Mύθοι και πραγματικότητες για την σωματική τιμωρία

Standard

Χάρηκα πραγματικά όταν «έπεσα» πάνω σ’αυτό το site  γιατί κατάλαβα ότι αρχίζει να μεγαλώνει και να πληθαίνει το κίνημα που θέλει τους γονείς να μην χτυπούν (έστω και λίγο) τα παιδιά τους! Όπως θα γνωρίζετε ίσως, με  βρίσκει απολύτως αντίθετη η σωματική ή οποιουδήποτε είδους βία. Με αυτήν τα παιδιά «ακούνε» τους γονείς τους μόνο και μόνο από φόβο και όχι απο σεβασμό. Δεν μαθαίνουν το σωστό, απλά φοβούνται να κάνουν κάτι που θέλουν επειδή ξέρουν οτι θα φάνε ξύλο! Τελευταία διαβάζω ένα βιβλίο για το οποίο θα σας μιλήσω όταν τελειώσω. Σ’αυτό διαβάζω οτι ούτε οι τιμωρίες, ουτε οι φωνές θα έπρεπε να υπάρχουν, αλλά αντίθετα πολύ πολύ συζήτηση και συζήτηση και συζήτηση! Δύσκολο! 

Έχει χρόνια που έχω βάλει στοίχημα να μην χτυπήσω ποτέ τα παιδιά μου και μέχρι στιγμής το κερδίζω! Θα μου πείτε… καμιά φορά έτσι μόνο καταλαβαίνουν! Διαβάστε παρακάτω για να δείτε αν αυτό είναι αλήθεια! Ένα ΠΟΛΥ καλογραμμένο άρθρο που βρήκα εδω

«Πονάει στα αλήθεια;»


Ναι! Σύμφωνα με το Άρθρο 12 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ, τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους σε θέματα που τα αφορούν και αυτές πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Τα παιδιά έχουν αρχίσει να μας λένε πόσο πολύ τα πονάει η σωματική τιμωρία. Και ο Paulo Sιrgio Pinheiro εξηγεί στην έκθεσή του που κατέθεσε στη Γενική συνέλευση του ΟΗΕ τον Οκτώβριο 2006:
Σε όλη τη διαδικασία διεξαγωγής της μελέτης, τα παιδιά εξέφρασαν συστηματικά την επείγουσα ανάγκη να σταματήσει όλη αυτή η βία. Τα παιδιά βεβαιώνουν για τον πόνο -όχι μόνο σωματικό αλλά και ψυχικό- που τους προξενεί αυτή η βία, σε συνδυασμό με την αποδοχή ή ακόμα και με την έγκρισή της από τους ενήλικες.
Οι κυβερνήσεις πρέπει να αποδεχτούν ότι αυτή είναι πραγματικά μια επείγουσα ανάγκη, παρόλο που δεν είναι καινούργια. Τα παιδιά υφίστανται βία από τα χέρια των ενηλίκων εδώ και αιώνες χωρίς να φαίνονται ή να ακούγονται. Αλλά τώρα που η κλίμακα και η επίδραση της βίας σε βάρος των παιδιών γίνεται ορατή, δεν μπορούν να περιμένουν άλλο για την αποτελεσματική προστασία στην οποία έχουν απόλυτο δικαίωμα»
Υπάρχει ένας σπουδαίος ερευνητικός τόμος για τις επιπτώσεις της σωματικής τιμωρίας και πειστικά επιβεβαιώνει την πιθανή ζημιά που προκαλεί τόσο βραχυχρόνια όσο και μακροχρόνια. «Η σωματική τιμωρία από τους γονείς και οι σχετικές με αυτήν συμπεριφορές και εμπειρίες των παιδιών», είναι μια ανάλυση 88 ερευνητικών μελετών που δημοσιεύτηκε το 2002 και αναμφισβήτητα επιβεβαιώνει τους κινδύνους. Ενώ τα ευρήματα δεν μας εκπλήττουν, κατά κάποιο τρόπο δεν είναι ούτε απαραίτητα. Δεν θα αναζητούσαμε έρευνα των αποτελεσμάτων των επιπτώσεων της βιαιοπραγίας σε βάρος γυναικών ή ηλικιωμένων για να δικαιολογήσουμε την απαγόρευση: Πρόκειται για ένα ζήτημα θεμελιωδών δικαιωμάτων.

«Γιατί είναι τόσο δύσκολο να σταματήσουμε να χτυπάμε τα παιδιά;»


Διότι πολλοί ενήλικες ακόμα συγχέουν αυτό που μπορούν με αυτό που πρέπει να κάνουν. Αν οι ενήλικες, περιλαμβανομένων των πολιτικών, έβρισκαν αυτό το θέμα εύκολο, θα είχαμε δεχτεί εδώ και πολύ καιρό ότι τα παιδιά έχουν, όπως και εμείς οι υπόλοιποι, ακριβώς το ίδιο δικαίωμα σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της σωματικής τους ακεραιότητας και ίσης προστασίας από το νόμο. Στην πραγματικότητα θα ήταν πιθανό να δεχτούμε ότι τα παιδιά που ξεκινούν πολύ μικρά και πολύ ευαίσθητα, έχουν το δικαίωμα μεγαλύτερης προστασίας από ό,τι οι ενήλικες.
Είναι δύσκολο για τους ενήλικες να εγκαταλείψουν αυτό που ακόμα θεωρούν «δικαίωμά τους» να χτυπάνε και να πονάνε τα παιδιά στο όνομα της «πειθαρχίας» ή του ελέγχου. Αυτή η δυσκολία φαίνεται πως πηγάζει από προσωπική εμπειρία. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν φάει ξύλο από τους γονείς τους όταν ήταν μικροί. Οι περισσότεροι γονείς έχουν χτυπήσει τα δικά τους παιδιά. Κανένας από εμάς δεν θέλει να σκέφτεται άσχημα για τους γονείς του ή για τη δική μας γονική ευθύνη και αυτό κάνει προκλητικό για πολλούς ανθρώπους, περιλαμβανομένων των πολιτικών και αυτών που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και ακόμα αυτών που εργάζονται για την προστασία των παιδιών, το να θεωρούν τη σωματική τιμωρία ως το θεμελιώδες θέμα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που πραγματικά είναι. Αυτό δεν είναι θέμα ευθύνης – οι γονείς ενεργούσαν σύμφωνα με τις κοινωνικές προσδοκίες – αλλά ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε σε θετικές, μη βίαιες σχέσεις με τα παιδιά.
Στοχεύοντας στην εξάλειψη της σωματικής τιμωρίας, απλώς επεκτείνουμε στα παιδιά την πλήρη προστασία από την κακοποίηση και άλλες σκληρές ή απάνθρωπες μορφές τιμωρίας τις οποίες, ως ενήλικες, θεωρούμε δεδομένες για τους εαυτούς μας.

«Αν οι γονείς αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη χρήση σωματικής τιμωρίας, δεν θα είναι τα παιδιά κακομαθημένα και απείθαρχα;»


Όχι. Η πραγματική πειθαρχία δεν βασίζεται στη δύναμη. Αναπτύσσεται μέσα από την κατανόηση, τον αμοιβαίο σεβασμό και την ανοχή. Τα μωρά ξεκινάνε εντελώς εξαρτημένα και καθώς μεγαλώνουν, βασίζονται στους ενήλικες – ιδιαίτερα στους γονείς τους – να τα καθοδηγήσουν και να τα υποστηρίξουν προς την ωριμότητα με αυτοπειθαρχία. Η σωματική τιμωρία δεν λέει στα παιδιά τίποτα για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται.
Αντίθετα, το ξύλο στα παιδιά είναι μάθημα κακής συμπεριφοράς. Διδάσκει τα παιδιά ότι οι γονείς τους, τους οποίους ελπίζουμε ότι αγαπούν και σέβονται, βρίσκουν αποδεκτή τη χρήση της βίας για τη λύση προβλημάτων ή συγκρούσεων. Τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που κάνουν οι γονείς τους, όχι μόνο από όσα τους λένε. Η σωματική τιμωρία και άλλες ταπεινωτικές μορφές τιμωρίας δεν είναι υποκατάστατο των θετικών μορφών πειθαρχίας οι οποίες όχι μόνο δεν κακομαθαίνουν τα παιδιά, αλλά είναι σχεδιασμένες να διασφαλίσουν ότι τα μαθαίνουν να σκέφτονται για τους άλλους και για τις συνέπειες των πράξεών τους.
Τα κράτη έχουν υποχρέωση να υποστηρίζουν τη θετική γονική φροντίδα και η σύσταση της Επιτροπής των Υπουργών για την πολιτική υποστήριξης της θετικής γονικής μέριμνας τους δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές να το κάνουν.

«Με χτυπούσαν όταν ήμουν παιδί και αυτό δεν μου έκανε καθόλου κακό. Στην πραγματικότητα, δεν θα ήμουν εδώ που βρίσκομαι σήμερα αν οι γονείς μου δεν με τιμωρούσαν σωματικά.»


Πώς το ξέρετε αυτό; Κανένας από εμάς δεν ξέρει πώς θα είμαστε αν οι γονείς μας δε μας χτυπούσαν ή δε μας ταπείνωναν ποτέ. Πόσοι άνθρωποι, όταν λένε ότι δεν τους έκανε καθόλου κακό, δεν αρνούνται τον πόνο που ένοιωσαν όταν οι πιο κοντινοί τους ενήλικες νόμιζαν ότι μπορούν να τους διδάξουν μόνο προκαλώντας τους πόνο; Οι άνθρωποι συνήθως αρχίζουν να χτυπάνε τα παιδιά τους επειδή και τους ίδιους τους χτυπούσαν όταν ήταν παιδιά, παρόλο που, σύμφωνα με την έρευνα, συνήθως, αισθάνονται ενοχές εκ των υστέρων. Αλλά συνεχίζουν να χτυπάνε τα παιδιά τους ιδιαίτερα όταν έχουν φτάσει στα όριά τους. Είναι άσκοπο να κατηγορούμε τις προηγούμενες γενεές για το ξύλο σε βάρος των παιδιών, διότι ενεργούσαν σύμφωνα με τη διαδεδομένη κουλτούρα της εποχής. Αλλά οι καιροί αλλάζουν και οι κοινωνίες προχωρούν. Η αναγνώριση των παιδιών ως υποκειμένων δικαιωμάτων απαιτεί δράση για να τεθεί ένα τέλος στη νομιμοποίηση και την κοινωνική αποδοχή της βίας σε βάρος των παιδιών, ακριβώς όπως οι κοινωνίες έχουν προχωρήσει στο τέλος της αποδοχής της βίας κατά των γυναικών.

«Οι γονείς έχουν το δικαίωμα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους όπως νομίζουν. Πρέπει να αμφισβητούμε μόνο τις ακραίες περιπτώσεις, όπως είναι η παιδική κακοποίηση.»


Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν σταματάνε στην είσοδο του σπιτιού σου. Τα παιδιά έχουν το ίδιο δικαίωμα με τα άλλα μέλη της οικογένειας για προστασία από το ξύλο και δεν είναι πιο παρεμβατικό να επιμένουμε ότι ο νόμος πρέπει προστατεύει τα παιδιά στο σπίτι από το να επιμένουμε ότι οι άντρες πρέπει να σταματήσουν να χτυπάνε τις γυναίκες τους. Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ έχει εισάγει την ιδέα της «γονικής ευθύνης», με το καλό των παιδιών να είναι η βασική έγνοια των γονέων. Τα παιδιά δεν αποτελούν ιδιοκτησία των γονιών τους.

«Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο χτύπημα ενός παιδιού και σε ένα σκαμπίλι με αγάπη.»


Οι διαφορές είναι άσχετες για το νόμο! Το ένα πονάει φυσικά περισσότερο από το άλλο αλλά και τα δυο είναι μια συνέχεια βίας και επίσης και τα δυο παραβιάζουν το ίσο δικαίωμα των παιδιών στον σεβασμό. Οι κοινωνίες δεν θέτουν όρια ούτε προσπαθούν να δικαιολογήσουν οποιοδήποτε επίπεδο βίας όταν αμφισβητούν τη βία εναντίον των γυναικών ή εναντίον των ηλικιωμένων. Επομένως γιατί πρέπει να το κάνουμε όταν πρόκειται για τα παιδιά; Και οι κίνδυνοι οποιασδήποτε σύνδεσης ανάμεσα στο να αγαπάς και να πονάς τους ανθρώπους πρέπει να είναι προφανείς. Ένα «σκαμπίλι με αγάπη» είναι μια αντίθεση του χειρίστου είδους. Αυτός ο φαινομενικά ακίνδυνος όρος είναι ένα πέπλο πίσω από το οποίο μπορούν να κρυφτούν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων.

«Η απαγόρευση της φυσικής τιμωρίας απλώς θα οδηγήσει στη μεταχείριση των παιδιών με πιο φρικτούς τρόπους – στη συναισθηματική κακοποίηση, την ταπείνωση ή το κλείδωμά τους.»


Τα παιδιά έχουν δικαίωμα προστασίας όχι μόνο από τη σωματική τιμωρία, αλλά επίσης και από άλλους τύπους απάνθρωπης ή ταπεινωτικής συμπεριφοράς ή μεταχείρισης. Η νομική μεταρρύθμιση πρέπει να συνδεθεί με την αύξηση της ευαισθητοποίησης και την προώθηση θετικών, μη βίαιων σχέσεων με τα παιδιά. Οι γονείς επιθυμούν να έχουν τα παιδιά τους το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή. Οι γονείς που χτυπάνε τα παιδιά τους δεν αισθάνονται καλά για αυτό – γενικά αισθάνονται στεναχωρημένοι και ένοχοι. Συνεπώς, οι περισσότεροι από αυτούς καλωσορίζουν τις συμβουλές για το πώς να εμποδίσουν και να λύσουν συγκρούσεις με τα παιδιά τους. Οι πολιτικές θετικής γονικής φροντίδας βοηθάνε τους γονείς να δώσουν τη δυνατότητα στα παιδιά τους να κατανοούν, να αποδέχονται και να σέβονται τους κανόνες (πειθαρχία) χωρίς να χρησιμοποιούν κανενός είδους βία, είτε φυσική είτε συναισθηματική. Η απομάκρυνση από το ξύλο και την ταπείνωση των παιδιών και η αντιμετώπισή τους ως άτομα που έχουν δικαιώματα μαζί με τους υπολοίπους από εμάς, βελτιώνει την οικογενειακή ζωή του καθενός.

«Γιατί να ανακατέψουμε το νόμο; Γιατί απλά να μην εκπαιδεύσουμε τους γονείς να απομακρυνθούν από τη χρήση σωματικής τιμωρίας;»


Η κατάργηση τα χρειάζεται και τα δυο. Δεν είναι θέμα επιλογής: Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπαγορεύουν ότι τα παιδιά έχουν τουλάχιστο την ίδια νομική προστασία όπως οι ενήλικες – στην οικογένεια και παντού αλλού – τώρα. Ο ίδιος ο νόμος είναι ένα ισχυρό εκπαιδευτικό εργαλείο και βέβαια, η μεταρρύθμιση του νόμου που απαγορεύει τη σωματική τιμωρία πρέπει να συνδέεται με εκπαίδευση του κοινού και των γονέων. Μια απαγόρευση θα παρακινήσει τους γονείς να εξετάσουν θετικούς τρόπους εκπαίδευσης των παιδιών τους και θα παρακινήσει τους επαγγελματίες, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ να παράσχουν πόρους και να προσφέρουν αυτή την εκπαίδευση. Το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι προετοιμασμένο να βοηθήσει τους γονείς και τους επαγγελματίες σε αυτή την προκλητική αποστολή.

«Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εναντίον μιας επίσημης απαγόρευσης της σωματικής τιμωρίας»


Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων εξαρτώνται γενικά από το πόσο αδέξια εκφράζονται οι ερωτήσεις και πόσες πληροφορίες έχουν αυτοί που τις απαντούν. Αν ο κόσμος είναι πλήρως ενημερωμένος για το θέμα, την υπάρχουσα ανεπάρκεια της προστασίας των παιδιών και τοv σκοπό της απαγόρευσης μπορεί να την υποστηρίξουν. Αλλά έτσι κι αλλιώς, σε αυτό το θέμα όπως και σε άλλα -βία εναντίον των γυναικών, φυλετικές διακρίσεις- οι πολιτικοί πρέπει να ηγούνται, όχι να ακολουθούν την κοινή γνώμη, παραθέτοντας τις απόλυτες υποχρεώσεις τους στα ανθρώπινα δικαιώματα για να διασφαλίσουν ότι ο νόμος παρέχει στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες, πλήρη προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους. Σχεδόν όλα τα κράτη μέλη που έχουν απαγορεύσει όλες τις μορφές σωματικής τιμωρίας, το έχουν κάνει πριν την αποδοχή της κοινής γνώμης, αλλά στη συνέχεια, γρήγορα η κοινή γνώμη άλλαξε υποστηρίζοντας τη νομοθετική αλλαγή. Σε λίγα χρόνια θα κοιτάμε το παρελθόν με απορία για τον καιρό που ήταν νόμιμο και αποδεκτό το να χτυπάμε τα παιδιά.

Advertisements

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

7 responses »

  1. Πολυ καλο φιλεναδα!!!!!!!Αχ εγω το στοιχιμα το εχασα δυστιχως και πολυ πολυ λυπηθηκα το λεω με πονο ψυχης και ελπιζω να μην μας ξανασυμβει τα παιδια θελουν πολυ πολυ πολυ πολυ μεχρι που να λες δεν μπορει ειναι χαζο το παιδι μου και δεν καταλαβενει αλλα στα παιδια οσο πιο πολυ τα λες τοσο πιο γρυγορα καταλαβενουν η δυσκολη ηλικια μεταξη 2-4 περναει γρυγορα αν εκει κανεις τη μεγαλητερη υπομονη αποκομιζεις πολυ καλα αποτελεσματα η μεγαλη μου ειναι 5 αν θυμαστε δεν με ειχε φερει ποτε σε δυσκολη θεση αλλα ηταν και ειναι ενα πολυ υπακουω παιδι και ελεγα μπραβο μου που δεν την ειχα ακομπησει ποτε ………..ελα ομως που ο ανταρτης μου ο δευτερος ειναι 2,5 και με τρελα νευρα τα οποια ξεκινισαν με το κοψειμο του πιπιλισματος του δαχτυλου μας με εφερε σε πολυ δυσκοληθεση και εφαγε ξυλια την οποια ακομα δεν μπορω να ξεπερασω………………

    • Ευη μου, να το ξεχασεις εκεινο το περιστατικο! Ενταξει, ειμαστε ανθρωποι και καμια φορα νιωθουμε το αιμα στο κεφαλι μας να ανεβαινει και να θολωνουμε τελειως! Ενα περιστατικο δεν αλλαζει ενα παιδι (μιλαμε ενα περιστατικο σαν το δικο σου βεβαια). Φανταζομαι οτι θα της ειπες συγνωμη κι αν δεν το εκανες, καντο! Και μετα βγαλε το απο το μυαλο σου 😉 Μπραβο σου που το λες, και μπραβο σου που προσπαθεις να μην δερνεις τα παιδακια σου! Μια φορα (και αυτο το λεω πρωτη φορα σε οποιονδηποτε), ο Γιωργος δεν με ακουγε καθολου, μολις ειχα κοιμησει την μικρη μετα απο πολυ προσπαθεια, και ενω ηθελα να κατσω με τον Γιωργο αντι να χαλαρωσω με ενα βιβλιο ή λιγο FB, εκανε φασαρια και δεν με ακουγε καθολου! Και τι ξεστομισε το στομα μου? Τοσο ευκολα λες και το ειχα πει χιλιαδες φορες! «Γιωργο κατσε γρηγορα στον καναπε αλλιως… θα φασ ξυλο!!!» Και ρε συ, την ωρα που το ελεγα, με ακουγα με μεγαλη εκπληξη και αηδια!!! Αμεσως ο Γιωργος με κοιταξε με μεγαλα ματια και μου απαντησε «μα μαμαααα, αφου εσυ δεν μας χτυπας ΠΟΤΕ!!!» Μου ηρθε να βαλω τα κλαμματα! Ενιωσα τοσο ασχημα! Ειναι ισως γραμμενο στο DNA μας να λεμε αυτα τα πραγματα? Τι να πω? Τον πηρα αγκαλια και του ειπα οτι εχει δικιο. «Καμια φορα βρε Γιωργο μου οταν οι μεγαλοι ειναι νευριασμενοι λενε μεγαλες χαζομαρες που δεν εννοουν?» και γελασε το παιδακι μου! Του ειπα συγνωμη και μου ειπε, ενταξει μαμα ενταξει, δεν εκανες τιποτα κακο!!!
      Βλεπεις, το να ξεφυγεις, ειναι ενα τσακ! Ενα πολυ ευκολο τσακ! Στο βιβλιο που λεω οτι διαβαζω, λεει οτι το πρωτο πραγμα που θα σου ερθει να πεις ή να κανεις, κρατα το για τον εαυτο σου. Σκεψου το λιγακι και πεξτο απλα στο μυαλο σου. Μετα, θα δεις οτι μπορεις να πεις κατι πολυ πιο ηρεμα, μιας και αυτο που θα ελεγες ενστικτωδώς, ειναι συνηθως προσβλητικο ή ασχημο και δεν βοηθα σε κατι!

  2. Ποσες φορες εχω κλαψει ποσες φορες εχω μεινει αυπνη τα βραδυα απο τυψεις.Ομως δεν ξαναλεω «εγω ποτε δεν θα χτυπησω το παιδι μου»οπως ελεγα μεχρι να γινει 2 ετων ο μεγαλος κ να γεννησω το 2ο.Τοτε ολα ηταν αλλιως.Δεν ειχα φτασει κ ξεπερασει ποτε τα ορια μου.Και οσο αφορα την συζητηση καμια φορα δεν πιανει.Μπραβο σε οσες δεν εχουν απλωσει ποτε χερι,ειλικρεινα τις θαυμαζω ομως δεν κατηγορω κ αυτες που το κανουν ουτε ειμαι επικριτικη απεναντι τους γιατι εχω περασει και απο τις δυο φασεις κ καταλαβαινω.Εννοειτε οτι δεν ειναι διαπαιδαγωγηση,αλλα τα βιβλια κ οι θεωριες καλες ειναι ,εχω διαβασει απειρα.Στην πραξη ομως υπαρχουν στιγμες που ξεφευγεις.και οσες τυψεις κ να νιωθω δεν θα σταθω εκει κ να κατηγορω τον εαυτο μου γιατι ειμαι ανθρωπος..φιλια πολλα κ καλο βραδυ…

    • Ρεβεκκα, το σημαντικό είναι νομίζω να γνωρίζεις αυτό που είπες. Ότι δηλαδή δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος διαπαιδαγώγησης και να προσπαθέις να τον αποφεύγεις! Τώρα αν θα ξεφύγεις από τα όρια σου και πόσες φορές θα γίνει αυτό,είναι άλλο θέμα. Ξέρεις όμως οτι ξεπέρασες τα όρια. Το να είναι κάτι συστηματικό όμως, είναι σίγουρα διαφορετικό.

      Άλλο μεσα στα νεύρα σου να δώσεις μια στον ποπό και άλλο να είναι μια καθημερινή απειλή το οτι αν δεν κάνουν αυτό που τους λές, θα φάνε ξύλο 😉

  3. Ένα παιδί που δεν γνωρίζει τη βια αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίηθηση αναφορικά με τις σχέσεις του με τους ενήλικες, μεγαλύτερο αυτοέλεγχο και μεγαλύτερη ενσυναίσθηση. Είναι πιο συνεργάσιμο και πιο ήρεμο. Μιλάω εκ πείρας! Η κόρη μου κοντεύει τα 4 και πέρασε τη φάση-πριν περιπου 8 μήνες-που με χτυπούσε (αποτέλεσμα της βίας που υφίστατο στο σχολείο απο άλλα παιδάκια) και εκεί όταν κάποια στιγμή με εξέπληξε με μια απότομη μπουνιά στην πλάτη ανατανακλαστικά γύρνώντας τη χτύπησα… κι όσο το χέρι μου κατέβαινε συνειδητοποιούσα το λάθος του ενστίκτου και μείωσα τη δύναμη και προσανατόλισα αλλού το χτύπημα…αλλά την αντίδραση δεν μπόρεσα να τη σταματήσω!
    Φυσικά κι αίσθάνθηκα πολύ άσχημα…η δε έκπληξη της μικρής ήταν απίστευτη! Αλλά αφού της ζήτησα συγγνώμη της εξήγησα ότι ήταν τελείως αντανακλαστικό και ότι ήταν ακριβώς σαν να την χτυπούσα κατά λάθος… μετά από καιρό μου έλεγε «Μαμά θυμάσαι που με χτύπησες κατα λάθος?» Αυτά μπορεί να συμβούν και δεν αισθάνομαι τύψεις γι’αυτό γιατί ήταν καθαρά ατύχημα. Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιώ αυτή τη μέθοδο ως «διαπαιδαγώγηση»… βλέπω ότι η μέθοδος των συνεπειών και της κουβέντας έχουν άριστα αποτελέσματα και καθημερινά επιβεβαιώνομαι! Φυσικά μπορεί τα αποτελέσματα να είναι πιο μακροπρόθεσμα και να αργούν περισσότερο να φανούν…αλλά η ανταμοιβή στο τέλος είναι πολύτιμη!
    Το πρόβλημα είναι ότι η μικρή αγνοώντας την έννοια καν της σωματικής (ή άλλης μορφής π.χ. λεκτικής ή ψυχολογικής) βίας δεν μπορεί να διαχειριστεί τη βία που υφίσταται από συνομήλικούς της… μιλώντας με παιδοψυχολόγο μου είπε να μην ανησυχώ μήπως θυματοποιηθεί (μιας κι όλοι μου λέγανε «μάθε την να χτυπάει και να αμύνεται») κι ότι τα παιδιά με ανεπτυγμένη αυτοπεποίηθηση που έχουν λάβει αγάπη και έχουν μάθει σε ήπιες μορφές επικοινωνίας μπορεί να υφίστανται το σοκ της βίας από τους άλλους και να φαίνονται αδύναμοι αλλά δεν θυματοποιούνται γιατί έχουν βάσεις!!!
    Εγώ θα πρότεινα στις μαμάδες να μην φοβούνται να περπατήσουν το δύσκολο δρόμο της επικοινωνίας…χρειάζεται υπομονή, επιμονή και… breath in-breath out…
    Ο στόχος μας ειναι να μεγαλώνουμε ευτυχισμένα και ισορροπήμένα παιδια!!!
    Και να θυμόμαστε καθημερινά πόσο πολύτιμα και μοναδικά είναι τα παιδιά μ ας!!!

  4. Πολύ ωραίο Λυδία! Μακάρι κανένα παιδί να μην ζούσε στιγμές βίας. Μακάρι ποτέ να μην συνέβαιναν άσχημα πράγματα σε παιδιά. Οφειλω να ομολογήσω πως έχω ρίξει μερικές ξυλιές σε ποπό ή μπουτάκι, αλλά όποτε έχει γίνει, μετά αισθάνομαι πολύ άσχημα. Θεωρώ πως δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω. Πιο αποτελεσματικό βρίσκω, όταν η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται επικίνδυνα, να βγω από το δωμάτιο και να επιστρέψω μετά από λίγο. Το γνωστό μέτρημα μέχρι το 10.

  5. Ειμαι και εγω απο αυτες που ολο μετανιωνουν και ολο συνεχιζουν …..Απο τα παιδικα μου χρονια θυμαμαι πολυ εντονα το ξυλο .Τοσο που θυμαμαι σκεφτομουν και παρακαλουσα ποτε θα μεγαλωσω γιατι οι μεγαλοι δεν τρωνε ξυλο !!!!!Εκανα ομως και πολλα ……και φαυλος κυκλος .Το θεμα ειναι τι γινεται τωρα με πλεον δυο παιδακια 6 και 2 1/2 με πολυ εντονη ζηλια του πρωτου στο δευτερο και γενικα με μια συμπεριφορα το πρωτου σαν εφηβος .Αρνηση για τα παντα και αρνηση και αρνηση ….Οσο δεν θελω να ποναω τα παιδια μου και οσα βιβλια και αν εχω διαβασει και οσα αρθρα μεσω internet ,…..εκεινη την στιγμη που ολα ειναι υπο πιεση , που δεν εχω λογια να μιλησω , που δεν αντεχω αλλο να βλεπω αυτο που γινεται ,που εχω βγει εξω απο τα ρουχα μου ,,,εκεινη τη στιγμη δινω απο καμια . ενταξει μπορει να μην ειναι σαπισμα (σαν εκεινο που βιωνα παιδι ) αλλα σιγουρα δεν ειναι και χαδι .και μετα αυτες οι τυψεις …….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s