Οι πιθανοί κίνδυνοι του να αφήνεις το μωρό σου να κλαίει

Standard

 

By Margaret Chuong-Kim
(Cry It Out: The Potential Dangers of Leaving Your Baby to Cry)

Πηγή: http://www.drbenkim.com/articles-attachment-parenting.html
 

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

 

 

Η μόνιμη συζήτηση τον τελευταίο καιρό ανάμεσα στους γονείς με μωρά είναι, ποιά είναι η σωστή ανταπόκριση σε ένα μωρό που κλαίει. Απ’ τη μια μεριά υπάρχουν οι υποστηρικτές της μεθόδου  Cry it out – CIO – (Άσ’ το να κλάψει μέχρι να ξεθυμάνει), όπου το μωρό αφήνεται μόνο του να κλάψει με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα σταματήσει επιτέλους να κλαίει. Απ’ την άλλη είναι οι “γονείς των στενών δεσμών” (Attachment Parenting – ΑΡ)που ανταποκρίνονται αμέσως στα μωρά τους όταν κλαίνε και κάνουν ό,τι μπορούν να τα καλμάρουν κάνοντας χρήση διαφόρων μεθόδων ανάμεσα στις οποίες είναι και τα χάδια, τα “χεράκια” και οι αγκαλίτσες. Ενώ η μέθοδος CIO (Ασ’ το να κλάψει – ΑΝΚ) ήταν της μόδας σε προηγούμενα χρόνια, σήμερα η “Ανατροφή Στενών Δεσμών” (ΑΡ) καθιερώνεται όλο και περισσότερο ανάμεσα στους νέους γονείς. Συμπεράσματα μελετών στην Ψυχολογία είναι δηλωτικά του ότι η προσέγγιση της Ανατροφής Στενών Δεσμών (ΑΡ) στο κλάμα προσφέρει τις περισσότερες πιθανότητες να μας προκύψει ένα συναισθηματικά και σωματικά υγιές παιδί.

 

Η θεωρία των Στενών Δεσμών (ΑΡ) ξεκίνησε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ο ψυχολόγος John Bowlby διατύπωσε το αξίωμα ότι μια ζεστή και στενή σχέση μεταξύ προσώπου φροντίδας και μωρού είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να υπάρξει η καλύτερη δυνατή υγεία και οι σωστές συνθήκες για βασική επιβίωση. Ακριβώς για το σκοπό αυτό το κάθε άτομο γεννιέται πλήρως εξοπλισμένο με ανακλαστικά και ένστικτα για τη σωστή αλληλεπίδραση με το βασικό πρόσωπο φροντίδας, το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι η μητέρα. Για παράδειγμα, τα μωρά γρήγορα μαθαίνουν να αναγνωρίζουν αλλά και να προτιμούν τόσο τη φωνή όσο και τη μυρωδιά της μαμάς τους. Καθώς τα μωρά αναπτύσσουν την ικανότητα ελέγχου των κινήσεών τους, φανερώνουν την προτίμησή τους και την επιθυμία τους να βρίσκονται κοντά στα πρόσωπα που τα φροντίζουν κάνοντας κινήσεις (ή τείνοντας) προς τη μαμά και τον μπαμπά τους για να τα πάρουν πάνω τους ή μπουσουλώντας προς την κατεύθυνσή τους. Απ’ την εξελικτική θεώρηση, οι συμπεριφορές αυτές έχουν σημασία και αξία όταν τις δούμε στα πλαίσια του αγώνα για επιβίωση. Μωρά που στερούνται την τάση για προσκόλληση μπορεί να απομακρυνθούν απ’ τα πρόσωπα φροντίδας και έχουν έτσι αυξημένες πιθανότητες να χαθούν, να δεχθούν επίθεση ή να πάθουν κακό. Η έννοια και η σκοπιμότητα του κλάματος ενός μωρού είναι ακριβώς η αύξηση των προοπτικών επιβίωσης, δεδομένου ότι το ένστικτο μιας μητέρας κατά κανόνα τη σπρώχνει να πάει στο παιδί της μόλις πάρει σήμα πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

 

Ζούμε σε μια εποχή που – ελέω τεχνολογίας – είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν το μωρό που βρίσκεται σε ένα άλλο δωμάτιο είναι ασφαλές, άσχετα απ’ το πόσο δυνατό ή αδύνατο είναι το κλάμα του. Σημαίνει όμως αυτό πως θα πρέπει να αφήνουμε τα μωρά να κλαίνε μόνα τους; [Τα μωρά έχουν πλήρη άγνοια της παρουσίας τεχνολογικών εφαρμογών στο χώρο τους, έτσι τα ανακλαστικά τους συνεχίζουν να λειτουργούν … φυσικά]. Οι υποστηρικτές της μεθόδου CIO συχνά διατυπώνουν την άποψη πως τα μωρά που αφήνονται να κλάψουν μόνα τους, κάποια στιγμή θα σταματήσουν το κλάμα – μάλιστα η διάρκεια του κλαψίματός τους σταδιακά θα διαρκεί ολοένα και πιο λίγο.

 

Ποιές είναι οι συναισθηματικές συνέπειες του κλάματος για ένα μωρό, αν αφεθεί χωρίς ανταπόκριση και συμπαράσταση; Ο Bowlby μαζί με τους συναδέλφους του ξεκίνησαν μια σειρά ερευνών που αφορούσαν σε παιδιά ηλικίας ενός μέχρι δύο χρόνων και τα οποία απολάμβαναν καλές σχέσεις με τη μητέρα τους. Τα παιδιά αυτά τοποθετούνταν σε κάποιο απόμακρο σημείο χωριστά απ’ τη μητέρα τους και αφήνονταν να κλάψουν χωρίς κάποια παρέμβαση. Τα αποτελέσματα εμφάνισαν μια προβλέψιμη αλληλουχία αντιδράσεων: Η πρώτη φάση, με τίτλο “διαμαρτυρία”, χαρακτηρίζεται από δυνατό κλάμα και έντονη νευρικότητα. Η δεύτερη φάση, με τίτλο “απόγνωση”, χαρακτηρίζεται από μονότονο κλάμα, αδράνεια, σταθερή τάση αποξένωσης (αποκοπής απ’ το κοινωνικό περιβάλλον, τάση προς εσωστρέφεια) και εγκατάλειψη των προσπαθειών επικοινωνίας. Η τρίτη φάση, με τίτλο “αποσύνδεση – αποστασιοποίηση”, χαρακτηρίζεται από ανανέωση του ενδιαφέροντος στον περιβάλλοντα χώρο, έστω και αν αυτό το ενδιαφέρον φαντάζει απόμακρο, χαλαρό και επιφανειακό. Έτσι, είναι προφανές πως ενώ απ’ τη μια μεριά φαίνεται πως αφήνοντας ένα μωρό να κλαίει μονάχο του μπορεί να οδηγήσει στην εξανέμιση, στην υποχώρηση του κλάματος, ταυτόχρονα όμως φαίνεται πως αυτό συμβαίνει για το λόγο ότι αυτή η εγκατάλειψη προκαλεί μια σταδιακή απάθεια στο παιδί. Το παιδί δηλαδή σταματάει να κλαίει επειδή παίρνει το μάθημα ότι δεν πρέπει πλέον να ελπίζει πως το πρόσωπο φροντίδας θα παρέμβει να απαλύνει το πρόβλημά του, και όχι επειδή η κατάσταση κινδύνου έχει περάσει και έχει τακτοποιηθεί.

 

Αληθεύει άραγε πως τα μωρά κλαίνε περισσότερο όταν τα προσέχουμε περισσότερο; Τα συμπεράσματα μιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 1986 έδειξαν ακριβώς το αντίθετο: όσο περισσότερο μια μητέρα κρατάει και παίρνει πάνω της το μωρό της, τόσο λιγότερο το κλάμα του και η γκρίνια του. Εξάλλου, δια-πολιτισμικές μελέτες αναδεικνύουν το γεγονός ότι οι γονείς στις μη-Δυτικές κοινωνίες ανταποκρίνονται γρηγορότερα απ’ ότι οι γονείς στις Δυτικές κοινωνίες όταν τα μωρά τους κλαίνε – καθώς και ότι το κλάμα των μωρών στις μή-Δυτικές κοινωνίες έχει μικρότερη διάρκεια. Στο 78% των πολιτισμών του πλανήτη μας τα άτομα φροντίδας δείχνουν γρήγορη ανταπόκριση στο κλάμα ενός μωρού. Για παράδειγμα, τα άτομα φροντίδας της φυλής Efe στην Αφρική ανταποκρίνονται στα κλάματα του μωρού μέσα σε 10 δευτερόλεπτα στο 85% των περιπτώσεων όταν το μωρό είναι μεταξύ τριών μέχρι εφτά εβδομάδων και στο 75% των περιπτώσεων όταν το μωρό είναι δεκα-εφτά εβδομάδων. Τα αντίστοιχα ποσοστά για τη φυλή !Kung είναι 10 δευτερόλεπτα στο 90% των περιπτώσεων για μωρά μέχρι τριών μηνών και 80% των περιπτώσεων για μωρά μέχρι ενός χρόνου. Αντίθετα, οι Αμερικανοί και οι Ολλανδοί που ασχολούνται με τη φροντίδα μωρών είναι διαπιστωμένο πως επίτηδες καθυστερούν να αναταποκριθούν στα κλάματα του μωρού σχεδόν στο 50% των περιπτώσεων προκειμένου για μωρά μέχρι 3 μηνών. Είναι διαπιστωμένο πως τόσο στις μη-Δυτικές όσο και στις Δυτικές κοινωνίες τα μωρά γκρινιάζουν, όμως στις μη-Δυτικές κοινωνίες και χάρη στην άμεση ανταπόκριση των ατόμων φροντίδας, η συνολική συσσωρευτική διάρκεια του κλάματος είναι μικρότερη απ’ αυτή που έχουμε στις Δυτικές κοινωνίες.

 

Σύμφωνα με τη θεωρία των στενών δεσμών (ΑΡ), πολλά μωρά γεννιούνται χωρίς την ικανότητα αυτορύθμισης συναισθημάτων. Δηλαδή, βρίσκουν τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν γεμάτο μπερδεμένες καταστάσεις και αποδιοργανωμένο, δεν διαθέτουν όμως τις ικανότητες που είναι απαραίτητες να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα και να βρουν ανακούφιση. Γι’ αυτό, όταν τα βρίσκουν δύσκολα, καταφεύγουν στα άτομα φροντίδας μια και αυτά βρίσκονται σωματικά-υλικά κοντά τους και είναι αυτά που βοηθούν τα μωρά να ανακουφιστούν και να ξαναβρούν τη χαμένη ισορροπία. Όταν τό πρόσωπο φροντίδας με συνέπεια δείχνει ανταπόκριση και ευαισθησία, το παιδί προοδευτικά μαθαίνει και πιστεύει πως άξίζει να του δείχνουν αγάπη και πως υπάρχουν άτομα που μπορεί να εμπιστεύεται και τα οποία έχουν τη διάθεση να του παρέχουν αυτή την αγάπη. Μαθαίνει πως το πρόσωπο φροντίδας αποτελεί ασφαλή βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί για να εξερευνήσει τον κόσμο – και αν αντιμετωπίσει κάποια δύσκολη κατάσταση μπορεί κάλιστα να επιστρέψει στη βάση του για υποστήριξη και ανακούφιση. Η εμπιστοσύνη αυτή στο πρόσωπο φροντίδας οδηγεί σ’ αυτό που ονομάζουμε ασφαλές άτομο. Παιδιά που δεν διαθέτουν πρόσωπα φροντίδας που με συνέπεια και σταθερότητα να δείχνουν ανταπόκριση και ευαισθησία, συχνά εξελίσσονται σε ανασφαλή άτομα που τα χαρακτηρίζει το άγχος, ο φόβος της ανεπάρκειας που τα καθηλώνει σε ατολμία και αναποφασιστικότητα, και η διφορούμενη στάση στις σχέσεις τους και τις συνεργασίες τους. Μακρόχρονες έρευνες έχουν δείξει πως τα ασφαλή άτομα, σε αντίθεση με τα ανασφαλή, έχουν τις καλύτερες προοπτικές να εξελιχθούν σε άτομα που είναι εξωστρεφή, αγαπητά, ευπροσάρμοστα, ευσπλαχνικά και αλτρουιστικά. Σαν ενήλικες τα ασφαλή άτομα κατά βάση αισθάνονται άνετα να βασιστούν σε άλλους, είναι πρόθυμα να συνάψουν στενές σχέσεις και δείχνουν εμπιστοσύνη στους συντρόφους τους. Αντίθετα, τα ανασφαλή άτομα τείνουν να κρατούν τις σχέσεις τους σε διαρκή ρευστότητα, να παρουσιάζουν συμπτώματα άγχους (που εκδηλώνεται ως κτητικότητα, ζήλεια, εξάρτηση) ή αποφυγής-υπεκφυγής  (που εκδηλώνεται ως καχυποψία και απροθυμία να βασιστούν σε άλλους). Οι Βόρειο-Αμερικανικές μέθοδοι ανατροφής, ανάμεσα τους και το γνωστό CIO, συχνά τροφοδοτούνται από φόβους πως τα παιδιά μπορεί να καταλήξουν στην υπερ-εξάρτηση. Όμως, μια πληθώρα από μελέτες δείχνουν πως η τακτική σωματική επαφή, ο καθησυχασμός και άμεση ανταπόκριση στις κλήσεις για βοήθεια τόσο στη νηπιακή όσο και πρώιμη παιδική ηλικία οδηγεί σε ασφαλή και γεμάτα αυτοπεποίθηση ενήλικα άτομα που είναι ιδιάιτερα ικανά για σωστές και λειτουργικές σχέσεις.

 

Στο παρελθόν κάποιοι είχαν ισχυριστεί ότι η πρακτική του CIO αποτελεί σωστή επιλογή για τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού, κυρίως των πνευμόνων. Μια πρόσφατη μελέτη που επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στις άμεσες αλλά και τις μακροχρόνιες συνέπειες του νηπιακού κλάματος υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο. Έχουν κλινικά αποδειχθεί οι παρακάτω αλλαγές που προκαλούνται αμέσα απ’ το νηπιακό κλάμα: αυξημένοι καρδιακοί παλμοί, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, μειωμένα επίπεδα οξυγόνου, ανεβασμένη εγκεφαλική πίεση, εξάντληση αποθεμάτων ενέργειας και οξυγόνου, διακοπή συνεργασίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ μητέρας και μωρού, εγκεφαλική βλάβη, καρδιακή δυσλειτουργία. Η εισήγηση-πρόταση των ερευνητών που πήραν μέρος στη μελέτη αυτή ήταν να ανταποκρίνονται τα πρόσωπα φροντίδας στο βρεφικό κλάμα με ταχύτητα, συνέπεια και αποτελεσματικότητα. Οι εισηγήσεις των ερευνητών γενικά είναι πλήρως εναρμονισμένες με τις αρχές της ανατροφής των στενών δεσμών (ΑΡ).

 

Οι υποστηρικτές της θεωρίας του CIO προτιμούν να θεωρούν τα μωρουδιακά κλάματα σαν απόπειρες να μανουβράρουν, να χειραγωγήσουν, να εξαναγκάσουν τα πρόσωπα φροντίδας να τους προσφέρουν μεγαλύτερη προσοχή. Και μόνο η αποδοχή αυτής της άποψης είναι αρκετή να βλάψει την υγεία του μωρού, τόσο την άμεση όσο και τη μακροπρόθεσμη. Στον τομέα της γνωστικής ψυχολογίας αναγνωρίζεται σαν αξίωμα ότι οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις μας αποτελούν το υπόστρωμα της συμπεριφοράς μας. Έτσι, αν οι σκέψεις/απόψεις μας για ένα άτομο είναι θετικές, τότε και η όλη μας συμπεριφορά απέναντί του θα είναι επίσης θετική. Αντίστροφα, αν οι σκέψεις/απόψεις μας για ένα άτομο είναι αρνητικές, τότε και η συμπεριφορά μας θα είναι ανάλογη. Φέρτε στο μυαλό σας κάποιους ανθρώπους του περιβάλλοντός σας που  έχετε κατατάξει στην κατηγορία των “χειραγωγών” (κοινώς: καταφερτζήδες, καπάτσοι, μαλαγάνες), αυτών δηλαδή που μανουβράρουν με παραπειστικά επιχειρήματα τους άλλους. Αυτή η άποψή σας γι αυτούς, πώς πιστεύετε ότι επηρεάζει τη συμπεριφορά σας απέναντί τους; Είναι μάλλον απίθανο η ερμηνεία της χειραγωγικής προσωπικότητας να σας οδηγήσει να προσφέρετε προς ένα τέτοιο άτομο τρυφερή φροντίδα, ευσπλαχνία, κατανόηση και συμμερισμό συναισθημάτων. Τα μωρά, εντελώς απροστάτευτα χωρίς τη βοήθεια των προσώπων που τα φροντίζουν, είναι πιθανό να ζημιωθούν συναισθηματικά και σωματικά από άτομα φροντίδας που τα βλέπουν με τέτοιο μάτι (δηλ. σαν χειραγωγικά).


Όταν είσαστε μπροστά σε ένα μωρό που κλαίει, ίσως είναι φρόνιμο να κάνετε στον εαυτό σας τις παρακάτω ερωτήσεις: Γιατί επιλέγω τη συγκεκριμένη αντιμετώπιση-τακτική; Επιθυμώ το μωρό μου να σταματήσει το κλάμα γιατί αισθάνεται ανακουφισμένο και ασφαλές ή μήπως θέλω να σταματήσει το κλάμα απλά για να πάψει να κλαίει (γιατί “μου τη δίνει”); Με την ανταπόκριση που επιλέγω στο κλάμα του μωρού μου, τί του διδάσκω για μένα προσωπικά και για τον κόσμο γενικά; Αν ήμουν μωρό και ήμουν πονεμένο, αναστατωμένο και στενοχωρημένο, τί είδους ανταπόκριση θα επιθυμούσα να μου δείξουν τα πρόσωπα φροντίδας;

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

24 responses »

  1. Η σωστή ανταπόκριση σε ένα μωρό που κλαίει, είναι να το πάρεις αγκαλιά, να το κρατήσεις σφιχτά στο σώμα σου, να του μιλήσεις γλυκά για να καταλάβει πως ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, ΜΑΖΙ ΤΟΥ, όπως θα είσαι πάντα! Είναι δυνατόν να αφήνεις ένα μωρό να κλαίει, μέχρι να ….. βαρεθεί;;;;; Μα είναι, αντανακλαστικό, το μωρό κλαίει και όποιος είναι κοντά του, το παίρνει αγκαλιά. Είναι σαν νόμος της φύσης. Γι αυτό κλαίει το μωρό άλλωστε! Για να σου δείξει πως κάτι του συμβαίνει και σε χρειάζεται! Δεν μιλάμε για ένα μεγάλο παιδί που θα κλάψει από πείσμα γιατί του είπες να κλείσει την τηλεόραση! Μιλάμε για ένα μωρό! Ωραία λογική! Το μωρό κλαίει και επειδή νυστάζουμε, είμαστε κουρασμένοι, δουλεύουμε, μιλάμε, το αφήνουμε να κλαίει για να μην ….. κακομάθει!!!! Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι το πιο υπέροχο αλλά και το πιο κουραστικό πράγμα του κόσμου! Αν δεν είσαι έτοιμος, τότε να μην το κάνεις….. από μόδα ή από συνήθεια ή επειδή κάνουν και οι άλλοι! Το παιδί θέλει θυσίες. Δεν είναι διακοσμητικό να το αφήνεις σε μια γωνιά του σπιτιού και να μην σε ενοχλεί!!!!! Αντε, γιατί νευρίασα τώρα και είμαι και ξενυχτισμένη γιατί η Αθηνά ήθελε αγκαλίτσες το βράδυ!!!!!!!!

  2. Επίσης, θα ήθελα να φέρω ένα απλό παράδειγμα! Εγώ, που είμαι πλέον 37 χρονών και όχι μωρό, όταν αισθάνομαι στεναχωρημένη, κουρασμένη, ή έχω κάποιο πρόβλημα και βρω ανταπόκριση και προσοχή από τους γύρω μου, αισθάνομαι ανακούφιση, νιώθω πως κάποιος είναι δίπλα μου και σιγά σιγά ηρεμώ ή σκέφτομαι τα πράγματα πιο θετικά! Εάν όμως εκείνη τη στιγμή που εγώ χρειάζομαι μια καλή κουβέντα, ο καλός μου μου πει «ασε μας ρε Μαρία ήσυχους» αισθάνομαι απογοήτευση, θυμώνω και νιώθω πως δεν με καταλαβαίνει κανείς. Γίνομαι θηρίο και αρχίζω να φωνάζω. Ενα μωρό λοιπόν εάν βρει ανταπόκριση στο κλάμα του, νιώσει πως κάποιος είναι δίπλα του, θα νιώσει ασφάλεια και θα σταματήσει. Εκτός εάν πονάει, είναι άρρωστο, οπότε θεωρώ και κακοποίηση ανηλίκου να είναι άρρωστο και να το αφήνεις να κλαίει! Ασε που όταν μεγαλώσουν, τα παρακαλάς να κάτσουν να τα πάρεις αγκαλιά και δεν κάθονται!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  3. Ωραιο κειμενο μαμα Λυδια ευχαριστουμε!!! Εγω λεω να το παω και λιγο παραπερα. Δε νιωθετε οτι το παιδι ειναι σαν κεραια και απορροφα τη συναισθηματικη κατασταση της μαμας ? Οταν ειναι εκνευρισμενος αυτοματα κοιταω τον εαυτο μου και ολο και καποια τσιτα θα βρω…

    • Εχεις δικιο ρε συυυυυ! Οταν εισαι στενοχωρημενη το καταλαβαινουν και οταν εχεις νευρα ειναι κι αυτα στα χειροτερα τους (ποσες φορες δεν εχουμε πει, «βρηκε κι αυτο μερα να ειναι ετσι!»)! 😉

  4. Η ενστικτώδης αντίδραση στο άκουσμα ενός μωρού ή παιδιού που κλαίει, είναι να απλώσω τα χέρια προς το μέρος του να το πάρω αγκαλιά – και δεν πρόκειται να πάω κόντρα στο ένστικτό μου ποτέ, ότι μελέτες κι αν μου παρουσιάσουν! Μετά, χαϊδεύω κεφαλάκι, φιλάω μαλλάκια, και μετά εξετάζω τα αίτια του κλάματος.
    Επίσης η άμεση απάντηση που μου έρχεται στη λέξη «μαμά» είναι «αγάπη μου» – τις προάλλες μάλιστα απάντησα χωρίς να σκεφτώ οτι η φωνούλα που άκουσα δεν ήταν του δικού μου παιδιού, αλλά από το διπλανό τραπεζάκι στο καφέ. Και πρέπει να πώ οτι η μικρή μου λέει «μαμά» ακόμα και μόνο για να ακούει τη λέξη, χωρίς στην πραγματικότητα να θέλει κάτι.

  5. ειναι η καινουργια μοδα…….μην τα σηκωνετε…..μην τα κακομαθετε….μην του κανετε τα χατιρια…και ολα αυτα για ΜΩΡΑ εγω νιωθω ικανοποιημενη που την κορη μου λογω κλαματοςτην ειχα στα χερια μουΣΥΝΕΧΕΙΑ μαζι μαγειρευαμε μαζι καναμε δουλειες δυσκολα αλλα δεν μπορουσα να ακουω ενα βρεφος να κλαει και εγω να το αγνοω γιατι πρεπει να μαγειρεψω η να κανω δουλειες.και στο φιναλε αν το σκεφτουμε καλυτερα ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ…δεν φταιει η κορη μου που ειναι αντιδραστικο στοιχειο και τα θελει ολα δικα της ,που μου γκρεμιζει το σπιτι και ειανι εγωιστρια…ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΚΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΗΣ γιατι τη φταιει το παιδιακι μου οταν εγω επρεπε να παω δουλεια και ο ξυπνουσα απο της 7 για να παει στησ μαμας μου και μετα στης 4 να παει στης πεθερας μου γιατι η μαμα μου δουλευει και μετα στης 7 να γυρισει στο σπιτι μαζι μου…εγω κομματια να πρεπει να κανω ολλα αυτα που πρεπει να κανω στο σπιτι…και ενταξει το παιδι να θελει να παιξει να μιλησει να κατι κατι…και εγω….κομματια!!!!
    τωρα που ειναι στα 5 προσπαθω να αφηνω ολα τα υπολοιπα στην ακρη γιατι δεν αξιζουν και να ειμαι διπλα της σε οτι και να θελει και προσπαθω οταν εχω δουλεις να ζηταω βοηθεια αποΕΚΕΙΝΗ…..
    ας σταματησει επιτελουσ το τροπαρι…αστο το μωρο να κλαιει….αστο και αστο και αστο….και οπως ειπε η φιλη παραπανω ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

  6. Καλά άμα είσαι μια χαρωπή νοικοκυρά και δεν εργάζεσαι για να φέρεις χρήματα στο σπίτι, και έχεις άλλον να σε τρέφει και να σου πληρώνει τα έξοδα, μπορείς και να το κρατάς συνέχεια μαζί σου για να μην κλάψει….και να κοιμάστε μαζί. Αλλά άμα το πρωι έχεις δουλίτσα τότε δεν ισχύει τίποτα απο τα παραπάνω…..και όσες τα γράφετε απλά ευλογείτε η μία νοικοκυρά τα γένια της άλλης…..άσε που δεν βλέπουμε τι γίνεται στο σπίτι σας για να πιστέψουμε αν ισχύουν ή όχι…(ο καθένας γράφει ότι θέλει, αφού είναι αόρατος πίσω από ένα pc) οπότε….άδικα γράφετε…εκτός αν γράφετε για να πουληθούν οι κεραλοιφές…..

    • Ελευθερια υπαρχει. Ελευθερια να γραφει ο καθενας οτι θελει. Ελευθερια να το δημοσιευει. Ελευθερια να απαντησεις. Ελευθερια να διαφωνησεις. Ελευθερια να μην το εφαρμοσεις αν δεν σου κάνει. Ελευθερια να βγαλεις τα συμπερασματα σου που ομως δεν επηρεαζουν κανεναν. Ολες τις ελευθεριες που εχεις οταν εισαι αορατος πισω απο ενα pc. Αδικα γραφεις, κατα την δικη μου αποψη που την εκφραζω με την ιδια ελευθερια που εξεφρασες την δική σου αποψη, γιατι πιστευω να καταλαβαίνεις οτι ειναι απλά μια αποψη και τιποτα παραπανω, ετσι;
      Λυδία, οταν ερθεις Χαλκιδα, φέρε μου και μια κεραλοιφή, γιατι ενω εχω την «μυστική» συνταγη, βαριεμαι να την φτιαξω -αν και χαρωπη νοικοκυρα! 😉

    • Καλώς μας ήρθες! Θα καταλάβαινα τον εκνευρισμό σου αν αυτό το μήνυμα το είχες γράψει κάτω από το άρθρο που σου βάζω στο λινκ αυτό: https://mamalydia.wordpress.com/2010/11/08/dont-cry-baby/
      Αυτή είναι η δική μου άποψη για το κλάμμα των μωρών, αλλά το παραπάνω άρθρο στο οποίο σχολίασες δεν είναι δικό μου. Είναι μετάφραση από άρθρο βασισμένο σε έρευνες για το κλάμμα των μωρών. Αν εγώ το κάνω ή όχι, δεν εχει σημασια. Αν θες να δεις τι λένε οι έρευνες δες και αυτό το άρθρο https://mamalydia.wordpress.com/2010/11/15/against-cry-out-1/. Δεν είναι δικό μου θέμα αν τα ακολουθώ ή οχι. Αυτα ομως λένε οι έρευνες. Απο κει και περα το αν θα τις ακολουθησεις ή θα τις αγνοήσεις, είναι αλλο θεμα 😉

      Χαρωπή νοικοκυρα μπορεί να είμαι γιατί το έχω επιλέξει. ‘Έχω επιλέξει να κανω οτι μπορω απο το σπίτι σε parti time βαση για να μεγαλώσω τα παιδια απο το σπιτι. Δεν ειμαστε πολυ ανετα οικονομικα κι ομως το παλευουμε διχως να λειψει ΤΙΠΟΤΑ απο τα παιδια, και δεν αλλαζουμε με τιποτα το γεγονος οτι μπορω να μεγαλωνω τα παιδια. Δεν μπορουν να το κανουν ολες. Κατανοητο, αλλα αυτο δεν εχει σχεση με το αν αφηνεις ενα μωρο να κλαιει. Σε πληροφορω οτι με το να κοιμιζω τα παιδια στο δωματιο μας https://mamalydia.wordpress.com/2011/02/04/stromatsada/ τα παιδια δεν κλαινε. Με το να τα κοιμιζεις διπλα σου και να τα θηλαζεις, δεν σε ξυπνουν το βραδυ οπως οταν τα εχεις σε αλλο δωματιο. Ειναι πολυ πιο ηρεμα 😉 Και ναι, πολλες μαμαδες που εργαζονται, κοιμουνται με τα παιδια τους, τα θηλαζουν (τις ωρες που ειναι σπιτι) και ΔΕΝ τα αφηνουν να κλαινε!

      Δεν θα προσπαθησω να σε πεισω οτι αυτα που γραφω ειναι αληθεια, οπως ουτε εσυ θα προσπαθησεις να με πεισεις οτι δεν εισαι καν μαμα και απλα γραφεις οτι γραφεις ετσι απλα επειδη εισαι απο αυτους τους τυπους 😉

      Οσο για τον λογο που τα γραφω και τις κεραλοιφες που πουλαω. Θα δεις οτι εχω ξεκινησει να γραφω απο το 2007 και τις κεραλοιφες τις ξεκινησα το 2010. Εγραφα και γραφω με τα ιδια πιστευω και φιλοσοφιες οσον αφορα τα μωρα/παιδια/κλπ. 😉

  7. Δεν φαντάστηκα πως θα σας έθιγε ο όρος νοικοκυρά, άλλωστε δεν απευθύνομαι στο κείμενο αλλά στα σχόλια κάτω από αυτό…..τα βρήκα υπερβολικά. Και όσο και αν εντυπωσιάζεσαι δεν έχω παιδί. Δεν θα απαξιώσω τις σπουδές μου για να γίνω παιδομηχανή, και να κοκορεύομαι πως σε όλη μου τη ζωή το μόνο μου δημιούργημα είναι το παιδί. Ούτε θα κυκλοφορώ με το στήθος έξω για να θηλάσω ένα δίχρονο που κανονικά μπορεί να μασάει σουβλάκι. Απλά μου έκαναν εντύπωση πως κάποιες γυναίκες καυχιόνται για κάτι που το κάνουν όλες, είναι αυτό που λέμε άλλη καμιά δεν γέννησε μόνο η Μαριώ τον Γιάννη. Έτσι έχετε όλες προσκοληθεί επάνω στα παιδιά σας και τα κάνετε μαμόθρεφτα αντί για δυναμικά και ανεξάρτητα. Όσο για τους τέλειους συζύγους, μάλον είναι αυτοί που στα τσατ ρούμ μου λένε έχω ένα ή δύο παιδιά και τώρα είμαι στην δουλειά και δεν αντέχω την γυναίκα μου έχει χοντρύνει από την εγκυμοσύνη κλπ. και πιστέψτε με είναι πάρα πολλοί που το διάσκεδάζουν όσο τους μεγαλώνετε τα παιδιά τους. Αυτό είναι απλά το ευχαριστώ τους. Οπότε γιατί να κάνω αυτή την μικροαστική ζωή; Να φτιάξω αυτό τον μικρόκοσμο, που μόνο εγώ θα νιώθω ευτυχής και κανείς δεν θα μου το αναγνωρίζει ; και να ζω μέσα σε αυτόν για να κοκορεύεται και ο πασάς ότι έχει καλή δούλα;; όχι ευχαριστώ, και ελπίζω να έχετε να δείξετε και άλλα επιτεύγματα όσες κάνατε την μητρότητα επάγγελμα και φωτογραφίζετε τα παιδιά σας σε δημόσιος ιστοτόπους πουλώντας παράλληλα και εμπορεύματα. Και ο νοών νοήτω. Απορώ πως δεν σκέφτεστε πριν δημοσιοποίησετε φωτό των παιδιών σας. Στον κόσμο του ίντερνετ; Που καραδοκούν όλοι οι ανώμαλοι; Αυτό και αν σας κάνει υπεύθυνες…… Σαν μια άλλη που έχει μια σελίδα και την κόρη της την τραβάει βίντεο σε όλες τις πόζες και εκείνον τον δύσμοιρο τον άνδρα της, την μάνα της , την πεθερά της. Κάθε ημέρα δίνει ρεπορτάζ για την ζωή της, γιατί περιμένει να της επιβεβαιώσουν κι άλλοι πως είναι σε καλή μοίρα που δεν κατάφερε κάτι παραπάνω (βέβαια πουλάει κουτάλια, καρότσια κλπ).….

    Τώρα μπορείτε να πέσετε να με φάτε, να κάνετε το κίνημα μαμάδων – νοικοκυρών και να μου ορμείξετε ομαδικά…..χαχα

    Απλά θα ήθελα να κάνουν όλες οι γυναίκες του κόσμου κάτι για να αλλάξουν αυτά τα συστήματα που τις βάζουν μέσα και τις αλέθουν ορίζοντάς τους πως ήρθαν σε αυτή την ζωή για να είναι το αδύναμο φύλο, πως ολοκληρώνονται μόνο ως μάνες, αυτές που έχουν επωμιστεί τα πάντα επάνω τους. Σκεφτείτε ποιο από τα δύο φύλα περνάει καλύτερα και μετά τα ξαναλέμε…..Πάω για μπάνιο γιατί εσείς θα συνεχίσετε να επειμένετε πως περνάτε καλά (τι άλλο να υποστηρίξετε;) άρα δεν μπορώ να σας αλλάξω σκεπτικό….Καλή τύχη με το άλλαγμα, τον θηλασμό, το τάισμα κλπ. bye bye

    • Πως μπορεις να μιλήσεις για κατι οταν δεν το εχεις ζησει; Η εχεις την ψευδαίσθηση οτι γεννηθηκαμε μαζι με τα παιδια μας και δεν ξερουμε πως ειναι η ζωη χωρις αυτα; Και στο κατω-κάτω τι προβλημα εχεις με τις δικες μας επιλογες; Και πως ξερεις αν εκτος από το νοικοκυριο (που δεν ειναι καθολου υποτιμητικο να εισαι νοικοκυρά και εμενα δεν με θιγει η λέξη γιατι ξερω την σημασία της), καποιες απο εμας εργαζονται κιόλας; Ρητορικές ερωτησεις. Νομιζω οτι εισαι πολύ θυμωμενος/η και αυτο πρεπει να το ψαξεις μεσα σου. Προσπαθησε να τα βρεις με την μαμα σου γιατι ειναι τουλάχιστον χασιμο χρονου για μια εργαζομενη γυναικα(;) σαν και εσένα να επιτιθεσαι σε αγνωστους, δεν νομίζεις; Και αφου βγαζεις ολα τα εσωψυχα σου παραδεχεσαι στο τελος οτι δεν μπορεις να μας αλλάξεις σκεπτικό και ετσι ειναι. Αρα τσάμπα το κατεβατο. Και το «ορμειξτε ομαδικα’ που ειπες, ξερω πολύ καλά πως το θες, αλλιώς δεν θα εμπαινες καν στον κοπο να ασχοληθεις με κατι που οπως λες δεν χωραει στην δικη σου ζωη. Παντως απο οσα γραφεις δεν φαίνεσαι και πολυ ευτυχισμενος ανθρωπος, αλλα ανθρωπος που ψαχνει κάπου να ξεσπασει. Θα σου ελεγα να κανεις ενα παιδι, αλλά θα ηταν κριμα… Εχεις παρει την καλύτερη επιλογη για την ζωη σου, σε αυτο συμφωνω μαζι σου. Μην κάνεις ποτε παιδια. Αποψη μου ειτε σ’ αρεσει ειτε οχι.

      • Γεωργιαδου μου, εχεις την εντυπωση πως ζουμε οπως τα περιγραφεις? Και αν δεν εχεις παιδι, πραγματικα πιστευεις πως εχεις την παραμικρη ιδεα για το πως μεγαλωνουν τα ανεξαρτητα παιδια, κλπ κλπ? Προσωπικα δεν απαξιωνω το πτυχιο μου και το μεταπτυχιακο μου με το να μεγαλωνω τα παιδια μου. Κανω το σημαντικοτερο πραγμα που εχω κανει ever και ο αντρας μου με ευχαριστει καθημερινα και ΔΕΝ κανει τη ζωη του οπως υπονοεις οτι κανουν πολλοι. Δεν ξερω σε τι κυκλους γυρνας και ποιος σου εξηγησε τοσο διαστρεβλωμενα το τι εστι μητροτητα, γαμος και γυναικα του 21 αιωνα, αλλα πρέπει να ειναι λίγο στον κόσμο του. Πραγματικά μιλάς για φεμινισμο και πιστευεις οτι η αγαπη προς τις γυναικες είναι να τις κανεις να παψουν να ειναι μαμάδες και να καψεις και το σουτιεν σου για να τις πεισεις οτι αξιζουν παραπανω! Αυτό κατα εμένα, είναι μίσος για την γυναίκα την οποια την έχουμε πλεον να δουλευει, να προσπαθει να αποδείξει οτι μπορει να είναι πρωτη στη δουλεια της και πως δεν ειναι κατωτερο ον. ΜΑ δεν ειναι! Δεν χρειαζεται να το αποδειξει. Το οτι μεγαλωνει το παιδι της, δεν την κανει κατωτερο ανθρωπο. Την κανει θεοτητα σε πολλες φυλλες, την κανει το πιο σημαντικο ανθρωπο στη ζωη του παιδιου της, την κανει ολοκληρωμενη γυναικα.

        Εμενα αυτο που μου κανει εντυπωση, ειναι που ενω δεν εχεις και δεν θελεις να κανεις παιδι, τριγυρνας σε blog που αφορουν ακριβως σ’αυτο το θεμα και προσπαθεις να μας πεισεις οτι δεν ζουμε την ολοκληρωση μεσα απο την μητροτητα (κατι που δεν εχεις βιωσει). Προσπαθεις να μου αποδειξεις οτι δεν ειμαι ευτυχισμενη και οτι εχω ξεχασει τον εαυτο μου και ζω μεσα απο τα παιδια μου ή ξερω γω τι άλλο? Δεν με πειθεις… 😉

  8. Αν και θα ήταν καλό να μην δίνουμε συνέχεια σε τέτοιες συμπεριφορές…. δεν μπορώ, θα σκάσω αν δεν τα πω!!! Πριν από όλα λοιπόν «Γεωργιάδου» θα σου πω πως είσαι αγενής. Μπαίνεις στο σπίτι κάποιου και τον βρίζεις. Αν δεν σου κάνει η γειτονιά, τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία! Επίσης, νομίζω πως δεν «φύτρωσες». Φαντάζομαι πως και εσένα κάποια μίζερη νοικοκυρά – γυναικούλα σε κυοφόρησε και σε γέννησε! Ξέρεις, ο φυσιολογικός ρόλος της γυναίκας, χρόοοοονια τώρα, είναι να κάνει παιδιά! Τα τελευταία 50 χρόνια της έβαλαν στο μυαλό πως πρέπει και να δουλεύει για να είναι ανεξάρτητη (αχαχαχα καλό το ανέκδοτο….). Και όμως, οι γυναίκες είναι δυναμικές και πεισματάρες και τα καταφέρνουν όλα μια χαρά. Σπουδάζουν, ερωτεύονται, εργάζονται, αναγνωρίζονται, είναι γυναίκες – σύντροφοι – μάνες – κόρες, νοικοκυρές (και άλλα πολλά), τα κάνουν όλα. Και αυτό τις γεμίζει. Ναι, τις κουράζει αλλά δίνει νόημα στη ζωή τους. Τέλος, μην λες πως δεν θα γίνεις ποτέ «παιδομηχανή» (τι λέξη κι αυτή…..) γιατί όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Θα σου προκύψει εγκυμοσύνη κάποια στιγμή (εκτός εάν είσαι ανέραστη ή ομοφυλόφιλη) και θα ασχολείσαι κι εσύ με πεζά θέματα όπως πόσες κουταλιές φρουτόκρεμα έφαγε ο μπέμπης!!!!!!

    • Χαχα, ακριβως ετσι Μαρια! Και οι δυο Μαριες απαντησαν σωστοτατααααα!!! 😉
      Κι εγω θα εσκαγα αν δεν απαντουσα! χαχαχαχαχαχα 😆

      • Λυδία μου καλημέρα! Τι κάνουν τα αρκουδάκια σου;;;; Τα φαντάζομαι ηλιοκαμένα σαν φρατζολάκια να έχουν ξεσαλώσει λόγω καλοκαιριού! Εμάς έχουν ξεφύγει τελείως. Αντε να τα μαζέψουμε σε λίγες εβδομάδες για σχολείο!!!! Λυδιαααααα ο Βαγγέλης Β΄Δημοτικού και η Αθηνά νήπιο! Δεν θα έχουμε πια μικρούλι στον παιδικό σταθμό! Κλαψ!

  9. Μαρίααααα!!!!!! Το μικρό νήπιο? Εμενα μου φαινεται περιεργο που ο μεγάλος θα παει προνηπιο, φανταζομαι εσυ τι θα εχεις παθει!!!

    Τα μικρα μου εχουν παθει πλακα και δεν αντεχουν και πολυ μεσα στο σπιτι! Πως θα τον πεισω τον μεγαλο να κοιμαται στις 8 το βραδυ και να ξυπνα στις 7? Για πες?!?

  10. Ε, ξέρεις, το γνωστό. Κάθε μέρα και 10 – 15 λεπτά νωρίτερα από την προηγούμενη μέχρι να φτάσεις το …… πολυπόθητο 8 !!!! Πάντως εμείς ποτέ δεν το καταφέραμε! Πριν τις 9.00 – 9.30….. δεν …..!!!!! Για να δούμε τι θα κάνουμε φέτος !!! Η μικρή μας έχει φάει να την γράψουμε μπαλέτο και ο μεγάλος δήλωσε πως δεν θέλει tae kwon do αλλά κολυμβητήριο. Δεν ξέρω τι να τον κάνω. Είναι κρίμα να σταματήσει γιατί έχει όλο τον εξοπλισμό και έχει φτάσει στην μπλε ζώνη. Αλλά να μας φάει και η γκρίνια του «δεν θέλω να πάω» όλο το χειμώνα, δεν λέει.

  11. Αν και σε γενικές γραμμές είναι ένα λογικό άρθρο, θα εστίαζα σε 1-2 ασάφειες που δεν αποφεύγονται εύκολα: 1) «POTENTIAL dangers» δηλαδή, πιθανότητες που εξαρτώνται από ΠΟΛΛΑ. 2) Δεν γνωρίζω να υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ του πότε ένα μικρό είναι μωρό και πότε παιδί. Μου φαίνεται μια γκρίζα περιοχή… (άλλη μία). Αυτό που μοιάζει να αντιπροσωπεύεί τον τρόπο σκέφτομαι είναι το πρώτο μέρος της τελευταίας παραγράφου: ΑΝΑΡΩΤΗΣΟΥ (χωρίς τον χρωματισμό του τέλους της). Σε αυτό θα προσέθετα και 2 πράγματα ακόμα: α) Ουδής τέλειος διότι δεν ορίζεται η τελειότητα, και συνήθως τα πράγματα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και των κοινωνικών καταστάσεων. Άρα… η συνειδητότητα χρειάζεται, αλλά σε τέτοια θέματα, τα λάθη θα γίνονται. Το «ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ» είναι αυτό που «καίει». και β) Θα έλεγα ότι οι επαναλήψεις (συνήθειες, «δεδομένα», συμπεριφορές, «αυτό που ξέρω») είναι αυτά που διαμορφώνουν τις ζωές των μικρών μας. Αυτές αν περνάνε ένα τεστ ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μαζί με την αγάπη, δεν χρειάζεται πολλή έρευνα, για να φανεί τι είναι «σωστό». Άλλωστε, ΚΑΙ οι έρευνες είναι χρωματισμένες από τις πεποιθήσεις αυτών που τις γράφουν (πολύ συχνά στα θέματα ανθρώπων και όχι τόσο σε μαθηματικά θέματα), αλλά ΚΑΙ θα «θερίσουμε ότι σπείρουμε». Το τελικό ερώτημα είναι τι θέλουμε να θερίσουμε με την γνώση ότι όπως είπε και η ΜΑΡΙΑ, «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια…» 🙂 Καλές γιορτές.

  12. πέρα από το υπερβολικό ύφος του σχολίου της γεωργιάδου, που απλά το κάνει γλαφυρο και ελαφρυ στην ανάγνωση, νομίζω ότι θα πρέπει κανείς να αρπάξει την ευκαιρία να αντιπαρατεθεί με αυτή ή με μια πιο θεμελιωμένη φεμινιστική κριτική του τρόπου διαπαιδαγώγησης που βασίζεται στο ΑΡ. Ανεξάρτητα από τους προσωπικούς λόγους που αποφασίζει κανείς να ακολουθήσει τον τρόπο αυτό διαπαιδαγώγησης, είναι γεγονός – και το λέει και ο ίδιος ο σηαρς – ότι απαιτείται από το ή τα πρόσωπα αναφοράς, κυρίως τη μητέρα, ιδιαίτερα έντονη εγρήγορση και αποκλειστική αφοσίωση, ώστε να μπορέσει αυτή να ανταποκριθεί σε αυτό το βαθμό στις ανάγκες του βρέφους με βάση τις αρχές της ΑΡ. Κατά τη γνώμη μου ωστόσο γίνεται πολύ λανθασμένα η σύνδεση ενός συγκεκριμένου μοντέλου ζωής – της «νοικοκυράς» – με το ΑΡ. Και τούτο διότι καμία από τις αρχές του δεν έρχεται σε σύγκρουση με την επαγγελματική ζωή της γυναίκας, ίσα-ίσα την ενισχύει. Ο θηλασμός κατ’ απαίτηση, η συνεχής σωματική επαφή και η άμεση ανταπόκριση στο κλάμα μεγαλώνει υγιή και ήρεμα παιδιά, το οποίο σημαίνει μικρότερα διαστήματα απουσίας από την εργασία λόγω ασθένειας του παιδιού και περισσότερα αποθέματα ενέργειας. Το οικογενειακό κρεββάτι προσφέρει πιο ήσυχες και ξεκούραστες νύχτες και άρα πιο αποδοτικές μέρες. Το σλινγκ επιτρέπει πολλές παράλληλες δραστηριότητες. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι όλες αυτές οι επιμέρους συστάσεις ή ενθαρρύνσεις – οι οποίες για κάποιον που μεγαλώνει ένα παιδί δεν σημαίνουν τίποτα άλλο από το «κάνε αυτό που σου λέει η μητρική ψυχή σου» – θέτουν τις βάσεις για μια αρμονική σχέση σεβασμού και επικοινωνίας, η οποία μακροπρόθεσμα δημιουργεί τις συνθήκες για το μόνο δυνατό επιτυχή συνδυασμό οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Γιατί μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τί επίδραση έχει μια περίπλοκη οικογενιακή ζωή στο ψυχισμό μιας κατά τα άλλα απελευθερωμένης καρριερίστας.
    Το ερώτημα είναι βέβαια αν το ΑΡ είναι το μαγικό ραβδι που κάνει όλες τις οικογένειες ροζ. Εδώ μπορεί να μιλήσει μόνο το πείραμα ή/και η εμπειρία. Η δική μου προσωπική είναι κάτι παραπάνω από ροζ, είναι …φούξια!

  13. La Leche League International
    Attachment Parenting Is Feminism – Room for Debate
    Attachment Parenting Is Feminism – Room for Debate
    http://www.nytimes.com
    Attachment parenting advocates are not perfection-driven barefoot women. They are educated and believe parenting is a feminist choice. By Mayim Bialik.
    Gefällt mir · · Teilen · 77130 · Gestern um 15:25 ·

  14. Παράθεμα: Βρέφη που μαθαίνουν να σιωπούν κλεισμένα σε τοίχους υψηλού εσωτερικού άγχους που διαρκεί « Το Blog μιας Μαμας

  15. Παράθεμα: Βρέφη που μαθαίνουν να σιωπούν κλεισμένα σε τοίχους υψηλού εσωτερικού άγχους που διαρκεί « Nipio.net

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s