Aναχρονιστικές φυλακές μεσαιωνικών μαιευτηρίων

Standard

 

Ο κύριος λόγος που η επιλογή μου ήταν να ΜΗΝ γεννήσω σε ιδιωτική κλινική, ήταν το γεγονός οτι μόνο σε δημόσιο μαιευτήριο μπορούσα να έχω το μωρό δίπλα μου όλη την ώρα. Σε ιδιωτικό μαιευτήριο (με εξαίρεση το ΙΑΣΩ που έχει αρχίσει να δίνει την επιλογή του rooming in και εκτός μονόκλινου δωματίου), μπορείς να έχεις το μωρό σου στο ίδιο δωμάτιο αν πάρεις μονόκλινο. Αυτό στοιχίζει βέβαια πάρα πολλά, και ήταν μια πολυτέλεια την οποία δεν είχα. Ήμουν σίγουρη για 2 όμως πράγματα:

1. Ήθελα το μωρό δίπλα μου από την πρώτη στιγμή και για όλες τις ώρες και λεπτά

2. Ήθελα μονόκλινο έτσι ώστε ο άντρας μου να μπορεί να κοιμάται εκεί το βράδυ και να συνηθίζουμε μαζί το ωράριο και τα βραδινά «χούγια» του μωρού. Να συνηθίζουμε το ίδιο το μωρό μας μαζί!

Και τα δύο αυτά, οικονομικά μας έβγαιναν μόνο σε δημόσιο μαιευτήριο. Κάτι λιγότερο δεν το δεχόμουν, ειδικά όσον αφορούσε το rooming-in. Τα χρωματιστά δωμάτια, το χαμογελαστό προσωπικό, το πιο νόστιμο ίσως φαγητό, κλπ, δεν μου έλεγαν τίποτα. Όλα αυτά ήταν φτιαγμένα για την δική μου αναπαυτικότερη διαμονή, όμως εγώ δεν ενδιαφερόμουν τόσο  γι αυτήν. Όπως και να έχει, είναι 3-4 μέρες που περνάνε. Για το μωρό μου όμως, είναι οι πρώτες του ώρες στη ζωή. Οι πρώτες εμπειρίες του σ’αυτόν τον «τρομακτικό» κόσμο. Μετά από την ασφάλεια της κοιλιάς μου, εκεί που με νιώθει και με ακούει συνεχώς, βγαίνει σε έναν κόσμο με πολύ κουραστικό φως, που νιώθει να πεινάει, να κρυώνει, να πονά, εκεί που με χρειάζεται παραπάνω επειδή δεν καταλαβαίνει τι μπορεί να συμβαίνει, εκεί είπα κι εγώ, θα είμαι κοντά του, να με νιώθει εκεί και να αισθάνεται την ασφάλεια της μαμάς.

Και να που τελικά είχα δίκιο. Που μετά από καιρό, όλα όσα σκεφτόμουν, τα λένε και αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα από μένα. Εύχομαι σύντομα να υπάρχουν στην Ελλάδα περισσότερα μαιευτήρια φιλικά προς τα βρέφη. Ο σεβασμός μας να υπάρχει όχι μόνο στους μεγάλους που έχουν φωνή, αλλά και στα βρέφη που μπορεί να μην μιλούν, είναι όμως πολύ περισσότερο  σημαντικά από οποιονδήποτε μεγάλο και «τρανό»!

 

Πηγή:  http://www.childit.gr/v2/index.php/childitnews/387-anaxronistikes-fylakes-meseonikon-maieutirion

 

Ο θάλαμος νεογέννητων συνιστά μια αναχρονιστική φυλακή, ένα απαίσιο μέρος που θα έπρεπε να μην υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Ένα δωμάτιο για στοίβαγμα ευαίσθητων ανθρώπινων ψυχών.

Ένα από τα πιο λυπηρά, καταθλιπτικά, απάνθρωπα μέρη του κόσμου είναι η φυλακή για νεογέννητα σε μεσαιωνικά μαιευτήρια. Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα.

Ας παραμερίσουμε τα ωραία ρουχαλάκια με τα αρκουδάκια που ευχαριστούν τους συγγενείς και απομονώνουν το κακόμοιρο μικρό. Ας εξετάσουμε βαθύτερα αυτήν την μεσαιωνική πρακτική, που συνεχίζει κραταιά στα νοσοκομεία της χώρας μας.

Τα μωρά γεννιούνται. Κάποια δεν οσμίζονται καν τη μάνα τους για ώρες ή μέρες από την στιγμή της γέννησης. Μπαίνουν πλυμένα, ντυμένα και τυλιγμένα με κουβέρτα στο κουνάκι τους. Κάποιες φορές και δύο μαζί στο ίδιο κρεβατάκι, «προς εξοικονόμηση χώρου». Θα περάσουν εκεί το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων κρίσιμων ημερών της ζωής τους.

Θα κλαίνε για ώρα, με τη μαία να έρχεται καθυστερημένα ή καθόλου για να τα παρηγορήσει. Θα κλαίνε ομαδικά, γεμάτα άγχος το ένα από το κλάμα του άλλου. Θα είναι στερημένα από τις βασικές τους αισθήσεις για την ηλικία τους: χωρίς μπούσουλα από τις μυρωδιές της μαμάς, τις μόνες οικείες, από τη φωνή της. Θα είναι περιορισμένα σαν έναν μεγάλο άνθρωπο που του έκλεισαν τα μάτια. Θα τους λείπει το συνεχές άγγιγμα, το χάδι, η σωματική επαφή, οι χτύποι της καρδιάς της μάνας τους. Θα κλαίνε πεινασμένα περιμένοντας μάταια άμεση ανταπόκριση από το περιβάλλον τους, γιατί δεν έφτασε ακόμα η ώρα για τα τρίωρα ταΐσματα. Θα μαθαίνουν πώς να συνηθίζουν σε υποκατάστατα του αυθεντικού: πιπίλα και μπιμπερό αντί για θηλή της μαμάς. Σαν τον έφηβο που δε βρίσκει επαφή με την πραγματικότητα και καταφεύγει σε υποκατάστατά της ναρκωτικά. Κάποιες μαίες θα τα βάζουν πλαγιαστά και θα στερεώνουν ένα μπουκάλι στο στόμα τους, για να πιπιλίζουν αενάως τη δυστυχία τους, για να μουδιάζουν και να μη μπορούν να κλάψουν. Όλα θα ταΐζονται ταυτόχρονα, προς ευκολία της νοσοκόμας. Εκείνη ξέρει, η μαμά όχι. Το προσωπικό του μαιευτηρίου έχει την ευθύνη των πρώτων ημερών της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι η οικογένεια.

Σε μαιευτήρια του εξωτερικού τέτοια δωμάτια έχουν καταργηθεί προ πολλού. Όλα τα νεογέννητα απολαμβάνουν το αυτονόητο, την συνδιαμονή με τη μητέρα τους (rooming in). Από την πρώτη στιγμή η μητέρα μαθαίνει να αφουγκράζεται την ανάσα του παιδιού της. Το νιώθει πλάι της, διστακτική αρχικά στις κινήσεις της, έπειτα, με την ενθάρρυνση του προσωπικού, πιο σίγουρη για την αγκαλιά της. Μαθαίνει να διαβάζει τα σημάδια, τη γλώσσα του δικού της παιδιού. Χτίζει τον ισχυρό σύνδεσμο που θα διαρκέσει μια ζωή. Το rooming in εφαρμόζεται ως απαραίτητο κομμάτι μιας Φιλικής προς τα Βρέφη πολιτικής και ως μέτρο για την προάσπιση του μητρικού θηλασμού, σύμφωνα με τα Δέκα Βήματα της UNICEF για Φιλικά προς τα Βρέφη νοσοκομεία.

Γιατί, παρά τον καταιγισμό επιστημονικών δεδομένων που μιλούν για έκδηλη ζημιά, πολλά ελληνικά μαιευτήρια δεν αλλάζουν πολιτική; Ως ένα βαθμό γιατί οι επαγγελματίες υγείας δε γνωρίζουν τα καινούργια δεδομένα, πράγμα βέβαια δύσκολο αλλά όμως αληθινό! Κάποιοι έχουν μείνει σε μια παλιά ιατρική που βασίζεται στην παράδοση, όπως έκαναν μάγοι της φυλής στους προιστορικούς χρόνους. «Έτσι κάνουμε γιατί έτσι μάθαμε!». Αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή και δεν έχουν μάθει να λειτουργούν με βάση τις επιταγές των νεότερων επιστημονικών αποδείξεων. Από την άλλη μεριά, κάθε αλλαγή είναι δύσκολη. Οι διοικήσεις των μαιευτηρίων πρέπει να σχεδιάσουν καινούργιες πολιτικές, να βεβαιώσουν την εφαρμογή τους, να εκπαιδεύουν τακτικά το προσωπικό τους στα καινούργια δεδομένα. Ο θάλαμος νεογεννήτων συνιστά ευκολία για ένα ιδιωτικό μαιευτήριο. Απαιτεί λιγότερο προσωπικό και σχετικά ανεκπαίδευτο. Αντίθετα, χρειάζονται περισσότερες και έμπειρες μαίες ώστε να καθοδηγούν τη μητέρα που έχει το μωρό δίπλα της και προσπαθεί να το φροντίσει, να το θηλάσει για πρώτη φορά. Οι διοικήσεις των ιδιωτικών μαιευτηρίων θα κάνουν διστακτικά τέτοιες αλλαγές εάν δεν αναγκαστούν από την Πολιτεία.

Όσο λοιπόν εμείς πασχίζουμε να πετύχουμε το στοιχειώδες, να φέρουμε τα φυσιολογικά μωρά πίσω στη μητέρα τους, οι οικογένειες χωρών του δυτικού κόσμου απολαμβάνουν περιγεννητική φροντίδα που έχει προχωρήσει σε επίπεδο επόμενο από εκείνο του απλού rooming-in. Η επιστήμη σήμερα μάς δείχνει ότι το μωρό δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα στη μαμά του, ντυμένο στο κρεβατάκι του, αλλά γυμνό επάνω στη μαμά του – και στο μπαμπά του κάποιες στιγμές, αγκαλιά όσο γίνεται, από τη γέννηση. Αντί να περιορίζεται μέσα στην κούνια-κλουβί, το μωρό από τα πρώτα λεπτά οφελείται τα μέγιστα σε κάθε τομέα εάν βρεθεί σε συνεχή και άμεση σωματική επαφή, δέρμα με δέρμα με τους δικούς του. Επιπρόσθετα, οι περιορισμοί στην επαφή με τους γονείς σε χώρο και χρόνο είναι ακόμα περισσότερο επιζήμιοι σε άρρωστα μωρά και σε γεννήσεις με προβλήματα. Αν στη χώρα μας η παραμικρή παρεκτροπή από το φυσιολογικό για ένα νεογέννητο σημαίνει συχνά νομοτελειακά απομάκρυνση από τη μητέρα του και τοποθέτηση σε θερμοκοιτίδα, με τη μαμά να μην επιτρέπεται να το χαϊδέψει ούτε για μια στιγμή επί ημέρες, στο εξωτερικό και σε παρόμοια περιστατικά γιατροί και μαίες πασχίζουν να φέρουν το άρρωστο μωρό σε ακόμα πιο στενή επαφή με τη μητέρα του. Κάθε ιατρική παρέμβαση εκεί σε νεογέννητο δεν επιτρέπεται να απομονώνει το παιδί μακριά από τη μάνα του για περισσότερο από μία ώρα.

Προς το παρόν το –μερικό κι αυτό- rooming in αποτελεί προνόμιο ελάχιστων Ελληνίδων που πληρώνουν περισσότερα χρήματα ώστε να βρεθούν στο μαιευτήριο σε μονόκλινο δωμάτιο. Με αυτόν τον τρόπο η υγεία, κάτι που αφορά όλα τα παιδιά, εκφυλίζεται μέσα από κοινωνικοοικονομικές διακρίσεις και η σύγχρονη τάση να αποτελεί ο θηλασμός προνόμιο των ανώτερων τάξεων ενισχύεται. Η ψυχική υγεία ενός μωρού δε μπορεί να είναι προνόμιο πολυτελείας για οικογένειες που έχουν να πληρώσουν.

Το μωρό ανήκει στη μητέρα του. Έχει δικαίωμα να βρίσκεται κοντά – ακόμα καλύτερα, πάνω, αγκαλιά – στη μητέρα του. Ας το αφήσουμε γυμνό, σκεπασμένο μόνο από πάνω με μια κουβερτούλα, κοιλιά με κοιλιά στη μαμά του και ας δώσουμε την ευκαιρία στη φύση να κάνει τα υπόλοιπα.

Το κείμενο αυτό συνιστάται να διαβαστεί μετά την ανάγνωση των άρθρων «Η ψυχική υγεία των βρεφών» και «Η απόγνωση ενός μωρού»

Στέλιος Παπαβέντσης

Παιδίατρος MRCPCH DCH IBCLC

http://www.pediatros-thes.gr

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

15 responses »

  1. Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό άρθρο!

    Ακόμα με στοιχειώνει η εικόνα του μεσαιωνικού θαλάμου που κράτησαν την κόρη μου 24 ώρες σε δημόσιο μαιευτήριο της Αθήνας. Κάθε τρεις ώρες στο αυστηρό επισκεπτήριο, προσπαθούσα να τη θηλάσω καθισμένη καθισμένη κάτω από την αφίσα για την προαγωγή του μητρικού θηλασμού. Τί ειρωνεία: το μωρό ήταν ήδη ταϊσμένο με μπιμπερό και μια φορά έκανε εμετό όλο εκείνο το «γάλα» που της είχανε δώσει.

    Να καταργηθούν, να λήξει επιτέλους ο μεσαίωνας!

  2. Ακριβώς για όλους αυτούς τους λόγους γέννησα στο σπίτι … με την πίστη οτι όλα θα πάνε καλά!
    και πήγανε… με μουσικούλα, με κεράκια, με αστεία, με χάδια, με αγγαλιές και με πολύ πολύ αγάπη!!!
    Υ.Γ. Ευχαριστώ Πόπη! Ευχαριστώ Ειρήνη! Ευχαριστώ…!!!!

    • Μπραβο σου και ξανα μπραβο σου και συγχαρητήρια στην μαια και την Ντουλα να υποθεσω ή μαιες και οι δυο???

  3. Yes,its unbelieveable that a woman cant have her newborn with her and breastfeed right away after giving birth…
    And that in the clinic she cant have her baby with her during the night…
    I didnt know about this unfortunately but i threw away the bottle with the powder milk they insisted of bringing us and since they refused to let me have my baby all night i stayed awake as long as i possibly could keeping him with me and then under protests gave him to them for 3-4 hours.
    It bothered me very very much but for the rest everyhting was fantastic there. But im happy reading your story about the hospital . Unfotunately i have 2 girlfriends that has had the worst experiences you can ever think of in the hospital-from all point of views…
    So im happy it was all good there for you.

  4. Mirja, I was a bit dissapointed on a few things that happened during my labour, but apart from that, everything else was OK! Not perfect, but I was with my baby, so I could do whatever I wanted since I didn’t need them at all. If I had needed them for some reason, I don’t know if I would be able to say the same thing… 😉

  5. Κι εγώ μαζί σας! Γέννησα τις δυο γοργονίτσες μου στο Ελενα και τις είχα κοντά μου από την πρώτη στιγμή. Αν και δεν είχα τότε τη γνώση που έχω τώρα, ήξερα μέσα μου πως αυτό είναι το καλύτερο για το παιδί (και για όλους μας τελικά). Πάντα οι θάλαμοι με όλα τα νεογέννητα μαζί μού προκαλούσαν αποστροφή, γιατί ενδόμυχα ένιωθα το αυτονόητο: είναι τρομακτικό μόλις να έχεις βγει από τη ζεστή κοιλίτσα της μανούλας σου, όπου άκουγες τη φωνή και την καρδούλα της, και να είσαι μόνο στο πυρέξ μέσα στο άγνωστο!

    Εξαιρετικό post Λυδία, με πήγες πίσω λίγα χρόνια και μ΄άρεσε!
    http://newagemama.com

  6. Εγώ γέννησα την μπουμπού μου σε ιδιωτική κλινική στην Ρόδο
    ήμουν σε δίκλινο ουσιαστικά και ο άντρας μου κοιμόταν εκεί δίπλα μου!
    Ήμουν τυχερή γιατί δεν είχε άλλη κοπέλα μέσα!και το μωρό μου επέλεξα να είναι συνέχεια δίπλα μου!
    Δεν ξέρω αν ήμουν τυχερή επειδή έτυχα στην απαγόρευση των επισκεπτηρίων στα μαιευτήρια λόγω της γρίπης!
    Αλλά το ευχαριστήθηκα πολύ που είχα το μωρό μου συνέχεια δίπλα μου!

    • Aaah,im so happy to read your comment ! I hope they are slowly changing those things to the better also at the clinic.
      Im so happy you managed or were lucky to have it that way.
      I was also in a room for 2 by myself 1 night and 2 together with another mummy. But it was nice to have somebody to chat with.
      I was seperated for a few hours from my son , they just wouldnt let me have him all the night also and this was hard for me to accept.
      But im happy they lt you have yours all the time and who knows if we are
      lucky to have another baby a beautiful day and we go there again to the clinic then i will have it ALL my way : )) thats for sure !!

  7. Πράγματι το άρθρο είναι πολύ ωραίο και πολύ ενδιαφέρον! Ήθελα όμως απλά να ενημερώσω ότι υπάρχουν και στην Ελλάδα πλέον «baby friendly» μαιευτήρια όπου εφαρμόζεται το λεγόμενο rooming in. Εγώ γέννησα τον Ιούνιο του 2010 σε ένα από αυτά -δεν ξέρω αν επιτρέπεται να το αναφέρω- και έμεινα απολύτως ικανοποιημένη. Είχα το μωράκι μου συνέχεια δίπλα μου, το θήλαζα, το άλλαζα, το έπλενα, το αγκάλιαζα, το χάζευα συνέχεια!!! Έτσι για ενημέρωση…

    • Ευχαριστώ Μαριον! Εχω την εντυπωση πως το Ιασω εχει αρχισει τις προσπαθειες να γινει baby friendly και αν και ξεκινησε το rooming in, δεν ειναι μονο αυτο που κανει ενα μαιευτηριο baby friendly. Πρεπει αμεσως μετα την γεννα να το τοποθετησουν στην κοιλια της μαμας του (πριν το πληνουν κλπ), να μην κοψουν αμεσως τον λωρο και πολλα αλλα (ειναι μια λιστα πραγματων). Σιγα σιγα πιστευω πως θα γινει κι αυτο γιατι παει να γινει… μοδα! 😉
      Παντως τελεια δεν ειναι να το εχεις μαζι σου? Μεχρι να φυγεις απο το μαιευτηριο το εχεις μαθει 🙂

      • Ναι πράγματι είναι τέλεια!!!Εγώ γέννησα στο Μητέρα και γενικά εφάρμοσαν αυτά τα πράγματα που αναφέρεις αλλά θα μπορούσαν και καλύτερα! Το σημαντικό είναι πάντως και εμείς οι μαμάδες να ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ και να μην πηγαίνουμε σαν τα πρόβατα στη σφαγή! Μόνο έτσι θα αλλάξει η κατάσταση.
        Παρεπιπτόντως, διαβάζω το blog σου από όταν ο Παύλος μου ήταν περίπου 1 μήνα και πάντα ήθελα να σου γράψω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ. Εμένα με είχε βοηθήσει πολύ το άρθρο σου «Οι πρώτοι 2 μήνες είναι δύσκολοι» γιατί ζούσα ακριβώς την ίδια κατάσταση και ήμουν στα πρόθυρα κατάρρευσης…. Σε ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s