The great London 2012… NOT!

Standard

Μόλις τελείωσε η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων – London 2012. Την αγάπη μου για την Αγγλία, δεν ξέρω αν σας την έχω εκμυστηρευτεί! Την Αγγλία την θεωρώ κάτι σαν δεύτερη πατρίδα. Εκεί σπούδασα, γνώρισα τον Μάκη, έμεινα για 6 χρόνια και πέρασα πανέμορφες στιγμές. Την αγαπώ, δεν το κρύβω… Αλλά βλέποντας την σημερινή τελετή αν και με κάποια πράγματα χαμογέλασα (και γέλασα με τον Mr. Bean), είχα μια απογοήτευση.

 

Δεν ξέρω για ποιόν ακριβώς λόγο. Για τα λίγα πράγματα που είχαν να δείξουν? Γιατί? Αυτά είχαν να περηφανευτούν, αυτά ανέδειξαν… Και όχι, δεν είμαι καμιά «Ελληνάρα» που πάντα βρίσκω το καλό σε μας και το άσχημο στους άλλους, αλλά στους δικούς μας, είχαμε έναν πολιτισμό σπουδαίο να δείξουμε και το κάναμε και μάλιστα καλαίσθητα. Και ναι, όταν είχαμε τους δικούς μας Ελληνικούς Ολυμπιακούς, ήμουν γεμάτη περηφάνια και συγκίνηση μιας και ήμουν ακόμη νέα και το γεγονός ότι ξοδεύαμε τα λεφτά που ψάχνουμε τώρα, δεν μου είχε περάσει από το μυαλό… Και το Πεκίνο είχε πολλά να δείξει, αλλά αρνήθηκα να κοιτάξω το εντυπωσιακό τους άνοιγμα, γιατί τότε γνώριζα το ότι κάποιοι, ή μάλλον οι περισσότεροι στην Κίνα, έχτισαν όλον αυτόν τον εντυπωσιασμό από την πείνα και την εκμετάλλευση ανθρώπων, πολύ πιθανόν και παιδιών!

 

Και τώρα, στα πρόθυρα ίσως και χρεωκοπίας της Ελλάδας, της χώρας που ίδρυσε τους Ολυμπιακούς αγώνες, την χώρας που δίδαξε και έμαθε άλλους λαούς πως να είναι λαοί, νάσου ακόμη και μια ακόμη Ολυμπιάδα σε μια χώρα που ίσως σε λίγα χρόνια βρεθεί επίσης μπροστά σε οικονομικό αδιέξοδο. Με τα πλουμιστά και εντυπωσιακά της κι αυτή στην έναρξη των Ολυμπιακών της, μια φτιαχτή εικόνα, μια γιορτή για κάτι που πλέον δεν υφίσταται.

 

Και στα παιδιά μου πλέον τι μπορώ να δείξω από όλο αυτό το πανηγύρι (πολύ βαριά λέξη?)? Και τι να πω δίχως να ψεύδομαι, δίχως να αποκρύπτω? Τους αθλητές μας? Τους άλλους αθλητές? Που κάνουν τι? Σέβονται ο ένας τον άλλον και αγωνίζονται ακολουθώντας τους όρκους που έδωσαν πριν λίγο? Για ευγενή άμιλλα και αγώνα δίχως ντοπάρισμα? Και ποιο από αυτά ισχύει? Και γιατί να θαυμάσουν έναν τέτοιο αθλητή? Ή ελπίζουμε ακόμη ότι κάποιοι δεν ντοπάρονται? Seriously??? Να τους δείξω τους special Olympics, ναι! Αλλά γιατί να τους δείξω μια βιτρίνα που δεν έχει πλέον κάτι να διδάξει?

 

Υπέρ του αθλητισμού είμαι. Του αθλητισμού, όμως. Όχι της διαφήμισης, της νίκης με βοηθήματα απαγορευμένα και την νίκη της καλύτερης χημικής φόρμουλας…

 

Μπορεί να μου πείτε ότι τα ισοπεδώνω όλα. Ίσως είναι αλήθεια. Όμως, London 2012, ειδικά την στιγμή που στις διακοπές μας, στο μπαλκόνι συζητάμε που θα μπορούσαμε να μεταναστεύσουμε σε περίπτωση που δεν βγαίνουμε πια, δεν μπορώ να γιορτάσω με μια ψεύτικη εικόνα από κάποιους που ξοδεύουν χρήματα που θα τους λείψουν στο μέλλον, για κάποιους οι οποίοι δεν είναι τελικά τόσο ημίθεοι όσο κάποτε πιστεύαμε. Να με συγχωρείτε λοιπόν…

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

4 responses »

  1. Έτσι ακριβώς. Χθές ενημερώθηκα απο τον εργοδότη μου ότι μετά απο 10 χρόνια είμαι πλέον περιττός στην εταιρία γιατί…δεν μπορεί να πληρώσει το μισθό μου. Και το βράδυ, ενώ το μυαλό μου δούλευε με 1000000000 στροφές το δευτερόλεπτο για το τί θα κάνω, πώς θα συντηρήσω την οικογένεια μου, πώς θα μεγαλώσω το παιδάκι μου (που μέσα στην άγνοια και την αθωότητά του ήθελε να παίξουμε ενώ εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να κρυφτώ και να σκεφτώ) ανοίγω τη τηλεόραση και βλέπω όλο αυτό το πανηγύρι, μιας ψεύτικης φτιασιδωμένης γκλαμουριάς, την προσπάθεια ενός κράτους να δείξει στον υπόλοιπο πλανήτη πόσο γαμάτο είναι και πόσα πολλά λεφτά ξόδεψαν (γιατί αυτό πλέον είναι η τελετή έναρξης κάθε Ολυμπιάδας). Κι εγώ να σκέφτομαι «μήπως να κάνω κάτι δικό μου;» ή «μήπως να φεύγαμε κι εμείς κάπου έξω»; Αλλά πού; Και πώς θα είναι εκεί; Και χίλια δυο ερωτήματα που με βασάνιζαν ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να βλέπω απο τη μια τη γκλαμουριά των Ολυμπιακών Αγώνων και απο την άλλη να συμμετέχω στο παιχνίδι με τον γιο μου και να το παίζω και ψύχραιμος και cool μπροστά στη γυναίκα μου για να μη της δείξω πόσο πανικοβλημένος νοιώθω…Sorry αλλά δεν θα παρακολουθήσω το πανηγυράκι σας. Έχω σημαντικότερα προβλήματα να λύσω.

    • Φίλε μπαμπά Γιάννη, όπως ήσουν πριν λίγες μέρες είμαστε κι εμείς τώρα… Τι να σου πω? Εύχομαι γρήγορα να βρείτε την καλύτερη λύση για την οικογένειά σας και έτσι όταν το παιδί σου σου ζητά να παίξετε, να σκέφτεσαι μόνο το παιχνίδι και να μην παλεύεις μήπως και ακουστεί η φωνή που πάει να βγει «τι παιχνίδι??? εδώ δεν ξέρω αν βγάζουμε τον μήνα!!!» Πολλές ευχές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s