Monthly Archives: Ιουλίου 2011

Μεγαλώνοντας φιλόζωους!

Standard

 

2 χελώνες θέλουν τάισμα 2 φορές την μέρα και άλλαγμα του νερού τους 2 φορές την εβδομάδα. 6 (ναι καλά βλέπετε!) γατάκια θέλουν τάισμα 2 φορές την ημέρα, σκοπιά μέχρι να φάνε για να μην τους ορμήσει η κακιά γάτα γειτόνισσα, κολλύριο στα ματάκια τους γιατί έχουν επιπεφυκίτιδα και χαδάκια για να κάνουν όλα τους και λίγο χρου χρουυυυυ και να κοιμηθούν χαρούμενα. Πως το λέμε αυτό? Δίνοντας το παράδειγμα για φιλοζωία! Βέβαια… Η μαμά τα κάνει όλα αυτά, τα παιδιά παρατηρούν και μαθαίνουν.

 

Τις χελώνες τις πήραμε για να μάθει ο Γιώργος ότι σεβόμαστε και προσέχουμε τα ζώα και για να έχει κι αυτός κάτι ζωντανό δικό του. Τις ονομάσαμε Μάτς και Μουτς και ποζάρουν η μια πάνω στην άλλη σκαρφαλωμένες πάνω στην βρεγμένη τους πέτρα. Αν δεν τους ταΐσω, δεν θα το θυμηθεί κανείς άλλος, και αν δεν τους αλλάξω το νερό, θα μείνουν να βρωμίσουν και κανείς δεν θα καταλάβει από που έρχεται αυτή η απαίσια μυρωδιά… Του αρέσουν του Γιώργου αλλά δεν ζητούν χάδια, δεν τον ακολουθούν στις εξερευνήσεις του, δεν είναι φίλοι. Τι να κάνουμε όμως? Δεν τις πετάμε στην λεκάνη της τουαλέτας, απλά η μαμά τις νταντεύει. Αφασία είναι εδώ που τα λέμε και ευτυχώς τον χειμώνα δεν πολυτρώνε και έτσι δεν βρομίζουν και πολύ το  νερό. Κάθε τόσο σκαρφαλώνει και ο Γιώργος να τους ρίξει φαγητό και να τους μιλήσει.

 

Και κάποια στιγμή μια -αντικειμενικά- όμορφη γάτα ήρθε να γίνει κολλητή με τον Γιώργο. Τρίφτηκε στο πόδι του και αυτός κατουρήθηκε από την χαρά του. «Με αγαπάει η γάτα αυτή! Να της δώσουμε κάτι να φάει? Πεινάει και κάνει λυπημένο θόρυβο…» Και της δώσαμε λίγο  τυρί. Και ήρθε και την επόμενη και ο Γιώργος άρχισε να φωνάζει «η γάτα μουυυυυ!!!!» Την κυνηγούσε κι αυτή έτρεχε και ο Γιώργος χαιρόταν πιο πολύ γιατί «η γάτα μου ξέρει να παίζει κυνηγητό!!!»  Δεν είχαμε τυρί και δεν την δώσαμε τίποτα. Και συνέχισε να έρχεται και κάποια στιγμή σταμάτησε. Και μετά… νά την! Και η κοιλιά της φαινόταν και λίγο στρουμπουλή και κοιμόταν πάντα στο μπαλκόνι μας, έκανε κρύο και την λυπηθήκαμε που ήταν εγκυούλα και αρχίσαμε να την ταΐζουμε καθημερινά. Και όπου πήγαινε ο Γιώργος, και η γάτα από δίπλα. Και έγιναν κολλητοί! Και η κοιλιά μεγάλωνε και φούσκωνε! Η γάτα του Γιώργου μου… θα γεννούσε και τι θα κάναμε μετά? Αλλά πως να του το στερήσω αυτό του Γιώργου?

 

Ήρθε η μέρα που η γάτα μας γέννησε! 6 γατάκια. Σε μια κούτα μπροστά στο μπαλκόνι μας. Ο Γιώργος είδε τα γατάκια του να γεννιούνται και καθημερινά τα έβλεπε κουρνιασμένα με τη μαμά τους ή το ένα με το άλλο αγκαλίτσα και τα χάιδευε για να τον μάθουν και να μην τον φοβούνται. Άρχισαν να μεγαλώνουν, να ανοίγουν τα ματάκια τους να παίζουν, να γίνονται τρις χαριτωμένα και η μαμά τους τα πήρε. Τα βρήκαμε, τα φέραμε πίσω, τα ξαναπήρε και το πήραμε απόφαση ότι δεν θα έχουμε πια γατάκια. Μέχρι που τα έφερε τελικά όλα πίσω με κλειστά και τσιμπλιασμένα μάτια και εκεί με έπιασε πανικός για τα παιδιά. Να μην τα ακουμπάνε και πάθουν κι αυτά καμιά ζημιά στα ματάκια τους. Τα ταΐζαμε πιο πέρα μήπως και ξαναφύγουν η αλήθεια. Είχα αρκετή δουλειά για να τρέχω και για τα γατιά. Θα τα βλέπαμε και θα τα ταϊζαμε από μακρια. Φύγανε… Και καθώς γυρνούσαμε ένα βράδυ, η γάτα στην άκρη του δρόμου πατημένη όπως τόσες άλλες γάτες στην Ελλάδα. Η πρώτη γάτα του Γιώργου! Δεν την είδε, αλλά κοιταχτήκαμε με τον Μάκη και του είπα ψιθυριστά «πρέπει να βρούμε τα γατάκια! Με κλειστά τα μάτια δεν θα ζήσουν…». Φτάσαμε σπίτι και τα γατάκια… ήταν εκεί! Τα είχε φέρει η μαμά τους και καθώς έφευγε για την τσάρκα της, την χτύπησε αυτοκίνητο. Τώρα αναγκαστικά θα έπρεπε να τα νταντεύουμε εμείς.

 

Την άλλη μέρα είπαμε στον Γιώργο τι έγινε. Η πρώτη του επαφή με τον θάνατο… Στενοχωρήθηκε «δεν μπορώ να το βάλω στο κεφάλι μου!» έλεγε και ξαναλεγε… Κατάλαβε ότι είχε ευθύνη σ’αυτά τα γατάκια και πως η γάτα του, του είχε αφήσει τα παιδάκια της και θα έπρεπε εμείς να τα φροντίζουμε σαν την μαμά τους! Τώρα έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα μικρά παίζουν μαζί τους και έχουν τόση πλάκα! Ακόμα και η Ναταλία κουνάει το ψεύτικο ποντικάκι και τα γατάκια παίζουν και προσπαθούν να το πιάσουν καθώς το τινάζει στον αέρα. Και σκάει στα γέλια 🙂

 

Βέβαια και πάλι όλα σχεδόν εγώ τα κάνω. Κάποιες φορές με την παρέα  του Γιώργου. Αλλά ο Γιώργος είδε. Έμαθε. Ήμουν το παράδειγμα του. Φρόντισα την γάτα του, τις χελώνες του, τα γατάκια του… Και έτσι, όταν δει ένα ζώο στο δρόμο, θα το νοιαστεί, αργότερα ίσως μου φέρνει κι αυτός μικρά ζωάκια όπως έκανα κι εγώ άλλωστε. Δεν θα μαθαίνει σκοποβολή πάνω σε αδέσποτα ζώα, δεν θα τα φοβάται και δεν θα τα κλωτσά ή θα τα βασανίζει. Θα τα σέβεται και θα ξέρει ότι είναι μικρές υπάρξεις με ίσα δικαιώματα για ζωή. Θα τους ρίχνει μπουκιά από το σάντουιτς του επειδή τον κοιτάνε στα μάτια ή το κεφτεδάκι του στο εστιατόριο (κρυφά) κι ας του λέμε ότι τα πληρώνουμε για μας και ότι η γάτα είναι στρουμπουλή και άρα καλο-ταϊσμένη, αλλά τότε θα ξέρω… ότι έκανα σωστά την δουλειά μου, μεγαλώνοντας… φιλόζωους!

Advertisements

Εξάρθρωση Αγκώνα!

Standard

Χτες βράδυ το έπαθε η μικρή μου Ναταλία! Εξάρθρωση αγκώνα!!! Είμασταν στο Τζάμπο και την έκανα βόλτες κρατώντας την από το χεράκι (γιατί πλέον δεν δέχεται να κάτσει στο καροτσάκι! Μόνο κάτω να την κυνηγάμε κι αυτή να γελάει!!!). Δεν άκουγε ΤΙΠΟΤΑ μιας και ήταν κουρασμένη και έτσι όταν της είπα ότι φεύγουμε από εκεί που είμαστε, δεν της άρεσε καθόλου! Αποφάσισε να κάτσει κάτω κι εγώ – βλακωδώς βέβαια – κρατώντας ακόμα το χέρι της, της έλεγα «όχι Ναταλία μου, μην κάτσεις!» και από το πείσμα της να κάτσει, άφησε τα πόδια της από το έδαφος και  όλο της το σώμα «κρεμάστηκε» από το χέρι μου! Την άφησα και έσκυψα να την πάρω αγκαλιά όπου όμως έκλαιγε και κρατούσε το χεράκι της. Σκέφτηκα ότι απλά πόνεσε το χεράκι της από τον τρόπο που έγινε όλο αυτό, αλλά δεν σταματούσε να γκρινιάζει και όταν έπιανα το χεράκι της και το κουνούσα πάνω κάτω έκλαιγε!!! Την πήρα στο αυτοκίνητο να την θηλάσω (σκέφτηκα ότι αν δεν ηρεμήσει με τον θηλασμό, τότε έχουμε θέμα…). Μόλις τέντωνε το χεράκι της, έκλαιγε ή γκρίνιαζε και κρατούσε με το άλλο χεράκι τον αγκώνα της… Κατάλαβα ότι υπάρχει πρόβλημα! «Πάμε νοσοκομείο!» είπα στον Μάκη και φύγαμε! Στον δρόμο μου ερχόταν να βάλω τα κλάματα! Πηγαίναμε στο νοσοκομείο και ένιωθα οτι εγώ φταίω για τον πόνο της κόρης μου! Ένιωθα ντροπή, λύπη και ζητούσα συγνώμη απ’ τη Ναταλία!!!! 😦

Οταν πήγαμε, μας δέχθηκαν μέσα στα επείγοντα αμέσως. Ο ορθοπεδικός γιατρός με ρώτησε τι έγινε, έπιασε το χεράκι της Ναταλίας (η οποία είχε ηρεμήσει μέσα στο σλίνγκ μου, μιας και το χέρι της δεν κρεμόταν αλλά ήταν διπλωμένο και ακουμπούσε το στήθος μου) , το άνοιξε και τότε η Ναταλία άρχισε να κλαίει! Της το ακουμπούσε απαλά και της το έκανε λίγο στροφή δεξιά-αριστερά, Η Ναταλία άρχισε να κλαίει λίγο πιο έντονα και αφού ο γιατρός με ακούμπησε στην πλάτη, μου είπε «είστε ΟΚ!»!!!

Αφού τον ρώτησα, μου είπε ότι είχε βγει το χεράκι της από τον αγκώνα, ότι συμβαίνει συχνά σε παιδιά από 2-5 χρονών (εμείς είμαστε ενάμιση), ότι το έβαλε στη θέση του και να μην ανησυχώ, ότι πονούσε πολύ αλλά τώρα καθόλου, ότι δεν πρέπει να «τραβολογάμε» τα παιδιά από το χεράκι, ότι δεν τα σηκώνουμε από τα χέρια, ή τα κάνουμε γύρω γύρω από τα χεράκια, ότι αυτό το «κρέμασμα» είναι το πιο επικίνδυνο και ότι τις επόμενες 3-4 εβδομάδες πρέπει να είμαστε κάπως πιο προσεκτικοί! Μέχρι να τελειώσει να μου τα λέει όλα αυτά, η Ναταλία είχε σταματήσει το κλάμα και λίγο μετά άρχισε να χρησιμοποιεί το χεράκι της κανονικά! Και έτσι απλά για να νιώθω ακόμα πιο χάλια, μου έδειχνε το χεράκι της εκεί που πονούσε πριν, και έδειχνε εμένα μετά που της το προκάλεσα!!! Χτύπα κι άλλοοοοο!!! 

Κάνοντας μια έρευνα τριγύρω, βρήκα ένα μικρό και απλό αρθράκι έτσι για να ενημερωνόμαστε και ελπίζω να μην σας χρειαστεί… Διαβάστε παρακάτω:

Πηγή: http://www.babyspace.gr/Article/child-injured-elbow/140-107.html

Τι πρέπει να κάνουμε αν ο αγκώνας του παιδιού βγει από τη θέση του.

Ο αγκώνας του παιδιού μπορεί να βγει από τη θέση του, δηλαδή να εξαρθρωθεί. Το φαινόμενο της εξάρθρωσης είναι πιο συχνό στην ηλικία κάτω των τεσσάρων ετών. Αυτό συμβαίνει επειδή η άρθρωση του αγκώνα των παιδιών είναι χαλαρή και τα κοκάλα μπορεί να διαχωριστούν πολύ πιο εύκολα.
Όταν ο αγκώνας του παιδιού βγει από τη θέση του, το παιδί πονάει πολύ και έχει την τάση να σπρώχνει με το άλλο του χέρι τον ώμο του προς το σώμα του.

Τι κάνουμε στην περίπτωση που ο αγκώνας του παιδιού βγει από την θέση του;


Προσοχή!

Σε καμία περίπτωση δεν προσπαθούμε να τοποθετήσουμε το χέρι του στη σωστή του θέση, αφού όχι μόνο δεν θα ωφελήσουμε το παιδί αλλά θα του προκαλέσουμε πολύ έντονο πόνο.  Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να καλέσουμε τον  γιατρό. Στο μεταξύ, μπορούμε να ανακουφίσουμε το παιδί δένοντας το χέρι του ελαφρά με ένα μαντήλι και στηρίζοντας το πίσω από το λαιμό.

Τι λένε οι ειδικοί:


«Άθελα μας μπορεί να συντείνουμε και εμείς σε κάποιο τραυματισμό του χεριού του παιδιού. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στον τρόπο που το παίρνουμε αγκαλιά και το σηκώνουμε από το κρεβάτι. Τοποθετούμε τα δύο μας χέρια κάτω από τις μασχάλες του και ποτέ δεν το τραβάμε από το ένα χέρι».

Μύθοι περί βρεφικού ύπνου

Standard

 

Μα πόσα λάθη θα μας λένε διάφοροι παιδίατροι και για ποιόν λόγο δίνουν λανθασμένες οδηγίες για τον θηλασμό ή την ανάπτυξη του παιδιού σε σχέση με τον θηλασμό? Στο παρακάτω άρθρο του γιατρού Στέλιου Παπαβέντση (ο οποίος γράφει πάντα απλά και σωστότατα), θα διαβάσετε για μια από τις πολλές περιπτώσεις που οι παιδίατροι λένε άλλα κι άλλα, αγχώνουν την μητέρα η οποία θηλάζει και τελικά σταματάει τον θηλασμό μιας και αυτός θα είναι και ο «μοναδικός» τροπος κατά τον παιδίατρο να επανέλθει στα φυσιολογικά πλαίσια το παιδί!!! Πόσο μα πόσο θυμώνω!!! 8ωρο συνεχόμενο ύπνο ακόμα δεν έχω ζήσει από κανένα μου παιδί. Βέβαια ο Γιώργος ξυπνάει, πίνει λίγο νερό, ή απλά μας βλέπει και ξανακοιμάται!…

 

 

Πηγή: http://pediatros-thes.gr/?p=409

 

Η Μαίρη έφερε το μικρό της στους επτά μήνες για την καθιερωμένη επίσκεψη ρουτίνας. Συζητήσαμε για όλα τα θέματα και φτάσαμε στο θέμα του ύπνου.

«Γιατρέ, μου είχαν πει κάτι στο μαιευτήριο που τώρα που το σκέφτομαι με προβληματίζει..»

«Πείτε μου ακριβώς..»

«Να, πριν βγούμε από το μαιευτήριο ο παιδίατρος εκεί μάζεψε όλες τις μητέρες για κάποιες οδηγίες. Στο θέμα του ύπνου μας είχε πει ότι το μωρό θα πρέπει να κοιμάται χωρίς διακοπή οκτώ ώρες κάθε βράδυ, διαφορετικά κάτι συμβαίνει, είναι παθολογικό και θέλει ψάξιμο. Η αλήθεια είναι ότι ο μικρός μου δεν έχει κοιμηθεί ποτέ έως τώρα μονοκόμματα για παραπάνω από 3-4 ώρες. Μήπως το παιδί μου έχει κάποιο πρόβλημα;»

Αισθάνθηκα αποσβολωμένος. Πως μπορεί να λέγονται τόσο ανακριβή πράγματα προς τους γονείς; Πως είναι δυνατόν συνάδελφοι να μην έχουν καμία απολύτως ιδέα σχετικά με την ομαλή φυσιολογία ενός βρέφους; Οποιοσδήποτε έχει μωρά ή έχει ακούσει για μωρά γνωρίζει ότι τα περισσότερα από αυτά δεν κοιμούνται βαθιά για πολύ χρόνο και ότι ξυπνούν εύκολα, πόσο μάλλον τα νεογέννητα, πόσο μάλλον κάποιος που υποτίθεται ότι «σπούδασε» τη βρεφική φυσιολογία. Ή μήπως και αυτές οι οδηγίες είναι εσκεμμένες; Το να πεις σε μια μητέρα που θηλάζει το νεογέννητό της ότι το μωρό της θα έπρεπε να κοιμάται το βράδυ για τουλάχιστον οκτώ ώρες χωρίς ξύπνημα αποτελεί σίγουρα προειδοποίηση που αντιμάχεται το θηλασμό. Το τάισμα την νύχτα είναι όχι μόνο φυσιολογική κατάσταση κατά τον πρώτο καιρό, αλλά και απαραίτητη για την εδραίωση της γαλουχίας. Έπειτα τα μωρά έχουν κύκλους ύπνου 2-4 ωρών με ενδιάμεσα ξυπνήματα, ξοδεύοντας πολύ λίγο από τον χρόνο αυτό σε βαθύ ύπνο – nonREM. Στην πορεία υπάρχουν και τα ξυπνήματα της νύχτας λόγω κολικών, λόγω κένωσης, λόγω έκφυσης των δοντιών, λόγω πόνου, κρυωμάτων, άγχους αποχωρισμού από τους γονείς κλπ.

Είναι απίστευτο να δίνονται οδηγίες τόσο άσχετες με την πραγματικότητα της γονεικής από υποτιθέμενους ειδικούς που κατευθύνουν ομαδικά νέους γονείς στο άγνωστο και δύσκολο ταξίδι της ανατροφής των παιδιών.

Στέλιος Παπαβέντσης ΜRCPCH DCH IBCLC 2010

Mύθοι και πραγματικότητες για την σωματική τιμωρία

Standard

Χάρηκα πραγματικά όταν «έπεσα» πάνω σ’αυτό το site  γιατί κατάλαβα ότι αρχίζει να μεγαλώνει και να πληθαίνει το κίνημα που θέλει τους γονείς να μην χτυπούν (έστω και λίγο) τα παιδιά τους! Όπως θα γνωρίζετε ίσως, με  βρίσκει απολύτως αντίθετη η σωματική ή οποιουδήποτε είδους βία. Με αυτήν τα παιδιά «ακούνε» τους γονείς τους μόνο και μόνο από φόβο και όχι απο σεβασμό. Δεν μαθαίνουν το σωστό, απλά φοβούνται να κάνουν κάτι που θέλουν επειδή ξέρουν οτι θα φάνε ξύλο! Τελευταία διαβάζω ένα βιβλίο για το οποίο θα σας μιλήσω όταν τελειώσω. Σ’αυτό διαβάζω οτι ούτε οι τιμωρίες, ουτε οι φωνές θα έπρεπε να υπάρχουν, αλλά αντίθετα πολύ πολύ συζήτηση και συζήτηση και συζήτηση! Δύσκολο! 

Έχει χρόνια που έχω βάλει στοίχημα να μην χτυπήσω ποτέ τα παιδιά μου και μέχρι στιγμής το κερδίζω! Θα μου πείτε… καμιά φορά έτσι μόνο καταλαβαίνουν! Διαβάστε παρακάτω για να δείτε αν αυτό είναι αλήθεια! Ένα ΠΟΛΥ καλογραμμένο άρθρο που βρήκα εδω

«Πονάει στα αλήθεια;»


Ναι! Σύμφωνα με το Άρθρο 12 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ, τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους σε θέματα που τα αφορούν και αυτές πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Τα παιδιά έχουν αρχίσει να μας λένε πόσο πολύ τα πονάει η σωματική τιμωρία. Και ο Paulo Sιrgio Pinheiro εξηγεί στην έκθεσή του που κατέθεσε στη Γενική συνέλευση του ΟΗΕ τον Οκτώβριο 2006:
Σε όλη τη διαδικασία διεξαγωγής της μελέτης, τα παιδιά εξέφρασαν συστηματικά την επείγουσα ανάγκη να σταματήσει όλη αυτή η βία. Τα παιδιά βεβαιώνουν για τον πόνο -όχι μόνο σωματικό αλλά και ψυχικό- που τους προξενεί αυτή η βία, σε συνδυασμό με την αποδοχή ή ακόμα και με την έγκρισή της από τους ενήλικες.
Οι κυβερνήσεις πρέπει να αποδεχτούν ότι αυτή είναι πραγματικά μια επείγουσα ανάγκη, παρόλο που δεν είναι καινούργια. Τα παιδιά υφίστανται βία από τα χέρια των ενηλίκων εδώ και αιώνες χωρίς να φαίνονται ή να ακούγονται. Αλλά τώρα που η κλίμακα και η επίδραση της βίας σε βάρος των παιδιών γίνεται ορατή, δεν μπορούν να περιμένουν άλλο για την αποτελεσματική προστασία στην οποία έχουν απόλυτο δικαίωμα»
Υπάρχει ένας σπουδαίος ερευνητικός τόμος για τις επιπτώσεις της σωματικής τιμωρίας και πειστικά επιβεβαιώνει την πιθανή ζημιά που προκαλεί τόσο βραχυχρόνια όσο και μακροχρόνια. «Η σωματική τιμωρία από τους γονείς και οι σχετικές με αυτήν συμπεριφορές και εμπειρίες των παιδιών», είναι μια ανάλυση 88 ερευνητικών μελετών που δημοσιεύτηκε το 2002 και αναμφισβήτητα επιβεβαιώνει τους κινδύνους. Ενώ τα ευρήματα δεν μας εκπλήττουν, κατά κάποιο τρόπο δεν είναι ούτε απαραίτητα. Δεν θα αναζητούσαμε έρευνα των αποτελεσμάτων των επιπτώσεων της βιαιοπραγίας σε βάρος γυναικών ή ηλικιωμένων για να δικαιολογήσουμε την απαγόρευση: Πρόκειται για ένα ζήτημα θεμελιωδών δικαιωμάτων.

«Γιατί είναι τόσο δύσκολο να σταματήσουμε να χτυπάμε τα παιδιά;»


Διότι πολλοί ενήλικες ακόμα συγχέουν αυτό που μπορούν με αυτό που πρέπει να κάνουν. Αν οι ενήλικες, περιλαμβανομένων των πολιτικών, έβρισκαν αυτό το θέμα εύκολο, θα είχαμε δεχτεί εδώ και πολύ καιρό ότι τα παιδιά έχουν, όπως και εμείς οι υπόλοιποι, ακριβώς το ίδιο δικαίωμα σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της σωματικής τους ακεραιότητας και ίσης προστασίας από το νόμο. Στην πραγματικότητα θα ήταν πιθανό να δεχτούμε ότι τα παιδιά που ξεκινούν πολύ μικρά και πολύ ευαίσθητα, έχουν το δικαίωμα μεγαλύτερης προστασίας από ό,τι οι ενήλικες.
Είναι δύσκολο για τους ενήλικες να εγκαταλείψουν αυτό που ακόμα θεωρούν «δικαίωμά τους» να χτυπάνε και να πονάνε τα παιδιά στο όνομα της «πειθαρχίας» ή του ελέγχου. Αυτή η δυσκολία φαίνεται πως πηγάζει από προσωπική εμπειρία. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν φάει ξύλο από τους γονείς τους όταν ήταν μικροί. Οι περισσότεροι γονείς έχουν χτυπήσει τα δικά τους παιδιά. Κανένας από εμάς δεν θέλει να σκέφτεται άσχημα για τους γονείς του ή για τη δική μας γονική ευθύνη και αυτό κάνει προκλητικό για πολλούς ανθρώπους, περιλαμβανομένων των πολιτικών και αυτών που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και ακόμα αυτών που εργάζονται για την προστασία των παιδιών, το να θεωρούν τη σωματική τιμωρία ως το θεμελιώδες θέμα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που πραγματικά είναι. Αυτό δεν είναι θέμα ευθύνης – οι γονείς ενεργούσαν σύμφωνα με τις κοινωνικές προσδοκίες – αλλά ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε σε θετικές, μη βίαιες σχέσεις με τα παιδιά.
Στοχεύοντας στην εξάλειψη της σωματικής τιμωρίας, απλώς επεκτείνουμε στα παιδιά την πλήρη προστασία από την κακοποίηση και άλλες σκληρές ή απάνθρωπες μορφές τιμωρίας τις οποίες, ως ενήλικες, θεωρούμε δεδομένες για τους εαυτούς μας.

«Αν οι γονείς αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χρήση σωματικής τιμωρίας, δεν θα είναι τα παιδιά κακομαθημένα και απείθαρχα;»


Όχι. Η πραγματική πειθαρχία δεν βασίζεται στη δύναμη. Αναπτύσσεται μέσα από την κατανόηση, τον αμοιβαίο σεβασμό και την ανοχή. Τα μωρά ξεκινάνε εντελώς εξαρτημένα και καθώς μεγαλώνουν, βασίζονται στους ενήλικες – ιδιαίτερα στους γονείς τους – να τα καθοδηγήσουν και να τα υποστηρίξουν προς την ωριμότητα με αυτοπειθαρχία. Η σωματική τιμωρία δεν λέει στα παιδιά τίποτα για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται.
Αντίθετα, το ξύλο στα παιδιά είναι μάθημα κακής συμπεριφοράς. Διδάσκει τα παιδιά ότι οι γονείς τους, τους οποίους ελπίζουμε ότι αγαπούν και σέβονται, βρίσκουν αποδεκτή τη χρήση της βίας για τη λύση προβλημάτων ή συγκρούσεων. Τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που κάνουν οι γονείς τους, όχι μόνο από όσα τους λένε. Η σωματική τιμωρία και άλλες ταπεινωτικές μορφές τιμωρίας δεν είναι υποκατάστατο των θετικών μορφών πειθαρχίας οι οποίες όχι μόνο δεν κακομαθαίνουν τα παιδιά, αλλά είναι σχεδιασμένες να διασφαλίσουν ότι τα μαθαίνουν να σκέφτονται για τους άλλους και για τις συνέπειες των πράξεών τους.
Τα κράτη έχουν υποχρέωση να υποστηρίζουν τη θετική γονική φροντίδα και η σύσταση της Επιτροπής των Υπουργών για την πολιτική υποστήριξης της θετικής γονικής μέριμνας τους δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές να το κάνουν.

«Με χτυπούσαν όταν ήμουν παιδί και αυτό δεν μου έκανε καθόλου κακό. Στην πραγματικότητα, δεν θα ήμουν εδώ που βρίσκομαι σήμερα αν οι γονείς μου δεν με τιμωρούσαν σωματικά.»


Πώς το ξέρετε αυτό; Κανένας από εμάς δεν ξέρει πώς θα είμαστε αν οι γονείς μας δε μας χτυπούσαν ή δε μας ταπείνωναν ποτέ. Πόσοι άνθρωποι, όταν λένε ότι δεν τους έκανε καθόλου κακό, δεν αρνούνται τον πόνο που ένοιωσαν όταν οι πιο κοντινοί τους ενήλικες νόμιζαν ότι μπορούν να τους διδάξουν μόνο προκαλώντας τους πόνο; Οι άνθρωποι συνήθως αρχίζουν να χτυπάνε τα παιδιά τους επειδή και τους ίδιους τους χτυπούσαν όταν ήταν παιδιά, παρόλο που, σύμφωνα με την έρευνα, συνήθως, αισθάνονται ενοχές εκ των υστέρων. Αλλά συνεχίζουν να χτυπάνε τα παιδιά τους ιδιαίτερα όταν έχουν φτάσει στα όριά τους. Είναι άσκοπο να κατηγορούμε τις προηγούμενες γενεές για το ξύλο σε βάρος των παιδιών, διότι ενεργούσαν σύμφωνα με τη διαδεδομένη κουλτούρα της εποχής. Αλλά οι καιροί αλλάζουν και οι κοινωνίες προχωρούν. Η αναγνώριση των παιδιών ως υποκειμένων δικαιωμάτων απαιτεί δράση για να τεθεί ένα τέλος στη νομιμοποίηση και την κοινωνική αποδοχή της βίας σε βάρος των παιδιών, ακριβώς όπως οι κοινωνίες έχουν προχωρήσει στο τέλος της αποδοχής της βίας κατά των γυναικών.

«Οι γονείς έχουν το δικαίωμα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους όπως νομίζουν. Πρέπει να αμφισβητούμε μόνο τις ακραίες περιπτώσεις, όπως είναι η παιδική κακοποίηση.»


Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν σταματάνε στην είσοδο του σπιτιού σου. Τα παιδιά έχουν το ίδιο δικαίωμα με τα άλλα μέλη της οικογένειας για προστασία από το ξύλο και δεν είναι πιο παρεμβατικό να επιμένουμε ότι ο νόμος πρέπει προστατεύει τα παιδιά στο σπίτι από το να επιμένουμε ότι οι άντρες πρέπει να σταματήσουν να χτυπάνε τις γυναίκες τους. Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ έχει εισάγει την ιδέα της «γονικής ευθύνης», με το καλό των παιδιών να είναι η βασική έγνοια των γονέων. Τα παιδιά δεν αποτελούν ιδιοκτησία των γονιών τους.

«Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο χτύπημα ενός παιδιού και σε ένα σκαμπίλι με αγάπη.»


Οι διαφορές είναι άσχετες για το νόμο! Το ένα πονάει φυσικά περισσότερο από το άλλο αλλά και τα δυο είναι μια συνέχεια βίας και επίσης και τα δυο παραβιάζουν το ίσο δικαίωμα των παιδιών στον σεβασμό. Οι κοινωνίες δεν θέτουν όρια ούτε προσπαθούν να δικαιολογήσουν οποιοδήποτε επίπεδο βίας όταν αμφισβητούν τη βία εναντίον των γυναικών ή εναντίον των ηλικιωμένων. Επομένως γιατί πρέπει να το κάνουμε όταν πρόκειται για τα παιδιά; Και οι κίνδυνοι οποιασδήποτε σύνδεσης ανάμεσα στο να αγαπάς και να πονάς τους ανθρώπους πρέπει να είναι προφανείς. Ένα «σκαμπίλι με αγάπη» είναι μια αντίθεση του χειρίστου είδους. Αυτός ο φαινομενικά ακίνδυνος όρος είναι ένα πέπλο πίσω από το οποίο μπορούν να κρυφτούν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων.

«Η απαγόρευση της φυσικής τιμωρίας απλώς θα οδηγήσει στη μεταχείριση των παιδιών με πιο φρικτούς τρόπους – στη συναισθηματική κακοποίηση, την ταπείνωση ή το κλείδωμά τους.»


Τα παιδιά έχουν δικαίωμα προστασίας όχι μόνο από τη σωματική τιμωρία, αλλά επίσης και από άλλους τύπους απάνθρωπης ή ταπεινωτικής συμπεριφοράς ή μεταχείρισης. Η νομική μεταρρύθμιση πρέπει να συνδεθεί με την αύξηση της ευαισθητοποίησης και την προώθηση θετικών, μη βίαιων σχέσεων με τα παιδιά. Οι γονείς επιθυμούν να έχουν τα παιδιά τους το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή. Οι γονείς που χτυπάνε τα παιδιά τους δεν αισθάνονται καλά για αυτό – γενικά αισθάνονται στεναχωρημένοι και ένοχοι. Συνεπώς, οι περισσότεροι από αυτούς καλωσορίζουν τις συμβουλές για το πώς να εμποδίσουν και να λύσουν συγκρούσεις με τα παιδιά τους. Οι πολιτικές θετικής γονικής φροντίδας βοηθάνε τους γονείς να δώσουν τη δυνατότητα στα παιδιά τους να κατανοούν, να αποδέχονται και να σέβονται τους κανόνες (πειθαρχία) χωρίς να χρησιμοποιούν κανενός είδους βία, είτε φυσική είτε συναισθηματική. Η απομάκρυνση από το ξύλο και την ταπείνωση των παιδιών και η αντιμετώπισή τους ως άτομα που έχουν δικαιώματα μαζί με τους υπολοίπους από εμάς, βελτιώνει την οικογενειακή ζωή του καθενός.

«Γιατί να ανακατέψουμε το νόμο; Γιατί απλά να μην εκπαιδεύσουμε τους γονείς να απομακρυνθούν από τη χρήση σωματικής τιμωρίας;»


Η κατάργηση τα χρειάζεται και τα δυο. Δεν είναι θέμα επιλογής: Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπαγορεύουν ότι τα παιδιά έχουν τουλάχιστο την ίδια νομική προστασία όπως οι ενήλικες – στην οικογένεια και παντού αλλού – τώρα. Ο ίδιος ο νόμος είναι ένα ισχυρό εκπαιδευτικό εργαλείο και βέβαια, η μεταρρύθμιση του νόμου που απαγορεύει τη σωματική τιμωρία πρέπει να συνδέεται με εκπαίδευση του κοινού και των γονέων. Μια απαγόρευση θα παρακινήσει τους γονείς να εξετάσουν θετικούς τρόπους εκπαίδευσης των παιδιών τους και θα παρακινήσει τους επαγγελματίες, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ να παράσχουν πόρους και να προσφέρουν αυτή την εκπαίδευση. Το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι προετοιμασμένο να βοηθήσει τους γονείς και τους επαγγελματίες σε αυτή την προκλητική αποστολή.

«Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εναντίον μιας επίσημης απαγόρευσης της σωματικής τιμωρίας»


Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων εξαρτώνται γενικά από το πόσο αδέξια εκφράζονται οι ερωτήσεις και πόσες πληροφορίες έχουν αυτοί που τις απαντούν. Αν ο κόσμος είναι πλήρως ενημερωμένος για το θέμα, την υπάρχουσα ανεπάρκεια της προστασίας των παιδιών και τοv σκοπό της απαγόρευσης μπορεί να την υποστηρίξουν. Αλλά έτσι κι αλλιώς, σε αυτό το θέμα όπως και σε άλλα -βία εναντίον των γυναικών, φυλετικές διακρίσεις- οι πολιτικοί πρέπει να ηγούνται, όχι να ακολουθούν την κοινή γνώμη, παραθέτοντας τις απόλυτες υποχρεώσεις τους στα ανθρώπινα δικαιώματα για να διασφαλίσουν ότι ο νόμος παρέχει στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες, πλήρη προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους. Σχεδόν όλα τα κράτη μέλη που έχουν απαγορεύσει όλες τις μορφές σωματικής τιμωρίας, το έχουν κάνει πριν την αποδοχή της κοινής γνώμης, αλλά στη συνέχεια, γρήγορα η κοινή γνώμη άλλαξε υποστηρίζοντας τη νομοθετική αλλαγή. Σε λίγα χρόνια θα κοιτάμε το παρελθόν με απορία για τον καιρό που ήταν νόμιμο και αποδεκτό το να χτυπάμε τα παιδιά.