Στα σκουπίδια!

Standard

Πριν κανένα μήνα είμασταν και πάλι στην Χαλκίδα. Όπως γνωρίζετε, αυτός ο προορισμός, είναι πολύ συχνός, μιας και η γιαγιά και παππούς από την μεριά του άντρα μου, βρίσκονται εκεί (όπου είμασταν κι εμείς για 7 χρόνια άλλωστε και όπου γεννήθηκε ο Τζώρτζης μου)!

Η Ναταλία βρισκόταν σε μια παιδική χαρά με την γιαγία και τον παππού κι εμείς είχαμε πάει με τον Γιώργο μια βολτίτσα και μετά τον πήραμε κι αυτόν εκεί. Καθώς πηγαίναμε στην είσοδο της παιδικής χαράς, ακούω κάτι σαν κλάμα από γατάκι. Έχουμε στη γειτονιά μας στη Ρόδο πολλές αδέσποτες γάτες και έχει τύχει μικρό γατάκι να πέσει μέσα σε άδειο σκουπιδοτενεκέ και όπως καταλαβαίνετε, να μην μπορεί να βγεί έξω (μέχρι που το έβγαλα εγώ). Ε, κάτι τέτοιο υπέθεσα πως θα είχε γίνει πάλι, και έτσι πήγα και κοίταξα μέσα, έτοιμη να βοηθήσω το μικρό ζωάκι. Βλέπω μια σακούλα να κινείται και περιμένω να εμφανιστεί σε δευτερόλεπτα και το κεφαλάκι από κάτω. Και τότε τι είδα?

Μέσα στην σακούλα, ένα κεφαλάκι να σπρώχνει να βγεί προς τα έξω! Αααααααααα!!!! Πανικόβλητη λέω στον Μάκη να φέρει ένα κλαδί, ή κάτι να ψαρέψουμε την σακούλα από τον πάτο. Ο Γιώργος δίπλα μας… Ανοίγω την σακούλα και καταλαβαίνω πως είναι κουταβάκια νεογέννητα (είχαν ακόμη τον ομφάλιο λώρο κολλημένο πάνω τους και φρέσκο. Όχι μαραμένο!!!)!

Τους ρίχνω λίγο νεράκι να δροσιστούν μιας και φανταστείτε πως ήταν μέσα σε έναν μεταλλικό κάδο, μέσα σε καύσωνα! Τα αφήσαμε στο γρασίδι να ηρεμίσουν και κουλουριάστηκαν το ένα δίπλα στο άλλο. Πήγαμε με τον Γιώργο στην παιδική χαρά (όπου βρισκόταν η Ναταλία) και προσπαθούσαμε να σκεφτούμε τι να κάνουμε. Σε 2 μέρες θα ερχόμασταν πίσω στην Ρόδο και έχουμε και νταντεύουμε ακόμη τα 6 γατάκια που σώσαμε την Άνοιξη…

Ρωτήσαμε τριγύρω, φίλους και αδέρφια του Μάκη μήπως τα ήθελε κάποιος, αλλά ποιος αναλαμβάνει τέτοια ευθύνη (μόνο εμείς κάνουμε κάτι τέτοια μου φαίνεται)? Βρήκαμε το τηλέφωνο της φιλοζωικής στη Χαλκίδα. Δεν μπορούσαν να βοηθήσουν. Μας είπαν να τα πάρουμε μαζί μας στη Ρόδο όταν τους είπα ότι δεν μπορώ να τα κρατήσω και πως δεν μπορούν να έχουν κάποιον να τα ταΐζει ανα τρεις ώρες! Αν τα έβρισκαν παρατημένα, θα τα κρατούσαν, αλλά αφού τα βρήκαμε εμείς ας κανονίσουμε εμείς γι αυτά. Ουφ! Τι θα κάναμε?

Πήγαμε εκεί που τα είχαμε αφήσει στο γρασίδι. Ήταν εκεί ηρεμούλικα και κοιμόντουσαν το ένα αγκαλιά με το άλλο. Τα βάλαμε σε μια κούτα και πήραμε γύρα όλα τα pet shop. Ούτε αυτά αναλάμβαναν… Ένα δε, υπονόησε πως ήταν δικά μας και θέλαμε να τα ξεφορτωθούμε με αυτόν τον τρόπο. Με πιάσανε τα νεύρα! Δηλαδή μόνο με την ιδέα ότι κάποιος άνθρωπος που έχει ένα ζώο (υποτίθεται φιλόζωος για να έχει ζωάκι), το άφησε να γεννήσει και της πήρε τα σκυλάκια μόλις γεννήθηκαν (ακόμα με το αίμα ήταν!), τα έβαλε σε μια σακούλα, την έδεσε, και την πέταξε στα σκουπίδια! Δηλαδή δεν τα θέλεις τα σκυλάκια ρε άνθρωπέ μου? Άφησε τα να θηλάσουν κανέναν μήνα, βάλε τα σε μια κούτα αν δεν βρίσκεις να τα δώσεις, και άφησε τα έξω από τον φιλοζωικό! Τι απάνθρωπο πράγμα μέσα σε μια σακούλα! Μόλις πήραν την πρώτη τους πνοή, τα βάζεις σε μια  σακούλα να πάψουν να αναπνέουν! Και έτσι, τα πήραμε, αγοράσαμε γάλα και μπιμπερό για σκυλιά και τα πήγαμε σπίτι (της πεθεράς μου). Τα έβαλα σε μια λεκανίτσα με χλιαρό νερό, τα έπλυνα να φύγει το αίμα της γέννας, τα σκούπισα καλά καλά και έλαμπαν από καθαριότητα!

Ο Γιώργος μας ρωτούσε συνέχεια γιατί τα είχαν πετάξει. «Κατα λάθος μάλλον!» του είπαμε! «Είναι δυνατόν κάποιος να τα πέταξε επίτηδες βρε Γιώργο μου?» Στο σπίτι, ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που δοκίμασε να δώσει γάλα στα σκυλάκια! Η Ναταλία στρίγγλιζε από την χαρά της!

Το βράδυ κοιμήθηκα στις 3εις! Έπρεπε να τα ταΐσω τα μικρούλια. Νεογέννητα και πάλι! Και μάλιστα δίδυμα! Χαχα! 😆

Έχουμε κατά καιρούς κάνει κάτι παρόμοιο. Μια με την Μίλυ. Ένα κουταβάκι λίγων ημερών που μεγαλώσαμε μέχρι 3ων μηνών. Δύο άλλα κουταβάκια 2 ημερών που είχε πατήσει ένα φορτηγό τη μαμά τους, πάλι με τα μπιμπερό και τα γάλατα, μέχρι που βρέθηκε μια οικογένεια με κήπο και τα πήρε και τα δύο. Τότε ήταν λίγο πιο εύκολα. Είμασταν μόνοι μας, δεν είχαμε άλλα θέματα να ασχοληθούμε και ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα τα δίναμε. Δεν είναι εύκολο να το κάνεις αυτό με δύο παιδιά. Πως θα τα δώσεις μετά που θα σε παρακαλάνε να τα κρατήσεις? Έτσι δεν μας έμειναν τα 6 γατάκια που φροντίσαμε από την στιγμή που ψόφησε η μαμά τους?

Την επόμενη μέρα, το πήραμε απόφαση. Το συζητήσαμε και με τον Γιώργο. Του εξηγήσαμε οτι δεν γινόταν να τα κρατήσουμε, αλλά κάναμε αυτό που μπορέσαμε για να τα σώσουμε από σίγουρο θάνατο. Πως θα μας θυμούνται πάντα για το καλό που τους κάναμε και θα τα θυμόμαστε κι εμείς. Το θεωρήσαμε με τον Μάκη, ένα πολύ μεγάλο μάθημα αυτό για τον Γιώργο. Μια ανάμνηση που θα έχει στην μετέπειτα ζωή του. Έσωσε 2 νεογέννητα κουταβάκια. Ήταν και είναι σούπερ ήρωας! Τα ταΐσαμε μια τελευταία φορά και λίγο πριν ανοίξουν τα μαγαζιά, τα βάλαμε στην κούτα τους με μια καθαρή πετσέτα και τα συμπράγκαλά τους (γάλα και μπιμπερό) και τα αφήσαμε έξω από την φιλοζωική (μας είπαν άλλωστε πως αν τα έβρισκαν οι ίδιοι, θα τα έπαιρναν!)… Δεν μου άρεσε που το κάναμε κρυφά, αλλά δεν μας έδωσαν περιθώριο. Ίσως να έπρεπε να τα κρατήσουμε? Δεν ξέρω… Μας πέρασε από το μυαλό. Μια το έλεγε ο ένας, μια ο άλλος. Δεν γινόταν.Δεν θέλουμε σκυλί αυτή τη στιγμή. Πόσο μάλλον δύο…

Αυτό που νιώσαμε εμείς ήταν ότι αν μη τι άλλο, δώσαμε σ’αυτά τα δύο σκυλάκια, την ευκαιρία να ζήσουν. Αν είχαν μείνει για λίγο ακόμη μέσα στον κάδο, θα είχαν ψοφήσει. Έζησαν χάρη σε μας. Τώρα θα ζούσαν πολύ πιθανόν, χάρη σε κάποιους άλλους. Θα ήθελα να ήξερα τι κάνουν, αλλά δεν γίνεται. Αυτό που ξέρω, είναι οτι υπάρχουν πολλά γαϊδουρια στον κόσμο! Γαϊδούρια που δίχως σκέψη πετάνε ζώα στα σκουπίδια, που τα δένουν σε ένα δέντρο κάπου έρημα (μα γιατί???) για να ψοφήσουν με τον χειρότερο τρόπο! Πότε θα γίνουμε ΟΛΟΙ άνθρωποι??? Πότε??

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

13 responses »

  1. Μπράβο σας Λυδία που σώσατε δύο ψυχούλες από βέβαιο θάνατο!!! Είναι πραγματικά πολύ λυπηρό αυτό που συμβαίνει με τα ζωάκια εδώ στην Ελλάδα! Τόση ανευθυνότητα και απονιά! Ευτυχώς που υπάρχουν και ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Και πάλι ΜΠΡΑΒΟ!

  2. μπράβο σου Λυδία ..
    Η πιο έντονη παιδική μου ανάμνηση, ζώα πεταμένα σε σακούλες μέσα στους κάδους..
    30 χρόνια μετά τίποτα δεν άλλαξε
    Κρίμα:(

  3. Το μπράβο είναι λίγο Λυδία! Μου δημιουργεί απίστευτο θυμό αυτή η απάνθρωπη συμπεριφορά! ΔΕΝ είμαστε άνθρωποι εμείς ΔΕΝ είμαστε! Πότε επιτέλους θα τιμωρηθούν όλοι αυτοί που πράττουν έτσι! Πραγματικά αν πέρναγε από το χέρι μου θα ζητούσα υποδειγματικό και δημόσιο θάνατο μετον ίδιο τρόπο που αποφάσισαν εκείνοι να θανατώσουν αυτά τα ανυπεράσπιστα πλάσματα!!! Με θυμώνει απίστευτα όλο αυτό….

  4. Μπράβο σας! Και τι ωραίο μάθημα για τα παιδιά! Μου σπαράζει την καρδιά η απορία του μικρού για το πώς βρέθηκαν εκεί, πώς να χωρέσει αυτό το αθώο μυαλό την κακία των ανθρώπων;
    Τι ωραίο όμως να έχει γονείς που να αξίζουν να τους βλέπει ως ήρωες!

  5. Λυδια οτι και να πω ειναι λιγο…μπραβο σας ,δινετε το καλυτερο μαθημα στα παιδια σας αλλα και σε εμας που σας διαβαζουμε…..
    δε θα καταλαβω ποτε πως ενας ανθρωπος το κανει αυτο …να παιρνει δυο ζωντανα πλασματα και να τα πεταει στα σκουπιδια….πως????

  6. Μπράβο Λυδία, που σώσατε τα μικρά κουτάβια και για το όμορφό μάθημα που δίνεις στα μικρά σου. Άντε με έκανες πρωί-πρωί να κλαίω . . . . . . . δεν ξέρω ίσως φταίνε και οι ορμόνες της εγκυμοσύνης, άλλα και στην ιστορία με τα γατάκια πάλι το ίδιο είχα πάθει και δεν ήμουν έγκυος. Από τότε που έγινε μαμά συγκινούμε απίστευτα με τέτοιες ιστορίες εγώ που πριν . . . . . . .

    • Ευχαριστώ Ιωάννα! By the way αυτό με το να συγκινούμαστε πιο εύκολα είναι έτοιμο αρθράκι που περιμένει να βγει στην επιφανεια αυτες τις μερες 😉

  7. Βρε Λυδία είσαι τελικά τεράαααστια ψυχή! Όλοι λυπόμαστε όταν βλέπουμε τέτοιες σκηνές, αλλά ομολογώ πως δεν θα κάναμε όλοι αυτό που κάνατε εσείς! Το ύφος του Γιώργου, όταν ταϊζει το σκυλάκι, είναι … απερίγραπτο!!!!! Τα συναισθήματά του όλα, μέσα στα μάτια του! Θα το θυμάται για πάντα νομίζω πως έσωσε τα δύο κουταβάκια και πάντα θα τα σκέφτεται! Όσο, για το πόσο εύκολα κάποια «άνθρωποι» ξεφορτώνονται δύο ζωούλες, τις καταδικάζουν σε βέβαιο θάνατο και χωρίζουν μια μανούλα (σκυλίτσα, αλλά μανούλα) από τα μωρά της, είναι απίστευτο.

  8. Συγκινητική η ευαισθησία σας για την παιδική ψυχή που ψάχνει απαντήσεις για την ασχήμια της ζωής. Στην ουσία όμως δεν γίνονται περισσότερο φιλόζωοι και ανθρώποι όσοι συντηρουν 20 και 30 κατοικίδια επειδή δε θέλουν να τα στειρώσουν ή επειδή είναι πιο ψυχοπονιάρηδες από τους υπόλοιπους…ζώα με δικαιώματα δεν είναι μόοο η γάτα και ο σκύλος, είναι και η κότα το κατσίκι το γουρούνι και η αγελάδα που σερβίρουμε νεκρα στο πιάτο των παιδιών μας! Γι αυτα δεν λέμε σίγουρα πως βρέθηκαν εκεί κατα λάθος. Από τη στιγμή που έχουμε κυριαρχήσει με τέτοιο τρόπο στη φύση είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε τη φυσική επιλογή για λογαριασμό της…και τις περισσότερες φορές ευτυχώς γιατί η φύση είναι πολύ πιο βίαιη απο αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε! Ευχές!

    • Γεωργία, καλά τα λες! Η αλήθεια είναι βέβαια πως χοριζόμαστε στους χορτοφάγους και μη χορτοφάγους, αλλά τα ορισμένα ζώα που τρώμε, υποτίθεται πως τα «σφάζουν» με κάποιες προδιαγραφές (or so we think), και τελος πάντων καλώς ή κακώς τα τρώμε. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως έχουμε το δικαίωμα να σκοτώνουμε όλα τα ζώα που δεν θέλουμε ή δεν θέλουμε ΠΙΑ! Είναι νομίζω παραβίαση των νόμων (και των άγραφων αλλά και του Συντάγματος)… Και εννοείται πως τις γάτες που νταντεύω τώρα, δεν θα τις αφήσω να πολλαπλασιαστούν όσο πάει, όχι με το να πνίγω τα γατάκια τους ή να τα πετάω στα σκουπίδια, αλλά με το να τους δίνω αντισυλληπτικό μια φορά την εβδομάδα 😉 Είμαι σίγουρη οτι κάπου υπάρχει η λεπτή γραμμή… Δεν λεω οτι την εχω βρει, αλλά σίγουρα κάπου υπάρχει!

  9. Μπράβο σας, Λυδία μου για την ευαισθησία σας! Που κανονικά αυτό είναι το αυτονόητο (να σώζεις δηλαδή μια ζωούλα από βέβαιο θάνατο!), αλλά εδώ στην Ελλάδα είμαστε τόσοι λίγοι, που θεωρείται ευαισθησία… Έχω και γω σκύλο, οπότε με πονάει το θέμα. Ένα από τα πράγματα που με δίδαξαν οι γονείς μου με τις πράξεις τους ήταν να αγαπάω, να σέβομαι & να βοηθάω τα ζώα, καθώς μαζεύαμε & μεις όλα τα εγκαταλελημένα κουτάβια μέχρι να τους βρούμε σπίτι. Είναι κάτι που θα περάσω στο γιο μου σίγουρα 🙂 Μακάρι να αλλάξουν κάποια στιγμή τα πράγματα εδώ στην εχθρική προς τα ζώα Ελλάδα…Φιλιά!!

  10. Συγχαρητήρια Γλυκιά μου!
    Μακάρι όλοι να ήταν σαν Εσάς !
    Θέλω πολυ να δω να τιμωρούνται αυτοί που κακομεταχειρίζονται τα ζωάκια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s