Κούτα η… μαγική!

Standard

Έχετε προσέξει πως κάθε φορά που αγοράζετε κάτι που έρχεται σε μια κάπως μεγαλούτσικη κούτα, τα μικρά σας αντί να παίξουν με το περιεχόμενο, παίζουν με την κούτα? Μπαίνουν, βγαίνουν, κάθονται μέσα, φέρνουν τις κουτάλες και την κάνουν βάρκα με κουπιά, κρύβονται μέσα, τη ζωγραφίζουν, τη σκίζουν και δεν δέχονται να την πετάξεις ακόμα κι όταν έχει γίνει ένα (ή πολλά) κομμάτι χαρτόνι!

Μετά από κάποιες αγορές τις τελευταίες μέρες, βρεθήκαμε με δύο μεγάλες κούτες (και μια μικρότερη) και η χαρά τους ήταν μεγάλη. Βέβαια κάποιες φορές υπήρχε και διπλωματικό επεισόδιο για το ποιος θα έχει την ποια κούτα. Έτσι, αποφάσισα κι εγώ να τους φτιάξω μια μαγική κούτα που θα χωράνε και οι δύο να παίζουν. Τους είπα επίσης πως τα καλύτερα παιχνίδια όλου του κόσμου και όλων των εποχών, είναι παιχνίδια που δεν τα αγοράζεις αλλά τα βρίσκεις ή τα φτιάχνεις (σας ετοιμάζω ποστ μετάφραση😉 ). Την εποχή που διανύουμε άλλωστε, καλό είναι να συνηθίζουν στην ιδέα των όχι πολλών αγοραστών παιχνιδιών. Και όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, πολύ χαίρομαι!

Πόσες και πόσες φορές έχω πει ότι θα ήθελα να αγοράζω παιχνίδια στον Γιώργο και τη Ναταλία ΜΟΝΟ Χριστούγεννα και στα γενέθλια, αλλά για κάποιον λόγο πάντα βρίσκεται ένα παιχνιδάκι που ανοίγουν με τρελή χαρά σε άσχετη φάση? Γιατί γίνεται αυτό? Επειδή είναι φτηνούλικα και λυπάσαι να τους χαλάσεις το χατίρι? Επειδή μας αρέσει να είμαστε ο Άγιος Βασίλης πολλές μέρες τον χρόνο? Επειδή μας έπεισαν τελικά πως πρέπει να αγοράζουμε ότι μας γυαλίσει? Και μετά αδειάζω σακούλες ατελείωτες από το δωμάτιο τους για να αδειάσει και να έχουν χώρο να παίξουν. Κι αυτά δεν πολύ παίζουν. Μόνο με τα ίδια και τα ίδια, αλλά εννοείται πως αρνιούνται να πετάξουν το μεγάλο γκαράζ ή το σπαθί του Luke Skywalker, ή τον πάγκο με τα εργαλεία που τον χρησιμοποιούμε για να ακουμπάμε ότι να ‘ναι! Και ναι, το παραδέχομαι πως έχω αδειάσει πολλά παιχνίδια δίχως την άδεια του Γιώργου ή της Ναταλίας «για το καλό τους», και σιγά σιγά, ο χώρος τους ανοίγει και μένουν λίγα και καλά παιχνίδια και ΠΟΛΛΑ, πολλά όμως βιβλία!

Και έπιασα που λέτε ψαλίδι και χαρτοταινία και άρχισα να κόβω και να κολλάω. Και η κούτα έγινε μαγική. Δεν ήταν πια μια κούτα, αλλά ένα κάστρο με είσοδο, κυρίως χώρο και παρατηρητήριο. Παράθυρα, βόμβες, σπαθιά και το οικογενειακό έμβλημα πάνω από την είσοδο! Και έχει τρεις μέρες τώρα που μπαίνουν μέσα, βάζουν και τα ανθρωπάκια τους μέσα, ζωγραφίζουν το εξωτερικό, σώζει ο ένας τον άλλον ή κρύβονται από τον δράκο (βλ. μαμά) και αν και έπρεπε να μεταφέρουμε αλλού την πολυθρόνα για να χωρέσει το νέο κτηριακό συγκρότημα, ευχαριστιέμαι το γεγονός ότι τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Αν τους δώσεις κάτι απλό με το οποίο θα αφεθούν στην φαντασία τους, θα το χαρούν τόσο μα τόσο πολύ! Και γι αυτό που λέτε, είμαι σίγουρη πως παρά την κρίση, τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν δίχως να τους λείψει τίποτα! Εμείς μπορεί να στερηθούμε πολλά από αυτά που εδώ και κάποια χρόνια θεωρούμε αναγκαία αλλά ίσως και να μην είναι. Εάν έχουμε υγεία και αισιοδοξία, μαζί με μια δόση φαντασίας, θα είμαστε καλά. Μπορεί να τρώμε χόρτα και όσπρια τις διπλάσιες φορές, μπορεί να μαζευόμαστε σε σπίτια αντί να βγαίνουμε έξω (μην μου πείτε ότι δεν είναι πιο ωραίο?), μπορεί να μην έχουμε να πάρουμε τα παιδιά μας σε φροντιστήριο αλλά να κάνει ο ένας μάθημα στο παιδί του άλλου όταν υπάρχει ανάγκη, να μπαλώνουμε τα σώβρακά μας αντί να παίρνουμε καινούργια (κατά την διαφήμιση του Τζάμπο), μπορεί να ζοριστούμε λιγάκι ή και πολύ, αλλά τα παιδιά θα είναι παιδιά. Θα παίζουν ακόμα και με τα τάπερ της μαμάς, τα βότσαλα, τα ξύλα και τα χαρτιά. Θα φτιάχνουν τα δικά τους παιχνίδια και θα περνάνε καλά εφόσον τους δείξουμε ότι όλα είναι σούπερ! Θα μάθουμε κι εμείς ότι η ζωή είναι όντως σούπερ, αρκεί να εστιάζεις εκεί που σε κάνει να χαμογελάς και όχι εκεί που είναι μαύρα!

Μπορεί να σας ακούγομαι τελείως στο lala-land αλλά η αλήθεια είναι πως το έχω επιλέξει. Είμαι έτοιμη για ότι είναι να έρθει, για όταν έρθει. Δεν διαβάζω και δεν πολύ βλέπω τις απαισιόδοξες ή/και πραγματικές προγνώσεις. Δεν θέλω! Αυτές δεν έχουν ίχνος αισιοδοξίας, μόνο τρομοκρατία υπάρχει. Δεν αφήνω λοιπόν κανέναν να μου ποδοπατήσει την δική μου πραγματικότητα. Είμαι μαμά! Έχω δύο παιδιά! Η οικογένεια μας δεν θα πάψει να χαμογελά και να περνά καλά όσο περνά από το χέρι μας. Αν είμαστε καλά, μπορούμε να βλέπουμε το ουράνιο τόξο ακόμα κι όταν έχει συννεφιά!

Άλλα θα έγραφα και άλλα έγραψα τελικά! Την κούτα μας ήθελα να σας δείξω απλά… Αυτό θα πει παραλήρημα?!😆

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

5 responses »

  1. Μαμά Λυδία μπορεί να ήθελες να γράψεις για την…κούτα (που συμβαίνει και σε μας συχνά να ενθουσιάζει τον μικρό περισσότερο από το περιεχόμενο..!!) και τελικά έγραψες ένα μικρό οικογενειακό οδηγό αισιοδοξίας σε μέρες κρίσης!Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί μοιραζόμαστε ένα παρόμοιο τρόπο σκέψης μακρυά από μιζέρια και μοιρολατρία.Εμείς οι μαμάδες πρέπει να στηρίζουμε και να εμψυχώνουμε η μία την άλλη όπου κι αν βρισκόμαστε και να αντιστεκόμαστε στον βομβαρδισμό τρομοκρατίας των μέσων.Όπως λες κι εσύ δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα να ποδοπατεί την δική μας πραγματικότητα.Σ ευχαριστώ λοιπόν γιατί σήμερα φώτισες τη δική μου «συννεφιασμένη» μέρα …

  2. Εμείς εχθές του πήραμε δώρο για τα γενέθλια του που είναι σε 11 μέρες (γινόμαστε ΕΝΟΣ!!), το οποίο ήταν σε μεγάλη κούτα…Ε, η χαρά που έκανε με την κούτα δεν λέγεται!!! Το δώρο ούτε να το φτύσει, παρά μόνο σήμερα που βγάλαμε την κούτα! Το έκανε στράτα, το έκανε ντραμς, ξεκαρδιζόταν στα γέλια και αυτά μόνο με μια κούτα!!🙂
    Τελικά μήπως και μεις εστιάσουμε στα σημαντικά & αληθινά??? Στους ανθρώπους γύρω μας?? Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών??

  3. Εμείς έχουμε φτίαξει ένα μεγάλο σπίτι από χαρτόκουτες.Με μεγάλη σκεπή και παράθυρα.Εχουνε διακοσμίσει τα παιδιά το σπιτάκι με ζωγραφιές και χαρτάκια που έχουν κόψει και κολλήσει.Με χειροτεχνείες.Και το έχουμε βάλει στο σαλόνι.Δεν ξέρω το τρόπο να ανεβάσω και φώτο.
    Τα παιδίά που έρχονται στο σπίτι τους αρ’εσει πολύ.Μου έχει τύχη να το δεί μητέρα και να αρχίσει να σχολιάζει αρνητικά χαρτόκουτο στο σαλόνι, παιχνίδια στο σαλόνι αυτό δεν μοιάζει με σαλόνι αλλά με
    παιδικό σταθμό.Εμείς όμως δεν καταλαβαίνουμε από τέτοια.Συνεχίζουμε να είμαστε σταθερή στις αξίες μας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s