Κλατάρουν οι μαμάδες ορέ???

Standard

ΝΑΙ! Ή έστω, φτάνουν στα όρια που στο τσακ γλυτώνουν το κλατάρισμα! Και αυτές εδώ τις μέρες φίλες μου, νιώθω πως εκεί βρίσκομαι. Στα όρια! Αυτό που στο άσχετο νιώθεις το αίμα να σου ανεβαίνει στο κεφάλι και να θες να φωνάξεις ή να βάλεις τα κλάματα, να αφήσεις τον εαυτό σου να σε λυπηθεί για λίγο ρε παιδί μου. Λίγο, γιατί δεν έχεις χρόνο, ούτε θα σε καταλάβει και κανείς κι αν σε δει και πάει να σε πείσει πως δεν έχεις λόγο να νιώθεις έτσι, θα… τον πλακώσεις στις σφαλιάρες!!!

Δεν μου συμβαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από άλλες μέρες. Ασχολούμαι με τα μωρά μου, ένα νέο φιλανθρωπικό event που κάνουμε εδώ στη Ρόδο πολλές μαμάδες μαζί, τις κεραλοιφές μου, οι μέρες έχουν αρχίσει και ζεσταίνουν και σε λίγο θα αρχίσουμε τα μπανάκια, η μικρή βγάζει δόντια και γκρινιάζει, ο μικρός πάει τρεις φορές την εβδομάδα στον παιδικό και άλλες τρεις μένει σπίτι άρρωστος και μετά κολλάει και η μικρή, ο καλός μου έχει ξεσκιστεί στην δουλειά και έρχεται αργά, κλπ, κλπ! Όλο τον χρόνο αυτό βέβαια. Δεν είναι κάτι νέο… Απλά, δεν είμαι σούπερ μαμά, δεν είμαι, δεν θα γίνω ποτέ!

Έχω από επιλογή μείνει σπίτι να μεγαλώσω τα μικρά μου. Ναι το γνωρίζω οτι είναι επιλογή μου και δεν θα μπορούσα ποτέ να επιλέξω κάτι διαφορετικό. Στην σκέψη οτι κάποιος άλλος θα έβλεπε πολύ πιθανόν τα «πρώτα» τους, θα ήξερε καλύτερα τα χούγια τους ή θα τα μάθαινε πράγματα που θα ήθελα εγώ να τους μάθω, με τρελαίνει. Επέλεξα μαζί με τον σύζυγό μου να τα μεγαλώσω εγώ, τουλάχιστον μέχρι να πάνε σχολείο. Μετά βλέπουμε…

Επέλεξα επίσης να θηλάσω τα μικρά μου. Όσο πάει!

Δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικά, απλά… Κάποιες φορές, οι επιλογές αυτές βαραίνουν τους ώμους μιας μαμάς. Το γεγονός οτι μπορεί να μην φύγω από το  σπίτι για 1-2 εβδομάδες σερί (δηλαδή ούτε στο σούπερ μάρκετ, ετσι?), είναι κάτι που με έχει τσακίσει φέτος. Το γεγονός οτι έχω από τότε που γέννησα την Ναταλία (16 μηνών) να πάω με τον Μάκη μόνη μου κάπου, εκτός από την προηγούμενη επέτειο του γάμου μας (πέρσι τον Ιούνη), το γεγονός οτι ΜΟΝΟ εγώ μπορώ να κοιμίσω την μικρή το βράδυ και να την ξανακοιμίσω αν ξυπνήσει, ή ότι μόνο εγώ καταφέρνω να την ταΐσω, κλπ, κλπ, είναι βάρος ώρες ώρες. Όπως και το γεγονός ότι είμαι πάντα με ένα μικρό μαζί μου και αν κάποιος από τους δικούς μου πάρει ένα από τα δύο για να με ξεκουράσει, αυτό είναι το παιδί που θα με ξεκούραζε αν μέναμε οι δυο μας (ο Γιώργος μου με τον οποίο τα λέμε, γελάμε, κάνουμε παρέα αφού έχει μεγαλώσει πια). Η Ναταλία είναι σε δύσκολη φάση για να την κρατάει κάποιος άλλος…

27 Απριλίου είχα γενέθλια και ο πατέρας μου, μου έκανε την ευγενική χορηγία για ένα μασάζ. ΔΕΝ έχω βρει χρόνο να πάω να κάτσω να μου κάνουν το μασάζ!!! Και πόσο πολύ το χρειάζομαι!!! Δεν θα πω ότι εδώ και πόσο καιρό θέλω να πάω στον οδοντογιατρό, ότι δεν έχω καταφέρει να πάω στον γυναικολόγο από τότε που γέννησα, θα ήθελα να κάνω έναν καθαρισμού προσώπου και έχω αγοράσει κουπόνια για ένα πεντικιούρ από κάτι ειδικά ψαράκια, αλλά μαντέψτε… Δεν έχω χρόνο για μένα!

Σας έχω πει οτι δεν έχω ζωγραφίσει από τότε που γέννησα τον Γιώργο? Πως να αφήσω όλα τα πράγματα για μισό λεπτάκι και να μην γίνει χαμός? Πως να κάτσω να ασχολήθω για 3-4 ώρες χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από το έργο μου?

Να διαβάσω βιβλίο? Το έχω ξεχάσει το άθλημα!!! Η πλάκα είναι οτι συνεχίζω να αγοράζω, με την ελπίδα πως…

Για ποιον λόγο είμαι η ΜΟΝΗ που μπορώ να τα βγάλω πέρα και με τα  δύο παιδιά? Πάω για δουλειά (part time διακοσμήτρια γαρ), και αν αργήσω, αρχίζουν τα τηλέφωνα! Κανονίζω τα ραντεβού μου αναλόγως με την ώρα που κοιμίζω την μικρή και σχεδόν τις περισσότερες φορές η ζουζούνα -λές και το ξέρει- δεν κοιμάται στην ώρα της!

Και αφού τελικά πήρα χαμπάρι οτι δεν είμαι και πολύ καλή νοικοκυρά, αποφάσισα να έχω και το σπίτι συμμαζεμένο, την στιγμή που τα παιδιά είναι παιδιά και για να είναι τζιτζί το σπίτι, πρέπει απλούστατα να κάνω την Παναγιωταρά! Κι όμως, γιατί ακόμη δεν νιώθω καλή σύζυγος?

Η μητέρα μου είναι άρρωστη δυο εβδομάδες τώρα. Μόνο ένα φαϊ μπορώ να της πάρω όταν έχω κάτι που θέλει να φάει, αλλιώς… και σαν κόρη βαίνω στην αποτυχία…

Η φωνή μου σαν να έχει ανεβάσει ντεσιμπέλ. Με ακούω αυτές τις μέρες και θέλω να μου βάλω τις φωνές. Να μην είμαι αυστηρή στον Γιώργο! Πόσες φορές το έχω πει? Αλλά, εκείιιι! Να το πάλι το αίμα που ανεβαίνει στο κεφάλι και αν δεν είχα ορκιστεί να μην δώσω ούτε σφαλιάρα στα παιδιά μου, το χέρι θα έφευγε σίγουρα, έστω και για μια «απαλή» στον ποπό του!!! Και γιατί το σκέφτομαι καν? Και το άλλο? Αφού κοιμίσω την μικρή το μεσημέρι και παίξω λίγο με τον Γιώργο, κάθομαι στο κομπιούτερ με ένα φλυτζάνι καφέ που επιτέλους θα πιώ ολόκληρο. Και ο Γιώργος? Κάθεται κι αυτός στο κομπιούτερ του ή βλέπει βίντεο! Ορίστε! Ούτε το καλή μαμά δεν έχω για να παρηγοριέμαι!

Υποσχέθηκα να μην κάθομαι στο κομπιούτερ παρά το πρωί να τσεκάρω μέηλ και το βράδυ αφού κοιμηθούν τα παιδιά. Τα κομπιούτερ θα φύγουν από το σαλόνι ή από το τραπεζάκι και την εύκολη πρόσβαση! Αν με βλέπει έτσι το παιδί, εννοείται πως θα κάθεται κι αυτός και θα κολλάει! Τέλος, κι ας με χαλαρώνει!!!

Σήμερα, έλεγε η μητέρα μου στον Γιώργο πως όταν γίνει καλά επιτέλους, θα τον πάρει μια ολόκληρη μέρα να κάνουν βόλτες, να τα πούνε, να φάνε μαζί, να παίξουν στην θάλασσα. Και δεν χαιρόμουν! Ζήλευαααα! Ζήλευαααα! Έσκαγα από τη ζήλια μου βασικά, γιατί εμένα πότε θα μου πει κάποιος να μου κρατήσει λίγο την Ναταλία να πάρω τον γιο μου μόνη μου με τις ώρες και να μην ανησυχώ για τίποτα? Πότε θα μου πει κάποιος οτι θα τα κρατήσει και τα ΔΥΟ (ναι γιατί? εγώ πως το κάνω?) για να πάω να κάνω ψώνια? Για να πάω να πιω καφέ με την κολλητή μου? Δίχως να μου πουν σε 2 ώρες να είμαι πίσω!

Η μόνη ώρα μόνη μου, είναι όταν γυρίζω σπίτι με το αυτοκίνητο αφού έχω πάρει τον Γιώργο στον παιδικό ή πηγαίνοντας να τον πάρω (όταν το κάνω αυτό μόνη μου γιατί μερικές μέρες το κάνω μαζί με την μικρή)! Βάζω στο φουλ την μουσική και τραγουδάω μόνη μου. Βγάζω πολύ ένταση, αλλά τι να σου κάνει ένα 15λεπτο?

Πραγματικά, νομίζω πως ο πιο όμορφος ρόλος που είχα ποτέ στη ζωή μου, είναι αυτός της μαμάς! Αλήθεια! Το πιο όμορφο πράγμα είναι να βλέπω τα παιδιά μου και να τα αγκαλιάζω και μην αρχίσω να λέω τώρα γι αυτά γιατί δεν θα τελειώσει αυτό το πόστ ποτέ. Απλά, μια δυο φορές τον χρόνο, ανάβει το φωτάκι της βενζίνης μου! Και όλα υπολειτουργούν και νιώθω ότι δεν θα φτάσω στο βενζινάδικο πριν σβήσει το αυτοκίνητο! Και φωνάζω για βοήθεια, αλλά σαν να μην φωνάζω και πολύ δυνατά… Είναι εκεί που με φαντάζομαι να μαζεύω μερικά ρουχαλάκια και να πηγαίνω να μείνω σε ένα μέρος άλλο χωρίς να πω σε κανέναν τίποτα! Φλαααααπ!!! Αυτο-χαστούκι γιατί τι  μάνα είμαι να θέλω να αφήσω τα παιδιά μου και να εξαφανιστώ??? Και μετά, βρίσκω τους εσωτερικούς μηχανισμούς και επανέρχομαι. Δεν ξέρω αν με παίρνει κανείς στα σοβαρά ή αν λένε από μέσα τους «ΟΚ, άρχισε πάλι… Υπομονή, λίγες μέρες τουμπεκί και θα της περάσει!». Πρέπει όμως να αρχίσουν να μας παίρνουν στα σοβαρά (είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι μόνη, σωστά?)! Δεν είμαστε σούπερ μαμάδες! Μπορεί να μοιάζουμε πολλές φορές, αλλά δεν είμαστε! Χρειαζόμαστε βοήθεια και ηθική συμπαράσταση! Χρειαζόμαστε να νιώθουμε ότι είμαστε ακόμη ο εαυτός μας και να κάνουμε πράγματα και για μας που και που! Προσοχήηηη! Κλατάρουν ΚΑΙ οι μαμάδες, ορέ! Και αν κλατάρει μια μαμά τελείως, εκεί θα πείτε την μαμά… μαμάκα!!!

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

37 responses »

  1. Σαν να κατέγραψες ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που νιώθω κι εγώ τις τελευταίες μέρες: έχω δίδυμα αγοράκια που κλείνουν τα 2 την επόμενη εβδομάδα, κάνω μαθήματα 4 ώρες κάθε απόγευμα και όλη την υπόλοιπη μέρα κάνω τη μαμά. . . Αυτή την εβδομάδα υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα κανονίσω να πάω: – γυναικολόγο – οδοντίατρο – δερματολόγο !!!!! Για να δούμε….

    • Λήδα, με δίδυμα αγοράκια σχεδόν 2 χρονών, αν καταφέρεις να πας σε όλα αυτά μέσα στην εβδομάδα, θα σε προσκυνήσω!!!! 🙂

  2. Καλά έχω πεθάνει στο γέλιο!!!
    Πολύ καλό το post σου!
    Έχω περάσει μία από τα ίδια. Κάπως αρχίζω και στρώνω τελευταία.
    Επειδή σε παρακολουθώ σχετικά, μία συμβουλή έχω μόνο να σου δώσω.
    Προσπάθησε να μην είσαι τέλεια σε όλα.
    και ας μη φάνε όλο το φαγητό τους
    και ας μη φάνε μία μέρα φρούτο
    και ας μη κάνουν κάθε μέρα μπάνιο
    και ας αργήσεις μία μέρα να γυρίσεις από τη δουλειά
    ….
    και πάρε λίγο χρόνο να χαλαρώσεις και να απενεχοποιηθείς
    μία λιγότερο τέλεια μαμά, είναι πολλές φορές καλύτερη από την ΤΕΛΕΙΑ μαμά!

    Πρόσφατα είχα μπει σε μία ομάδα ψυχανάλυσης και παρακολούθησα ένα κύκλο συναντήσεων για νέες μαμάδες. Ρίξε μια ματιά εδώ:
    http://www.womenspace.gr/
    μου έκανε καλό…
    Βέβαια είναι μία διαδικασία που κρατάει αλλά αξίζει.
    Δες αν έχετε κάτι αντίστοιχο στη Ρόδο.
    Άντε και καλό μας κουράγιο… πόσα χρόνια θέλουν ακόμη να μεγαλώσουν;
    Δοκίμασε το «βάλαμε φωτιά στα φρένα» όταν οδηγάς μόνη, είναι καλό για ξεσπάσματα…
    και μετά βάλε τον ακροβάτη από τους Χαϊνηδες… άλλη ομορφιά… και μεις κατά κάποιο τρόπο ακροβάτες είμαστε.
    Λοιπόν σε φιλώ…
    Εβίτα

    • Εβίτα ωραία τραγουδάκια μου έβαλες να ακούσω. Εγώ τα έδινα όλα στο «σ’όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!!!» και μετα ακούγεται η φωνή του Γιώργου από πίσω. Μαμάααα, το δε θα μπορέσουμε για τους άλλους???? 😆

      Λοιπόν τέλεια??? Χαχαχαχα! Πάνε αυτα! Έχω μια εβδομάδα που λέω στον κόσμο, βοηθίστε λίγο, άστε μια 10 λεπτά ΜΟΝΗ μου γιατι προβλέπεται να τα πάιζω! Κάνω κάτι άθλια φαγητά (πατατοσαλάτα, σάντουιτς με τυρί και ντομάτα μόνο, άντε και κανενα φαγόπυρο ηια τα παιδιά να μην με φάνε και οι τύψεις. Η Ναταλια για να καταλαβεις, τρωει μονη της! Τα κανει χαλια ολα, αλλα δεν γινεται να την ταιζω καθε γευμα! Δεν μπορώ να βγάλω από πάνω μου την καμένη μπαταρία αυτή τη φορά τόσο εύκολα… Ίσως φταίει και η αυπνία την οποία αν και με θηλασμούς, δεν την έχω ζήσει. Η μικρή με έχει ξετινάξει γιατί έχει βήχα ΚΑΙ βγάζει δόντια. Οπότε όταν μπορεί να κοιμηθεί από τα δόντια, την πιάνει βήχας, όταν σταματάει ο βήχας, έχει την υπερένταση των δοντιών! Α! Και για να βρεις λιγο χρόνο να χαλαρωσεις, εχω την εντυπωση πως πρεπει και καποιος να αναλαβει και σ’αυτη την φάση όλοι την εχουν καταβρει με τον Κινεζο! 😉

  3. Αχ βρε κορίτσια! Τελικά μάλλον όλες τα ίδια έχουμε!
    Είναι φορές που σκέφτομαι ότι θα ήθελα να ήμουν στην άγνοια που θέλουν να μας έχουν, να μην ξέρω για την υγιεινή διατροφή, για τα οφέλη του θηλασμού, να μην ψάχνομαι τόσο πολύ με όλα…..να είμαι ένα άβουλο ον που απλά αντιγράφει αυτά που του λένε να κάνει! Θα ήμουν σίγουρα πιο ήσυχη και πιο ελεύθερη!
    Από την άλλη όμως όταν σκέφτομαι πως έστω και στον ελάχιστο βαθμό θα έχω βοηθήσει το παιδάκι μου να μεγαλώσει κάπως καλύτερα (σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα που για κάποιον άλλο μπορεί να μην είναι ότι καλύτερο), λέω ευτυχώς που τα ψάχνω τόσο πολύ τα πράγματα…
    Τον τελευταιο χρόνο, βέβαια, έχοντας περάσει για πολλοστή φορά την κρίση που περιγράφεις φορτωσα πολλά στον κόκορα και αποφάσισα ότι θα κάνω πράγματα και για μένα, ακόμη και αν αυτό έχει να κάνει με δουλειά.
    Αγωνιστικούς χαιρετισμούς λοιπόν! Κρίση είναι και θα περάσει! Κλατάρει η μάνα μόνο για λίγο όμως και ξανά προς τη δόξα τραβά!! 🙂

  4. Ναι …. αυτό το έργο το έχω ξαναδει… Θυμάσει που έλεγα για τα δύο παιδιά, έτσι; Βρίσκω τις συμβουλές της Εβίτας σωστές, είναι ο δρόμος για να αποφύγεις το τρελάδικο! Δεν φταις εσύ, δεν έχεις πρόβλημα σαν μάνα, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ, σκέτη παράνοια! Το καλοκαιράκι έρχεται, όλα θα είναι πιο εύκολα, χωρίς τις ιώσεις του παιδικού (η Άννα πήγε νήπιο φέτος πρώτη φορά, χτες ακόμα τελείωσε ένα μπουκάλι αντιβίωση %^&%^Ε$#$@@@$…) Μετ α από λίγο καιρό, θα προσπαθείς να τα πάρεις αγκαλιά και αυτά θα σου λένε «Άσε μας ρε μάνα, πάμε για καφέ!»

    • Ρε συ popelix φετος μας ισοπεδωσαν οι ιωσεις! Τι ηταν αυτο??? Και ναι, παιρνανε τα χρόνια γρηγορα και τα θυμασαι με νοσταλγια. Μερικες φασεις ομως, σαν να ειναι here to stay!!! 🙂

  5. mama LYDIA prospathise na breis ligo xrono gia sena giati an esy den eisai kala den tha einai kanenas
    ki emena o antras mou ergazetai polles wres kai leipei oloi mera apo to spiti
    h mia giagia mas einai makrya kai h allh …. as to kalytera
    na nai kala o antras mou pou estw kai stis deka to brady gia na kanw ena mpanio tha koimhsei to mwro
    sabbato ergazetai kai meta trexoume gia pswnia sto souper
    mono thn kyriakh kati ginetai
    alla panta me thn bohtheia tou

    kourazetai ki aytos alla etsi einai

    ta paideia einai kai twn dyo oxi mono ths mamas :)))
    sou eyxomai mallon pio swsto einai na pw mas eyxomai (s oles tis mamades)
    ygeia kai upomonh

  6. Ειρηνη μου, έχεις απόλυτο δίκιο! Ξέρεις τι? Είμαι κι εγώ λίγο ούφο! Έχουμε ένα Σαββατοκύριακο όλη η οικογενεια μαζί και μου φαίνεται «κάπως» εγώ να την κάνω κάπου μόνη μου αντί να πάμε κάπου μαζί. Μια φορά στις τόσες όμως ίσως να έπρεπε να κοιμίζω την μικρή μεσημεριάτικα και να την κανω με ελαφριά πηδηματάκια αφήνοντας τον μπαμπά με τα δύο… Το επόμενο ερώτημα τώρα: Τι να πρωτοκάνω? χεχεχε 🙂

    • PISTEYW OTI OLES OI MAMADES EXOUME TO SHNDROMO OTI OI ALLOI DEN THA TA KANOUN TOSO SWSTA OSO EMEIS
      KYRIWS OI ANTRES MAS
      ALLA TOUS AKSIZEI MIA EYKAIRIA
      ARKEI NA THELOUN NA PROSPATHISOUN 🙂

      • A KAI KSEXASA NA SOU PW
        RWTAS TI NA PRWTOKANEIS?
        EGW SOU PROTHNW NA KSEKOURASTEIS ESENA EXOUN ANAGKH TA MIKRA OXI THN KATHARIOTHTA
        OSO MPOREIS DEN THA PETHANOUME KI OLAS 🙂

  7. Ποσο σε νιωθωωωωωωωωωωωωωωω! (κατά το «πόσο σε θέλωωωωωωωωωωω» (!!!!). Στο σπίτι μας αυτή την εποχή κυκλοφορούν: Ρούχα χειμωνιάτικα πλυμένα και ασιδέρωτα. Ρούχα καλοκαιρινά σε σάκους. Κασκόλ και σκουφιά που δεν έχω προλάβει να πλύνω! Μαγιώ και καπέλα! Βιβλία, παραμύθια, μαρκαδόροι, πλαστελίνες barbie και playmobil! Και εγώ στη μέση να σκέφτομαι πως έχω παραμελησει τελείως τον άντρα μου (μα τελείως!!!), ο Βαγγέλης και η Αθηνά μου μιλάνε και εγώ σκέφτομαι πως πρέπει να σιδερώσω, μαγειρέψω, πληρώσω λογαριασμούς, σκέφτομαι πως έχω κουράσει πάρα πολυ τους γονείς μου και ψάχνω να βρω τρόπους να τους ξαλαφρώσω, έχω χαθεί με τα αδέρφια μου γιατί θυμάμαι να τους τηλεφωνήσω στις 11.30 το βράδυ …. Και νιώθω τόσο μα τόσο κουρασμένη…. Εχω και τα νεύρα μου γιατί νιώθω βλάκας που πηγαίνω στο γραφείο και έχω τρεις μήνες απλήρωτη… Οσο για τον γυναικολόγο….. άσε! Εχω να πάω 4 χρόνια (!!!). Υπομονή, η εποχή είναι δύσκολη από κάθε πλευρά, αλλαααααααα, θα πάρω τα πάνω μου!
    Υ.Γ. αυτή η άτιμη η νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι, την πιο κρίσιμη στιγμή εξαφανίζεται! Τώρα θα την ήθελα να βάλει ένα χεράκι!

  8. Μανα κουραγιο! εγω εχω μονο την Αριαδνη δεν νιωθω τοση πιεση οσο εσυ αλλα εχω χτυπησει πορτοκαλι. Το πρωι στην δουλεια το μεσημερι με τα του σπιτιου ολο το απογευμα αφιερωμενο στην Αριαδνη μετα παλι με το σπιτι και το βραδυ με το διαβασμα στο πανεπιστημιο , εγω δουλευω ημερα ο αντρας μου νυχτα η μικρη πηγαινει καηθμερινα 2-3 ωρες σε ενα παιδικο σταθμο ( ειναι 2.5) υπαρχουν στιγμες που το σπιτι μοιαζει σαν να εχει φαει βομβα απορω πως μεσα σε 10 λεπτα μπορει η Αριαδνη να μεταφερει ολα τα παιχνιδια της στο σαλονι και να τα απλωσει. Την μαλωνω και καμια φορα φωναζω στο ακουσμα της φωνης μου στεναχωριεμαι – μηπως δεν ειμαι καλη μανα? την αφηνω να απλωνει τα παιχνιδια της – το μονο που θελει ειναι να παιζει παρεουλα μαζι μας- γινετε το σπιτι χαλια- παλι στενοχωρια- δεν ειμαι καλη νοικοκυρα, θελω να πιω ενα ποτακι , αν τελειωσω την εξεταστικη τον Ιουλιο δεν ξερω πως αλλα θα το πιω. Η μαμα μου σε αλλο νομο , η πεθερα σαν να μην υπαρχει καθομαι και σκεφτομαι what the fuck ας μεινουν ασιδερτα και 3 ημερες τα ρουχα δεν θα καθισω να σκασω το πολυ πολυ να κοπω και σε καποιο μαθημα ( ευτυχως ειναι τα τελευταια παω για πτυχιο) δεν θα κατσω να σκασω! Μανα κουραγιο μονολογω και για εμενα!

  9. Πόσο σε νοιώθω..πόσο όμως..αφού διάβαζα και έλεγα «δεν μπορεί!εγώ το έχω γράψει αυτό το κείμενο όχι η Λυδία.» Πραγματικά ζω και νοιώθω τα ίδια ακριβώς πράγματα αυτό τον καιρό.Λες να έχει να κάνει με τους Ταύρους όλο αυτό?Πραγματικά δεν ξέρω…

  10. WELCOME TO THE CLUB!!!! KAI ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΜΕΤΑ ΤΟ 3 ΠΑΙΔΙ!!!!ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΣΕ ΟΟΟΟΛΑ. ΚΟΥΡΑΓΙΟ…

  11. Πόσο σε καταλαβαίνω….
    Γιατί νομίζεις ότι ξαναγυρνάνε όλες τρέχοντας στη δουλεία τους…?
    (εξαιρούνται αυτές που έχουν πρόβλημα επιβίωσης εννοείται).
    ΒΑΡΙΑ Η ΚΑΛΟΓΗΡΙΚΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Ετσι ένιωθα κ εγώ …
    Ενοχικά ακόμα που περίμενα από τις 7μμ να πάει 8μμ να πέσει για ύπνο το μωρό…. κ μετά να δω ένα έργο κ στα πρώτα 5 λεπτά να με πάρει ο ύπνος (το καλύτερο μου)!
    Μέχρι να πάει 6 μηνών τα είδα ΟΛΑ !
    Σαν γυναίκα, αυτοπεποίθηση-πάτωμα!!!
    Ούτε ήθελα να με βλέπω !!!!!!!!
    Βέβαια το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν ο άντρας μου που έχει χάρισμα να κάνει την ευτυχία δυστυχία!
    Δόξα το Θεό τώρα αρχίζω να με ξαναβρίσκω…
    Υπομονή και βρες βοήθεια για το σπίτι!!!!!!!
    Τουλάχιστον αν σε καταλαβαίνει και σ’αγαπάει ο άντρας σου παίρνεις δύναμη πιστεύω…
    Πάντως αν πραγματικά έχεις φτάσει στα όρια σου βρες λύση γιατί αλλιώς θα το πληρώσεις με την υγεία σου και τα παιδιά σου πάνω από όλα χρειάζονται μια μάνα υγιή ..
    ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ !!!

  12. Αχχχχ… αχχχ… αχχχ… Μέσα στο μυαλό μου είσαι; Με ένα 3χρονο κι ένα 6μηνίτικο σε καταλαβαίνω απόλυτα αν και ξέρω ότι τα πράγματα μάλλον θα γίνουν χειρότερα μόλις ο μικρός περπατήσει… Διάβαζα όμως ένα βιβλίο σχετικά, είμαι σίγουρη ότι θα έχεις ακόυσει γι’αυτό, όπως κι εγώ όμως δεν το είχα αγοράσει (περίεργο για μένα): Η σοφία του γυναικείου σώματος. Εκεί θίγει ακριβώς και το θέμα της κοινωνίας και των ρόλων που μας φορτώνει, διαβάζοντας έστω 1-2 σελίδες ένιωσα πολύ καλύτερα ΠΟΛΥ καλύτερα!
    Δεν είσαι μόνη σου, σε νιώθουμε πολλές 😉

  13. Πόσο καλύτερα με κάνετε και νιώθω βρε κοριτσια!!! Όλες στο ιδιο καζανι δηλαδη ε? Ευτυχως μας περναει γρηγορα 😉

    Τους χαιρετισμους μου κι εγω σε ολες τις μαμαδες! 🙂

  14. Ειλικρινά χαίρομαι – με την καλή έννοια! – για όλα αυτά που διαβάζω και για το post της Λυδίας γιατί πραγματικά το να είσαι μαμά είναι πλήρης απασχόληση με απίστευτες παραμέτρους!!! Εγώ έχω μόνο τον Κων/νο, ευτυχώς έχω βοήθεια τα πρωινά, δεν επέστρεψα ακόμα στη δουλειά, κάθε βράδυ όμως που κάθομαι στον καναπέ ζητάω από τον άντρα μου να με σηκώσει για να πάμε στο κρεββάτι μας! Καλό έ;;;; Μάλλον πρέπει να κλείσουμε τα μάτια, να κάνουμε υπομονή και να παρακαλέσουμε όταν ξυπνήσουμε να έχουν τελειώσει όλα αυτά με την εμπειρία της ανατροφής τους χωρίς όμως την κούραση… Το ξέρω ότι ονειρεύομαι, μην με ξυπνάτε σας παρακαλώ… Φιλιά σε όλες!!!

  15. Αχ μανούλα, τι να σου πω πέρα από όσα έχουν ήδη πει οι προηγούμενες από εμένα μαμάδες; Βράζουμε όντως όλες στο ίδιο καζάνι. Εγώ είμαι και σκληρά εργαζόμενη με τρελλά ωράρια και δουλειά και στο σπίτι αφού κοιμηθούν. Οι κόρες μου είναι 8 μηνών και 3μιση χρονών και όταν είναι και οι 2 μαζί γίνεται της μουρλής. Εγώ προσωπικά προσπαθώ να κάνω τη ζωή μου ευκολότερη όσο μπορώ π.χ. έχω αγοράσει στεγνωτήριο και το σίδερο έχει μειωθεί κατά 80%, σήμερα που είναι η ημέρα που είμαι στο σπίτι με τη μικρή έχω εστιάσει στο να ξεκουραστώ λιγάκι και άφησα τα ρούχα στο στεγνωτήριο και πλυντήριο να με κοιτάνε και γενικά έχω κάνει τα απολύτως απολύτως απαραίτητα.
    Νομίζω πως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό. Δεν γίνονται όλα, πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Πρέπει να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι δεν επιτρέπεται να νιώθουμε τόσες ενοχές. Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Και ναι, συχνά νιώθουμε ότι απλά θα καταρρεύσουμε και δεν έχουμε την πολυτέλεια να καταρρεύσουμε.
    Τι να πω; Υπομονή, κουράγιο και απλοποίηση όσο περισσότερο της ζωής μας. Μόνο έτσι θα τη βγάλουμε καθαρή!
    Σε σκέφτομαι και σε νιώθω απόλυτα!

  16. Πόσο σε νιώθω! Είναι μια κάποια ανακούφιση να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη που ζει στιγμές τρέλας με αφορμή όσα σε κάνουν τόσο ευτυχισμένη (παράλογο; ίσως, αλλά έτσι είναι).
    Κι επίσης, τι είναι αυτό που μας πιάνει όλες και ενώ δεν χάνουμε ούτε μέρα από το ραντεβού με τον παιδίατρο αμελούμε τόσο πολύ για τη δική μας υγεία; Μέχρι να κλείσω ραντεβού στη γυναικολόγο μου, αυτή βγήκε στη σύνταξη!
    Πάντως κι αν κλατάρουν οι μανάδες, ξανά προς τη δόξα τραβουν!
    Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

  17. Λυδια μου ποσο σε καταλαβαινω.Αλλα και εγω δεν θελω να γκρινιαζω στους αλλους για αυτα γιατι εγω επελεξα να το κανω.Ομως ποσο εκνευριζομαι οταν ακουω μαμαδες με ντανταδες και καθαριστριες να λενε ποσο κουρασμενες ειναι.Και δεν εννοω αυτες που δουλευουν βεβαια.Αλλα μετα σου ριχνουν αυτο το χαμογελο και σου πετανε και ενα σαγαπω τα σκεσμενα και ολα παει χανονται,ξεχνιουνται και αλλη μια μερα ξεκιναει παλι.Φιλια πολλα.

  18. εγω έχω ενα παιδι 18 μηνων αλλα δε μου το κρατανε παρα μονο να παω για δουλεια (part time) και αν καθυστερησω δε το συζητω ουτε να παρω ψωμι απο το φουρνο δε περιμενουν!!!…ο συζηγος γυρναει 8 με 9 καθε βραδυ οπότε μια απο τα ιδια ..το να ειχα μια μερα για τον εαυτο μου (κομμωτηριο,καφεδακι και βολτα στα μαγαζια θα ηταν οτι καλυτερο αλλα που ..τα μαλια τα βαφω σπιτι μονη ,καφε ? στο μπαλκονι και αυτον μισο ,βολτα στα μαγαζια ??κυνηγωντας το γλυκο μου πιτσιρικι προσπαθωντας να βρω μια μπλουζα που την αγοραζω φανταζοντας την φορεμενη…

  19. Oι εγγλέζοι λένε «Χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί» (it takes a village to raise a child).
    Χρειάζεται ένα χωριό με δρόμους για να παίζει και να τριγυρίζει, με γιαγιάδες στα κατώφλια που θα το προσέχουν, με κοπελίτσες που θα το πάρουν για μια βολτίτσα, με θειάδες και ξαδέλφες και γειτόνισσες που θα βοηθήσουν αν χρειαστεί.
    Σήμερα όμως είμαστε όλες μόνες μας και κάθε μάνα πρέπει να παίξει το ρόλο ολόκληρου χωριού.
    Κι ούτε μπορεί να δει τις φιλενάδες της, απλά βγάζοντας το κεφάλι απ’ το παράθυρο. Το να βρεθείς μ’ ένα δικό σου άνθρωπο έχει γίνει σπάνιο – μια ολόκληρη επιχείριση που θέλει προγραμματισμό και σχεδιασμό.
    Πώς να εκτονωθεί, πώς να ξεδώσει μια μάνα; Δεν είναι ν’ απορεί κανείς που κλατάρουμε. Το θαύμα είναι που δεν έχουμε τρελλαθεί εντελώς.

    • Αμάν, τι είπες τώρα!!!
      Όλο το νόημα της μαμαδοζωής μας σήμερα μέσα σε λίγες λέξεις 🙂

      Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του … σχολίου σου (σοβαρά μιλάω);

  20. Πολύ ωραίο αυτό που γράφει η mamastodromo, εμείς σε χωριό μεγαλώνουμε, τα χουμε εν μέρει αυτά, αλλά μόνο εν μέρει, διότι και στα χωριά η κατάσταση δεν είναι τόσο ειδυλλιακή. Αυτοκίνητα και μηχανάκια με ανήλικους και ενήλικους οδηγούς που τρέχουν σαν τρελλοί άσε που ποτέ δεν έχεις εμπιστοσύνη για την ανωμαλία που δέρνει τον κόσμο σήμερα. Οπότε τρέχουμε μεν στα σοκάκια αλλά υπό την διακριτική παρακολούθηση της μαμάς και πάλι.

  21. Πόσο πολύ το είχα ανάγκη αυτό το κείμενο που έγραψες Λυδία μου. Στα περισσότερα μπλογκς για μαμάδες διαβάζω κυρίως μόνο τα καλά του να είσαι μαμά και απορούσα: Kαλά, μόνο τα δικά μου παιδιά δεν μου αφήνουν δευτερόλεπτο; Μόνο εγώ δεν έχω χρόνο ούτε να λουστώ; Μα , τι κάνουν οι άλλες και τα προλαβαίνουν, αφού εγώ δεν κάθομαι δευτερόλεπτο; Τι στο καλό;
    Είδα σήμερα το κείμενό σου και ήρθε και έδεσε, αφού χτες γύρισα από τη δουλειά 00.30 (ναι, μετά τα μεσάνυχτα. Είμαι δημοσιογράφος και κάλυπτα τους «αγανακτισμένους» του Συντάγματος – από το ΕΘΝΟΣ remember me?) και ενώ ήμουν πτώμα, έπλεινα τις κατσαρόλες από το μεσημέρι, μάζεψα παιχνίδια, έκανα ντουζ και έπεσα για ύπνο στις 2 π.μ. Ε, η μικρή μου ξύπνησε στις 5 π.μ. και μετά δεν ξανακοιμήθηκε. Με μόλις 3 ώρες ύπνο ξεκίνησε η επόμενή μου μέρα.
    Πριν πάω στη δουλειά και ξανά στους «αγανακτισμένους» το απόγευμα, μαγείρεψα, έδωσα πρωινό στα παιδιά, συμμάζεψα τα βασικά, άπλωσα, λούστηκα και φρέσκια – φρέσκια και λαχταριστή ξεκίνησα για δουλειά.
    Αχ,πόσο σε νιώθω. 4 χρόνια έχω να πάω βόλτα μόνη με τον άντρα μου και να κοιμηθώ συνεχόμενο 8ωρο.
    Αυτά λέω, αλλά τα παιδάκια μου τα λατρεύω όσο τίποτα στον κόσμο όλο…
    Φιλάκια
    Ρούλα

  22. Πολύ γλαφυρο το αρθρο σου Λύδια και ομολογουμενως με σοκαρισε λίγο γιατι καταλαβα οτι με περιμενουν πολύ χειροτερα δεδομενου οτι δουλευω και η μικρη μου ειναι ακομη 6 μηνων μονο…Ομως τελικά σκεφτομαι πως ενω η ζωη μου εχει γινει θα ελεγε κανεις βαρετη μονοτονη και κουραστικοι οσο ποτε, ειναι η πρωτη φορα που αισθανομαι πως πραγματικα εχει αξια!!!!

  23. Σε ευχαριστώ που διαβάζοντας αυτό εδώ το κείμενο…λυτρώθηκα!!!!
    Λες και τα έγραψα εγώ και μου έφυγε ένα βάρος που τα είπα!!!
    Σίγουρα δεν είσαι η μόνη που νοιώθει όλα αυτά και σίγουρα πρέπει να μας πάρουν πολύ στα σοβαρά και οι υπόλοιποι!!!
    Θα ευχηθώ αυτό που μισώ να μου εύχονται αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά….υπομονή σε όλες μας!!!!

  24. Δε θα μπορούσα να ταυτιστώ περισσότερο με αυτο το κείμενο. Είναι απολύτως εγώ…με 2 γιους 4 και 1 χρόνων και ένα σύζηγο που δουλεύει στο εξωτερικό και μας έρχεται κάθε 12 μέρες για 5 μέρες!Και όταν φτάνω στα όρια…μάλλον λίγο πριν τα όρια…λέω στον ευτό μου ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ…πέρνω και τον καλό μου τηλέφωνο και του αραδιάζω το πολύ γνωστό γι αυτόν πλέον τροπάριο, εκείνος μου δείνει το απόλύτο κουράγιο (τηλεφωνικό!! δεν μπορεί να κάνει και κάτι άλλο άλλωστε από εκεί που είναι) και πάμε παρακάτω…!!Πάντως για να νιώθουμε όλες έτσι, να φτάνουμε λίγο πριν τα όρια μας αλλά τελικά ΠΑΝΤΑ να επανερχόμαστε προφανώς είμαστε σχεδιασμένες για αυτό?????Τα φιλιά μου σε όλες τις γλυκές, μαραθωνιοδρόμους μανούλες!!

  25. Λυδία (συνονόματη) τα είπες μια χαρά! Μπορώ όμως ως «παλιά» μαμά να σε διαβεβαιώσω πως όσοι πιστεύουν πως τα πράγματα θα στρώσουν, μεγαλώνοντας τα παιδιά, ή είναι βαθιά (έως πολύύύ βαθιά) νυχτωμένοι ή δεν έχουν παιδιά! Τα δικά μου παιδιά είναι πια 20, 19 και 15 χρόνων και σε πληροφορώ πως ακόμα μόνο η λέξη «μαμάάάά» ακούγεται σε μόνιμη βάση, σε υψηλότατα ντεσιμπέλ με φυσική παρουσία ή και μέσω κινητών και mail! Επίσης ο χώρος εξακολουθεί να θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο με την διαφορά όμως πως τώρα δεν επιτρέπεται κανενός είδους παρέμβαση(!) γιατί τους αποσυντονίζω και χάνουν την σειρά των πραγμάτων τους! Άσε που δηλώνουν αυτόνομοι και ανεξάρτητοι ενήλικες (μην πω τίποτα χοντρό τώρα για την ανεξαρτησία τους!!!) και δεν αντέχουν καταπίεση! Συνεπώς κούκλα μου καλύτερες οι ιώσεις, τα σκόρπια παιχνίδια και η έλλειψη προσωπικού χρόνου παρά η τσαντίλα και η αγωνία όταν τα παιδιά είναι έξω με φίλους, με σχέσεις, σε σχολεία και σχολές, στους αγανακτισμένους!!! Εκεί να δεις ξενύχτι! Πάντως χωρίς πλάκα μόνο αν καταφέρουμε να ξεφύγουμε απο τα στερεότυπα που επιβάλλουμε μόνες μας στον εαυτό μας ως προς την καλή σύζυγο, μητέρα, μαγείρισσα, οικιακή βοηθό, κόρη, εργαζόμενη κ.λ.π., κ.λ.π.,κ.λ.π…. θα διατηρήσουμε σώας τας φρένας. Κανένα παιδί μικρό ή μεγάλο δεν προκειται να πάθει απολύτως τίποτα αν ακούσει λέξεις όπως «κουράστηκα», «βοήθησέ με» ακόμα-ακόμα και «βαριέμαι». Ίσως τελικά και να πρέπει για να καταλάβουν πως και οι μαμάδες είναι άνθρωποι με όρια, αντοχές και δικαιώματα, τα ίδια δηλαδή που θεωρούν δεδομένα για τον εαυτό τους. Προσωπικά μεγαλώνω τα παιδιά μου μόνη μου έχοντας χάσει τον μπαμπά τους προ τριετίας. Ξανάδωσα πανελλήνιες (δις) και επιβίωσα! Δουλεύω 9 το πρωί με 9 το βράδυ και όμως αντέχω! Δεν έχω κανέναν να μοιραστώ χαρές και ζόρια και όμως αντέχω! Το μυστικό των αντοχών μου τελικά είναι πως έπεισα, δύσκολα μπορώ να πω, τον εαυτό μου ότι ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΩ να είμαι η super-woman! Το μόνο που ΟΦΕΙΛΩ είναι να μπορώ να ανακαλύπτω ό,τι με κάνει να νοιώθω καλύτερα κι ας μείνει το σπίτι… ασκούπιστο. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να απολαύσουμε όλες αυτές τις ατελείωτες μικρές και μεγάλες χαρές που μας δίνουν τα παιδιά μας. Συνιστώ λοιπόν ΥΠΟΜΟΝΗ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ και μια γερή δόση ΠΑΧΥΔΕΡΜΙΑΣΗΣ (δικός μου ο όρος). Φιλιά πολλά και να προσέχετε τον εαυτό σας, γιατί δεν πρόκειται να το κάνει κανένας άλλος για σας!!!

    • Ευχαριστώ για το φοβερό σου σχόλιο! Με λίγα λόγια, οσα χρόνια κι αν περάσουν, ένα από τα ίδια και χειρότερα??? Τελειααααααα!!!! 😆

  26. Λυδιακι γεια σου, μετα απο πολυ καιρο!
    Τελεια η περιγραφη του κλαταρτισματος!
    εσυ το περνας αυτο 2 φορες το χρονο κι εγω 2 φορες την εβδομαδα – οποτε αν εσυ νοιωθεις ασχημα γι αυτο εγω τι να νοιωσω;
    παντως ειναι πολυ παρηγορητικο να ξερω οτι και οι αλλοι φτανουν στα ορια οπως κι εγω (εστω και με διαφορα στην συχνοτητα)
    φιλακια πολλα και συναδελφικες αγκαλιτσες

  27. Λυδια καλημερα. Σήμερα ακόμη διάβασα το post σου για τις σούπερ μαμάδες και μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα (από ανακούφιση ότι δεν είμαι η μόνη μαμά που έχει φρικάρει). Όντας μαμά 3 αγοριών (6, 3 1/2 και 2 χρονών), εργαζόμενη, με μαμά μακριά και πεθερά «άστο να πάει άστο», φαντάζεσαι τι στιγμές ζω καθημερινά! Ευτυχώς έχω έναν άντρα που βοηθάει (όσο είναι σπίτι), αλλά και πάλι μέσα στο σπίτι το μόνο που ακούγεται είναι ΜΑΜΑΑΑΑΑ!!!! Το αίσθημα της φυγής το έχω κι εγώ μερικές φορές (στιγμιαία) αλλά πιστεύω ότι είναι φυσικό μετά από όοοοοολα αυτά που ζούμε καθημερινά… Κι έχω ενοχές και τύψεις, ότι δεν είμαι καλή μαμά, καλή σύζυγος, καλή κόρη κλπ. Αυτό που έχω να πω είναι Cool! Να χαλαρώσουμε λίγο, διότι κορίτσια οι στιγμές περνάνε και μεγαλώνουν τα βλαστάρια μας και χάνουμε τα σημαντικά. Να μην ασχολούμαστε με το πόση σκόνη έχει πάλι το σπίτι, αλλά με το ποίημα που έχει να πει το παιδάκι μας στην καλοκαιρινή γιορτή του Παιδικού Σταθμού, με τη χαρτοκοπτική που έκανε το άλλο το παιδάκι μας και όχι με τα ψιλοκομένα χαρτάκια που γέμισε το σπίτι !!! (τα λέω για να τα ακούσω κι εγώ). Σας κούρασα… έχω πολλά να γράψω ακόμα, αλλά αυτό που θα πω είναι ΚΟΥΡΑΓΙΟ και ΑΔΡΑΞΤΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ. Φιλιά σε όλες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s