Daily Archives: 21 Ιουλίου, 2011

Μεγαλώνοντας φιλόζωους!

Standard

 

2 χελώνες θέλουν τάισμα 2 φορές την μέρα και άλλαγμα του νερού τους 2 φορές την εβδομάδα. 6 (ναι καλά βλέπετε!) γατάκια θέλουν τάισμα 2 φορές την ημέρα, σκοπιά μέχρι να φάνε για να μην τους ορμήσει η κακιά γάτα γειτόνισσα, κολλύριο στα ματάκια τους γιατί έχουν επιπεφυκίτιδα και χαδάκια για να κάνουν όλα τους και λίγο χρου χρουυυυυ και να κοιμηθούν χαρούμενα. Πως το λέμε αυτό? Δίνοντας το παράδειγμα για φιλοζωία! Βέβαια… Η μαμά τα κάνει όλα αυτά, τα παιδιά παρατηρούν και μαθαίνουν.

 

Τις χελώνες τις πήραμε για να μάθει ο Γιώργος ότι σεβόμαστε και προσέχουμε τα ζώα και για να έχει κι αυτός κάτι ζωντανό δικό του. Τις ονομάσαμε Μάτς και Μουτς και ποζάρουν η μια πάνω στην άλλη σκαρφαλωμένες πάνω στην βρεγμένη τους πέτρα. Αν δεν τους ταΐσω, δεν θα το θυμηθεί κανείς άλλος, και αν δεν τους αλλάξω το νερό, θα μείνουν να βρωμίσουν και κανείς δεν θα καταλάβει από που έρχεται αυτή η απαίσια μυρωδιά… Του αρέσουν του Γιώργου αλλά δεν ζητούν χάδια, δεν τον ακολουθούν στις εξερευνήσεις του, δεν είναι φίλοι. Τι να κάνουμε όμως? Δεν τις πετάμε στην λεκάνη της τουαλέτας, απλά η μαμά τις νταντεύει. Αφασία είναι εδώ που τα λέμε και ευτυχώς τον χειμώνα δεν πολυτρώνε και έτσι δεν βρομίζουν και πολύ το  νερό. Κάθε τόσο σκαρφαλώνει και ο Γιώργος να τους ρίξει φαγητό και να τους μιλήσει.

 

Και κάποια στιγμή μια -αντικειμενικά- όμορφη γάτα ήρθε να γίνει κολλητή με τον Γιώργο. Τρίφτηκε στο πόδι του και αυτός κατουρήθηκε από την χαρά του. «Με αγαπάει η γάτα αυτή! Να της δώσουμε κάτι να φάει? Πεινάει και κάνει λυπημένο θόρυβο…» Και της δώσαμε λίγο  τυρί. Και ήρθε και την επόμενη και ο Γιώργος άρχισε να φωνάζει «η γάτα μουυυυυ!!!!» Την κυνηγούσε κι αυτή έτρεχε και ο Γιώργος χαιρόταν πιο πολύ γιατί «η γάτα μου ξέρει να παίζει κυνηγητό!!!»  Δεν είχαμε τυρί και δεν την δώσαμε τίποτα. Και συνέχισε να έρχεται και κάποια στιγμή σταμάτησε. Και μετά… νά την! Και η κοιλιά της φαινόταν και λίγο στρουμπουλή και κοιμόταν πάντα στο μπαλκόνι μας, έκανε κρύο και την λυπηθήκαμε που ήταν εγκυούλα και αρχίσαμε να την ταΐζουμε καθημερινά. Και όπου πήγαινε ο Γιώργος, και η γάτα από δίπλα. Και έγιναν κολλητοί! Και η κοιλιά μεγάλωνε και φούσκωνε! Η γάτα του Γιώργου μου… θα γεννούσε και τι θα κάναμε μετά? Αλλά πως να του το στερήσω αυτό του Γιώργου?

 

Ήρθε η μέρα που η γάτα μας γέννησε! 6 γατάκια. Σε μια κούτα μπροστά στο μπαλκόνι μας. Ο Γιώργος είδε τα γατάκια του να γεννιούνται και καθημερινά τα έβλεπε κουρνιασμένα με τη μαμά τους ή το ένα με το άλλο αγκαλίτσα και τα χάιδευε για να τον μάθουν και να μην τον φοβούνται. Άρχισαν να μεγαλώνουν, να ανοίγουν τα ματάκια τους να παίζουν, να γίνονται τρις χαριτωμένα και η μαμά τους τα πήρε. Τα βρήκαμε, τα φέραμε πίσω, τα ξαναπήρε και το πήραμε απόφαση ότι δεν θα έχουμε πια γατάκια. Μέχρι που τα έφερε τελικά όλα πίσω με κλειστά και τσιμπλιασμένα μάτια και εκεί με έπιασε πανικός για τα παιδιά. Να μην τα ακουμπάνε και πάθουν κι αυτά καμιά ζημιά στα ματάκια τους. Τα ταΐζαμε πιο πέρα μήπως και ξαναφύγουν η αλήθεια. Είχα αρκετή δουλειά για να τρέχω και για τα γατιά. Θα τα βλέπαμε και θα τα ταϊζαμε από μακρια. Φύγανε… Και καθώς γυρνούσαμε ένα βράδυ, η γάτα στην άκρη του δρόμου πατημένη όπως τόσες άλλες γάτες στην Ελλάδα. Η πρώτη γάτα του Γιώργου! Δεν την είδε, αλλά κοιταχτήκαμε με τον Μάκη και του είπα ψιθυριστά «πρέπει να βρούμε τα γατάκια! Με κλειστά τα μάτια δεν θα ζήσουν…». Φτάσαμε σπίτι και τα γατάκια… ήταν εκεί! Τα είχε φέρει η μαμά τους και καθώς έφευγε για την τσάρκα της, την χτύπησε αυτοκίνητο. Τώρα αναγκαστικά θα έπρεπε να τα νταντεύουμε εμείς.

 

Την άλλη μέρα είπαμε στον Γιώργο τι έγινε. Η πρώτη του επαφή με τον θάνατο… Στενοχωρήθηκε «δεν μπορώ να το βάλω στο κεφάλι μου!» έλεγε και ξαναλεγε… Κατάλαβε ότι είχε ευθύνη σ’αυτά τα γατάκια και πως η γάτα του, του είχε αφήσει τα παιδάκια της και θα έπρεπε εμείς να τα φροντίζουμε σαν την μαμά τους! Τώρα έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα μικρά παίζουν μαζί τους και έχουν τόση πλάκα! Ακόμα και η Ναταλία κουνάει το ψεύτικο ποντικάκι και τα γατάκια παίζουν και προσπαθούν να το πιάσουν καθώς το τινάζει στον αέρα. Και σκάει στα γέλια 🙂

 

Βέβαια και πάλι όλα σχεδόν εγώ τα κάνω. Κάποιες φορές με την παρέα  του Γιώργου. Αλλά ο Γιώργος είδε. Έμαθε. Ήμουν το παράδειγμα του. Φρόντισα την γάτα του, τις χελώνες του, τα γατάκια του… Και έτσι, όταν δει ένα ζώο στο δρόμο, θα το νοιαστεί, αργότερα ίσως μου φέρνει κι αυτός μικρά ζωάκια όπως έκανα κι εγώ άλλωστε. Δεν θα μαθαίνει σκοποβολή πάνω σε αδέσποτα ζώα, δεν θα τα φοβάται και δεν θα τα κλωτσά ή θα τα βασανίζει. Θα τα σέβεται και θα ξέρει ότι είναι μικρές υπάρξεις με ίσα δικαιώματα για ζωή. Θα τους ρίχνει μπουκιά από το σάντουιτς του επειδή τον κοιτάνε στα μάτια ή το κεφτεδάκι του στο εστιατόριο (κρυφά) κι ας του λέμε ότι τα πληρώνουμε για μας και ότι η γάτα είναι στρουμπουλή και άρα καλο-ταϊσμένη, αλλά τότε θα ξέρω… ότι έκανα σωστά την δουλειά μου, μεγαλώνοντας… φιλόζωους!