Daily Archives: 25 Απριλίου, 2012

Περι θηλασμού… σκέψεις…

Standard

Όλες λίγο ή πολύ, γνωρίζουμε πλέον τα οφέλη, ή μάλλον τα τεράστια και ατελείωτα οφέλη του θηλασμού. Στα οποία κάθε τόσο μάλιστα προσθέτουν και νέα! Και πάντα χαίρομαι όταν τα διαβάζω. Δεν χορταίνω βασικά να τα διαβάζω, γιατί ο δρόμος -του θηλασμού- που επέλεξα και επιλέγουν όλο και περισσότερες μαμάδες και στην χώρα μας πια, μπορεί να είναι πολύ ζεστός, γεμάτος γλυκιές στιγμές, ξέχειλος από ουσίες ζωντανές και φτιαγμένες μόνο για το παιδί μου, και πιστέψτε με μπορώ να συνεχίσω με τις ώρες να γράφω, είναι ταυτόχρονα και ένας δρόμος που όσον αφορά εμένα, δεν είναι και ο πιο εύκολος…

Μπορεί να είναι άπειρες φορές πρακτικότερος σε πολλά σημεία από αυτόν του μπιμπερό και του υποκατάστατου του μητρικού γάλακτος, όπως πχ το βράδυ που αντί να σηκωθείς να φτιάξεις γάλα, απλά δίνεις το δικό σου ξαπλωμένη δίπλα στο μωρό σου και ξανακοιμάσαι κι εσύ και το μωρό όμορφα και ωραία, ή που δεν έχεις τον μπελά της αποστείρωσης, το έξοδο του γάλακτος, ή που αποφασίζεις να μείνεις τελικά πιο πολλές ώρες από ότι υπολόγιζες αλλά δεν σκέφτεσαι αν έχεις γάλα μαζί σου να δώσεις στο μωρό αν πεινάσει, κλπ κλπ… Είναι όμως ταυτόχρονα πιο κουραστικός έστω, γιατί ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να δώσει γάλα στο μωρό, είσαι εσύ!

Και όχι μόνο αυτό. Το μωρό και έπειτα μικράκι σου, μαθαίνει να κοιμάται στις περισσότερες περιπτώσεις, μόνο με σένα (ειδικά εφόσον επιλέξεις να μην αφήνεις το μωρό να κλαίει για να κοιμηθεί), όταν αισθάνεται περίεργα ή είναι αρρωστούλικα, παρηγοριά βρίσκει μόνο σε σένα και το σούπερ γάλα σου, μπορεί ανά πάσα στιγμή να θέλει γάλα και πρέπει να βρίσκεσαι εκεί να του το προσφέρεις, όπερ ο θηλασμός είναι και λίγο κάτι σαν… -δεν βρίσκω καλύτερη λέξη να πάρει μην την πάρετε στραβά- σκλαβιά! Δεν μπορείς να πεις ότι είσαι πτώμα και να πεις σε κάποιον άλλον να του δώσει γάλα, ούτε άρρωστη δεν μπορείς να είσαι βασικά! Δεν μπορείς να πεις ότι χρειάζεσαι μια βόλτα μόνη σου κάπου για να ξεδώσεις με τις ώρες, δεν μπορείς να κάνεις αρκετά πράγματα που ίσως θα ήθελες να κάνεις… Βέβαια, είναι σκλαβιά επιλογής. Γλυκιά σκλαβιά, αλλά μαμάδες που έχετε θηλάσει τα μωρά σας, πείτε μου οτι το έχετε νιώσει κι εσείς αυτό κατά καιρούς και πως δεν είμαι η μόνη που το σκέφτεται έτσι!

Δοκίμασα με τον άντρα μου να βγω 2 φορές έξω αφού κοίμισα την μικρή, και στην ώρα σχεδόν είμασταν πίσω γιατί (ενώ δεν ξυπνάει συνήθως τόσο νωρίς), ξύπνησε και έκλαιγε απαρηγόρητα που δεν πήγα εγώ να την δω και να την θηλάσω για να ξανακοιμηθεί! Τα ραντεβού μου όταν προσπάθησα να κάνω μια δουλειά διακόσμησης, τα κανόνιζα βάση των θηλασμών μου που όμως τελικά δεν έπεφταν πάντα όπως τους είχα σχεδιάσει. Μόνη για ψώνια, τώρα που η Ναταλία είναι 2 χρονών ξεκίνησα να κάνω δίχως να φοβάμαι πως θα θέλει να κοιμηθεί και δεν θα μπορεί δίχως εμένα. Και καμιά φορά που συζητάμε αν θα ήθελα να κάνουμε τρίτο παιδί, τώρα που αρχίζω να νιώθω πάλι ότι αρχίζω να έχω λίγη παραπάνω ελευθερία, λέω ΟΧΙ! Σαν να μην έχω κουράγιο για άλλον ένα γύρο…

Δεν θέλω με καμία κυβέρνηση να αποτρέψω κάποια μαμά από το να θηλάσει. Το blog αυτό άλλωστε ξεκίνησε με αυτήν ακριβώς τη λογική. Να βοηθήσω μαμάδες να θηλάσουν! Είναι όμως ταυτόχρονα, ένα blog στο οποίο εκφράζω τις σκέψεις μου παράλληλα με οτιδήποτε άλλο και αυτές είναι οι σκέψεις που είχα αυτές τις μέρες στο μυαλό μου. Σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα αν θα έπρεπε να τις γράψω, αλλά αποφάσισα να το κάνω, γιατί πιστεύω πως υπάρχουν και άλλες θηλάζουσες μαμάδες που σκέφτονται το ίδιο και ίσως νιώθουν και τύψεις που σκέφτονται έτσι (όπως άλλωστε νιώθω κι εγώ ακόμη και τώρα που τις γράφω).

Ένας ακόμη λόγος, ήταν επειδή ακούω πολλές φορές μαμάδες να λένε πως ο συνεχιζόμενος θηλασμός, είναι επειδή η μαμά βαριέται να μπει στην διαδικασία αποθηλασμού για να μην δυσκολευτεί (το ίδιο βέβαια και για το γεγονός του ότι κοιμάμαι ακόμη με τα παιδιά μου). Όχι λοιπόν, δεν είμαι μια τεμπέλα μαμά! Αυτό που κάνω, το έχω επιλέξει μετά από αρκετή έρευνα. Το κάνω ακόμη κι αν φορές μου στοιχίζει από προσωπικό χρόνο δικό μου αλλά και με τον άντρα μου, ακόμη και όταν ξυπνάω πιασμένη επειδή η μικρή ήθελε όλο το βράδυ να θηλάζει και δεν μπορούσα παρά να κοιμάμαι στο πλάι. Μπορεί κάποιες φορές να αισθάνομαι ότι το παιδί μου (ειδικά όταν ήταν μωρό) με έβλεπε απλά σαν την παροχή τροφής του, ένα γιγάντιο στήθος (ή δύο εν πάσι περιπτώσει). Μπορεί κάθε φορά που θα κάτσω στο κομπιούτερ να χαλαρώσω λίγο, να έρχεται κι αυτή η ζουζούνα να ζητάει γάλα γιατί το έχει βρει παιχνίδι τελευταία, ή μπορεί τελευταία να αναρωτιέμαι αν υπάρχει περίπτωση να αποθηλάσει ποτέ, αλλά συνεχίζω! Συνεχίζω γιατί γνωρίζω πως αυτό το δώρο που κάνω στο παιδί μου, είναι ανεκτίμητο!

Α-ΝΕ-ΚΤΙ-ΜΗ-ΤΟ!!! 

Και ναι, γνωρίζω πως αυτά τα χρόνια περνάνε γρήγορα και πως μάλιστα κάποια μέρα θα το σκέφτομαι με νοσταλγία. Μπορεί να χρησιμοποίησα την λέξη σκλαβιά, αλλά πείτε μου την αλήθεια. Η μητρότητα δεν είναι αρκετές φορές δύσκολη? Δεν μας καίει συχνά τις μπαταρίες μας? Δεν μας φτάνει στα όριά μας πολύ συχνά? Κι όμως, δεν θα επιλέγαμε ούτε μια στιγμή κάτι διαφορετικό! Σωστά? Έτσι λοιπόν, όσο κι αν θα ήθελα να μπορούσαν και οι μπαμπάδες να θηλάζουν τα μωρά μας (έστω που και που), δεν θα άλλαζα τίποτα όσον αφορά τον δρόμο που επέλεξα. Θα θήλαζα και πάλι τα παιδιά μου και θα ήμουν -όπως και είμαι- περήφανη για αυτό μου το κατόρθωμα.

Μαμάδες που θηλάζετε ή θηλάσατε, όλες σας θαυμάζω! Βλέπω μαμά που θηλάζει κάπου έξω, και νιώθω κάτι όμορφο πάντα γι αυτές! Είμαστε δεμένες από κάποιο στοίχημα ένα πράμα! Αυτό να μην τα βάλουμε κάτω ότι δυσκολία και να βρούμε μπροστά μας! Και αυτό με κάνει να συνεχίζω 😉 Όσες αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο να θηλάσουν, ΝΑΙ!!! Αν δεν άξιζε, δεν θα το συνέχιζα για τόσον καιρό άλλωστε! Απλά γκρινιάζω.  Είναι στη φύση μου μάλλον 😆