Το πειραματόζωο…

Standard

Όσο ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί (τον σούπερ Τζώρτζη μου), έψαχνα πολλά και διάφορα. Μερικά με έσωσαν (βλέπετε babywearing ας πούμε), άλλα ήταν λούσα παιδικά και για εγκυμονούσες, μερικά για την ανάπτυξη του μωρού, κάποια για την ψυχολογική (από τότε είχα πειστεί πχ να μην αφήνω ποτέ το μωρό να κλαίει) και κάποια για την σωματική. Διάβαζα, έβλεπα, έπαιρνα ιδέες αλλά η αλήθεια είναι ότι όσα και να διαβάσεις, αν είναι ένα απλό άρθρο που σου λέει 2-3 κουβέντες και συμβουλές, δεν σου λέει πραγματικά τι θα πρέπει να κάνεις σε όλες τις περιπτώσεις που θα σου συμβούν στην πραγματικότητα.

Στο πρώτο παιδί επίσης… πως να το πω, πως να το πω; Δοκιμάζεις, αποτυγχάνεις, δεν σου πάει, αλλάζεις στάση, διαβάζεις κάτι άλλο που σου ταιριάζει περισσότερο, δοκιμάζεις, κ.ο.κ. Δηλαδή το πρώτο παιδί είναι ολίγον τι… πειραματόζωο! Βέβαια, μπορεί να το τρελαίνεις με τις αλλαγές που κάνεις, αλλά από την άλλη, δεν είναι καλύτερο να μην συνεχίζεις κάτι που βλέπεις πως κάνει το παιδί να αντιστέκεται ή που δεν σου πάει εν τέλει; Γιατί αυτά που διάβαζες στην εγκυμοσύνη και είχες συμφωνήσει (με τον εαυτό σου και μ’ αυτόν που τα έγραφε), ήταν πριν δεις τα ματάκια του μικρού σου! Πριν κλάψει με τεράστιο παράπονο και κλαίγοντας να προσπαθεί να σε αγκαλιάσει! Πριν καταλάβεις πόοοοσο απερίγραπτα θα το αγαπάς αυτό το πλασματάκι που σου κλωτσά την κοιλιά! Με λίγα λόγια, ναι… Μόλις γεννήσεις και γίνεις μαμά, πάνε πολλά περίπατο. Όπως πχ το εξάμηνο που θα θήλαζα και θα τον άλλαζα δωμάτιο, και διάφορα άλλα παρόμοια.

Και εν τάξει, όσο ήταν μωρό, δεν τον άφηνα να κλαίει. Χαίρομαι που δεν είχα κάνει και αυτό το λάθος! Μετά άρχισε να μεγαλώνει. Να κάνει ζουζουνιές και πείσματα (όπως ακριβώς κάνει και η Ναταλία τώρα), κάπως έπρεπε να αντιδράσω. Του έλεγα ΟΧΙ! Μετά διάβασα να μην του λέω όχι παρά μόνο όταν επρόκειτο για κίνδυνο. Το άλλαξα (πόσο δύσκολο όμως να μην λες «οχι»! Αγαπημένη λέξη όταν έχεις την ηγεσία!!!). Διάβασα να  τους τραβάς αλλού το ενδιαφέρον άμα βάλουν τα κλάματα. Τώρα όμως διαβάζω να μην το κάνεις αυτό. Να συμφωνείς με το γεγονός ότι είναι στεναχωρημένα για αυτό που δεν τα αφήνεις να κάνουν, να τα πάρεις αγκαλιά και να τους πεις ότι κατάλαβες όσα νιώθει. Έτσι ξέρει το παιδί ότι σέβεσαι και τα δικά του συναισθήματα. Αυτό το έκανα στον Γιώργο από τα 2-3 του. Στην Ναταλία που το ήξερα… από την αρχή…

Στον Γιώργο είχα μάθει τα τάιμ-άουτ (time-out) που για τιμωρία βάζεις το παιδί να κάτσει κάπου για όσα λεπτά είναι και η ηλικία του. Για να το σκεφτεί καλύτερα αυτό που έκανε και για να ηρεμήσει. Το είχα φτάσει μόνο μέχρι τα 2 λεπτά. Μετά διάβασα ότι καλύτερο ίσως είναι αυτή η τακτική να γίνεται μαζί με την μαμά. Δηλαδή αντί να βάλεις τα μικρά μόνα τους κάπου, να τα πάρεις αγκαλιά και να τους πεις να πάτε να κάτσετε μαζί στον καναπέ και να διαβάσετε ένα βιβλίο πχ. Το άλλαξα. Μου φαινόταν πιο πολιτισμένο και πιο όμορφο για το παιδί.  Όταν δεν άκουγε, τον απειλούσα ότι θα πάει στην τιμωρία ή πως θα του πάρω κάποιο παιχνίδι και θα πάει ψηλά για λίγες μέρες. Απαίσιο; Κι όμως να πάρει! Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιόν λόγο δεν δούλευε κάτι μακροχρόνια. Ναι ΟΚ, ηρεμούσε για λίγο, αλλά το ίδιο και το ίδιο λάθος θα το ξανάκανε! Τι στο καλό έπρεπε να κάνω; Με ποιον τρόπο να έχω τα ηνία;

Και τώρα (νομίζω) έχω μια πιο σωστή απάντηση. Ήρθε με το που γεννήθηκε η Ναταλία και διάβασα ένα βιβλίο (Growing our Children, Growing Ourselves  για το οποίο θα σας μιλήσω σε άλλο ποστ). Καθόλου τιμωρίες, καθόλου φωνές, αφήνεις το παιδί να είναι παιδί και του λες και του ξαναλές και του ξαναματαλές για ποιον λόγο κάτι είναι σωστό ή λάθος. Δεν θα κακομάθει επειδή το αφήνεις να τρέχει μέσα στο σπίτι ή επειδή φωνάζει την ώρα που μιλάς στο τηλέφωνο. Εσένα μπορεί να σε ενοχλεί, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το αφορά. Ο λόγος που θες να σταματήσει να κάνει χαζομάρες στο σούπερ μάρκετ είναι επειδή εσύ αισθάνεσαι άσχημα. Αυτό παιδί είναι. Χαζομάρες θα κάνει… Θα μάθει και την σωστή συμπεριφορά και τα πάντα, εφόσον άλλωστε έχει το σωστό παράδειγμα. Και εννοείται πως δεν είμαι ακόμη ο Βούδας, οπότε και μου φεύγουν και τσιρίδες και λέω και το γνωστό «Θα γίνει αυτό που λέω!», αλλά όπως μου είπε μια φίλη… Το θέμα είναι ότι μπορεί να κάνεις λάθη, αλλά εφόσον υπάρχει έστω αμυδρά κάπου στο μυαλό σου μια συγκεκριμένη προσέγγιση και φιλοσοφία, το παιδί το καταλαβαίνει ακόμη κι όταν εσύ πας ανάποδα.

Και έκατσα και είπα στον Γιώργο μου. «Αγάπη μου, η μαμά θέλει να σου πει πως αποφάσισε πως δεν θα σου ξαναβάλει τιμωρία (αυτό το τήρησα), θα προσπαθήσει να μην φωνάζει πολύ (και όταν το κάνω του ζητάω συγνώμη) και κάποια στιγμή μπορεί και να καταφέρει να μην φωνάζει –σχεδόν- καθόλου. Πως έτσι πιστεύει πως θα είναι καλύτερα τα πράγματα αρκεί να καταλάβει πως αυτό δεν σημαίνει πως θα μπορεί να κάνει ότι θέλει. Πως σιγά σιγά θα δει πως θα κάνει το σωστό επειδή του αρέσει και επειδή καταλαβαίνει πως είναι όμορφο να είμαστε σωστοί, όχι επειδή αλλιώς θα έχει επιπτώσεις, αλλά επειδή θα σέβεται και τους άλλους, όπως εμείς σεβόμαστε αυτόν… Πως θέλω να με βοηθήσει γιατί θα είναι δύσκολο και πως θέλω να ξέρει πως ότι κάνω το κάνω γιατί θέλω όταν μεγαλώσει να γίνει ένας πολύ καλός άνθρωπος. Και το μικρό μου πειραματόζωο το δέχτηκε, πήρα την άδεια του και ξεκίνησα!😉

Η Ναταλία απολαμβάνει όλα αυτά από νωρίτερα. Πολύ πιο ελεύθερη κάνει ότι θελει (σχεδόν, έτσι; Μην τρελαθούμε και τελείως!), κι αν δείτε τους μπογιατισμένους μου τοίχους και έπιπλα, θα το πιστέψετε! Όταν κλαίει της μιλάω για αυτά που νιώθει δίχως να της αλλάζω συζήτηση, την αφήνω πολύ παραπάνω να κάνει αυτά που θέλει και δεν την τιμωρώ βέβαια.

Μακάρι να ήξερα και από την αρχή με τον Γιώργο κάποια πράγματα… Νιώθω τύψεις πολλές φορές. Από την άλλη ελπίζω να μην έχει χαθεί η ευκαιρία να συνειδητοποιήσει αυτή την αλλαγή και να νιώσει κι αυτός ελεύθερος, να είναι ο εαυτός του δίχως να φοβάται πως θα κριθεί ή τιμωρηθεί…

Κάτι συζητούσαμε τις προάλλες, ούτε καν θυμάμαι τι. Αυτό που θυμάμαι ήταν μια κουβέντα του Γιώργου. Κάτι για γονείς βέβαια και μου είπε… Τι σαν εσάς που δεν μας μαλώνετε, και δεν μας βάζετε τιμωρία ή δεν μας χτυπάτε; Άρα τα βλέπει! Τα ακούει! Ή τότε που από τα νεύρα μου ξεστόμισα με ευκολία το κλασσικό «σταμάτα Γιώργο γιατί θα φας ξύλο!!!» και όταν το άκουγα έλεγα από μέσα μου «ελπίζω να μην το άκουσε τώρα» και γύρισε ο Γιώργος με ένα ύφος σαν να κοιτάει κάποιον τρελό και μου απαντά «μαμά τι λες; αφού εσείς δεν μας δέρνετε!!!» και του είπα πως πάνω στα νεύρα τους οι μεγάλοι λένε πολλές χαζομάρες τελικά!

Πειραματόζωα τα πρώτα μας παιδιά, ίσως και τα δεύτερα… Ίσως και τα τρίτα! Όσο ζω μαθαίνω δε λένε; Τι λάθη θα κάνουμε; Μου λέτε; Πόσα και πόσο μεγάλα; Ένα πράγμα μόνο εύχομαι και προσεύχομαι. Ότι λάθη και να είναι αυτά, να μην είναι τέτοια ώστε να τους κλείσουν μονοπάτια που θα έπαιρναν αλλά από χαμηλή αυτοπεποίθησή/κόμπλεξ/φόβο δεν τολμούν να τα πάρουν… Δηλαδή να μην τα χαντακώσω… Να μην τα πληγώσω… Αυτή την στερνή μας γνώση δεν γινόταν να την είχαμε τώρα;

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

39 responses »

  1. Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τα ίδια…
    Πολύ με βοήθησε αυτή η ανάρτησή σου.Τελικα εκτός από όλα τα άλλα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, καθημερινά, σαν γυναίκες, από όταν αναλαμβάνουμε το ρόλο της μητέρας, είναι και η μεγάλη »πάλη» με τον εγωισμό μας.Τρομερή εμπειρία η μητρότητα!

    • Ασε Αλεξ! Το ποσα παιρνανε απο το μυαλο μας καθε μερα ειναι γι ανα τρελαινεσαι. Αλλα τελικα τα βγαζουμε περα, με παρασημο τις τυψεις…

  2. Για άλλη μια φορά….έγραψες!!!🙂 Νομίζω πως το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας & να τα διορθώνουμε. Να σεβόμαστε αυτούς τους μικρούς ανθρώπους που εμείς επιλέξαμε να φέρουμε στη ζωή. Να τους αγαπάμε άνευ όρων, μακριά από προκαταλήψεις & στερεότυπα. Και να είμαστε εμείς το πιο καλό παράδειγμα, τουτέστιν να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Άχου ρε παιδί μου, κάθε φορά μιλάς μες στην ψυχή μου🙂

  3. πολύ όμορφο άρθρο ΚΑΙ αυτό λυδία μου! μπράβο σου!
    μακάρι να μπορούσαμε να προσθέσουμε στην κούτρα μας ένα τσιπάκι με όλες τις γνώσεις πριν γεννήσουμε, για να μην κάνουμε τα πειραματολάθη μας, αλλά αυτό αργεί ακόμα να εφευρεθεί! μέχρι τότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εφοδιαζόμαστε με γνώσεις από τα πολλά και όμορφα βιβλία και άρθρα που κυκλοφορούν. να τολμήσω να προτείνω και ένα άλλο βιβλίο που διάβασα κάποια στιγμή; είναι το «how to talk so kids will listen and listen so kids will talk» των adele faber & elaine mazlish. έχει κυκλοφορήσει και μεταφρασμένο πλέον…

    φιλιά
    :ο)

  4. αχ…εγώ τη πρώτη μου τη λέω «σακκο του μποξ» γιατί πάνω της δοκίμασα τις δυνάμεις και τα όρια μου,τις ιδέες μου και όλα όσα αναφέρεις Λυδία….ενώ στη δευτερη μου δεν ασχολήθηκα με τίποτα από όλα αυτά…
    τι ομορφο το αρθρο σου….

  5. Μακάρι στα μαιευτήρια να μοίραζαν αντι για ¨γαλατακια¨ τέτοια βιβλία !

    Πόσες είμαστε αλήθεια, που είμαστε αυτό που δεν θέλουμε να είμαστε επειδή ο τρόπος που μεγαλώσαμε δεν μας αφήνει να έρθουμε κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε….

    Το Growing our Children, Growing Ourselves το διαβαζω για 2η φορα για να μπορέσω να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να γίνω αυθεντική μάνα κ να αφήσω πίσω μου, τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις κ τα δήθεν πρέπει με τα οποία έχω μεγαλώσει κ τόσο με αποξενωνουν απο τα μικρά μου.

    Κάνω τον αγώνα μου να γίνω καλυτερη κ βλέπω στα μάτια του δικού μου «πειραματόζωου» την αγωνία του να τα καταφέρω!

    Δεν θα ξεχάσω όταν την τελευταία φορα έχασα πάλι το παιχνίδι κ φώναξα , το μικρό μου να κλείνει τα αυτιά του κ να λέει » όχι πάλι»

    Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να είμαι δίπλα του κ όχι απέναντί του!

    Τέλειο το άρθρο σου μου δίνει ώθηση!!!

    • Τις ίδιες ανησυχίες έχω αυτό τον καιρό, ania! Πως μπορούμε να ξεφύγουμε από όσα μας κυνηγούν απ’ την παιδική μας ηλικία & να μην κάνουμε ίδια λάθη… Ελπίζω να μπορέσω να βρω την άκρη «μόνη» μου🙂

  6. Ποτέ δε σταματάμε να μαθαίνουμε νομίζω. Σε λίγο θα ‘ρθουν νέες καταστάσεις (π.χ.εφηβεία) και πάλι απ’ την αρχή θα μαθαίνουμε και πάλι θα δοκιμάζουμε διάφορες προσεγγίσεις ελπίζοντας ότι καταλήξαμε στην καλύτερη. Όσα παιδιά κι αν έχουμε. Καλή συνέχεια, Λυδία!

  7. Καλημέρα μαμά Λυδία!
    Είναι κρίμα για τα μικρά μας!
    Είναι το σπουδαιότερο που συμβαίνει στη ζωή μας, περισσότερο και από το γάμο αλλά κανείς και τίποτα δεν ασχολείται με αυτό. Κι οι περισσότεροι που ευαισθητοποιούνται και νοιάζονται για τα βλασταράκια τους αρχίζουν να μαθαίνουν και να ψάχνουν κατά τη διάρκεια της εγγυμοσύνης ή μετά τη γέννηση, δυστυχώς. Ενώ θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει ενημέρωση και εκπαίδευση και των δύο γονιών πολύ πιο νωρίς… Τι να πω..
    Κι εμείς προσπαθούμε να μάθουμε συνέχεια. Απλά τώρα με το παιδί στη ζωή μας ο χρόνος μας έχει μειωθεί πολύ, αφού μας τον κερδίζει όλον ο μικρός τζαναμπέτης ΧΕΧΕ!🙂

    • Κικο, μην σου πω οτι το βιβλιο το εχω 1μιση χρονο και ακομη δεν εχω καταφερει να το διαβασω ΟΛΟ! Το διαβασμα γινεται μονο στην… τουαλετα πλεον!😆

  8. Πολύ ωραίο κείμενο Λυδία. Σε ευχαριστω που αναλύεις αυτό το θέμα γιατί με καίει . Εγώ έχω πάντα στο μυαλό μου το βιβλίο «The Continuum Concept » όπου τα μωράκια μόλις μπουσουλίσουν μεγαλώνουν μέσα στη ζούγκλα με τα άλλα παιδάκια και δεν γνωρίζουν τη λέξη «Όχι».

    • Μεσα στη ζουγκλα δεν τους λεει κανεις οχι? Απαπααααα, φρικη! Ακομα κι αν βαζουν το μικρο τους χερακι στο στομα του φιδιου? χαχα! Για πες λιγα γι ατο βιβλιο….😉

  9. Πολύ συχνά Λυδία σκέφτομαι το πόσο θα επηρεάσει η δική μας συμπεριφορά την μετέπειτα εξέλιξη των παιδιών μας.Αν δηλαδή είμαστε κατά το μεγαλύτερο ποσοστό συνυπεύθυνοι για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους ή αν τελικά «ότι είναι να γίνει θα γίνει», άσχετα από το πόσο «λίγο λάθος» ή «πολύ σωστοί» γονείς είμαστε.Θέλω να πω μήπως το παρατραβάμε μερικές φορές νομίζοντας πως θα τα πληγώσουμε με ένα «όχι» ή με μια απαγόρευση και τελικά εκείνα το ξεχνούν το επόμενο λεπτό, ενώ εμάς μας βασανίζει επ αόριστον επηρεάζοντας τη σχέση μας μαζί τους??Και εφόσον η οικογένεια είναι ο πρώτος πυρήνας κοινωνικοποίησής τους μήπως θα ήταν προτιμότερο να τα μάθουμε να εντάσσονται ομαλά αλλά ακολουθώντας και κάποιους κανόνες προφυλάσσοντάς τα από μετέπειτα «ανώμαλες προσγειώσεις» σε περιβάλλοντα που κατά πολύ θα απέχουν από το ζεστό μας σπιτάκι??Θα εκτιμούσα πολύ μια απάντησή σου..

    • Λυδία, πραγματικά αν ήταν να μεγαλωσουμε παιδιά που πρέπει να τα βγαλουν περα και μαλιστα να τα πανε καλα στην σημερινη κοινωνια, θα επρεπε να τα κανουμε αγενη και να μην τους νοιαζεις τιποτα και κανενας! Αλλα δεν το κανουμε, γιατι μαθαινουν απο μας. Μπορει να τους λεμε να μην βριζουν, να τους βαζουμε τιμωρια αν το κανουν, αλλα θα το κανουν εστω και μονα τους στο δωματιο τους, αν μας ακουνε κι εμας να το κανουμε. Αρα εμεις τους δειχνουμε πως και τι να κανουμε. Θα τους πουμε και τι ειναι σωστό, τι λαθος, αλλα μαθαινουν απο το παραδειγμα που τους δειχνουμε. Θα μαθουν και στο σχολειο να κανουν αυτο που τους λεει η δασκαλα. Χωρις προβλημα. Ο Γιωργος στο σχολειο αμεσως ηξερε (πριν να κανει αταξια), οτι πρεπει να ακουνε την δασκαλα (η οποια λεει οτι και το παιδι της στο σπιτι ενα απο τα ιδια με τα παιδια μας ειναι, απλα στο σχολειο το βλεπουν αλλιως το θεμα). Και φιλους εκανε, και με την «αρχη» τα παει μια χαρα, και ολα ΟΚ πηγαν. Τι να σου πω βρε Λυδία μου… Κι εγώ στην πορεία είμαι ακόμη. Δεν εχω φτασει για να σου πω τι γινεται στο τελος. Απλα μου ακουγεται λογικο, οσον αφορα τον χαρακτηρα του παιδιου, να μην φοβαται, αλλα να σεβεται. Και στο κατω κατω, αν βγαλουμε δυναμικα ατομα επαναστατες στην αδικία, ας ειναι!😉

  10. Με άγγιξαν πολύ τα λόγια σου και με έκαναν να σκεφτώ για μία ακόμα φορά ότι αυτό που κάνει έναν γονιό καλό είναι η συνεχόμενη αμφισβήτησή του αν είναι καλός γονιός!Έτσι δεν επαναπαύεται, παραδέχεται τα λάθη του και μαθαίνει από αυτά ή με άλλα λόγια γίνεται λιγότερο εγωιστής..Ένα λάθος που βλέπω να κάνουν οι περισσότεροι γονείς είναι ότι θεωρούν το παιδί ιδιοκτησία τους.Θεωρούν δηλαδή ότι επειδή τα έφεραν στον κόσμο έχουν κάθε δικαίωμα πάνω τους. Δεν έχω γίνει ακόμα μητέρα και μιλάω περισσότερο από την πλευρά του παιδιού αλλά παρατηρώ ότι όταν γινόμαστε γονείς ξεχνάμε εντελώς πώς νιώθαμε όταν ήμασταν εμείς παιδιά…Πολλές φορές κάνω «σχέδια» και όνειρα για το πως θα συμπεριφέρομαι στο παιδί μου.Βλέπω την κολλητή μου που έχει έναν μικρό άγγελο 7 μηνών και την θαυμάζω για την υπομονή της, την θέλησή της να ενημερώνεται για όλα, την επιμονή της να θηλάζει έως τώρα και φυσικά για την απέραντη αγάπη της!Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι αυτό που φοβάμαι πιο πολύ στο να γίνω μητέρα, και ίσως αυτό που τελικά όλοι φοβόμαστε στο να γίνουμε γονείς,δεν είναι ούτε οι πόλεμοι, ούτε οι αρρώστιες, ούτε η οικονομική κρίση, ούτε τα ναρκωτικά και η εγκληματικότητα, ούτε το αβέβαιο οικονομικό μέλλον, ούτε ο πλανήτης που σιγά σιγά καταστρέφεται αλλά τα μάτια του παιδιού σου που γίνονται ο καθρέφτης σου…Αυτά τα μάτια δεν λένε ποτέ ψέματα, σου δείχνουν κάθε ψεγάδι σου και πρέπει να αγαπήσεις ακόμα και αυτά που δεν σου αρέσουν στον εαυτό σου γιατί δεν θα μπορείς να τ’αποφύγεις, δεν θα μπορείς να τα κρύψεις!Δεν μπορείς ν’αποφύγεις τα λάθη σου, δεν μπορείς να είσαι τέλειος γονιός όπως αξίζει σε αυτό το παιδί, μπορείς όμως να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και τους γύρω σου.Ακόμα και με τα τραγικά σου λάθη αυτό το παιδί θα σ’αγαπήσει γι’αυτό που είσαι γιατί πολύ απλά θα είσαι η/ο μαμά/μπαμπάς του! Γιατί για κάθε παιδί οι γονείς του είναι οι μικροί θεοί του που μπορεί να καταλήξουν να γίνουν έκπτωτοι άγγελοι όμως είναι αυτοί που τα έφεραν στην Ζωή και στην ζωή τους…

    • Αν τα γράφεις αυτα τώρα που δεν είσαι ακόμα μάνα τότε φαντάζομαι ότι αυριο το παιδί σου έχει σοβαρες πιθανότητες να εχει μια πολυ καλή μάνα. Μπράβο σου!!!!

  11. εγω εχω κανει ολα τα παραπανω κ πολλα ακομα λαθη.μερικα τα συνεχιζω αλλα τα εχω κοψει,αλλα τα εχω μειωσει.αλλα απο δικη μου ανοχη κ ενστικτο οχι απο βιβλια γιατι οσο κ να διαβαζα πριν στην πραξη ειναι αλλιως .κ το οχι πρεπει να πεις γιατι τα παιδια σου δεν μπορει να ζαλιζουν κ να ενοχλουν τους γυρω επιδη εγω τα αφηνω να εκφραστουν.εκφραζονται σπιτι.εξω πρεπει να τηρουνται καποιοι κανονες.φιλια κ καλο μηνα.

    • Σιγουρα υπάρχουν κανόνες κ πρεπει να τηρούνται με την έννοια ότι πρέπει να σεβεσαι τους άλλους κ εκεινοι εσένα. Και η ουσία δέν είναι το παιδι να μην τους μάθει κ να μην σεβεται τους άλλους αλλα το πως θα το πετύχεις.
      Θα το πετυχεις με την επιβολη κ την τιμωρία; ή θα μάθει το παιδί απο το γονιό ότι αφου ο γονιος το σεβεται κ υπακουει στους δικους του κανόνες άρα κάπως έτσι πρέπει να φέρεται κ το ίδιο; οταν το παιδι βιώνει το σεβασμό , την κατανοήση κ την αγάπη , ο σεβασμος προς τους άλλους, η συμπονοια, η κατανόηση γίνονται γι αυτο αυτόματες εκουσιες διαδικασιες, το κάνει γιατι νιωθει ότι αυτο είναι το σωστό, όχι επειδη έμαθε πως αν δεν το κάνει θα έχει συνεπειες…

      • μα εννοειτε οτι πρεπει νε εχει συνεπειες αν μια συμπεριφορα δεν ειναι αποδεκτη.και δεν εννοω ξυλο,τιμωρια απλα το παιρνω απο εκει που περναει καλα κ παμε σπιτι.εξω απο εκει υτπαρχουν κανονες οπως κ στο παιδικο σταθμο ακομα δεν αφηνουν τα παιδια να κανουν οτι θελουν.ειπαμε να κραταμε ισοροπιες οχι ομως να μην λεμε ποτε οχι.

    • Δίκιο έχεις Ρεβέκκα, δίκιο έχουν και τα παιδιά που θέλουν να εκφραστούν, δίκιο έχουν και οι άλλοι που πήγαν απλά για ψώνια. Κάππυ στη μέση φαντάζομαι είναι και η χρυσή τόμή. Μπορείς να βρείς κάτι πχ να τραβήξει το ενδιαφέρον τους ώστε να μην φωνάζουν αφού βέβαια τους εξηγήσεις πως καλό θα ήταν να μην φωνάζουν γιατί κάποιοι μπορεί να ενοχλουνται από τον θόρυβο…

      • τα παιδια ειναι εξυπνα κ μετα απο μερικες φορες εξηγησεις συνεχιζουν επειδη απλα θελουν οχι επιδη δεν ξερουν οτι ειναι λαθος.ευτυχως δεν αντιμετωπιζω τετοιο προβλημα αλλα δεν μπορω να βλεπω παιδια να ειναι ανεξελενκτα.ακομα κ η συζητηση εχει καποια ορια.φιλια.

  12. Οσον αφορά το βιβλίο, κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα Ελληνικά απο τις εκδόσεις Αλκυών κ έχει τιτλο Αναθρέφοντας τα παιδιά μας αναθρεφουμε τον εαυτό μας της Naomi Aldort . Προσωπικα το παράγγειλα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου κ μου το έφεραν. Υπάρχει όμως κ στο ιντερνετ, πχ στα public .

    Το νόημα του καθε άλλο παρα αυτο που ίσως φαίνεται είναι. Δεν έχει στόχο η όλη προσέγγιση να έχεις στο σπίτι ένα παιδί απο γυαλί που θα φοβάσαι μην το αγγίξεις κ σπάσει κ όταν βγει στον έξω κοσμο να γίνει χίλια κομμάτια.
    Φυσικά εμεις με την συμπεριφορα μας, τα παράδειγμά μας , το είνια μας όλο, το επηρεάζουμε κ το διαπλάθουμε. Δεν πιστεύω ότι τίποτα απολύτως γίνεται τυχαία.
    Ενδεικτικά θα γράψω κάποια από τα νοήματα του βιβλίου : να αντιμετωπίζεις τα παιδια ως ισότιμα με εσένα όντα κ να τους φερεσαι όπως θα φερόσουν σε έναν ενήλικα που εκτιμάς σε ανάλογη περίπτωση. Να τα ακούς, να τα αγαπάς, να είσαι σε μια στενή επαφή μαζί τους κ ως βρέφος κ ως νήπιο κ ως εφηβος. Να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες τους, να αφήσεις να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους, να γνωρίσουν να συναισθήματά τους κ να μην τα φοβούνται. Να γίνουν άνθρωποι ελεύθεροι με αυτοπεποίθηση κ αυτοσεβασμό.

    Κατα τη γνώμη μου αυτα είναι σημαντικα εφοδια για να βγει ενα παιδί στη κοινωνια, όχι να εχει μάθει στο όχι, στο μη , στο πρέπει . Να μην μαθει να ζει με τον φόβο της απόρριψης, της τιμωρίας, να μην μάθει να ζει στην υποταγή κ στον έλεγχο. Ειδικά όπως διαμορφώνεται το σκηνικό στη κοινωνία σήμερα….

    Νομίζω πραγματικα πως καθε γονιος θα έπρεπε να το διαβάσει.
    Ακομα κ για όσους δεν θελουν να το διαβασουν υπάρχουν στο you tube βιντεακια απο διαλέξεις της Νaomi Aldort που είναι διαφωτιστικά της φιλοσοφίας της .
    Λυδία συγνωμη που καταχράστικα τόσο χώρο…

    • Άνια ευχαριστλω για το σχόλιο μιας και δεν ήξερα οτι είχε μεταφραστεί το βιβλίο. Σύντοα θα γράψω ένα ποστ αφιερωμένο στο συγκεκριμένο βιβλιο με περισσότερες πληροφορίες, αλλά η εισαγωγή σου είναι σουπερ😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s