά, την αγαπάει πολύ και φαίνεται με τον τρόπο που την κοιτάει, αλλά χτες μου ήρθε! Προσπαθεί να την κάνει να τον θέλει παραπάνω από οποιονδήποτε άλλον. Να την κάνει να γελάει παραπάνω από ότι με τους άλλους. Μέχρι στιγμής, η μικρή θέλει εμένα, τον μπαμπά της, τον παππού και την γιαγιά, να την πάρουν αγκαλιά και να την πάνε εκεί που δείχνει το μικρό της χεράκι. Ο Γιώργος δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Όλοι οι άλλοι καταλαβαίνουν αν έχει κέφια και τί της αρέσει τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά ο Γιώργος μου δεν το έχει καταλάβει αυτό ακόμα, έτσι η Ναταλία πολλές φορές απλά δεν τον θέλει, κι αυτός προσπαθεί άγαρμπα. Θέλει να γίνει ο «Θεός» της, όπως του λέγαμε πως θα είναι, βλέπει πως δεν είναι, και προσπαθεί ακόμα περισσότερο… Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή αυτό θα γίνει πραγματικότητα και όλα θα είναι καλύτερα, αλλά ο καημένος τώρα στεναχωριέται. Όποτε καταφέρει να την κάνει να γελάσει, είναι τόσο χαρούμενος κι αυτός και η μικρή!  Σήμερα τον ρώτησα αν είναι όντως αυτό το πρόβλημα, και αμέσως είπε πως ΝΑΙ, αυτό είναι! Του είπα ότι θα τα καταφέρει σύντομα να είναι ο πρώτος και καλύτερος για τη Ναταλία. Ότι θα βρει τον τρόπο σιγά σιγά. Τώρα, ελπίζω να ηρεμήσει λιγάκι μαζί της κι εμείς θα τον βοηθήσουμε σ’ αυτό!

Ζήλια! Το μικρό πράσινο ανθρωπάκι που όλοι ξέρουμε πόσο άσχημα μας κάνει να αισθανόμαστε! Όταν όμως κάποιος μας πει ότι έχουμε το δικαίωμα κάποιες φορές, να αισθανόμαστε έτσι, τότε το πράσινο ανθρωπάκι γίνεται λίιιιιγο πιο μικρό… Λίιιιιγο πιο άκακο…. Σαν να ανοίγει το χρώμα του λιγάκι! Καλά, αν τα γράφεις κιόλας σε ένα μπλογκ, το πράσινο μικρό ανθρωπάκι, γίνεται σχεδόν άσπρο! 😉

Εσείς, ζηλεύετε; Ζηλεύατε; Τα παιδιά σας, έχουν ζηλέψει; Τι κάνετε σε τέτοιες περιπτώσεις;

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

6 responses »

  1. H μικρή μου κόρη ζηλεύει τη μεγάλη γιατί είναι «μεγάλη» (άρα πιο δυνατή και ικανή στα μάτια της) και η μεγάλη ζηλεύει τη μικρή γιατί είναι «μικρή» (άρα πιο μωράκι, πιο χαϊδεμενη στα μάτια της). Εν τω μεταξύ έχουν όλους κι όλους 16 μήνες διαφορά και μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό!
    Τι να κάνω εγώ η δόλια μάνα που μ΄ έχουν κάνει μπαλάκι του πιγκ -πογκ? Κάνω την άνετη και την υπεράνω για να αποφορτίζω την κατάσταση!

    http://newagemama.com

  2. Βρα Λύδια για άλλη μια φορά είναι σα να γράφω εγώ ή σα να μιλάς για τα δικά μου παιδιά…
    Κι εγώ προσπαθώ να δώσω στη μεγάλη μου να καταλάβει πότε ο Χρήστος θέλει και πότε δε θέλει αγκαλιές και φιλιά, αλλά… Εμένα που είναι και ανάποδα (κορίτσι η μεγάλη και αγόρι ο μικρός) κάτι το μητρικό ένστικτο κάτι η γυναικεία ανάγκη για αγκαλιές και φιλιά μας τα κάνουν λίγο μπάχαλο!
    Έχεις δίκιο πάντως ότι αυτή είναι μάλλον η αιτία και, όντως,όταν η Αναστασούλα καταφέρει να τον κάνει να γελάσει είναι ικανή να επαναλάβει το ίδιο πράγμα 850 φορές!!!
    Εμάς μας βοήθησε ένα οικογενειακό «συμβούλιο» στον καναπέ όπου γράψαμε κανόνες διάφορους για να είμαστε όλοι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Ένας κανόνας εξ’αυτών:
    «Κανένας δε φιλάει κανέναν αν δε θέλει»
    και άλλος:
    «Κανένας δεν πειράζει κανέναν»
    Τον δεύτερο τον είπε η Αναστασία μάλιστα!!!

  3. Παρόλο που δεν μπορώ να πω ότι είχαμε ιδιαίτερο θέμα με τα δύο πρώτα (έχουν 18 μήνες διαφορά), είναι απίστευτο το πόση ισορροπία φέρνει ένα τρίτο μωρό στην οικογένεια! Όχι μόνο δε ζηλεύουν τη μικρή, αλλά ο ερχομός της τους «έδεσε» περισσότερο κι εκείνους μεταξύ τους! Έχουν κοινό «πρόσωπο λατρείας» πια, την προσέχουν και τη φροντίζουν και όλα είναι πιο «ήρεμα»!

  4. Μεγάλο θέμα ανοίγεις τώρα και σπουδαίο! Προσωπικά, δεν ζήλεψα ποτέ τον μικρότερό μου αδερφό (19 μήνες διαφορά), αλλά με ζήλευε αυτός. Με τα χρόνια όμως είδαμε ότι ουσιαστικά προσπαθούσε να γίνει καλύτερος και να κάνει ό,τι κάνω ώστε να τον επιδοκιμάζω – απλά δηλαδή με θαύμαζε και ήθελε να μου μοιάσει! Νομίζω ότι υποσυνείδητα το είχα καταλάβει γι’ αυτό και τον έπαιρνα μαζί μου παντού και είχα «δείρει» και κανά δυο στο δημοτικό που τον είχαν πειράξει. Αλλά όλα τα κάναμε μαζί: ίδια τάξη στα Αγγλικά, ίδια στα Γαλλικά, ίδιο άθλημα, κ.λπ. Μέχρι που τελικά αποδείχθηκε πολύ καλύτερος σε κάτι (στην ξιφασκία), με την οποία μάλιστα δεν ασχολιόμουν καν εγώ, και τότε ηρέμησαν τα πράγματα! Ακόμα και σήμερα, όμως, βλέπω ότι επιζητάει την «έγκριση» και τη «συγκατάθεσή» μου για όσα κάνει. Με όλα αυτά, θέλω να πω ότι τελικά τα πράγματα είναι εν τέλει πιο δύσκολα για το μικρότερο παιδί, οπότε σε λίγο που θα μεγαλώσει και η Ναταλία σας, μάλλον θα αλλάξουν τα πράγματα :-). Άντε, να δω άμα κάνω κι εγώ δεύτερο τι θα γίνει με το Νικόλα μου… Προβλέπω μεγάλες μάχες γιατί με έχει όλη μέρα δίπλα του και με θεωρεί «αποκλειστικότητά» του, αν και πρέπει να παραδεχθώ ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί πολύ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που πάει παιδικό σταθμό. Καλό κουράγιο, Λυδία και μπράβο που θίγεις τέτοια θέματα: με προβληματίζουν θετικά για το δεύτερο παιδί που σκεφτόμαστε να κάνουμε.

  5. Ακομα δεν γεννηθικε το 2ο και ειχαμε κρηση ζηλιας οταν ακουσε οτι περιμενουμε μωρακι… ο μπαμπας αρχισε να της λεει οτι ετσι θα εχει πιο πολλα δωρα αλλα στην κοιλιοδουλη κορουλα μου, το αλλη μια τουρτα το χρονο για γεννεθλια εκανε θαυματα! Μετα ηρθαν αιματακια και μερικη κατακλυση της μαμας και η τραγοδια αλλαξε στηλ! της εξιγησα για την αγαπη που ειναι σαν λιμνη που οσο πιο πολλα ατομα αγαπαμε τοσο πιο πολυ αγαπη εχουμε να δωσουμε και ΟΛΑ λυθηκαν! Προσορινα φανταζομαι, οταν γεννηθει το μικρακι δεν ξερω τι θα συμβει! Για την ωρα ολο φωτογραφιες απο μωρακια σε κοιλιες ειμαστε και οταν της ειπαν οτι η μαμα θα εχει μωρακι σε λιγο καιρο (η ιδιοφιια η πεθερα μου) αυτη με ανεση απαντησε «οχι μονο η μαμα, και δικο μου και του μπαμπα ειναι» και μαλιστα θημωμενα!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s