Daily Archives: 13 Μαΐου, 2012

Δικές μας επιθυμίες ή δικές τους?

Standard

Λίγο πριν την γιορτή της μητέρας, γέμισε το Facebook με ένα βίντεο, διαφήμιση για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς αγώνες, αφιερωμένη στις μαμάδες. Δείτε την και στο βίντεο.

 

Φαντάζομαι όλοι την έχετε πετύχει. Ε, την πέτυχα κι εγώ. Και ναι, ναι, πολύ όμορφα στημένη, όμορφη μουσική, ωραίες σκηνές και συγκινητικό τέλος. Την πρώτη φορά που την είδα, βούρκωσα! Μη σας πω και την δεύτερη και την τρίτη. Οι μαμάδες είναι πίσω από τις επιτυχίες των παιδιών τους. Οι προσπάθειες των παιδιών τους, γίνονται και δικές τους. Οι απογοητεύσεις, κι αυτές γράφονται στο πρόσωπο της μαμάς. Στο πρόγραμμά της, βάζει αυτό του παιδιού της και τρέχει σαν το ταξί να το πάρει, να το φέρει. Το παρηγορεί, το χειροκροτεί, και όταν κερδίσει, κερδίζει μαζί και η μαμά! Ναι, ισχύουν όλα αυτά! Σε μικρές όσο και μεγάλες νίκες των παιδιών. Σε κάθε τι που καταφέρνει το παιδί, πολύ πιθανόν να κρύβεται και μια προσπάθεια της μαμάς από πίσω. Το ευχαριστώ είναι λοιπόν σίγουρα όμορφο να το ακούει μια μαμά, γιατί δεν θα διαφωνήσω… Η δουλειά της μαμάς, είναι από τις πιο δύκολες μα και ομορφότερες!

 

Μέχρι εδώ είμαστε ΟΚ! Ελάτε όμως που είμαι και λίγο σπαστικιά τελικά μου φαίνεται! Και αναρωτιέμαι… Οι επιθυμία του να γίνει το παιδί πρωταθλητής, είναι του παιδιού ή του γονιού? Δηλαδή, πάω τον Γιώργο στίβο πχ, 5 χρονών και μου πουν ότι έχει ταλέντο… Τι κάνω? Τον βάζω για προπόνηση δύο και τρεις ώρες την ημέρα? Και μετά, ξεκινάει σχολείο, και αγώνες στον στίβο. Και οι προπονήσεις πάνε πιο πολλές ώρες, και έχει και Αγγλικά, και μαθήματα που πρέπει να διαβάσει και ώρα παιχνιδιού… ουπς, ώρα παιχνιδιού δεν έχει μείνει!!! Και κάποια στιγμή, μου λέει πως έχει κουραστεί… Προσπαθώ να τον πείσω ότι θέλει να συνεχίσει, γιατί μπορεί να φτάσει πρώτος? Αφήνω όλα όσα τρεξίματα έχω κάνει ώς τώρα επειδή απλά το παιδί κουράστηκε? Δεν θα το μετανιώσει μετά? Όλα τα παιδιά λένε ότι κουράστηκαν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Πρέπει να σταθώ σαν καλή μαμά! Άλλωστε έχει το πανευρωπαϊκό σε λίγους μήνες… Τώρα θα το παρατήσει? Και συνεχίζει, και είναι όντως καλός αθλητής, και δεν πρέπει να βγαίνει μέχρι αργά, ούτε να πιει, ούτε να κάνει χαζομάρες γιατί μπορεί να σπάσει κανένα πόδι και πως θα πάει στον επόμενο αγώνα? Και το φαΐ του πρέπει να είναι συγκεκριμένο, και έχει να δώσει και πανελλήνιες και διαβάζει και κοιμάται πάνω στο γραφείο του γιατί πρέπει να ξυπνάει στις 6! Και τα πάει καλά και ετοιμάζεται να πάει για προπονήσεις για Ολυμπιάδα, αλλά εκεί όλοι ντοπάρονται, όχι! Το δικό μου παιδί αποκλείεται! Αλλά αφού θέλει να φτάσει πρώτο στον κόσμο… Εγώ το έπεισα άλλωστε! ΟΚ, το παρατράβηξα? Σίγουρα?

 

Η μητέρα μου στο φροντηστήριο έχει κοριτσάκι που κάθε μέρα εκτός του σχολείου, κάνει 3εις ώρες κολύμβηση. Είναι κατακουρασμένο στα Αγγλικά αλλά λέει οτι της αρέσει! Είναι άραγε αλήθεια? Γιατί κι εγώ ξέρω πως μπορώ να πείσω το παιδί μου να νομίζει οτι όντως του αρέσει κάτι, για να με ευχαριστήσει… Και έτσι θα λέει και θα νομίζει. Ότι του αρέσει! Μα ξέρει τι χάνει? Μήπως απλά φαντάζεται βλέποντας τα άλλα παιδιά?

 

Ψάχνω στο youtube αλλά δεν μπορώ να το βρω. Ένα ντοκιμαντέρ με παιδιά σε πρωτάθλημα σκακιού. Οι γονείς πορωμένοι, να μην βλέπουν την απογοήτευση των παιδιών στις ήττες τους, αλλά να τους φωνάζουν κι από πάνω γιατί ήξεραν τι να κάνουν, αλλά δεν το έκαναν την ώρα του πρωταθλήματος! Τα παιδιά να απογοητεύονται πιο πολύ γιατί ένιωθαν στο πετσί τους το πόσο απογοήτευσαν τους γονείς τους… Και δεν είχα καν παιδί τότε, αλλά είχα πει… «μακάρι να το θυμάμαι αυτό όταν θα γίνω μαμά!» Θυμάμαι μάλιστα, είχα μαλώσει με τον Μάκη τότε, γιατί είχαμε αντίθετες απόψεις στο ζήτημα του να μεγαλώνεις ένα παιδί θαύμα! Ο Μάκης, έλεγε πως πρέπει να το βοηθήσεις να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί ακόμη κι αν χρειαστεί να το πιέσεις! Όλοι όσοι μας έφτασαν μπροστά πιέστηκαν για να φτάσουν άλλωστε, εγώ πάλι πίστευα ότι πρέπει να το προστατέψεις και να είσαι σίγουρη πως θα παραμείνει παιδί και θα ζήσει φυσιολογικά την παιδική του ηλικία αντί να γίνει ένας τρελός ενήλικος με κοινωνικά προβλήματα με θυμό για τους γονείς του! Ευχαριστώ τον Θεό που όταν αποκτήσαμε παιδιά, αποκτήσαμε και οι δύο τα ίδια μυαλά αν και δεν μας έχει χρειαστεί να πάρουμε τέτοιου είδους αποφάσεις, γιατί αν και εμείς τα θεωρούμε τα μικρά μας θαυματάκια, δεν είναι παιδιά θαύματα (αν και στο τσακ δεν είναι, έτσι?)!

 

Έχει μεγάλη διαφορά ένας γονιός που σπρώχνει το παιδί του να γίνει το καλύτερο, στερώντας του μια πλήρη παιδική ηλικία για να γίνει top of the top αν αυτό έχει σχέση με αθλητισμό (που στα χρόνια μας πλέον είναι ένα θέμα…), με μουσική, με σκάκι, με μαθηματικά, κλπ, από κάποιον που τα πιέζει σε ένα beauty pageants?

 

Αν ένα παιδί έχει ταλέντο, θα το αναδείξεις. Βέβαια, θα του δώσεις τα φόντα να κάνει ίσως κάτι μ’αυτό ΕΚΤΟΣ αν αυτό σημαίνει οτι θα του πατήσεις κάτι άλλο το οποίο χρειάζεται. Τα παιδικά τους χρόνια και αναμνήσεις! Δεν ξέρω, νομίζω πως εκεί τραβάω την γραμμή. Και αν δεν την τραβήξω την γραμμή και το πιέσω για κάτι παραπάνω, είναι απόφαση του παιδιού? Όταν στην ενόργανη γυμναστική δηλαδή πάνε από τοσοδούλικα, ποιες σοβαρές επιλογές έκανε το μωρό? Και από πότε τα αφήνουμε να κάνουν τόσο σοβαρές επιλογές από μόνα τους? Εμείς δεν είμαστε εκεί για να τα προστατεύσουμε από λάθος επιλογές μέχρι κάποια ηλικία? Τις θυσίες που θα κάνει αυτό το παιδάκι για να φορέσει (ΑΝ φορέσει ποτέ) ένα μετάλλιο γύρω από τον λαιμό του, ποιος αποφάσισε πως πρέπει να τις κάνει? Πως θα χάνει τα ξέγνοιαστα ΣαββατοΚυρίακα γιατί έχει προπονήσεις, πως δεν θα τρέχει γιατί αν πέσει θα σπάσει κανένα δάχτυλο και ίσως δεν μπορεί να ξαναπαίξει πιάνο, και πολλά άλλα!

 

Πραγματικά, θα ήθελα τις σκέψεις σας… Το να βλέπουμε τα παιδιά μας, πρώτα σε κάτι, είναι υπέροχο! Πότε και που μπαίνει αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή? Η δική μου, σας εξήγησα… Εκεί που τα παιδιά παραμένουν φυσιολογικά παιδιά, με όμορφες αναμνήσεις φυσιολογικής παιδικής ζωής. Το δικό μου φυσιολογικό βέβαια, μπορεί να είναι διαφορετικό από κάποιας άλλης μαμάς! Είναι διαφορετικό όμως και για τα παιδιά?