Περι θηλασμού… σκέψεις…

Standard

Όλες λίγο ή πολύ, γνωρίζουμε πλέον τα οφέλη, ή μάλλον τα τεράστια και ατελείωτα οφέλη του θηλασμού. Στα οποία κάθε τόσο μάλιστα προσθέτουν και νέα! Και πάντα χαίρομαι όταν τα διαβάζω. Δεν χορταίνω βασικά να τα διαβάζω, γιατί ο δρόμος -του θηλασμού- που επέλεξα και επιλέγουν όλο και περισσότερες μαμάδες και στην χώρα μας πια, μπορεί να είναι πολύ ζεστός, γεμάτος γλυκιές στιγμές, ξέχειλος από ουσίες ζωντανές και φτιαγμένες μόνο για το παιδί μου, και πιστέψτε με μπορώ να συνεχίσω με τις ώρες να γράφω, είναι ταυτόχρονα και ένας δρόμος που όσον αφορά εμένα, δεν είναι και ο πιο εύκολος…

Μπορεί να είναι άπειρες φορές πρακτικότερος σε πολλά σημεία από αυτόν του μπιμπερό και του υποκατάστατου του μητρικού γάλακτος, όπως πχ το βράδυ που αντί να σηκωθείς να φτιάξεις γάλα, απλά δίνεις το δικό σου ξαπλωμένη δίπλα στο μωρό σου και ξανακοιμάσαι κι εσύ και το μωρό όμορφα και ωραία, ή που δεν έχεις τον μπελά της αποστείρωσης, το έξοδο του γάλακτος, ή που αποφασίζεις να μείνεις τελικά πιο πολλές ώρες από ότι υπολόγιζες αλλά δεν σκέφτεσαι αν έχεις γάλα μαζί σου να δώσεις στο μωρό αν πεινάσει, κλπ κλπ… Είναι όμως ταυτόχρονα πιο κουραστικός έστω, γιατί ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να δώσει γάλα στο μωρό, είσαι εσύ!

Και όχι μόνο αυτό. Το μωρό και έπειτα μικράκι σου, μαθαίνει να κοιμάται στις περισσότερες περιπτώσεις, μόνο με σένα (ειδικά εφόσον επιλέξεις να μην αφήνεις το μωρό να κλαίει για να κοιμηθεί), όταν αισθάνεται περίεργα ή είναι αρρωστούλικα, παρηγοριά βρίσκει μόνο σε σένα και το σούπερ γάλα σου, μπορεί ανά πάσα στιγμή να θέλει γάλα και πρέπει να βρίσκεσαι εκεί να του το προσφέρεις, όπερ ο θηλασμός είναι και λίγο κάτι σαν… -δεν βρίσκω καλύτερη λέξη να πάρει μην την πάρετε στραβά- σκλαβιά! Δεν μπορείς να πεις ότι είσαι πτώμα και να πεις σε κάποιον άλλον να του δώσει γάλα, ούτε άρρωστη δεν μπορείς να είσαι βασικά! Δεν μπορείς να πεις ότι χρειάζεσαι μια βόλτα μόνη σου κάπου για να ξεδώσεις με τις ώρες, δεν μπορείς να κάνεις αρκετά πράγματα που ίσως θα ήθελες να κάνεις… Βέβαια, είναι σκλαβιά επιλογής. Γλυκιά σκλαβιά, αλλά μαμάδες που έχετε θηλάσει τα μωρά σας, πείτε μου οτι το έχετε νιώσει κι εσείς αυτό κατά καιρούς και πως δεν είμαι η μόνη που το σκέφτεται έτσι!

Δοκίμασα με τον άντρα μου να βγω 2 φορές έξω αφού κοίμισα την μικρή, και στην ώρα σχεδόν είμασταν πίσω γιατί (ενώ δεν ξυπνάει συνήθως τόσο νωρίς), ξύπνησε και έκλαιγε απαρηγόρητα που δεν πήγα εγώ να την δω και να την θηλάσω για να ξανακοιμηθεί! Τα ραντεβού μου όταν προσπάθησα να κάνω μια δουλειά διακόσμησης, τα κανόνιζα βάση των θηλασμών μου που όμως τελικά δεν έπεφταν πάντα όπως τους είχα σχεδιάσει. Μόνη για ψώνια, τώρα που η Ναταλία είναι 2 χρονών ξεκίνησα να κάνω δίχως να φοβάμαι πως θα θέλει να κοιμηθεί και δεν θα μπορεί δίχως εμένα. Και καμιά φορά που συζητάμε αν θα ήθελα να κάνουμε τρίτο παιδί, τώρα που αρχίζω να νιώθω πάλι ότι αρχίζω να έχω λίγη παραπάνω ελευθερία, λέω ΟΧΙ! Σαν να μην έχω κουράγιο για άλλον ένα γύρο…

Δεν θέλω με καμία κυβέρνηση να αποτρέψω κάποια μαμά από το να θηλάσει. Το blog αυτό άλλωστε ξεκίνησε με αυτήν ακριβώς τη λογική. Να βοηθήσω μαμάδες να θηλάσουν! Είναι όμως ταυτόχρονα, ένα blog στο οποίο εκφράζω τις σκέψεις μου παράλληλα με οτιδήποτε άλλο και αυτές είναι οι σκέψεις που είχα αυτές τις μέρες στο μυαλό μου. Σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα αν θα έπρεπε να τις γράψω, αλλά αποφάσισα να το κάνω, γιατί πιστεύω πως υπάρχουν και άλλες θηλάζουσες μαμάδες που σκέφτονται το ίδιο και ίσως νιώθουν και τύψεις που σκέφτονται έτσι (όπως άλλωστε νιώθω κι εγώ ακόμη και τώρα που τις γράφω).

Ένας ακόμη λόγος, ήταν επειδή ακούω πολλές φορές μαμάδες να λένε πως ο συνεχιζόμενος θηλασμός, είναι επειδή η μαμά βαριέται να μπει στην διαδικασία αποθηλασμού για να μην δυσκολευτεί (το ίδιο βέβαια και για το γεγονός του ότι κοιμάμαι ακόμη με τα παιδιά μου). Όχι λοιπόν, δεν είμαι μια τεμπέλα μαμά! Αυτό που κάνω, το έχω επιλέξει μετά από αρκετή έρευνα. Το κάνω ακόμη κι αν φορές μου στοιχίζει από προσωπικό χρόνο δικό μου αλλά και με τον άντρα μου, ακόμη και όταν ξυπνάω πιασμένη επειδή η μικρή ήθελε όλο το βράδυ να θηλάζει και δεν μπορούσα παρά να κοιμάμαι στο πλάι. Μπορεί κάποιες φορές να αισθάνομαι ότι το παιδί μου (ειδικά όταν ήταν μωρό) με έβλεπε απλά σαν την παροχή τροφής του, ένα γιγάντιο στήθος (ή δύο εν πάσι περιπτώσει). Μπορεί κάθε φορά που θα κάτσω στο κομπιούτερ να χαλαρώσω λίγο, να έρχεται κι αυτή η ζουζούνα να ζητάει γάλα γιατί το έχει βρει παιχνίδι τελευταία, ή μπορεί τελευταία να αναρωτιέμαι αν υπάρχει περίπτωση να αποθηλάσει ποτέ, αλλά συνεχίζω! Συνεχίζω γιατί γνωρίζω πως αυτό το δώρο που κάνω στο παιδί μου, είναι ανεκτίμητο!

Α-ΝΕ-ΚΤΙ-ΜΗ-ΤΟ!!! 

Και ναι, γνωρίζω πως αυτά τα χρόνια περνάνε γρήγορα και πως μάλιστα κάποια μέρα θα το σκέφτομαι με νοσταλγία. Μπορεί να χρησιμοποίησα την λέξη σκλαβιά, αλλά πείτε μου την αλήθεια. Η μητρότητα δεν είναι αρκετές φορές δύσκολη? Δεν μας καίει συχνά τις μπαταρίες μας? Δεν μας φτάνει στα όριά μας πολύ συχνά? Κι όμως, δεν θα επιλέγαμε ούτε μια στιγμή κάτι διαφορετικό! Σωστά? Έτσι λοιπόν, όσο κι αν θα ήθελα να μπορούσαν και οι μπαμπάδες να θηλάζουν τα μωρά μας (έστω που και που), δεν θα άλλαζα τίποτα όσον αφορά τον δρόμο που επέλεξα. Θα θήλαζα και πάλι τα παιδιά μου και θα ήμουν -όπως και είμαι- περήφανη για αυτό μου το κατόρθωμα.

Μαμάδες που θηλάζετε ή θηλάσατε, όλες σας θαυμάζω! Βλέπω μαμά που θηλάζει κάπου έξω, και νιώθω κάτι όμορφο πάντα γι αυτές! Είμαστε δεμένες από κάποιο στοίχημα ένα πράμα! Αυτό να μην τα βάλουμε κάτω ότι δυσκολία και να βρούμε μπροστά μας! Και αυτό με κάνει να συνεχίζω 😉 Όσες αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο να θηλάσουν, ΝΑΙ!!! Αν δεν άξιζε, δεν θα το συνέχιζα για τόσον καιρό άλλωστε! Απλά γκρινιάζω.  Είναι στη φύση μου μάλλον 😆

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

7 responses »

  1. μη μασάς φιλενάδα! αν όχι όλες, 99% έχει νιώσει ακριβώς έτσι όπως περιγράφεις σε όλες τις παραπάνω παραγράφους! και τη γλυκιά σκλαβιά μας τη νιώθουμε και τίποτα δεν αλλάζουμε, όσες φορές και αν το ξαναζήσουμε! γερά! κουράγια στο φουλ και ορμάμε! μασάνε ωρέ οι μάνες;;;!!! οεο! βουουουουουουουουρρρρρρρρ για τον πατσά! ουπς, σόρι, για το μεμέ ήθελα να πω!

    φιλιά με το τσουβάλι!

  2. Τον γιο μου τον θήλασα 10 μήνες. Θεώρησα πως ήταν αρκετό διάστημα, επέστρεφα και στη δουλειά και ήταν και παιδί βολικό, οπότε ο απογαλακτισμός ήρθε πολύ φυσικά και για τους δυο μας. Την κόρη μου που έχει κλείσει τα 2 χρόνια ακόμα τη θηλάζω. Είναι πολλές οι φορές που προσπάθησα, όχι με πολλή επιμονή όμως, αφού η ίδια μου δείχνει πως ακόμα δεν είναι έτοιμη. Φυσικά και έχω γυρίσει στη δουλειά εδώ και πολύ καιρό, φυσικά και η κούραση είναι τεράστια, φυσικά και με έχουν πρήξει η γύρω μου πως το παιδί είναι πολύ μεγάλο για να θηλάζει ακόμα, πως δεν της κάνω καλό γιατί μερικές φορές αρνείται να φάει οτιδήποτε άλλο, πως θα πάει στον παιδκό και ακόμα θα ζητάει στήθος, κλπ. Όμως θέλω να απογαλακτιστεί φυσικά, όταν θα το θελήσει, χωρίς πίεση από μεριάς μου γιατί φοβάμαι και το ψυχολογικό κόστος του απότομου απογαλακτισμού…Τώρα έχει αρχίσει να αραιώνει κάπως τα διαστήματα θηλασμού, όμως όταν είναι αναστατωμένη, όταν βαριέται ή όταν έρθει η ώρα του ύπνου, είναι το μόνο της…γιατρικό!!! Όχι λοιπόν, δεν είσαι η μόνη που κάνεις τέτοιες σκέψεις…

  3. Και λίγα λες. Κι εγώ επέλεξα να θηλάσω το παιδί μου μέχρι τώρα που ειναι 26 μηνών αλλά νομίζω ότι πια μου κάνει κακό. Με έχει εξαντλήσει σωματικά και ψυχολογικά και δεν μπορω να ανταποκριθώ στις άλλες υποχρεώσεις μου. Κάνω κάποιες προσπάθειες αποθηλασμου αλλά ο μικρός δε συνεργάζεται καθόλου.

    Στις νέες μαμάδες που θέλουν να θηλάσουν θα πρότεινα να χρησιμοποιούν το θηλαστρο τακτικά για να κερδίζουν λίγες ώρες για τον εαυτό τους. Και να βάλουν στο παιχνίδι τους μπαμπάδες που καταβολεύονται με τον θηλασμό.

  4. Το έχω νιώσει και εγώ. Στα δύο χρόνια βρήκα ότι κουράστηκα πολύ και έβαλα μπροστά τη διαδικασία αποθηλασμού. Κράτησε περίπου δύο μήνες. Στους 26 μήνες ήπιε το τελευταίο γαλατάκι από τη μαμά. Μου φαινόταν βουνό πώς θα το καταφέρω – ήταν τόσο δεμένος με το στήθος και τη διαδικασία, αλλά τώρα δύο μήνες μετά λέω ότι δεν ήταν τίποτα. Θήλασα όσο ήθελα εγώ τελικά. Μπράβο στις μάνες που μπορούν και παραπάνω:)
    Και φυσικά νιώθω ότι δεν είμαι καθόλου έτοιμη για δεύτερο., όπως εσύ!

  5. Υπέροχο άρθρο! Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μανούλα που να μην έχει αισθανθεί ότι αδειάζει κάποιες στιγμές και δεν μπορεί να προσφέρει άλλο ( και γκρινιάζει ξέροντας κατα βάθος ότι δεν θα άλλαζε τίποτα αν είχε τη δυνατότητα ) και αυτό ισχύει και στον θηλασμό!Όμωωωωωωωωως….ένα σκέρτσο, μια αγκαλιά ή ένα χαμόγελο και όλα ξεχνιούνται ως δια μαγείας.

    Η δική μου Ναταλία είναι 11μηνών και ακόμα θηλάζει και πραγματικά δεν μπορώ να πάρω απόφαση να μας βάλω στη φάση του απογαλακτισμού γιατί λατρεύω τη φατσούλα της και την αγκαλιά της την ώρα που θηλάζει. Είναι τόσο μοναδικό ότι όλα της περνάνε με λίγο γαλατάκι απο τη μαμά και επίσης η απόφαση γίνεται ακόμα πιο σκληρή γνωρίζοντας ότι αυτή είναι η μοναδική περίοδος της ζωής μας που έχουμε την ευκαιρία να δίνουμε η μία στην άλλη όλα αυτά τα συναισθήματα (και δεν μπορεί κανείς άλλος να τα μοιραστεί μαζί μας :P) . Ο μπαμπάς της ζηλεύει κάθε φορά που μας βλέπει και είμαι σίγουρη πως αν μπορούσε θα θήλαζε και αυτός (ο ζηλιάρης :P).

    Γι εμένα δεν υπάρχει σωστός χρόνος απογαλακτισμόυ όσο μπορεί κάθε μανούλα, θέλει κάθε μωράκι και το επιτρέπουν και οι συνθήκες. Εξ’ άλλου το θέμα δεν είναι μόνο η παροχή μητρικού γάλακτος αλλά οι μοναδικές στιγμές ηρεμίας και οικειότητας!Μπράβο λοιπόν σε όλες τις μαμάδες που θηλάζουν τα παιδάκια τους για όσο έχουν την δυνατότητα και την υπομονή ( κι ας μας βγαίνει λίγη γκρίνια που και που…βαρατε με και ας κλέω που λένε!).

    Φιλιά και υπομονή σε όλες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s