Σχόλια… Διαφωνίες!

Standard

Λοιπόν, έχω ένα αγοράκι (τον Γιώργο) ο οποίος είναι 5μισυ χρονών, και ένα κοριτσάκι (την Ναταλία) 2μισυ. Κάποια πράγματα τα έμαθα  προχωρώντας με τον Γιώργο την πορεία της μητρότητας, άλλα τα ήξερα από πριν από το κάποιο διάβασμα που έκανα πριν αλλά και κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου. Κάποια τα άλλαξα όταν κατάλαβα τι εστί να είσαι μαμά (σας έχω ξαναπεί ότι έλεγα πως θα θηλάσω 6 μήνες και πως τότε θα πάει και το παιδί στο δωμάτιό του, χαχαχαχα) και πόσο διαφορετικά βλέπεις τα πράγματα όταν υπάρχει ένα πλασματάκι στη ζωή του που αγαπάς τόοοοσο πολύ.

 

Μια φιλοσοφία για να είναι κατασταλαγμένη, πολλές φορές επιδέχεται αλλαγές εφόσον έχεις δοκιμάσει κάτι και βλέπεις οτι δεν λειτουργεί, διαβάζεις κάτι νέο και τότε συνειδητοποιείς πως όντως έχει νόημα. Έτσι λειτούργησα κι εγώ, και το ένστικτό μου με βοήθησε αρκετά μιας και πράγματα που δεν με έκαναν να νιώθω καλά, απλούστατα… δεν τα έκανα. Τις περισσότερες φορές δηλαδή, γιατί όταν δεν γνωρίζεις την εναλλακτική λύση, δεν είσαι σίγουρη.

 

Και έτσι, στον Γιώργο έκανα κάποια λάθη. Τα τάιμ αουτ που του έβαζα για τιμωρία, οι απειλές (που βεβαίως δεν έμεναν απειλές αν δεν άκουγε) για να του πάρω κάποιο παιχνίδι για λίγο χρόνο ή για πολλές μέρες, ποτέ δεν έπιασαν τόπο. Δυο θέματα είχε και έχει ο Γιώργος από μικρός. Το γεγονός ότι μπορεί να του μιλάμε ώρες ώρες και απλούστατα να μας αγνοεί ΤΕΛΕΙΩΣ, λες και δεν υπάρχουμε, και το γεγονός ότι αργεί πολύ (μα πολύ) να ετοιμαστεί όταν δεν έχει όρεξη! Ότι και να έχουμε κάνει και πει, αυτά τα δύο «προβλήματα» παραμένουν. Δεν είναι συνεχώς έτσι, αλλά αμα τον πιάσει… σπάει νεύρα!!!! Το άλλο λάθος που νομίζω πως έκανα, ήταν να είμαστε κάθετοι στο να μην χτυπήσει ποτέ άλλο παιδάκι. Έτσι, ο Γιώργος ακόμη κι αν τον χτυπάνε, δεν κάνει κάτι. Τώρα τελευταία με πολύ μπιρι-μπίρι άρχισε να κανονίζει μόνος του (σχεδόν, μέχρι να μην ξέρει πως να το χειριστεί το θέμα). Τώρα του λέω (μπορεί να μην συμφωνείτε), πως αν κάποιος τον χτυπάει, θα κάνει ότι μπορεί για να τον σταματήσει. Είτε να του πιάσει τα χέρια, να του φωνάξει, να το κλωτσήσει αν χρειάζεται. Πάντως να μην δέχεται από κανέναν να του συμπεριφέρεται άσχημα, ΠΟΤΕ (ούτε και από την Ναταλία)! Απλά να μην χτυπήσει ποτέ στο πρόσωπο ή να σπρώξει! Αυτά…

 

Γενικά όμως, είμαι περήφανη για το γεγονός οτι τον θήλασα μέχρι τα 2+ του χρόνια, το γεγονός οτι κοιμόμαστε μαζί και οι τέσσερις και τον αφήνω να φεύγει και να έρχεται στο κρεβάτι μας ελεύθερα, το ότι τον κουβαλούσα πάνω μου με sling οπότε γνώρισε τον κόσμο από το ύψος μας και όχι ξαπλωμένος στο καροτσάκι. Το γεγονός οτι ποτέ δεν τον χτύπησα και πολλά πολλά άλλα!

 

Πριν γεννηθεί η Ναταλία, διάβαζα πάλι. Και νέα βιβλία αλλά και παλιότερα. Ήξερα και από τον Γιώργο τι μου είχε φανεί σωστό, τι είχε πιάσει, τι όχι, διάβασα και κάποια καινούργια, συμφώνησα, διαφώνησα, αποφάσισα πως θα λειτουργήσω με δύο παιδιά πια!

 

Ο Γιώργος δεν έφυγε από το δωμάτιό μας, από μόνος του μας είχε πει οτι δεν θέλει να είμαστε με τη Ναταλία κι αυτός μόνος του! Τι πιο λογικό? Οι τιμωρίες είχαν φύγει από το λεξιλόγιό μας. Του ζήτησα μάλιστα και συγνώμη που μέχρι τότε είχα χρησιμοποιήσει κάποιες τιμωριούλες. Άλλωστε από αυτά που είχα διαβάσει, τις τιμωρίες τις βάζουμε στα παιδιά μας συνήθως για πράγματα που κάνουν τα παιδιά γιατί είναι παιδιά, τους στερούμε την παιδικότητά τους, ξεσπάμε με αυτόν τον τρόπο και τελικά, όπως συνέβη και σε μας, τα προβλήματα συνεχίζουν (εκτός αν η τιμωρία έχει σχέση με σωματική τιμωρία, οπότε και μπορεί να σταματήσουν επειδή φοβούνται). Μπορεί να εξηγήσεις σε ένα παιδί, να ξαναεξηγήσεις και να μιλάς και να ξαναμιλάς για να καταλάβουν το σωστό από το λάθος. Επιπτώσεις? Βεβαίως και υπάρχουν. Το γεγονός ότι κάτι δεν άρεσε στην μαμά, στην δασκάλα, στον φίλο τους και η αντίδρασή τους, είναι μια επίπτωση. Και θα μάθουν στο τέλος να σέβονται, όχι να φοβούνται! Έτσι οι τιμωρίες, όσο δύσκολο κι αν είναι, σταμάτησαν! Δεν λέω. Κάποιες φορές οι φωνή υψώνεται στα ύψη. Κάποιες τους βάζω να ηρεμήσουν στον καναπέ, ή απομακρύνω ένα παιχνίδι μέχρι να χαλαρώσουν λιγάκι…

 

Να λοιπόν μια διαφορά των δύο παιδιών μου. Η Ναταλία δεν γνωρίζει τι εστί τιμωρία και προσπαθώ όσο γίνεται να μην της «σβήσω» τον δυναμισμό που έχει, αν και πολλές φορές είναι απαιτητική. Δεν μπορείς να της αλλάξεις γνώμη για κάτι, ούτε να την κάνεις να ξεχαστεί με κάτι άλλο. Έχει άποψη και προσπαθεί να την περάσει!  Την θηλάζω ακόμη, την είχα κι αυτήν ώρες στα sling, ποτέ δεν την έχω χτυπήσει επίσης. Βέβαια δεν είχε όλη την προσοχή όπως έχουν τα πρώτα, έμαθε να παίζει μόνη της αρκετή ώρα και να κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να κάνει αυτό που θέλει. Η Ναταλία λοιπόν, καμιά φορά χτυπά τον Γιώργο και αυτός δεν κάνει κάτι σπουδαίο. Μπορεί να φωνάξει, να της κρατήσει τα χέρια, να κλάψει, μετά να αρχίσει και η Ναταλία τις στριγκλιές. Τους δείχνω πως πρέπει να λειτουργούν και συζητώ μαζί τους. Τους εξηγώ πως ΔΕΝ χτυπάμε ο ένας τον άλλον, η μικρή άρχισε σιγά σιγά να συγκρατεί τον εαυτό της πιο πολύ από ότι πριν, ο Γιώργος έμαθε να φεύγει και να της λέει πως δεν του αρέσει αυτό! Σε καλό δρόμο είμαστε! Παίζουν μαζί αρκετή ώρα, ΑΛΛΑ μαλώνουν κιολας. Και όταν μαλώνουν τους αφήνω να τα βρουν (εκτός κι αν πέφτουν σφαλιάρες).

 

Αυτό μου είχε κάνει εντύπωση όταν το διάβασα αλλά είναι σωστό. Σκεφτείτε το. Πόσες φορές νιώσαμε αδικημένοι από τους γονείς μας? Πως πάντα παίρνουν το μέρος του αδερφού/αδερφή μας και πάντα αδικούν εμάς? Έτσι ήταν ή αυτό μας μένει τελικά? Όσο δίκαιος και να είναι ο γονιός, το ένα από τα δύο παιδιά θα νιώσει αδικημένο εκείνη την ώρα και θα το θυμάται. Και αν μάλιστα ο ένας τιμωρηθεί, τότε αυτό που του μένει, είναι να την φέρει κάποια στιγμή -όταν βρει την ευκαιρία- στον αδερφό του! Και ναι, μπορεί να μαλώσουν και να πουν άσχημα πράγματα ο ένας στον άλλον, αλλά θα τα βρουν μεταξύ τους σε λίγα λεπτάκια και μάλιστα δεν θα τους μείνει κάποιο αίσθημα αδικίας. Μπορεί ο γονιός αν δεν αντέχει τις φωνές, να πάει να ρωτήσει από τον καθένα τι συμβαίνει και μετά να τους ρωτήσει πως μπορεί να βρεθεί μια λύση. Συνήθως κάτι θα βρεθεί. Αν δεν μπορούν να μοιραστούν ένα παιχνίδι, απλά το παίρνω μέχρι να αποφασίσουν ότι μπορούν… Και πάλι παρέμβαση είναι, αλλά κάποια στιγμή δεν αντέχεις και κάνεις τελικά κάτι. ‘Οπως και κάποια σχόλια που μπορεί να κάνω. Πχ «Ναταλία, ο Γιώργος κλαίει επειδή τον χτύπησες! Δεν έπρεπε! Μήπως να του κάνεις αγκαλίτσα και να του πεις συγνώμη?», «Γιώργο σωστό ήταν να της χαλάσεις το παιχνίδι που έφτιαχνε τόσην ώρα? Μήπως να την βοηθήσεις να το ξαναφτιάξει? Ε, σόρρυ κιολας, άνθρωπος είμαι…

 

Και εννοείται πως έχω τύψεις για πολλά που έχω κάνει ή που δεν έχω κάνει ή που συνεχίζω να κάνω! Και βέβαια αναρωτιέμαι αν πράττω σωστά και αν δημιουργώ σωστούς μελλοντικούς ενήλικες. Τα παιδιά μου, η αλήθεια είναι, τα βλέπω μια χαρά. Είναι παιδιά, έξυπνα, χαρούμενα,  με την δική τους προσωπικότητα, ευαίσθητα, δυναμικά, λένε την γνώμη τους δίχως να φοβούνται, εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους και είναι τα υπέροχα δικά μου παιδιά. Και βέβαια έχουν τα μειονεκτήματά τους το καθένα. Δεν έχω βάλει στοίχημα με κανέναν να μεγαλώσω τέλεια παιδιά! Ή έχω?

 

Πόσο μα ΠΟΣΟ με χαλάει όμως ένα πράγμα! Να σου την λένε ακόμη και δικά σου άτομα για τις τακτικές που χρησιμοποιείς. Να σου λένε πως είσαι λάθος, πως κι αυτοί μεγάλωσαν παιδιά, πως τα μειονεκτήματά των παιδιών σου πολύ πιθανόν να προέρχονται από τον τρόπο που τα μεγαλώνεις και πως ίσως να τους δημιουργείς προβλήματα ή ακόμη και να τους κάνεις και κακό! Και ΠΟΤΕ μα ποτέ δεν σκέφτονται πως αυτός ο τρόπος που μεγαλώνεις τα παιδιά σου, ίσως (λέω ΙΣΩΣ) και να είναι ο λόγος για όλα τα άλλα θετικά που έχουν! (Βέβαια, εσένα κατά βάθος σου μένει το ερωτηματικό του κατά πόσο φταις για αυτά τα μείον που σου λένε για το παιδί σου…)…

 

Γιατί όταν μεγαλώνεις με λίιιιγο διαφορετικό τρόπο τα παιδιά σου, όλοι περιμένουν πως πρέπει να είναι όλα τέλεια και πως αν βρουν κάποιο ψεγάδι, σημαίνει ότι όλα τα κάνεις στραβά? Και πως σίγουρα γι αυτά θα φταίει ο κοινός ύπνος, ή που θηλάζεις ακόμη, ή που θηλάζεις μπροστά στον 5χρονο γιο σου, κλπ κλπ.! Και το μεγαλύτερο σπάσιμο από όλα βέβαια είναι… Γιατί εγώ επηρεάζομαι και θυμώνω τόσο και αρχίζω και νιώθω και άλλες τύψεις? Γιατί μου μπαίνουν ψύλλοι στα αφτιά και μπαίνω στη διαδικασία να αμφισβητήσω τον εαυτό μου, κάποιες φορές μάλιστα ακόμη και να μαλώσω τα παιδιά γιατί αλλιώς πάλι θα τα ακούσω? Πως κλείνεις τελείως τα αφτιά σου, αφού η καρδία σου σου λέει πως αυτό που κάνεις… είναι αυτό που θεωρείς σωστό?

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

15 responses »

  1. Δύσκολο να κλείσεις τα αυτιά σου.. Για φαντάσου όμως, είναι ποτέ δυνατόν να ακούσουμε τι έχει να πει κάποιος, έστω και κοντινός για την ανατροφή των ΔΙΚΩΝ μας παιδιών; Εγώ ακούω και στο τέλος κάνω ΟΤΙ θέλω. Και έτσι θα συνεχίσω. Φαντάζομαι κι εσύ ;-))))

    • Ναι μωρέ, ετσι κανω, αλλα δεν σε κανει να νιωθεις λιγο ασχημα οταν ξερεις οτι δεν σε εμπιστευονται απολυτα πχ η μαμα σου, η πεθερα σου κλπ κλπ? Λεω παραδειγμα τωρα!

  2. Αγαπημένη mamalydia,
    πόσες φορές έχω ακούσει άπειρα σχόλια για τον τρόπο που μεγαλώνω τα παιδιά μου…πάρα πολλές! Ξέρεις κάτι όμως; Ο άντρας μου λέει πως μερικές φορές όταν οι γονείς μας βλέπουν πως εμείς μεγαλώνουμε διαφορετικά τα δικά μας παιδιά από ότι μας μεγάλωσαν εκείνοι ίσως και να νιώθουν πως κατά κάποιο τρόπο είναι σαν να τους λέμε ότι δεν μας μεγάλωσαν όπως έπρεπε…ίσως γι’αυτό να αντιδρούν έτσι. Και πάντα προσπαθώ να το θυμάμαι αυτό και να μην δίνω σημασία.
    Δεν γεννηθήκαμε γονείς και αυτό, ως γνωστόν δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο. Μεγαλώνουμε κι εμείς μαζί με τα παιδιά μας, ωριμάζουμε, μαθαίνουμε μαζί τους και πιστεύω βαθιά μέσα στην καρδιά μου πως το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αγαπάμε, να τα αποδεχόμαστε και φυσικά να τα ακούμε.
    Έχουνε εκείνα τον τρόπο να μας οδηγούν πάντα στο να γινόμαστε καλύτεροι….αρκεί να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά!
    Σε φιλώ
    Ειρήνη

  3. Φυσικά να κλείσεις τα αυτιά σου και να κάνεις αυτό που εσύ θεωρείς σωστό…Από οτι μας λες,δεν έδειρες τα παιδιά σου,φαίνεται από μακριά οτι τα αγαπάς,οπότε σίγουρα είσαι στο σωστό δρόμο…όσο για το αν θα κάνεις λάθη,ποιός δεν κάνει;;

  4. Σου το έχω γράψει πάρα πολλές φορές αλλά θα το πω άλλη μια. Ευχαριστώ το Θεό κι εσένα που ανακάλυψα το μπλόγκ σου όταν ο Θανάσης ήταν πολύ μωρό. Τώρα που είναι σχεδόν 2 , δεν τον έχω μαλώσει / φωνάξει / φοβερίσει / τιμωρήσει ΟΥΤΕ ΜΙΣΗ φορά και είμαι περήφανη γι αυτό. Ο δε Θανάσης είναι το πιο υπέροχο και υπάκουο παιδί του κόσμου ! Και δεν φαντάζεσαι τι έχω ακούσει και μάλιστα μπροστά του! » Τον έχεις κάνει μαμούχαλο» είναι το πιο συχνό. Δε φαντάζεσαι πόσες μάχες έχω δώσει ώστε όλοι να λειτουργούν όπως εγώ όταν δεν είμαι μπροστά ( γιατί δυστυχώς δουλεύω 9 ωρα) . Ευτυχώς ο άντρας μου είναι όπως εγώ και μάλιστα natural , χωρίς να διαβάζει μπλογκς και βιβλία δηλαδή! Δεν το χωράει ο νους μου ότι όλοι το θεωρούν δεδομένο ότι τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να τα μαλώνεις , να τα τιμωρείς και να τους φωνάζεις. Άκουσα μια μαμά να απολογείται γιατί δεν χτυπάει πολύ την κόρη της, της δίνει μόνο μερικές στα χεράκια και φοβάται να μην γίνει κακομαθημένο!
    Μακάρι όλες οι μαμάδες να λειτουργούσαν όπως εσύ! Πραγματικά πιστεύω τα παιδιά μας θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο!

  5. Αχ βρε Λυδία, άλλη μια φορά τα λόγια σου και οι πραξείς σου είναι σοφά!
    Το ίδιο κάνουμε και εμείς τιμωρία δεν έχουμε αν και προβλημαίζομαι πως πρέπει να την καθοδηγήσω όταν βγαίνει εκτός πορείας.
    Τα σχόλια πάντα πολλά και πραγματικά πονάνε εαν είναι απο δικού σου ανθρώπους.
    Εμάς μας επιπλήττουν και γιατί είναι τόσο συνεσταλμένη και όταν την βλέπω πως πιέζεται με ανθρώπους που δεν είναι οικειοι τους λέω να μην απαιτούν φιλία αγκαλίες ή συζήτησεις εαν δεν περάσει λίγος χρόνος για να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση. Τι να πεις . . . . .
    Ασχετό, αλλά πως θα σου ακουγόταν η ιδέα να προτείνουμε και να σχολιάζουμε βιβλία που έχουμε διαβάσει για τα παιδάκια μας;

    • χαχαχα θα συμφωνήσω με Φανή!!Είμαι τυχερή που σε «ανακάλυψα» νωρίς!
      Το μωρό μου είναι 40 ημερών,το έχω στο σλινγκ τώρα και σου γράφω🙂 Το κοιμίζω μαζί μου και το θηλάζω-ως τώρα αποκλειστικά-,ελπίζοντας να φτάσω σε διάρκεια τον δικό σου θηλασμό😉
      Το τι έχω ακούσει απο τη μάνα μου,τους λοιπούς συγγενείς,την πεθερά..δεν λέγεται.
      Η μάνα μου μου λέει οτι πρέπει να βάλω το παιδί στο δωμάτιό του,μόνο του,απο τώρα!!Σημειώστε οτι είναι κ το πρώτο μου.Φανταστείτε τι λέει που το κοιμίζω μαζί μου χιχιχι.Δεν δίνω σημασία.Οι θείοι κλπ μου λένε οτι κακώς δεν δίνω κ ένα γεύμα σε μπουκάλι,να μαθαίνει το μωρό.Γιατί όταν-λέει-μου κοπεί το γάλα (φάτε τη γλώσσα σας)πώς θα το ταΐζω?? Η πεθερά δε,θεωρεί οτι θα το κάνω..μαμούχαλο,επειδή δεν δέχομαι να κοιμηθεί ποτέ έξω απο το σπίτι κ γενικά να το αφήνω πουθενά, παίρνοντας το διαρκώς μαζί μου.. (αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία,η..»διεκδίκηση» των παιδιών σου απο όοολους όσους τα αγαπάνε κ θέλουν μερίδιο,αφιέρωσε ένα ποστ σε αυτό Λυδία που τα λες τόσο ωραία!!)..Είμαι έτοιμη να ακούσω ακόμα άλλα τόσα,αλλά δεν με νοιάζει κανείς.Τα παιδάκια που μεγαλώνουν έτσι θεωρώ οτι γίνονται ευτυχισμένα παιδάκια.Απλά στην Ελλάδα μάθαμε να κάνουμε παιδιά επειδή «πρέπει»,κι όχι επειδή είμαστε έτοιμοι..με αποτέλεσμα να τα μεγαλώνουν άλλοι ενώ εμείς δουλεύουμε κ πίνουμε τους καφέδες μας,και τα αφήνουμε να βλέπουν καρτούν με τις ώρες για να μην μας πρήζουν.Αλλά κι αυτό είναι άλλη ιστορία…keep walking Λυδία και μην μασάς!!

  6. Παντα οι γονεις , πεθερικα με αγχωνουν στο θεμα της ανατροφης.Τελικα η Ειρηνη εχει δικιο.Μαλλον νιωθουν τυψεις.Δεν εχω δεινα εχει νοημα η τιμωρια ή οι φωνες.Μονο οταν τα περνω αγκαλια και εξηγω ακουνε ,Φιλια πολλα

  7. Αχ Λυδία μου… συμφωνώ μαζί σου απόλυτα! Το κακό με μένα είναι οτι με τον ένα ήμουν τέρας ψυχραιμίας και τώρα που απέκτησα και το δεύτερο βλέπω οτι δεν έχω πια την ίδια υπομονή… Ισως είμαι ακομη σε σταδιο προσαρμογής (2μιση ο ένας 5 μηνών ο άλλος). Νομίζω παντως οτι και διαφορετικά να τα κάναμε πάλι ο κόσμος θα είχε κάτι να πει… Οπότε never mind! xaxa!

  8. Αχ βρε Λυδια! Όλοι έχουν άποψη για όλα! Δεν το έμαθες ακόμα; Δεν με ενοχλεί να μου λένε κάτι διαφορετικό, να μου λένε πως ίσως κάτι που κάνω δεν είναι σωστό (κανείς δεν είναι αλάθητος εεε;;;;). Με ενοχλεί ο τρόπος που το λένε! Και μάλιστα όταν το κάνουν δικοί μου άνθρωποι, στο όνομα της …….. ΑΓΑΠΗΣ! Ας πούμε,όταν ήμουν έγκυος στην κόρη μου, ο γιος μου ήταν 2 1/2 χρονών και ήταν η εποχή που δεν έτρωγε ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ! Ε, ένα βράδυ η μαμά μου είπε το απίστετυτο: Μαρία, κάτι πρέπει να κάνεις που το παιδί δεν τρώει, γιατί θα πεθάνει το παιδί από ασητία εν έτη 2006 και θα φταις ΕΣΥ!!!!!! Έκλαιγα ένα ολόκληρο βράδυ και σηκωνόμουν να δω αν το παιδί ζει ή πέθανε στον ύπνο του (!!!) και ήμουν έγκυος στον 8ο μήνα! Δεν θα το ξεχάσω ΠΟΤΕ !!!!!
    Ή όταν έκανε ο γιος μου ζιζανιές και μου είπε «ε, ρίξτου και καμία, δεν παθαίνει τίποτα!», εγώ της είπα «ε, δε νομίζω πως είναι δικαίωμά μου να το χτυπήσω το παιδί» με κοίταζε σα να της μιλούσα τουλάχιστον κινέζικα!!!!!

    • Πολλές φορές έχω πληγωθεί και για πάρα πολλά.Μεγαλώνοντας 3 παιδιά και όντας εργαζόμενη είναι αναπόφευκτο να κάνεις και λάθη.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.Όλοι κάνουμε λάθη…Απλώς πάντα είναι ευκολότερο να κοιτάζουμε τα λάθη των άλλων και να σβήνουμε τα δικά μας.

  9. Ευχαριστώ βρε κορίτσια! Και για τα καλά σας λόγια, αλλά και επειδή βλέπω ότι τελικά όλες έχουμε ένα από τα ίδια. Φαντάζομαι και πως οι γονείς μας τα ίδια θα είχαν με τους δικούς τους. Ελπίζω να μην είμαστε κι εμείς…

    Μαρία έλεος βρε κορίτσι! Τι σου είπε πια κι αυτή η μαμά σου???

    Βρήκα κάτι φοβερά αρθράκια που δυνάμωσαν την πίστη μου σε αυτά που κάνω… Θα πέσει μετάφραση😉

  10. Εγώ βλέπω μία υπέροχη μαμά:πολύ προβληματισμένη και σαφώς πολύ κατασταλαγμένη.
    Το υπέροχο κείμενό σου αποτελεί για μένα εγχειρίδιο συμβουλών,ενώ ταυτόχρονα με κάνει να σκεφτώ τις δικές μου επιλογές και τα δικά μου λάθη.
    Χαίρομαι για το blog που βρήκα και ελπίζω να τα λέμε συχνά…Σίγουρα το να είσαι μαμά αποτελεί μία πολύ δύσκολη δουλειά,που κανείς δε σου τη διδάσκει.Ακολουθείς το ένστικτό σου,την καρδιά σου και προσπαθείς να περιορίζεις τα λάθη σου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s