Πόσο?

Standard

 

 

 

Ένα παιδί γεννιέται! Και την στιγμή που γεννιέται, είναι αυτό που λένε tabula rasa. Λευκό πανί! Άγραφο. Αγνό. Δεν γνωρίζει τίποτα παρά μόνο την ασφάλεια που νιώθει κοντά στο σώμα της μητέρας του και τον φόβο μακριά της. Μπορεί να έχει και κρυμμένη στα κύτταρά του όλη τη σοφία του κόσμου, αυτό δεν το γνωρίζω… Πάντως από  τη γέννησή του και μετά, αρχίζει και παρατηρεί, κουνιέται, μαθαίνει να πιάνει, να σπρώχνει κάτι για να κουνηθεί. Κλωτσάει την κούνια του και το μόμπιλο από πάνω του αρχίζει και χορεύει… Μαθαίνει, μόνο του! Αν κάτσεις και παρατηρήσεις ένα μωρό, μόνο θαυμασμό μπορείς να νιώσεις. Προσπαθεί και ξαναπροσπαθεί ατελείωτες ώρες για να καταφέρει κάτι, και όταν τα καταφέρει μια φορά, δεν σταματά, δεν θέλει ούτε να κοιμηθεί, για να το κάνει και να το ξανακάνει, μέχρι να μπορεί να το επαναλάβει τέλεια, ΚΑΘΕ φορά!

Μετά, αρχίζουμε να του δείχνουμε κι  εμείς διάφορα. Του λέμε την ονομασία του κάθε αντικείμενου, του λέμε διάφορα. Πόσα όμως είναι αρκετά; Πόσα λίγα; Πόσα πολλά; Όταν το βλέπουμε να προσπαθεί να μάθει κάτι ή για παράδειγμα να σκαρφαλώσει, το βοηθάμε? Αρκεί το να είμαστε απλά από πίσω του σε περίπτωση που πέσει να πέσει στα χέρια μας; Του κρατάμε σταθερό το χεράκι για να καταφέρει να βάλει το κυβάκι μέσα από την τρυπίτσα; Αλλιώς τι; Θα το καταφέρει μετά από  3εις μέρες; Πολύ πιο αργά από όσο μας λέει το βιβλίο με τους πίνακες κατορθωμάτων των παιδιών;

Όταν αρχίσει τα πρώτα λογάκια; Του διορθώνουμε τον τρόπο που τα λέει; Όχι; Μέχρι πότε όχι; Ποτέ;

Όταν αρχίσει να γράφει; Του λέμε πως να γράψει πιο μικρά όμορφα γράμματα; Του λέμε ότι η γραμμούλα του Γ είναι προς τα δεξιά ή το αφήνουμε να το γράφει και προς τα αριστερά. Θα το μάθει, δε θα το μάθει κάποτε;

Όταν διακοσμεί μια τούρτα, του λέμε να βάλει και στην άλλη μεριά καραμελάκια ή το αφήνουμε να τα στιβάσει όλα σε μια γωνίτσα; Και ΟΚ, αυτά δεν είναι και τόσο σοβαρά…

Όταν αρχίσει να σπρώχνει το μικρό αδερφάκι του ή να το  ψιλοτσιμπά, λέμε κάτι ή κάνουμε τον Κινέζο;

Όταν μαλώνουν; Μπαίνουμε στη μέση ή πρέπει να τα βρούν μόνα τους; Αν πουν μια κακία, πώς τους λέμε οτι ήταν κακία; Ή τα αφήνουμε να φάνε απόρριψη γιατί ετσι θα μάθουν πώς μπορούν να συμπεριφέρονται στους άλλους για να είναι αρρεστοί; Και γιατί να είναι αρεστοί; Και αν δεν είναι ο εαυτός τους αρεστός; Πρέπει να τα μάθουμε να συμπεριφέρονται «κάπως» για να τα πάνε καλά με όλους;

Όταν ανεβαίνει στον πάγκο της κουζίνας και χορεύει; Γελάμε γιατί είναι αστείο ή λέμε «Αααααααα! Κατέβα κάτω γιατί θα πέσεις! Άσε που σε βλέπει και το αδερφάκι/ξαδερφάκι σου και θα θέλει να κάνει το ίδιο!!!»

Πως τα αποτρέπουμε από επικύνδυνες πράξεις; Με μικρές ή μεγάλες φοβέρες; (πχ, θα χτυπήσεις, θα πάμε στο νοσοκομείο, θα σκοτωθείς!).

 

 

Αν δεν λέγαμε τίποτα στα παιδιά, τί ηθική θα είχαν; Πόσα θα μάθαιναν; Πόσο αγνά θα έμεναν; Πόσο παραπάνω ο εαυτός τους; Μήπως τα βάζουμε σε καλούπια; Μήπως δεν γίνεται κι αλλιώς; Πραγματικά, δεν έχω βρεί απάντηση…

Πόσο κηδεμόνες πρέπει να είμαστε; Ποιός είναι ο ρόλος μας; Πόσο να τα καθοδηγούμε; Μήπως να τα αφήνουμε να μας καθοδηγούν κι αυτά; Πόσο να τα μαλώνουμε επειδή είναι παιδιά και πράττουν με αυτόν τον τρόπο; Πόσο να τα παρατηρούμε απλά; Πόσο να επαναλαμβανόμαστε και πόσο η δουλειά μας θα έπρεπε να είναι να τα αφήνουμε να μαθαίνουν ότι μπορούν μόνα τους, να τα βρίσκουν μόνα τους και να καταλαβαίνουν την ζωή μόνα τους; Σίγουρα κάποιος είναι ο ρόλος μας ως γονείς, αλλά πόσο; Μας παρατηρούν κι αυτά και μαθαίνουν ΚΑΙ από αυτό, ακόμα κι αν αυτά που τους λέμε είναι αντίθετα καμιά φορά από τις πράξεις μας.

Ναι, να τα προστατεύουμε. Αλλά πόσο; Να τους δείχνουμε, αλλά πόσο; Πώς θα ανακαλύψουν αν τους τα έχουμε δείξει και πει όλα; Πώς, πώς, πώς;  Και γιατί ο δικός μας τρόπος είναι καλύτερος στο κάτω κάτω; Και πόσα έχουν μάθει σωστά από αυτά που τους έχουμε πει εμείς, οι οποίοι μπορεί να είμαστε λάθος; Πείτε μου ότι τα σκέφτεστε κι εσείς αυτά και πως έχετε βρει και μια απάντηση να μου πείτε!!!

Και ακόμη λίγο αργότερα; Τους κλειδώνεις το ίντερνετ για να μην τους βρει κάποιος με άλλες ιδέες στο μυαλό τους ή για να μην δουν πράγματα που δεν πρέπει; Αφήνεις απλά το κομπιούτερ στο σαλόνι; Τους απαγορεύεις να βγουν έξω με φίλους που δεν εγκρίνεις; Δεν έχεις εμπιστοσύνη στο παιδί που μεγάλωσες; Ουφ! Απαντήσειιιιιιις!!!! Ξέρει κανείς; Και Πόσο δίκιο έχει;

Ο σύζυγός μου μου είχε πει ότι το να παρατηρείς ένα παιδί, ένα μωρό, είναι τόσο όμορφο. Όποιος δεν το κάνει, έχει χάσει τόσα πολλά! Μαθαίνεις παρατηρώντας τα, νιώθεις τόοοοσο περήφανος γι αυτά! Και έχει τόσο δίκιο!

Πόσο τελικά αφήνουμε τα παιδιά μας να αυτοδημιουργηθούν; Και κατά πόσο θα έπρεπε; Γίνεται; Και τέλος, πόσο με καταλαβαίνετε και πόσο έχω αρχίσει τις μεγάλες αμπελοφιλοσοφίες;

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

13 responses »

  1. ο μικρος μου ειναι 17μηνων , και εχει αρχισει τις διαολιες.. τι κανω? βασικα τον αφηνω , μαζευω τα πραγματικα εικινδυνα αντικημενα..και η αληθεια ειναι οτι γινεται ησυχος.. δεν θελουν αντασεις , θελουν σεβασμο , και αληθεια για να μεγαλοσουν , δεν πρεπει να νιωθουν οτι βαριγκομας ..»παλυ κακα εκανες?» «αντε να φας να τελειςνουμε» ι να σε ακουνε να λες» δεν μπορω αλλο με κουραζει τοσο πολυ».. και αλλα τετοια , που ακουω πολες φορες , τα νιωθουμε αλλα δεν πρεπει να τα μεταφερουμε..
    και εχω την αισθηση πως μαζι με αυτα μεγαλουμε και εμεις.. ετσι σε καθε ηλικια εχουμε οσες απαντησεισ χρειαζομαστε , φτανει να τις ακουσουμε.. και εννοω , το ενστικτο μας βασικα..
    εγω περιμενω να μου φερει ο χρονος τις λυσεις και παντα το κανει!..
    αλλα ειναι ακομα πολυ μικρουλης , δεν ξερω το μελλον πιο θα ειναι.. αλλα δεν μπορει να ειναι πολυ ασχημο.. ετσι δεν ειναι?

  2. Είμαι ψυχολόγος και μητέρα 2 κοριτσιών 6,5 και 5 ετών. Κατ’αρχήν να πω ότι τα παιδια δεν γεννιούνται tabula rasa!!! Έχουν γονίδια που τους έχουν κληροδοτηθεί από τους γονείς τους. Κανένας γονιός, λοιπόν, δεν καλείται να «χτίσει» χωρίς «θεμέλια». Αυτά προυπάρχουν της γέννησης και καλό είναι να τα λαμβάνουμε υπ’όψιν και τα τα σεβόμαστε!
    Τώρα σε ότι αφορά την ανησυχία για το πως προστατευουμε το παιδί μας, απάντηση μια σαφής και ασφαλής, νομίζω δεν υπάρχει. Ανάλογα τις περιστάσεις και τις ανάγκες, τα βιώματα και τον χαρακτήρα μας πράττουμε. Το ίδιο καλό είναι να μάθουμε και στα παιδιά μας! Τα παιδιά έχουν ανάγκη την καθοδήγησή μας, όπως έχουν ανάγκη και την αγάπη μας. Έχουν ανάγκη να τους δείχνουμε το δρόμο, τα όρια μέσα στα οποία όταν κινούνται είναι ασφαλη και προστατευμένα. Αν δεν το κάνουμε τ’αφήνουμε «ελευθερα» μέσα στο χάος των αμέτρητων επιλογών που ο ανθρώπινος κόσμος προσφέρει και αυτό εκτός απο κινδύνους, τα γεμίζει και ανασφάλεια!!!
    Μπορώ να πω κι άλλα, αλλά μάλλον το παράκανα!
    Με εκτίμηση,
    Αθηνά

    • Λίγα λόγια αλλά μεστά. Συμφωνώ μαζί σας πως καθοδήγηση συνδυασμένη με αγάπη είναι η σωστή «συνταγή». Η τάση σήμερα είναι να παραμελείται η καθοδήγηση που όμως είναι τόσο απαραίτητη για ισορροπημένη ανάπτυξη του παιδιού. Η ουσία του ρόλου του γονιού είναι να διδάξει με λόγια και παράδειγμα, να προστατέψει, να εμπνεύσει. Για να λειτουργήσει καλύτερα η καθοδήγηση πιστεύω πως χρειάζεται, εκτός απ’ την αγάπη, και η ενημέρωση. Ίσως να πελαγώνουν οι γονείς μέσα στα τόσα που κυκλοφορούν, αλλά ανάλογα με τη μόρφωσή τους και το φιλτράρισμα και την αξιολόγηση των πηγών όλο και κάτι καλό θα μάθουν και όλο και κάτι καλύτερο θα μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους.

  3. Λυδία νομίζω πως δεν υπάρχει γονιός που να μην τα σκέφτεται αυτά σε καθημερινή βάση. Ολοι θέλουμε τα παιδιά μας να είναι τέλεια σε όλα. Να είναι τα πιο έξυπνα, τα πιο αγαπητά τα πιο πιο πιο ……
    Νομίζω πως πρέπει να υπάρχει πάντα ένα μέτρο, ένα όριο. Εσύ θα πεις στο παιδί σου πως προσέχουμε όταν περνάμε το δρόμο, δεν κολυμπάμε όταν έχουμε φάει, δεν βάζουμε αντικείμενα στο στόμα! Εσύ θα του πεις πως δεν κοροϊδεύουμε ένα παιδάκι όταν είναι διαφορετικό, δεν χτυπάμε, δεν σπάμε τα παιχνίδια του φίλου μας. Εσύ θα του πεις πως ζητάμε κάτι ευγενικά, δεν κλαίμε σπαρακτικά όταν μας λένε «οχι» σε κάτι, δεν κλέβουμε. Σε ορισμένες περιπτώσεις το αφήνεις να πάθει για να μάθει, το αφήνεις να πειραματιστεί, να δοκιμάσει και ….. να αποτύχει αλλά όχι όταν απειλείται η σωματική του ακεραιότητα. Το αφήνεις να τα βγάλει πέρα μόνο του όταν το ζορίζουν τα άλλα παιδάκια αλλά δεν θα αφήσεις και τα άλλα παιδιά να το βασανίζουν. Τα παιδιά δοκιμάζουν τα δικά μας όρια αλλά κατά βάθος γνωρίζουν πολύ καλά τα δικά τους!!!!!! Ενα μέτρο χρειάζεται σε όλα. Ουτε τεράστια πίεση από την πλευρά μας να τα καταφέρουν όλα, ούτε όμως και τεράστια αδιαφορία! Το παιδί δεν το αφήνεις στην μοίρα του αλλά δεν το βάζεις και σε γυάλα! Οταν σου ζητήσει την βοήθειά σου του δείχνεις πως είσαι εκεί κοντά του, του δείχνεις πως πιστεύεις στις δυνάμεις του αλλά δεν θα του επιτρέψεις να γίνει ένας άνθρωπος κακομαθημένος που δεν σέβεται τους υπόλοιπους! Ναι, το παιδί μας είναι το κέντρο του δικού μας κόσμου, αλλά όχι όλου του κόσμου! Τώρα πως το καταφέρνεις όοοοολο αυτό, είναι ένα άλλο θέμα!!!!!!! Πολλά φιλάκια!

  4. Πάλι μες στο μυαλό μου είσαι! Κάθε μέρα δεκάδες ερωτήσεις και δεκάδες απαντήσεις. Έχω κι εγώ ένα 18μηνο αγοράκι και ανακαλύπτω πάλι τον κόσμο μέσα από τα μάτια του!
    Πολλές φορές παίζει το trial and error, δοκιμάζεις και βλέπεις…
    Το βασικότερο όμως είναι το Ναι να είναι Ναι και το Όχι, Όχι. Όχι επειδή τσιρίζει και δεν αντέχω του δίνω τελικά το επικύνδυνο ανηχτίρι! -στάνταρ θέμα με τη γιαγιά…
    Όχι φωνές, αρνητικοί προσωπικοί χαρακτηρισμοί – είσαι αδέξιος, απρόσεκτος, κακό παιδί, κακόφαγο…-, όχι φωνές, ηρεμία στις κινήσεις-όσο γίνεται…- όχι φωνές, υπομονή να το κάνει όπως αυτός θέλει πρώτα κι ας κάνει λάθος, όχι φωνές, όταν του αρέσει να παίζει με κάτι-π.χ. λακούβες με νερό- φροντίζω κάποια στιγμή τουλάχιστον να του βάλω γαλότσες και να τον αφήσω να το βαρεθεί!, του εξηγώ πάντα γιατί δεν θέλω να κάνει κάτι και προπάντων ΟΧΙ ΦΩΝΕΣ!
    το λέω και για να τακούω γιατί πολλές φορές η ένταση ανεβαίνει ανοικιοθελώς…Ειδικά όταν τα υπέροχα 8,5 δοντάκια του βυθίζονται απροειδοποίητα στο κρεας μου!!!
    Τώρα για τα χαστουκάκια που έχει αρχίσει να μοιράζει αδιακρίτως δεξιά κ αριστερά προσπαθώ να μην γελάω και να του πώ ότι Δεν χτυπάμε άλλους ανθρώπους παρα μόνο Απαλά….
    Αυτά και άλλα, και άλλα, και άλλα και ξανα μανά περισσότερα!!!!
    Καλή συνέχεια γιατί το ταξίδι είναι υπέροχο!!!!

  5. Να προσθέσω επίσης, πάντα πριν και μετά, η αγκαλιά. Πάντα. Μέσα στην αγκαλιά του λέω ότι πρέπει να βγώ λίγο τώρα αλλά θα γυρίσω γρήγορα, κι ας κλαίει και χτυπιέται όταν κλείνω την πόρτα, δεν ξαναγυρίζω γιατί ξέρει…
    Αγκαλιά θα τον προειδοποιήσω ότι μπροστά έχει σκαλοπάτι και θα πέσει αν δεν ζητήσει την βοηθειά μου, και δεν το πλησιάζει.
    Αγκαλιά θα τον πάρω κι αφού τον μαλώσω και αφού τσιρίξει λίγο- και γρατζουνίσει λίγο ενίοτε… -θα μ’ αγκαλιάσει κιαυτός.
    Αγκαλιά θα τον πάρω αφού τον αφήσω λίγο να χτυπιέται μόνος του στο πάτωμα γιατί έπαθε κρίση οργή που δεν τον άφησα να κάνει κάτι και θα του πω ότι όλα είναι καλά και τον αγαπώ πολύ αλλά δεν πρέπει να κάνει υστερίες και τελικά…μου χαμογελά!
    Κατα τα άλλα, ναι, τον επιρρεάζω πιστεύω πολύ στις εικόνες που έχει για τον κόσμο. Αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει ο γονιός, καλώς ή κακώς. Αυτή είναι η ευθύνη. Μαθαίνεις στο παιδί σου τον κόσμο που εσύ έχεις εκτιμήσει και καταλάβει και το προετοιμάζεις για την επιβίωσή του μέσα σε αυτόν. Και αυτή είναι και η υποχρέωση. Τα αποτελέσματα μόνο ο χρόνος θα δείξει. Η αγάπη και ο σεβασμός στη προσωπικότητα και στα θέλω είναι τα εργαλεία. Η μέθοδος μπορεί να αλλάζει…
    Συγνώμη για την πολυλογία…

  6. Λυδια οταν βρεις την απαντηση θελω να τη μοιραστεις μαζι μας…Προσωπικα τους λεω πολλα μη…Προσπαθω τουλαχιστον να μην χειραγωγεισω τα συναισθηματα τους…Τους αφηνω να αγαπανε και να απεχθανονται χωρις περιορισμους…

  7. ΠΟΛΥ ΕΥΣΤΟΧΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ.ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΛΑ.ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ!ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΣΟΥΠΕΡ ΓΥΝΑΙΚΑ.ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΦΟΡΤΩΘΗΚΕ ΠΟΛΥ ΒΑΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΟΥ,ΚΑΤΙ ΜΕΝΕΙ ΠΙΣΩ.ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΕΓΩ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΠΕΡΝΑΩ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΥ ΒΑΖΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!ΟΧΙ ΦΩΝΕΣ.ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ,ΝΟΥΘΕΣΙΑ ΚΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ!ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΡΟΛΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΙΑ ΠΡΟΒΑ!!

  8. Για μενα υπαρχουν πραγματα που μπορεις να σκευτεις απο πριν πως θα αντιδρασεις και αλλα που αντιδρας και σκευτεσε μετα… Μεγαλωσα σε ενα σπιτι προστατευμενη απ την κακια των εξω, ενα μικρο παραδισο, οπου οι καυγαδες μεταξυ των γονιων μου γινονταν κρυφα απο μενα. Αποτελεσμα σε μενα? μονιμη ανησιχια για τη μανα μου (καταλαβενουν τα παντα τα μωρα, οσο κι αν νομιζουμε οτι κρυβομαστε), εδινα σεβασμο και δεν τον απαιτουσα (ηξερα οτι των αξιζω) με τεραστιες απογοητευσεις απο αυτο και ΠΟΛΥ πονο.
    Αποτελεσμα… η κορη μου μας βλεπει να μαλωνουμε και να απαιτουμε ο ενας τον σεβασμο του αλλου, οποτε μες τα νευρα ενας ξεφευγει ΘΕΛΩ να ξερει οτι υπαρχει και αυτο στη ζωη! Ο πριγκιπας ειναι και βατραχος! Τωρα αγαπαει τον πατερα της πιο πολυ απο οτι εχω αγαπισει τον δικο μου, με τα ελατωματα του και τα δικα μου!
    Καθε τι που τους μαθενουμε και τα επιρεαζουμε εχει σχεση με τις δικιες μας εμπιριες και ΚΑΜΙΑ σχολη και τροπος σκεψης δεν πρεπει να μας κανει να νιωθουμε ασχημα! Πρεπει να ψαχνουμε το καθε τι που κανουμε, για να περνουμε ιδεες για το τι ειναι καλυτερο για τα παιδια μας και μετα να κρινουμε και να αλλαζουμε! Τελειες δεν θα γινουμε ΠΟΤΕ! Απλα με ψαξιμο μπορουμε να γινουμε οσο καλυτερες γινεται. Ολες ειμαστε διαφορετικες! το τελειο ειναι διαφορετικο για καθε μια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s