Δικές μας επιθυμίες ή δικές τους?

Standard

Λίγο πριν την γιορτή της μητέρας, γέμισε το Facebook με ένα βίντεο, διαφήμιση για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς αγώνες, αφιερωμένη στις μαμάδες. Δείτε την και στο βίντεο.

 

Φαντάζομαι όλοι την έχετε πετύχει. Ε, την πέτυχα κι εγώ. Και ναι, ναι, πολύ όμορφα στημένη, όμορφη μουσική, ωραίες σκηνές και συγκινητικό τέλος. Την πρώτη φορά που την είδα, βούρκωσα! Μη σας πω και την δεύτερη και την τρίτη. Οι μαμάδες είναι πίσω από τις επιτυχίες των παιδιών τους. Οι προσπάθειες των παιδιών τους, γίνονται και δικές τους. Οι απογοητεύσεις, κι αυτές γράφονται στο πρόσωπο της μαμάς. Στο πρόγραμμά της, βάζει αυτό του παιδιού της και τρέχει σαν το ταξί να το πάρει, να το φέρει. Το παρηγορεί, το χειροκροτεί, και όταν κερδίσει, κερδίζει μαζί και η μαμά! Ναι, ισχύουν όλα αυτά! Σε μικρές όσο και μεγάλες νίκες των παιδιών. Σε κάθε τι που καταφέρνει το παιδί, πολύ πιθανόν να κρύβεται και μια προσπάθεια της μαμάς από πίσω. Το ευχαριστώ είναι λοιπόν σίγουρα όμορφο να το ακούει μια μαμά, γιατί δεν θα διαφωνήσω… Η δουλειά της μαμάς, είναι από τις πιο δύκολες μα και ομορφότερες!

 

Μέχρι εδώ είμαστε ΟΚ! Ελάτε όμως που είμαι και λίγο σπαστικιά τελικά μου φαίνεται! Και αναρωτιέμαι… Οι επιθυμία του να γίνει το παιδί πρωταθλητής, είναι του παιδιού ή του γονιού? Δηλαδή, πάω τον Γιώργο στίβο πχ, 5 χρονών και μου πουν ότι έχει ταλέντο… Τι κάνω? Τον βάζω για προπόνηση δύο και τρεις ώρες την ημέρα? Και μετά, ξεκινάει σχολείο, και αγώνες στον στίβο. Και οι προπονήσεις πάνε πιο πολλές ώρες, και έχει και Αγγλικά, και μαθήματα που πρέπει να διαβάσει και ώρα παιχνιδιού… ουπς, ώρα παιχνιδιού δεν έχει μείνει!!! Και κάποια στιγμή, μου λέει πως έχει κουραστεί… Προσπαθώ να τον πείσω ότι θέλει να συνεχίσει, γιατί μπορεί να φτάσει πρώτος? Αφήνω όλα όσα τρεξίματα έχω κάνει ώς τώρα επειδή απλά το παιδί κουράστηκε? Δεν θα το μετανιώσει μετά? Όλα τα παιδιά λένε ότι κουράστηκαν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Πρέπει να σταθώ σαν καλή μαμά! Άλλωστε έχει το πανευρωπαϊκό σε λίγους μήνες… Τώρα θα το παρατήσει? Και συνεχίζει, και είναι όντως καλός αθλητής, και δεν πρέπει να βγαίνει μέχρι αργά, ούτε να πιει, ούτε να κάνει χαζομάρες γιατί μπορεί να σπάσει κανένα πόδι και πως θα πάει στον επόμενο αγώνα? Και το φαΐ του πρέπει να είναι συγκεκριμένο, και έχει να δώσει και πανελλήνιες και διαβάζει και κοιμάται πάνω στο γραφείο του γιατί πρέπει να ξυπνάει στις 6! Και τα πάει καλά και ετοιμάζεται να πάει για προπονήσεις για Ολυμπιάδα, αλλά εκεί όλοι ντοπάρονται, όχι! Το δικό μου παιδί αποκλείεται! Αλλά αφού θέλει να φτάσει πρώτο στον κόσμο… Εγώ το έπεισα άλλωστε! ΟΚ, το παρατράβηξα? Σίγουρα?

 

Η μητέρα μου στο φροντηστήριο έχει κοριτσάκι που κάθε μέρα εκτός του σχολείου, κάνει 3εις ώρες κολύμβηση. Είναι κατακουρασμένο στα Αγγλικά αλλά λέει οτι της αρέσει! Είναι άραγε αλήθεια? Γιατί κι εγώ ξέρω πως μπορώ να πείσω το παιδί μου να νομίζει οτι όντως του αρέσει κάτι, για να με ευχαριστήσει… Και έτσι θα λέει και θα νομίζει. Ότι του αρέσει! Μα ξέρει τι χάνει? Μήπως απλά φαντάζεται βλέποντας τα άλλα παιδιά?

 

Ψάχνω στο youtube αλλά δεν μπορώ να το βρω. Ένα ντοκιμαντέρ με παιδιά σε πρωτάθλημα σκακιού. Οι γονείς πορωμένοι, να μην βλέπουν την απογοήτευση των παιδιών στις ήττες τους, αλλά να τους φωνάζουν κι από πάνω γιατί ήξεραν τι να κάνουν, αλλά δεν το έκαναν την ώρα του πρωταθλήματος! Τα παιδιά να απογοητεύονται πιο πολύ γιατί ένιωθαν στο πετσί τους το πόσο απογοήτευσαν τους γονείς τους… Και δεν είχα καν παιδί τότε, αλλά είχα πει… «μακάρι να το θυμάμαι αυτό όταν θα γίνω μαμά!» Θυμάμαι μάλιστα, είχα μαλώσει με τον Μάκη τότε, γιατί είχαμε αντίθετες απόψεις στο ζήτημα του να μεγαλώνεις ένα παιδί θαύμα! Ο Μάκης, έλεγε πως πρέπει να το βοηθήσεις να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί ακόμη κι αν χρειαστεί να το πιέσεις! Όλοι όσοι μας έφτασαν μπροστά πιέστηκαν για να φτάσουν άλλωστε, εγώ πάλι πίστευα ότι πρέπει να το προστατέψεις και να είσαι σίγουρη πως θα παραμείνει παιδί και θα ζήσει φυσιολογικά την παιδική του ηλικία αντί να γίνει ένας τρελός ενήλικος με κοινωνικά προβλήματα με θυμό για τους γονείς του! Ευχαριστώ τον Θεό που όταν αποκτήσαμε παιδιά, αποκτήσαμε και οι δύο τα ίδια μυαλά αν και δεν μας έχει χρειαστεί να πάρουμε τέτοιου είδους αποφάσεις, γιατί αν και εμείς τα θεωρούμε τα μικρά μας θαυματάκια, δεν είναι παιδιά θαύματα (αν και στο τσακ δεν είναι, έτσι?)!

 

Έχει μεγάλη διαφορά ένας γονιός που σπρώχνει το παιδί του να γίνει το καλύτερο, στερώντας του μια πλήρη παιδική ηλικία για να γίνει top of the top αν αυτό έχει σχέση με αθλητισμό (που στα χρόνια μας πλέον είναι ένα θέμα…), με μουσική, με σκάκι, με μαθηματικά, κλπ, από κάποιον που τα πιέζει σε ένα beauty pageants?

 

Αν ένα παιδί έχει ταλέντο, θα το αναδείξεις. Βέβαια, θα του δώσεις τα φόντα να κάνει ίσως κάτι μ’αυτό ΕΚΤΟΣ αν αυτό σημαίνει οτι θα του πατήσεις κάτι άλλο το οποίο χρειάζεται. Τα παιδικά τους χρόνια και αναμνήσεις! Δεν ξέρω, νομίζω πως εκεί τραβάω την γραμμή. Και αν δεν την τραβήξω την γραμμή και το πιέσω για κάτι παραπάνω, είναι απόφαση του παιδιού? Όταν στην ενόργανη γυμναστική δηλαδή πάνε από τοσοδούλικα, ποιες σοβαρές επιλογές έκανε το μωρό? Και από πότε τα αφήνουμε να κάνουν τόσο σοβαρές επιλογές από μόνα τους? Εμείς δεν είμαστε εκεί για να τα προστατεύσουμε από λάθος επιλογές μέχρι κάποια ηλικία? Τις θυσίες που θα κάνει αυτό το παιδάκι για να φορέσει (ΑΝ φορέσει ποτέ) ένα μετάλλιο γύρω από τον λαιμό του, ποιος αποφάσισε πως πρέπει να τις κάνει? Πως θα χάνει τα ξέγνοιαστα ΣαββατοΚυρίακα γιατί έχει προπονήσεις, πως δεν θα τρέχει γιατί αν πέσει θα σπάσει κανένα δάχτυλο και ίσως δεν μπορεί να ξαναπαίξει πιάνο, και πολλά άλλα!

 

Πραγματικά, θα ήθελα τις σκέψεις σας… Το να βλέπουμε τα παιδιά μας, πρώτα σε κάτι, είναι υπέροχο! Πότε και που μπαίνει αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή? Η δική μου, σας εξήγησα… Εκεί που τα παιδιά παραμένουν φυσιολογικά παιδιά, με όμορφες αναμνήσεις φυσιολογικής παιδικής ζωής. Το δικό μου φυσιολογικό βέβαια, μπορεί να είναι διαφορετικό από κάποιας άλλης μαμάς! Είναι διαφορετικό όμως και για τα παιδιά?

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

16 responses »

  1. Λοιπόν Λυδία, δεν είσαι καθόλου σπαστικιά! ¨Οταν είδα το εν λόγω βίντεο σκέφτηκα ακριβώς το ίδιο! Εντάξει, δεν το ανέλυσα όπως εσύ (χαχαχα), αλλά η πρώτη μου αίσθηση βλέποντάς το ήταν ότι τα καημένα τα παιδάκια τι κάνουν για να ευχαριστήσουν τις μαμάδες τους. Ποιός ξέρει? Ίσως να είμαι κι εγώ σπαστικιά!!

  2. Την βρήκα και εγώ όπως και όλοι όσοι την είδανε..μία Καταπληκτική διαφήμιση με μεγάλες δόσεις συγκίνησης. Γι΄αυτό υπάρχουν Πρωταθλητές / τριες στον στίβο που λέγεται Ζωή γιατί υπάρχουν γονείς…μητέρες.,,πατεράδες που τους βοηθάνε και υποστηρίζουν. Γιατί πρέπει να το δούμε από την άσχημη πλευρά του? Και ως Μάνα..ναι αν το παιδί μου έχει ταλέντο σε έναν τομέα θα το υποστηρίξω.

    • Σασα, εγω δεν είπα ποτε πως δεν θα υποστηριζα ενα ταλεντο που μπορει να εχει το παιδι μου. Για τον τροπο αναρωτιεμαι 😉 Και σιγουρα θαυμαζω τους πρωταθλητες της ζωης, των Ολυμπιακων αγωνων… ειδικα ετσι οπως εχουν γινει… ε, δεν ειμαι σιγουρη…

  3. Λυδία,συμμερίζομαι 100% τα λεγόμενά σου…Υπαρχει ενα καταπληκτικό βιβλίο που αντικατοπτρίζει ακριβως τα λεγόμενά σου: «το μανιφέστο της χαρουμενης παιδικής ηλικίας» Πως να προστατέψουμε τα παιδιά μας από τη νοοτροπία του υπεργονεϊσμου. Συγγραφέας είναι ο Carl Honore. Αξίζει να το διαβασει κανείς…

  4. Νομίζω πως οι άνθρωποι που έχουν πραγματικά μια μεγάλη δεξιότητα καταδιώκονται από αυτήν, άσχετα από το αν εμείς ως γονείς τους θα τους ενθαρρύναμε ή όχι (όταν αυτό δε συμβαίνει η πίεση είναι αυτονόητα αρνητική). Στις περιπτώσεις αυτές δε θα ήταν σωστό να προβάλλουμε σε ένα τετοιο παιδί ανάγκες που δεν έχει (διάφορες εκφράσεις παιδικότητας, να κυλιστεί στα χώματα κλπ). Ο ρόλος ενός γονιού θα ήταν εδώ να στηρίξει το παιδί του, όντας εκεί και απορροφώντας τους συναισθηματικούς κραδασμούς που προκαλεί η βελτίωση ή τελειοποίηση αυτής της δεξιότητας. Αυτήν την αίσθηση μου έδωσε εμένα η διαφήμιση, καθώς είδα τις μητέρες αυτές να μην κάνουν τίποτα άλλο από αυτό που κάνουμε κι εμείς κάθε μέρα. Μόνο καθήκον των γονιών αυτών αλλά και του κάθε γονέα είναι νομιζω να μη συνδέεται με κάνενα τρόπο η επιτυχία του παιδιού με την αγάπη του γονέα για το παιδί του. Να ξέρει δηλαδή το παιδί ότι η αγάπη του γονέα γι΄αυτό είναι αδιαπραγμάτευτη, και δεν εξαρτάται απο τις επιτυχίες του σε διάφορους τομείς.

    • Συμφωνω απολυτα με τις δυο τελευταιες σου προτασεις. Απλα δεν ειμαι σιγουρη αν ενα παιδι μπορει να μην εχει παιδικες αναγκες. Ισως καποια παιδια με μεγαλη ευφυΐα που οριμάζουν πολύ πιο γρήγορα και τελειωνουν το πανεπιστημιο στα 10. Αλλα και παλι δεν ειμαι σιγουρη, ουτε αν συμβαινει αυτό, ουτε κατα ποσο ο συναισθηματικός τους κοσμος ειναι ΟΚ…Κι συμφωνω επισης στην προσπαθεια των γονιων να βελτιωσει ενα παιδι μια δεξιοτητα την οποια μπορει να εχει, δεν ειμαι ομως σιγουρη αν θα μπορεσω να συμφωνησω με το κατα το αν χρειαζεται να την τελειοποιησει ή να ειναι πρωτο, εφοσον μπορει να πρεπει το παιδι να κανει θυσιες που ισως αργοτερα του στοιχισουν περισσοτερο απο καποια πρωτια που μπορει να ειχε…

      • mamalydia δεν εννοούσα ότι τα παιδιά αυτά δεν έχουν παιδικές ανάγκες, αλλά ότι όπως δεν είναι θεμιτό να προβάλλουμε επάνω στα μεν την επιθυμία για επιτυχία έτσι δεν είναι θεμιτό να προβάλλουμε επάνω στα δε μια συγκεκριμένη παράσταση παιδικής ηλικίας, να τρέξουν, να παίξουν κλπ. (υπάρχουν και τα λεγόμενα σπασικλάκια, που τους ενδιαφέρει ο μοντελισμός ή το διάβασμα και όχι τα χώματα, ο σπάιντερμαν και οι τραμπάλες). Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι θα πρέπει να γίνεται η διάκριση που κάνει παρακάτω η Σοφία, αναμεσα σε παιδάκια με συνηθισμένες δεξιότητες και σε παιδάκια με ιδαιτερες ικανότητες, όχι τόσο για να επιλέξουμε τη στρατηγική που θα ακολουθησουμε – αυτή είναι κατά τη γνώμη μου και στις 2 περιπτώσεις ο απόλυτος σεβασμός των κλίσεων ή μη κλίσεων του παιδιού – όσο για να προσαρμόσουμε τις προσδοκίες μας στην πραγαμτικοτητά του και να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του. Να θέσω κι εγώ με τη σειρά μου μια αντερώτηση που με απασχολούσε – θεωρητικά – πρόσφατα. Τί κάνει κανείς στην περίπτωση που το κράτος ή ένας φορέας θέλει να εισχύσει ένα παιδάκι με ιδιαίτερες ικανότητες; Δλδ τι είναι σωστό από παιδαγωγική άποψη να κάνει ένας γονιός, εάν από το σχολείο του παιδιού του του προταθεί να στείλουν το παιδί σε ένα σχολείο με παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες;

      • Νομιζω συμφωνουμε… Δεν ειχα ιδεα οτι υπαρχουν τετοια σχολια. Αν λοιπον γινοταν μια τετοια προταση για το παιδι μου, αρχικα θα πηγαινα να παρακολουθησω το προγραμμα του σχολιου, θα συζητουσα με τους δασκαλους για το τι θα περιμενουν απο το παιδι και εφοσον μας φαινοταν καλο, θα το συζητουσα με το παιδι και θα αποφασιζαμε. Αν στην πορεια εβλεπα οτι το παιδι δεν ειναι καλα εκει θα το ξανασυζητουσα το θεμα, αν ηταν καλα, καμια συζητηση 😉

  5. Δουλεύοντας με παιδιά ως ειδική παιδαγωγός, δεν σας κρύβω ότι πολύ συχνά βλέπω τις επιθυμίες των γονιών και την επιμονή τους, την πίεση τους για κάποιο άθλημα ή μουσικό όργανο. Συχνά είναι ένα δικό τους απωθημένο και προσπαθούν να ωθήσουν τα παιδιά σε χόμπυ που εκείνα δεν θέλουν. Νομίζω ότι ο ρόλος του γονέα στο θέμα αυτό είναι να δείξει στο παιδί τις επιλογές στο παιδί και να το αφήσει να επιλέξει αν και τι ακριβώς θέλει να κάνει. Εξάλλου μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο έχουν αρκετό διάβασμα και για το σπίτι και επομένως δεν έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο. Οπότε πρέπει να έχουν την δυνατότητα να ασχοληθούν με κάποια εξωσχολική δραστηριότητα που τους ευχαριστεί.
    Στο θέμα του ταλέντου τώρα αλλάζει λίγο το πράγμα γιατί ο γονιός καλείται – όταν το παιδί είναι μικρό- να πάρει μια απόφαση εκ μέρους του…είναι μάλλον δύσκολη η απόφαση!! Το σημαντικό είναι ο γονιός να μην πιέζει το παιδί να κάνει περισσότερα από όσα μπορεί και θέλει!

  6. Καλημέρα Mamalydia! Είμαι νέα blogger και έπεσα τυχαία πάνω σου, αλλά μου άρεσες και σε έκανα like για να παρακολουθώ τι γράφεις 🙂 Διάβασα το κείμενο σου. Μια χαρά τα λες. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Αλλά ειλικρινά, δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση. Τελικά μάλλον ξεκινούν από δικές μας επιθυμίες αλλά συνεχίζουν και διατηρούνται επιθυμίες των παιδιών…αν καταφέρουν να διατηρηθούν. Γιατί, αν ένα παιδί δε θέλει πραγματικά να ασχοληθεί με κάτι ή δεν του αρέσει ή δεν έχει ταλέντο…όσο και να το τρέχει η μαμά του ή ο μπαμπάς του, κάποια στιγμή θα τα παρατήσει (όταν βρεις χρόνο, πέρασε μία βόλτα και από το σπιτάκι μου: my-lovable-baby.blogspot.com – you are welcome!)

  7. Όταν είχε πρωτοδημοσιευτεί το βιντεάκι μου ήρθε ένα mail με το βιντεάκι από την εταιρεία (καθώς έχω κάνει εγγραφή να ενημερώνομαι για τα νέα τους) και βλέποντάς το απόρησα αφενός και έπειτα λίγο θύμωσα γιατί ένιωσα ότι αυτός που σκέφτηκε κ υλοποίησε το βίντεο κατά πάσα πιθανότητα ΔΕΝ είναι γονέας αλλά κ αν είναι έβαλε το μάρκετινγκ πάνω από την -κατά τη γνώμη μου- αλήθεια της τρυφερής παιδικής ψυχής!
    Ο πρωταθλητισμός είναι επιλογή των παιδιών αυτής της ηλικίας που δείχνει το βίντεο ή απωθημένο των γονιών τους?
    Το να είσαι μαμά είναι όντως η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου? (η καλύτερη είναι σίγουρα)
    Μήπως το να είσαι παιδί υπέρμετρα φιλόδοξων γονιών είναι ακόμα πιο δύσκολο???
    Αναρωτιέμαι…Το βίντεο δε μου άρεσε καθόλου,πήραν ένα θέμα που «πουλάει»: την μητρότητα και το διαχειρίστηκαν με λάθος τρόπο.
    Βέβαια από την άλλη δεν υπήρξα ποτέ κ πρωταθλήτρια για να ξέρω…μόνο μητέρα κ από αυτή τη θέση μιλάω!

  8. Είμαι κι εγώ υπέρ της υποστήριξης του ταλέντου αλλά ενάντια στην επιδίωξη της απόλυτης πρωτιας. Σκεφτείτε μόνο ότι στο βίντεο δίπλα σε κάθε παιδί που πήρε το πρώτο μετάλλιο είναι άλλα 6-7 που δεν βγήκαν πρώτα, και αλλα 50 που δεν έφτασαν καν στον τελικό αλλά έζησαν ουσιαστικά στις ίδιες συνθήκες καθημερινής πίεσης, κούρασης, και θυσίασαν χρόνο σώμα και ψυχή για να φτάσουν όπου έφτασαν. Πιστεύω ότι κάθε τέτοια προσπάθεια πρεπει να γίνεται όταν το παιδί το θελεί αλλά και απολαμβάνει αυτό που κάνει. Είτε λέγεται κολύμπι, βιολί, βόλεϊ, μπαλέτο. Σε μικρη ηλικία φυσικά μόνο οι γονείς μπορούν να πιέσουν για το κάτι παραπάνω, αλλά πιστεύω το τίμημα είναι βαρύ πολλές φορές για τα παιδιά που δεν έχουν την διάκριση να επιλέξουν. Αν εξαιρέσει κανείς τους πραγματικά πρώτους, που πολλές φορές εξαργυρώνουν και σε χρήμα την επιτυχία τους, λίγοι καρπώνονται τους κόπους τους. Θα μου πείτε μόνο για αυτό πρέπει να αγωνίζεται κανείς; Όχι φυσικά, αλλά προσωπικά προτιμώ το παιδί μου να ζήσει μία συνηθισμένη ζωή και να απολαύσει σε μικρότερο βαθμό ένα ταλέντο ή να το εξασκήσει στο βαθμό που επιθυμεί όταν μπορεί να αντιληφθεί τις θυσίες που απαιτούνται.

  9. Ax Λυδια, άγγιξες πολύ ευαίσθητη χορδή. Με έχει προβληματίσει πολλές φορές σαν μαμά, το συγκεκριμένο θέμα. Είμαι σίγουρη πως όλες μας μόλις βλέπουμε για πρώτη φορά το μωράκι μας, κλείνουμε τα μάτια και φανταζόματε πως παίρνει βραβεία σε σχολεία, μουσική, αθλητισμό. Πως το δικό μας το παιδί, ξεχωρίζει από όλα τα άλλα. Μεγαλώνοντας, αρχίζεις τις σκέψεις. Να το γράψω κολυμβητήριο ή μπάσκετ που του αρέσει. O.K. Να μην ασχοληθεί όμως ΚΑΙ με μουσική; Να μην πάει και στην ομάδα σκάκι του Δήμου; Και Αγγλικά; Τι, θα πηγαίνουν όλοι η συμμαθητές και ο δικός μας δεν θα πηγαίνει; Και κάπου εκεί καλό είναι να καταλάβεις πως έχεις χάσει το παιχνίδι. Τα δικά μου τα παιδιά, πηγαίνουν σχολείο ολοήμερο. Γυρίζουν σπίτι στις 4.30. Τι να κάνουν από εκεί και πέρα; Να ξεκουραστούν; Να παίξουν; Να διαβάσουν; Μια εξωσχολική δραστηριότητα 2 – 3 φορές την εβδομάδα, μπορούν να την παρακολουθήσουν, αλλά όχι σε μορφή πρωταθλητισμού. Εκτός εάν εμφανίσουν κάποιο σπάνιο ταλέντο που πραγματικά θα είναι κρίμα να πάει χαμένο. Ο γιος μου, πήγε για 2 χρόνια tae kwon do. Απλά πήγαινε, χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς να περιμένει πως και πως την ώρα της προπόνησης. Στο τέλος της δεύτερης χρονιάς, τον ρώτησα εάν θέλει να συνεχίσει και μου απάντησε «οχι». Φέτος, ξεκίνησε κολυμβητήριο. Μέχρι στιγμής, του αρέσει πολύ. Πηγαίνει χωρίς γκρίνια. Αν τον Σεπτέμβρη δεν θέλει να συνεχίσει, θα τον ρωτήσω εάν θέλει να ξεκινήσει στο πνευματικό κέντρο κάποιο μουσικό όργανο. Εκείνος θα επιλέξει. Απλά θεωρώ καλό να έχει μια δραστηριότητα για να βγαίνει από το σπίτι, να μην κολλάει στην τηλεόραση και να γνωρίζει κι άλλα παιδιά. Πίεση από εμάς για να πιάσει πρωτιά, δεν πρόκειται να δεχτεί. Εάν το επιλέξει από μόνος του και καταλάβει τις θυσίες που απαιτούνται όπως λέει και η cghera, θα μας βρει υποστηρικτές του. Ποτέ όμως δεν θα προβάλω πάνω στα παιδιά μου τα δικά μου απωθημένα.

    • Τις περισσότερες φορές όλα ξεκινούν απο ένα χόμπι. Ο καθηγητής/ προπονητής είναι αυτός που θα προτείνει σε ένα παιδι να παρει μέρος σε διαγωνισμούς αν και εφόσον κρίνει πως έχει ταλέντο. Υπάρχουν βέβαια και οι ακραίες περιπτώσεις που οι γονείς προβάλλουν επιθυμίες τους στα παιδια όμως είναι εξαιρετικά σπάνιο γιατι ο γονιός πάντα ξέρει ποτε πιέζει το παιδι του. Απλα κάποιες φορές άνθρωποι με ψυχολογικά άλυτα συμπλέγματα έχουν την ανάγκη να νιώσουν ξεχωριστοί μέσα απο το παιδι τους και αυτη η ανάγκη τους τυφλωνει και είναι μεγαλύτερη απο την ευτυχία του παιδιου. Είναι σπάνιο όμως. Απο την άλλη κάθε διαγωνισμός είναι κάποιο είδος προετοιμασίας για τον αγώνα της ζωής. Δείχνει ακριβώς πόσο προσπαθεί κάποιος πόσο κουράζεται και πως λίγοι όμως καταφέρνουν να κερδίσουν τη διάκριση. Όταν είναι υγιής διαγωνισμός οχι όταν παίρνει φάρμακα ένα παιδι για να πετύχει αυτο ξεπερνά τα όρια. Εγω πάντως έτυχε να δώσω σε μια καθηγήτρια στο σχολείο να διαβάσει ποιήματα μου και νου πρότεινε να πάω σε κάποιο τοπικό διαγωνισμό του νομού Την πρώτη φορα δεν κέρδισα τίποτα. Ειδικά όταν πήγα στα παρασκήνια και άκουσα να ρωτάει ο πρόεδρος της επιτρόπης το παιδι που είχε κερδίσει τι κάνει η μαμα του που ήταν φίλοι κατάλαβα ότι ήταν και στημένο. Όμως την άλλη χρόνια με ενθάρρυνε η ίδια να πάω πανελλαδικό διαγωνισμό και κέρδισα. Αυτο είναι απο τα πράγματα που μου δίνουν κουράγιο και το θυμάμαι πάντα στα δύσκολα. Ο διαγωνισμός βέβαια έχει σα στόχο να σε κάνει να θέλεις να γίνεσαι καλύτερος. Εάν ξεπεράσει κάποιος αυτο το όριο και το φτάσει στην πίεση και στη κλεψιά τότε είναι σκούρα τα πράγματα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s