Γιατί τα μωρά ΔΕΝ πρέπει να κλαίνε… ότι και να λένε!

Standard

Μέσα σε δύο μέρες ίδια εφημερίδα είχε άρθρο για τον λόγο που πρέπει να αφήνουμε τα μωρά να κλαίνε το ένα και το άλλο απλά μας επιτρέπει να αφήσουμε (λιγο) το μωρό να κλαίει! Και βεβαίως όλα αυτά από μια έρευνα που διεξήχθη στην Μελβούρνη και τα συμπεράσματά της ήταν ακριβώς αυτά! Παρατηρήστε παρακαλώ τις φωτογραφίες που έχουν αυτά τα άρθρα (μωρό που κοιμάται πάνω στην μαμά του γαλήνιο, και μπαμπάς δίπλα από ένα γαληνεμένο κοιμισμένο μωρό (πολύ πιθανόν στο γονεϊκό κρεβάτι μιας και δεν βλέπω κάγκελα κούνιας). Τυχαίο? Δε νομίζω…)!

Και εννοείται ότι θα έγραφα κάτι για αυτήν την έρευνα, μιας και όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πόσο εναντίον είμαι στο να αφήνεις τα παιδιά να κοιμούνται κλαίγοντας! Όταν ακούω για κάτι τέτοιο, δυστυχώς, δεν μπορώ να κρατήσω στο στόμα μου κλειστό…🙂

Και ενώ έχω ψάξει τριγύρω για αυτήν την έρευνα στα Αγγλικά, δεν βρίσκω κάτι περισσότερο από κάτι κείμενα σαν αυτό στο οποίο βέβαια αν δείτε, τα λεπτά που περιμένεις να γυρίσεις στο παιδί, ξεκινούν από 10 την πρώτη μέρα, 20 την επόμενη κ.ο.κ. και όχι στα 2λεπτα που γράφουν τα Ελληνικά. Οπότε, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πως ακριβώς έγινε αυτή η έρευνα. Ήταν άραγε μια καταγραφή? Έμαθαν στις μαμάδες αυτών των 365 παιδιών το σύστημα αυτό του κοιμίσματος, το κατέγραψαν μαζί με τις αντιδράσεις των μωρών και μετά κάθε τόσο κατέγραφαν μέσω ερωτήσεων προς την μητέρα πως πάνε? Και στα 6 τους, τους κάναν τι είδους έρευνα (στα παιδιά και τους γονείς αυτή τη φορά). Τους ρώτησαν τι σχέση έχουν με τα παιδιά τους? Πόσο κοινωνικά είναι στο σχολείο και κατά πόσο έκλαιγαν κατά την προσαρμογή?

Και για την κορτιζόλη (ορμόνη που εκκρίνει ο οργανισμός όταν στρεσάρεται) που έχουν ανεβασμένη τα μωρά κατά την διάρκεια αυτής της μεθόδου τι λέει αυτή η έρευνα? Και για το γεγονός ότι αυτή η ορμόνη παραμένει σταθερά ανεβασμένη ακόμα και όταν αυτά έχουν σταματήσει να κλαίνε μετά από μέρες?  (pediatros-thes.gr)

Ή για το γεγονός ότι εγκεφαλικές βλάβες που δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να κάνουν αργότερα συμβαίνουν πάλι κατά την διάρκεια του κλάματος ενός μωρού που αφήνεται να κλαίει για να «μάθει» να κοιμάται μόνο του? (http://news.bbc.co.ukhttp://www.biologicalpsychiatryjournal.comhttp://phy.ucsf.edu/~houde/coleman/chugani.pdf)?

Και εντάξει, ας πούμε ότι δεχόμαστε το γεγονός ότι τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας δεν έπαθαν και τίποτα σοβαρό… Ας υποθέσουμε ότι όλα πήγαν καλά και οι όποιες πληγές επουλώθηκαν μέχρι αυτά να γίνουν 6. Θέλετε πραγματικά να πιστέψω πως δεν έχουν σημασία όταν αυτές δημιουργήθηκαν επειδή τελικά το παιδί τις ξεπέρασε? Δηλαδή με τι κριτήρια μετράμε την ζωή τελικά? Την ζωή και την ψυχολογία ενός μωρού? Το οποίο για 2, 5, 10, 20 λεπτά και βάλε, ένιωθε πως έχει εγκαταλειφθεί από την μαμά του? Οι παλμοί του και η αρτηριακή πίεση είχε φτάσει στο ζενίθ και κάποια στιγμή κατάλαβε ότι το κλάμα του δεν έχει σημασία? Επειδή ΊΣΩΣ κάποια στιγμή το ξεπεράσει, είμαστε ΟΚ? Sorry αλλά δεν θα με πείσετε! Μπορεί κάποια πράγματα το παιδί να μην τα θυμάται, γιατί ως γνωστό από τα 3 και μετά αποκτούμε πραγματικές αναμνήσεις, μπορεί ως ενήλικας να μην μπορούμε ποτέ να καταλάβουμε τους λόγους που κάποια πράγματα μας προβληματίζουν, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει πως δεν συνέβη και τίποτα. (Διαβάστε κι αυτό το ωραίο αρθράκι αν τα Αγγλικά σας είναι καλά: http://www.the-mule.com/2011/12/crying-it-out-damage-we-can-measure.html).

Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι όταν κάνουμε παιδιά, θα κουραστούμε να τα μεγαλώσουμε, θα μείνουμε ξάγρυπνοι, για κάποιον καιρό μπορεί και να μην έχουμε τον πολύτιμο χρόνο μόνο για μας? Μα πάνω απ’ όλα, πότε θα καταλάβουμε πως τα μωρά μας είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, που όταν κλαίμε θέλουμε ένα χάδι, μια παρηγοριά και κάποιον δίπλα μας, ακόμη κι αν ΕΜΕΙΣ (σε αντίθεση με τα μωρά) είμαστε ικανοί να καταλάβουμε πως αν κάποιος τελικά δεν έρθει, δεν σημαίνει πως μείναμε μόνοι μας για πάντα! Ε? Πότε?

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

49 responses »

  1. Συμφωνω απολυτα μαζι σου Λυδια μου!!!!
    Συγχαρητηρια για το πραγματικα υπεροχο αρθρο σου!!!
    Ελπιζω και ευχομαι πως αρκετοι θα συμφωνησουν η θα ιυοθετησουν την αποψη σου και θα βοηθηθουν απο αυτο το,ολο αγαπη για τα μωρα μας, κειμενο!
    Σου στελνω τα φιλια μου και την αγαπη μου!!!

  2. Λύδία μου έχεις απόλυτο δίκιο! Εγώ στην μεγάλη μου κόρη επειδή είχα διαβάσει κάτι τέτοιες βλακείες και από κάτι συμβουλές από άλλες μαμάδες προσπάθησα να εφαρμόσω την μέθοδο άφησε το να κλάψει τι θα πάθει;
    Όταν πήγα την Μίκα μου στο δωμάτιο της ήταν κοντα ενός έτους. Χαλια ένιωθα, απορώ πως το κάνουν οι άλλες. Όχι μόνο κατάθλιψη έπαθα αλλά και οι τύψεις ήταν τέτοιες που δεν άντεξα πάνω από δυο-τρεις ημέρες….
    Αγκαλιά και πάλι αγκαλιά μέχρι που το παιδί θα έρθει η ώρα του και μόνο του θα ζητήσει την ηρεμία του.
    Είναι τόσο ωραίες αυτές οι ηλικίες που ναι μεν έχουν κούραση από είναι μοναδικές και δεν γυρίζουν ποτέ πίσω.
    Τώρα η Μίκα μου είναι έντεκα και οι αγκαλιές είναι ακόμη άπειρες αλλά το βράδυ με τίποτα δεν κάθεται!!!

  3. Συμφωνω μαζι σου.Εγω παντως παθαινω πονοκεφαλο οταν κλαινε οποτε δεν θα κερδιζα κατι.Αλλα τον δευτερο γιο τον κοιμιζα στο κρεβατι του απο την αρχη.Και αμα ξυπνησει παω στο δωματιο του και του δινω το χερακι μου.Τωρα αν κλαιει και δεν πιασει (σπανια) τον παιρνω αγκαλια.

  4. Καλά κάνεις και δεν κρατάς το στόμα σου κλειστό.πόσο δίκιο έχεις! Να συνεχίσεις να ανοίγεις το στοματάκι σου για να ακούμε εμείς😉

  5. Όταν έκανα τον Φίλιππο είχαν πέσει όλοι από πάνω μου με τέτοιες «απαράδεκτες» συμβουλές. «Άστο να κλαίει, μην το παίρνεις αγκαλιά με το παραμικρό, σε εκμεταλλεύεται δεν το καταλαβαίνεις κτλ κτλ» -ειδικά αυτό το τελευταίο με εξοργίζει. Ακόμα κοιτάζω πίσω και νοιώθω ευτυχία που το δεν άφησα κανέναν να με επηρεάσει και ακολουθούσα μόνο το ένστικτο μου!

  6. Μελβούρνη ε; χμμμμ, για κάτσε λίγο γιατί κάτι μου θύμισες…
    το είχα συναντήσε πριν ακριβώς 3 χρόνια, όταν η κόρη μου ήταν 2,5 μηνών.
    Μου το είχε συστήσει μια φίλη, σαν καλό parenting advice…
    και πραγματικά από τότε δε μπορώ να βγάλω μια σκέψη από το μυαλό μου…

    What the f’88k were THEY thinking!

    αξίζει να το μελετήσετε λίγο και να περιηγηθείτε…(πραγματικά απορώ πως υπάρχει ακόμη εκεί, μετά από 3 χρόνια…)

    http://www.whatwerewethinking.org.au/parents/understanding_babys_crying.php

  7. Κοιταχτε. Η αληθεια παντα ειναι καπου στην μεση. Και για να μην μιλαω γενικα, θα δωσω συγκεκριμενο παραδειγμα. Το τριτο μου παιδι, ο Αχιλλεας, ειναι 19 μηνων. Ναι, καλως ή κακώς κοιμαται ακομα μαζι μου, και θα μετακομισει στο δωματιο με τις αδελφες του μολις αρχισει και συννενοηται καλυτερα – δηλαδη «Αγαπουλα μου, τωρα ειναι ωρα για υπνο μπλα μπλα μπλα…Φιλακι καληνυχτα.» Παρολα αυτα, εχθες τον θηλαζα κανα 45λεπτο, εκλεινε για λιγο τα ματια και μετα απο 2 λεπτα τα ξανανοιγε και αρχιζε τα αστεια. Ειχε παει 11 το βραδυ, οπου πειναγα, κατουριωμουνα, ηθελα να κανω μπανιο, και απλα…ειχα κουραστει. Οποτε, του εδωσα μερικα ζουλιχτα φιλακια, ειπα καληνυχτα, και εφυγα απο το δωματιο. Εκλαψε γυρω στα 7 λεπτα, και τον πηρε ο υπνος. Αυτο για μενα, δεν ειναι bad parenting ουτε εγκαταλειψη. Περιμενω την γνωμη σας.

    • Χαχα Fay, το εχω ξαναδει αυτο το επεισοδιο😉 Απλα δεν θελουν να κοιμηθουν ή εχουν παθει υπερενταση. Σ’αυτες τις περιπτωσεις τι κανω? Ή το παιρνω αποφαση πως θα παρει πολυ χρονο και ετσι κοιμαμαι κι εγω μαζι του και καποια στιγμη το παιρνουν αποφαση κι αυτα και κοιμουνται θηλαζοντας, ή το βγαζω εξω, παω και τρωω, κανω την αναγκη μου και ίσως και μπανακι, οπότε και το μωρο πλεον νυσταζει ή αν παει να ξεκινησει τα ίδια πάλι, είμαι ετοιμη να κοιμηθω κι εγω🙂

      Κανεις δεν λεει οτι το να κανεις κατι τετοιο είναι πραγματική εγκατάλειψη. Αυτό που λέμε είναι οτι το μωρό το θεωρεί έτσι ‘οταν είναι βρεφάκι. Στο 19 μηνων παιδί σου, ασχετα αν συμφωνω ή οχι, εφοσον του εξηγησες οτι θα το αφήσεις στο κρεβατάκι του να κοιμηθει και μετα θα πας να το δεις και να του δωσεις φιλάκι, φανταζομαι πως μπορεί να κλαίει επειδή σε χρειαζόταν για να του περάσει η υπερένταση ή ακόμη και για παρέα, αλλά υποψιάζομαι οτι σ’αυτην την ηλικία μπορεί ισως να καταλαβει πως δεν το έχεις αφήσει στο έλεος του Θεού…

      Δεν το έχω κάνει ποτέ. Κάποιες φορές το έχω σκεφτεί πάνω σε μεγάλη κούραση, αλλά τελικά το έχω κάνει πάσα στον μπαμπά τους οπου κι εκεί, κλαιγανε κι εμένα απ’οτι φαινεται, ο ήχος του κλάματος των παιδιών με καλεί σαν τις σειρήνες του Οδυσσέα😉

  8. Να συμπληρωσω οτι αυτο δεν ειναι καθημερινο γεγονος, αλλα σπανιο, ισως εχει συμβει απο τοτε που γεννηθηκε αλλη μια φορα (και μαλιστα οχι πριν τον 15 μηνα), οπου πιστευω οτι καταλαβαινει πολυ περισσοτερα, και απλα δεν θελει να τελειωσει η μερα, το παιχνιδι το αστειο. Πιστευω οτι καθε παιδακι, πολυ σιγα και σταδιακα και αναλογα με την ηλικια του, πρεπει να καταλαβαινει οτι υπαρχει ο σωστος και λαθος χρονος/τοπος για τα παντα, και οτι σεβομαστε και βοηθαμε ολα τα μελη της οικογενειας μας. Με λιγα λογια, πολλα εξαχρονα που ειναι «μαμα νερο τωρα!» (και ξερω πολλα τετοια) δεν ειναι παρθενογεννεση. Αναλογα με την ωριμοτητα του παιδιου, ερχονται τα «θελω» του, αλλα και τα «πρεπει» του. Και παλι, ολα αυτα τον σωστο χρονο με τον καταλληλο τροπο. (κανεις δεν ειπε οτι ειναι απλο να εισαι γονιος)

  9. Καλημέρα σε όλες τις μαμάδες,

    Συγχαρτήρια για την αντίδραση στο άρθρο που παρουσιάστηκε πριν 2-3 μέρες σε ευρείας αναγνωσιμότητας εφημερίδα [που προτρέπει να «αφήσετε τα μωρά να κλαίνε»]. Όχι μόνο συμφωνώ με τα γραφόμενα της μαμάς Λυδίας, αλλά επαυξάνω: οι «τεχνικές εκπαίδευσης στον ύπνο» που προτείνονται από κάποιους «ειδικούς» σήμερα θεωρώ ότι συνιστούν παιδική κακοποίηση. Τελεία. ΚΑΝΕΝΑ ζώο στον πλανήτη δεν εγκαταλείπει τα μικρά του σε κίνδυνο, παρά μόνον, ίσως, σε περιπτώσεις διαταραχής. (Ούτε βέβαια τα τρέφει με τεχνητές σκόνες, αλλά με το μητρικό γάλα … Για να αντιδράσω στην πράξη στις πιέσεις των φαρμακοβιομηχανιών προς τις μητέρες να χορηγούν πειραματικές ουσίες, αντί για μητρικό γάλα, στα βρέφη τους, έγραψα πριν 2 χρόνια το «πρωτόγαλα» [http://www.to-protogala.blogspot.gr/])

    Σήμερα, «επί του πιεστηρίου» είναι ένα βιβλίο-μελέτη που έχω γράψει για το θέμα του κλάματος ως τεχνική εκπαίδευσης ύπνου, επιχειρώντας να τεκμηριώσω τις βλάβες που μπορεί να προκύψουν από τις τεχνικές αυτές αλλά και να προτείνω στις μητέρες που τα μωρά τους «αντιστέκονται» στον πολύωρο αδιατάρακτο ύπνο εναλλακτικές τεχνικές για να το «βοηθήσουν». Θα κυκλοφορήσει μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Τόπος-Μοτίβο.

    Ένα απόσπασμα από την αρχή του βιβλίου – «Η προσέγγιση «άσε το μωρό να κλαίει» βασίζεται σε έναν τεράστιο φόβο του πολιτισμένου ανθρώπου των δυτικού τύπου κοινωνιών ότι το παιδί του θα γίνει (υπερβολικά) εξαρτημένο από τους γονείς του. Έτσι όμως ξεχνάμε ότι η τακτική φυσική επαφή, η φροντίδα και η παρηγοριά σ’ ένα μωρό φτιάχνει ένα παιδί με εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ικανό να δημιουργεί και να διατηρεί λειτουργικές και παραγωγικές ανθρώπινες σχέσεις. Ακριβώς αυτή η ικανότητα του ανθρώπου να εξαρτάται από τους άλλους είναι ο συγκολλητικός ιστός κάθε κοινωνίας που βασίζεται στην αλληλεγγύη, στη συμπαράσταση, στην αλληλοβοήθεια και την αλληλοκατανόηση… »

    Παλιότερα ήταν αυτονόητο ότι ένα βρέφος, ένα παιδί, πρέπει να προστατευτεί για να επιβιώσει, να ζήσει και να ενσωματωθεί στην κοινότητά του. Σήμερα φαίνεται οι «ειδικοί» .. έχουν αλλάξει γνώμη! ΠΡΕΠΕΙ εμείς να αντιδρούμε σε τέτοιες συστάσεις, γιατί τα μωρά, τα παιδιά, δεν έχουν δυνατότητα να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Πρέπει να το κάνουμε εμείς γι αυτά.

    Φιλικά,
    Κατερίνα Χρυσανθοπούλου

    • Κατερίνα, σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου!!! Τιμή μου μεγάλη!
      Και εννοείται πως στη βιβλιοθήκη μου βρίσκεται το υπέροχο βιβλίο σου😉

    • Κύριε Στέλιο, έχω δηλώσει πολλές φορές τον θαυμασμό που τρέφω για σας, μιας και από τους λίγους παιδιάτρους που ξέρουν τι σημαίνει στηρίζω μαμά και βρέφος και αφιερώνει τον λίγο ελεύθερο χρόνο του στην ενημέρωση μας διαδικτυακά🙂
      Ευχαριστώ για το σχόλιο σας!
      Η αρχική μου αντίδραση ήταν να πάρω δεκάδες τηλέφωνα στην εφημερίδα για να ζητήσω απάντηση στο άρθρο τους, αλλά κανείς δεν απαντούσε εκεί που με συνδέαν😉 Θα το προσπαθήσω και σήμερα!

  10. δεν ξερω τι λενε οι μελετες-ερευνες για τεχνικες μη κλαψιματος, ξερω όμως ότι μετα τα 2 χρονια τα «αγγελουδια» μας δεν ειναι και τοσο αγγελουδια, τα παραπανω που γραφεις νομιζω πως ισχυουν τα πρωτα 2 χρονια γιατι μετα το κλαμα ειναι απλως ενα ακομη «εργαλειο» για να καταφερουν αυτο που θελουν,όπως οι αγκαλίτσες, τα υποκοριστικα της λεξης μαμα όταν ακολουθει το «θελω», τα ναζακια καθε ειδους, τα χαιδολογηματα καθως και τα νευρα, οι φωνες και αλλες τετοιες τεχνικες (που και εμεις οι ενηλικες χρησιμοποιουμε), δεν πιστευω ότι ο πονος,το στρες και η κορτιζολη «εξαφανιζεται» δια μαγεια σε κλασματα του δευτερολεπτου μολις η μαμα υποκυψει στα κλαματα του παιδιου της πχ μπροστα στο ραφι με τις σοκολατες και αγορασει ενα αυγο εκπληξη ή ενα παιχνιδακι. Δε λεω να αφησεις ενα βρεφος που ειναι «ανικανο» να επικοινωνησει να πλανταξει στο κλαμα αλλα ουτε και να «νταντευεις» ενα παιδι προσχολικης ηλικιας το οποιο χρησιμοποιει το κλαμα για να χειραγωγει τους γυρω του. Το κλαμα όπως και το γελιο και αλλα πολλα ειναι φυσιολογικοτατες αντιδρασεις του οργανισμου και ενιοτε θεραπευτικες…πάντα με μετρο και σε λογικα πλαισια…λιγη διακριση θελει από τους γονεις.

    • Αυτό καταλαβαίνω κι εγώ, ότι αναφέρεται στα πρώτα 1-2 χρόνια του παιδιού, που δεν έχει άλλον τρόπο να επικοινωνήσει. Κι από εμπειρία το ίδιο βλέπω, ότι μετά τον 1,5 χρόνο περίπου το κλάμα γίνεται και «εργαλείο»…🙂

    • οταν το παιδι εχει μαθει πολυ πιο πριν πως να επικοινωνει μαζι σου και να μην στερειται τα βασικα τα οποια δεν ειναι αντικειμενα τοτε δεν θα χρειαστει να κλαιει για ενα αυγο η δεν ξερω εγω τι αλλο στο σουπερμαρκετ και θα συμετεχει στις δραστηριοτητες σου.Αφησε το να διαλεξει αυτο πορτοκαλια…αφησε το να ζυγισει το ιδιο τις ντοματες σου…ενταξε το στην ζωη σου με ευχαριστο τροπο και για το ιδιο

      • Το άρθρο δεν μιλάει για το να ενδίδουμε σε όλα τα χατίρια ενός παιδιού που κλαίει, αλλά για μωρά πάνω από 7 μηνών που τα αφήνουν να κλαίνε για να κοιμηθούν. Το κλάμμα γενικότερα είναι μια μορφή έκφρασης στα νήπια, και εννοείται πως τα αφήνουμε να εκδηλώσουν την λύπη και τον θυμό τους με το κλάμμα. Προσφέρουμε στήριξη εφόσον την χρειάζονται. Αυτό δεν σημαίνει πως τους κάνεις το κάθε χατίρι, ειδικά αν δεν γίνεται ή δεν πρέπει😉

  11. Πολύ σωστή σε βρίσκω Λυδία! Είναι λυπηρό που αντί να εμπιστευόμαστε την καρδιά μας και το ένστικτό μας, την ίδια μας τη φύση, προτιμούμε να δίνουμε βάση σε έρευνες και στατιστικές (προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν απορρίπτω την επιστημονική έρευνα γενικώς, κι εγώ έρευνες κάνω στα πλαίσια των σπουδών μου).
    Όταν φέραμε τη νεογέννητη κόρη μας στο σπίτι ακούσαμε τις απίστευτες κουβέντες από τους γύρω μας σχετικά με το θέμα του κλάματος και της αγκαλιάς… Ότι από τώρα δείχνει ότι έχει έντονη προσωπικότητα (!), ότι πρέπει να την αφήσουμε να κλαίει, για να μάθει τα όριά της και να μη μας εκμεταλλεύεται (!!!) και το κορυφαίο που άκουσα, και μάλιστα από μαμά δύο μικρών παιδιών είναι ότι «δεν είναι φυσιολογικό που ζητάει αγκαλιά, τα δικά μου έπαιζαν ήσυχα στο ριλάξ χωρίς να κλαίνε» (!!!!!). Και όλα αυτά για ένα μωρό δύο μηνών!!! Δεν είμαι από τους ανθρώπους που «αρπάζονται» εύκολα, ούτε αισθάνομαι παντογνώστρια (πόσο μάλλον όταν είσαι νέα μαμά), αλλά αυτές οι κουβέντες απλώς με εξόργιζαν…

  12. Λυδία μου συμφωνώ μαζί σου!
    Αυτό που πιστεύω είναι ο,τι τα παιδιά που είναι πλήρη από αγκαλιές, και συναισθήματα αγάπης από του γονείς τους και από τα άτομα που τα φροντίζουν κοιμούνται και πιο ήρεμα.
    Επίσης είναι γεγονός ο,τι επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους το ίδιο καλά όπως τους μεγάλους πρέπει κάπως να εκτονώσουν αυτά που αισθάνονται. Η αγκαλιά και η ανταπόκριση στο κλάμα των παιδιών λειτουργούν ως μηχανισμός εκτόνωσης των συναισθημάτων τους γι΄αυτό ποτέ δεν πρέπει να αρνούμαστε την ανταπόκριση στο κλάμα τους.

  13. Γεια σου Λυδία μου! Εγώ το έχω ξαναπεί εδώ και δεν θα κουραστώ ποτέ να το λέω! Το να παίρνουμε το μωρό μας αγκαλιά όταν κλαίει, είναι νόμος της φύσης! Το μωρό μου κλαίει και εγώ το παίρνω αγκαλιά! Τι πιο φυσικό! Μπορεί να μην τα κοίμιζα συστηματικά μαζί μας, να τα έπαιρνα δίπλα μου μόνο όταν ξυπνούσαν, αλλά ποτέ δεν τα άφησα να κλαίνε «για να μάθουν». Τι να μάθουν δηλαδή; Άσε που εγώ για να ηρεμίσω και να κοιμηθώ χρειάζομαι ησυχία. Αν έχω ένα μωρό να κλαίει και να τσιρίζει, να φοβάμαι μην πνιγεί, μην κάνει εμετό από το κλάμα, μην σκαρφαλώσει και πέσει από την κούνια, πάλι δεν θα κοιμηθώ και θα γίνουν και τα νεύρα μου κρόσια!

  14. Δηλαδή καμιά φορά αναρωτιέσαι τι ακριβώς σκέφτονται μερικοί ειδικοί και δίνουν συμβουλές σε γονείς για τον ύπνο του παιδιού τους!!!

    Διαβάστε εδώ ένα απαίσιο άρθρο να φρίξετε! Μέσα στις συμβουλές είναι και οι παρακάτω τις οποίες σας μεταφράζω:

    «Εάν κάνουν εμετό (από το κλάμα), αλλάξτε τα σεντόνια, ξανα βάλτε τα στο κρεβάτι και βγείτε από το δωμάτιο, (μπορεί να κάνουν εμετό αρκετές φορές αλλά από την στιγμή που θα αδειάσει το στομάχι τους, σταματάνε). Όλα αυτά να γίνονται δίχως να τους μιλάτε. Όπως καταλαβαίνετε, μια τέτοια συμπεριφορά συνήθως τρομάζει τους γονείς ή έχει το επιθυμητό (για το μωρό) αποτέλεσμα να ενδώσει, μιας και οι γονείς δεν θέλουν να αισθάνονται πως έκαναν τα παιδιά τους να κάνουν εμετό με το να είναι αυστηρά μαζί τους!
    Αν πάλι κάνουν κατακράτηση αναπνοής, παραμείνετε ψύχραιμοι μιας και δεν μπορούν να βλάψουν τον εαυτό τους. Αν την κρατήσουν για πολλή ώρα και λυποθυμήσουν, το νευρικό τους σύστημα αυτόματα ξεκινά και πάλι την αναπνοή.»

    ΕΛΕΟΣ!!!

  15. Εντάξει όλα αυτά καλά είναι και νομίζω ότι η άποψη κάθε μητέρας είναι δεκτή γιατί απλά στηρίζεται στις δικές της εμπειρίες. Προσωπικά αντιδρώ σε μεθόδους κλαμματος σε πολύ μωρα, π.χ. μέχρι 6 ή 8 μηνών, αλλά μετά πλέον νομίζω ότι καταλαβαίνουν. Εντάξει δεν νομίζω ότι ένα χρονιάρικο μωρό θα πάθει τίποτα αν το αφήσουμε να κλάψει κανά δυο βράδια (γιατί τοσο θεωρώ ότι χρειάζεται για να συνηθίσει). Δεν θα πάθει το νευρικό του σύστημα, ούτε θα αποκτήσει φοβίες. Ας μην είμαστε υπερβολικοι.
    Νιώθω ότι το προβλημα είναι ότι όλες αυτές οι πρακτικές και οι «συστάσεις» κρύβουν διάφορα από πίσω. Π.χ. προσπαθώντας να μην αφήσω τον δεύτερο μου να κλαίει, αποφάσισα να σταματήσω τον θηλασμό στους 8 μήνες, νομίζοντας – λάθος μου – ότι αυτό ευθύνεται για τα ξενύχτια. Ημουν απελπισμένη και, τελικά ο μικρός άρχισε να κοιμάται όταν χρόνιασε και αυτό επειδή τον αφησα να γκρινιάξει κανά δυο βράδια. Αυτό έγινε το Φλεβάρη. Ολο το καλοκαίρι ξυπνούσε 2 και 3 φορές τη νύχτα γιατί ζεσταινόταν και ήθελε νερό. Ε, τότε, παρόλο που περιμένω το τρίτο παιδί, σηκωνόμουν και τον φρόντιζα, μέχρι που του έμαθα να έχει το νερό δίπλα του και να πίνει μόνος του. Αντίθετα ο πρώτος μου άρχισε να κοιμάται μόνος του όλη νύχτα από 5 μηνων χωρίς κλάμματα, απλά έτυχε.
    Τελος πάντων, νομίζω ότι ανάλογα με την πραγματικότητα κάθε οικογένειας, τα πράγματα αλλάζουν. Ισως οι περισσότερες που ανέχεστε τα ξυπνήματα σε μεγάλη ηλικία, να μην έχετε πολλά παιδιά ή να έχετε κάποια βοήθεια από τρίτο πρόσωπο. Ομως πραγματικά καταλαβαίνω μια μητέρα, που εργάζεται, που αντιμετωπίζει διαφορα προβλήματα (ειδικά στις μέρες μας είναι καθημερινό φαινόμενο το αγχος και η κατάθλιψη) ή που απλά δεν έχει ένα χέρι βοηθείας, να προβεί σε πρακτικές του τύπου αυτού. Κάποτε πρέπει να ξεκουραστεί.
    Μεγαλώνω τα παιδιά μου αποκλειστικά μόνη μου, ο σύζυγος δουλεύει 12 ώρες τη μερα, είμαι κλεισμένη μέσα τα τελευταία 5,5 χρόνια και οι 3 από τους 4 παππουδογιαγιάδες νοσηλεύονται, είτε σε ίδρυμα είτε με καρκίνο. Μέχρι τέλος του μήνα γεννάω το τρίτο παιδί μου (καλώς ή κακώς έτυχε να έρθει στη ζωή μας μια δύσκολη στιγμή) και πραγματικά δεν ξέρω πόσο θα αντέξω. Οπότε νομίζω το ότι αν θα κλάψει λιγο κάποιο από τα παιδιά μου για να στρωσει στον ύπνο, είναι πραγματικά δευτερεύον ζήτημα.

    • Lala Lalo σε κατανοώ πλήρως. Ωραία είναι να λέμε το «δεν πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά να κλαίνε» αλλά από την θεωρία ως την πράξη υπάρχει μια απόσταση τόση όση η πραγματικότητα που ζει η κάθε οικογένεια που αποκτά μωρό. Γενικά δεν νομίζω πως υπάρχουν κανόνες για τίποτα πέραν του ότι το καλύτερο για το μικρό είναι αυτό που κάνει ευτυχισμένη την μάνα. Αν την κάνει ευτυχισμένη το να μοιράζεται το κρεβάτι της για χρόνια με τα παιδιά της, να θηλάζει επίσης για χρόνια ή οτιδήποτε άλλο που δείχνει αυταπάρνηση του εαυτού της με γεια της με χαρά της. Προφανώς και τα παιδιά της θα εισπράττουν την ευτυχία που νιώθει και θα μεγαλώνουν και αυτά με τις καλύτερες προδιαγραφές. Υπάρχουν όμως και οι μάνες που οι επιλογές αυτές τις κουράζουν και τις κάνουν δυστυχισμένες και αυτό δεν τις κάνει λιγότερο μάνες.
      Προσωπικά, μεγάλωσα δίδυμα εντελώς μόνη με τον σύζυγο ο οποίος έλειπε 12ωρα από το σπίτι λόγω δουλειάς και χωρίς κάποια άλλη βοήθεια. Χωρίς μια μάνα ή πεθερά ή κάποιον τέλος πάντων που θα είχα το θάρρος να του πω, σου αφήνω για μια ώρα τα μικρά ή κάνε μου ένα φαγητό γιατί σήμερα είναι άσχημη μέρα και παρηγορώ ολημερίς τα τέκνα που κλαίνε. Πήρα ένα παιδί στο σπίτι με βάρος κάτω από 2 κιλά το οποίο με το που έπινε 20ml δεν ήθελε άλλο και έπρεπε να κάνω αγώνα για να φάει υποτυπωδώς νορμάλ για να μην το έχω να κλαίει σπαρακτικά μετά από λίγο. Γι’ αυτό συνήθισα από πολύ νωρίς να ακούω κλάματα και σίγουρα δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά τι θα μπορούσα να κάνω εκτός από το να τα αφήνω να κλαίνε δημιουργώντας τους ανεπανόρθωτα ψυχολογικά τραύματα? (αυτό ειδικά το σημείο με κάνει και αισθάνομαι μια «υπέροχη» μαμά, τι να πω- μάλλον πρέπει να σταματήσω να διαβάζω)

      • Καλά εσας με τα δίδυμα πραγματικά σας θαυμάζω, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα τα κατάφερνα αν ήμουν στη θέση σας…Τι να κάνεις. Το κακό με όλες αυτές τις συζητήσεις σε forum και άλλα, είναι ότι γενικά υπάρχει μια τάση για απόλυτες θέσεις. Δηλ. οι «καλές» μητέρες που θηλάζουν, που «θυσιάζονται», που απαρνούνται οτιδήποτε για τα παιδιά τους τα πάντα και οι «κακές» που για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρνουν όλα αυτά. Για μένα η αλήθεια είναι πάντα στη μέση. Η κάθε οικογένεια και η κάθε μητέρα πράττει ανάλογα με τις εκάστοτε περιστάσεις και συνθήκες ζωή της. Φυσικά και έχω δει μητέρες πραγματικά αδιάφορες, που χωρίς να έχουν κάποιο λόγο αρνούνται να ασχοληθουν με τα παιδιά τους – εννοώ ότι τα παρατάνε κυριολεκτικά σε μια γιαγια ή σε τρίτο πρόσωπο, προκειμένου να συνεχίσουν την ζωή τους από εκεί που την άφησαν πριν την εγκυμοσύνη, αλλά νομίζω ότι είναι εξαιρέσεις. Γενικά θεωρώ ότι στην χώρα μας, όσο και υπάρχουν οι υπερβολές, υπάρχει ακόμα ο δυνατός δεσμός της οικογένειας και της μητρότητας. Οπότε καλό είναι κατά τη γνώμμη μου όταν ακούμε ότι κάποιος δεν έκανε αυτό που θεωρούμε εμείς σωστο να μην τον κατακρίνουμε, αλλά να τον αούμε. Ισως έχει κατι καινούριο να μας πει ή απλά αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην οικογένειά του.
        Πάντως πραγματικά νομίζω, ότι τράβηξες το δικό σου κουπί και μπράβο που τα κατάφερες με δίδυμα σ΄ αυτήν την κατάσταση! Καλή τύχη!

  16. Καλησπέρα μαμά Λυδία. Δεν θυμάμαι αν έχω και παλιότερα αφήσει σχόλιο στο μπλογκ σου, μιας και οι καταστάσεις με έχουν κρατήσει μακριά από τα «ιντερνετικά» εδώ και καιρό. Όμως εσύ ανήκεις σε μια ομάδα σελίδων τις οποίες δεν ξεχνάμε ποτέ να διαβάσουμε εγώ και η γυναίκα μου.

    Πραγματικά είναι πολύ λυπηρό που φτάνουμε τόσο ανεκπαίδευτοι ή ανενημέρωτοι (πείτε το όπως θέλετε) χώρις τα απαραίτητα εφόδια στη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μας την έλευση ενός παιδιού που, κατά την γνώμη μου, είναι περισσότερο σημαντική ακόμα και από το γάμο καθώς μιλάμε για μια νέα ζωή -σκεφτήτε το λίγο, μια νέα ζωή- που τη δημιουργούμε εμείς.
    Δυστυχώς η σύχρονη κοινωνία και τρόπος ζωής θεωρεί σημαντικό να «μορφωθείς» για οτιδήποτε άλλο παρά το γεγονός αυτό.

    Παραγείγματος χάριν, μέσα στ΄άλλα, λίγοι γνωρίζουν πως ο συνεχόμενος και ανεπηρέαστος ύπνος είναι και αυτός ένα αναπτυξιακό στάδιο όπως η ομιλία, το βάδισμα ,η όραση κλπ που πρέπει ένα παιδί να κατακτήσει όταν είναι ώριμο γι’ αυτό.
    Οι περισσότεροι γονείς πιστεύουν πως πρέπει τα μωρά τους να κοιμούνται συνεχόμενα για αρκετές ώρες σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση και πως διαφορετικά υπαρχει πρόβλημα. Ακόμα χειρότερα έχουν πειστεί πως δεν πρέπει να αλλάζεις τη ζωή σου όταν έρχεται ένα παιδί και πως πρέπει να συνεχίζεις να κάνεις ότι έκανες και πριν σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να πήρες απλά ένα ακόμα μπιμπελό για το σαλόνι!
    Πολλοί αλλιώς περιμένουν τα πράγματα προ γέννας και εντελώς διαφορετικά τα βιώνουν. Κατάσταση που τους αποσυντονίζει και τους στρεσσάρει με όλο αυτό το βάρος να πέφτει στις πλάτες του παιδιού που σαν αδύνατος κρίκος θα πληρώσει αυτό τα σπασμένα.
    Αν υπήρχε η γνώση από πριν η αντιμετώπιση στο θέμα του ύπνου σίγουρα θα ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση και δεν υπήρχε πεδίο δράσης και εκμετάλευσης γονίων και παιδιών από τους τόσους πολλούς «ειδικούς».

    Η ζωή με το μωρό αλλάζει 100% και έτσι πρέπει να είναι. Είναι υπέροχο! Δύσκολο, πολύ δύσκολο, αλλά φανταστικό!
    Κάθε παιδί είναι διαφορετικό από τα άλλα και κανένας κανόνας δεν ισχύει.
    Επίσης δεν υπάρχει τέλειος γονιός. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει και να κρίνει κανέναν.
    Απλά κάθε γονιός με τα μέσα που διαθέτει την κάθε δεδομένη στιγμή πρέπει να προσπαθεί για το καλύτερο των παιδιών του. Αυτό νομίζω τα περικλείει όλα.

    Στο θέμα μας πάλι είμαστε φανατικά υπέρ της αγκαλιάς και της παρηγοριάς προσπαθούμε να μην αφήνουμε το πιτσιρίκι μας να κλαίει. Το μικρό μας κοντεύει 2,5 χρονών και συνεχίζει τον φανταστικό θηλασμό (πραγματικά όταν αποθηλάσει θα μου λείψει ακομα και εμένα, του μπαμπά) και με συνήθως αποκοιμάται θηλάζοντας το βράδυ στο μεγάλο κρεββάτι πριν τον μεταφέρουμε στο κρεββατάκι το μικρό δίπλα ακριβώς στο άλλο. Το βράδυ μας επισκέπτεται στο μεγάλο κρεββάτι για γαλατάκι και συνεχίζει εκεί τον ύπνο του ώς το πρωί. Άλλοτε πάλι παίρνει μονορούφι τον ύπνο του μέχρι το πρωι (κι εμείς) μα τότε συνειδητοποιούμε πως μας έλειψε η παρουσία του δίπλα μας…

    Να είσαι καλά μαμα Λυδία και όλες οι υπόλοιπες μαμάδες και συγγνώμη αν σας κούρασα μα το σεντόνι μου. Είχα βλέπετε και καιρό να γράψω…

    • Γεια σας, είδα τώρα το post σας και πραγματικά σας θαυμάζω που ακόμα θηλάζετε το παιδί σας και να το φροντίζετε τόσο στοργικά, σε τέτοια δύσκολη περίοδο. Ομως αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο. Εννοώ ότι το γεγονός ότι κάποιες από εμάς επιλέγουμε να «αδιαφορήσουμε» στο κλάμμα του μωρού για κανά δυο μέρες, δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η ζωή με το μωρό αλλάζει 100%, ούτε ότι αντιλαμβανόμαστε το μωρό ως ακόμα ένα μπιμπελό στο σαλόνι. Οπως είχα γράψει και παραπάνω, η καθε οικογένεια αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες. Αλλοι έχουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, καποιοι είναι πολύτοκοι και δεν έχουν άλλες αντοχές. Γνωρίζω και κάποιες μητέρες που μετά τις γέννες τους αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, που δεν πρέπει να τα παραβλέπουμε ως σημεία των καιρών, αφού σχετίζονται, αν δεν κάνω λάθος και με ορμονικές παραμέτρους.
      Θα ήθελα να σας ρωτήσω, η σύζυγος εργάζεται? Εχετε καποιο άτομο να την βοηθάει ή έστω να προσέχει το μωρό όταν θέλετε να κάνετε κάποια δουλεια ή να βρεθείτε κάπου μόνοι – κάπου που δεν θα είναι το καλύτερο περιβάλλον για ένα μωρό? Επίσης, το σημαντικότερο, έχετε άλλα παιδιά?
      Σκεφτείτε ποσο δύσκολο θα σας ήταν αν δεν έχετε βοηθεια και να έχετε και ένα ακόμα παιδί. Θα σας ήταν το ίδιο εύκολο να ανταπεξέλθετε?
      Επίσης όσον αφορά το ζήτημα του κοινού ύπνου, προσωπικά – και είναι ακρως προσωπική η άποψή μου – δεν συμφωνω. Ισως έιναι κάτι που κάνουν άλλοι πολιτισμοι, δεν ξέρω, δεν το έχω μελετήσει, αλλά νομίζω ότι καλύτερο είναι «ο κάθε ένας στο κρεββάτι του». Ζουμε στην Ελλάδα του 2012, οι ανάγκες είναι πολλές και διαφορετικές και οι εκάστοτες συνθήκες, μας αναγκάζουν να προσαρμόζουμε τον τρόπο ζωής μας. Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να μοιράζομαι το κρεβάτι μου με τα παιδιά. Προτιμώ να έχω αυτό το πολύτιμο μισάωρο προ ύπνου με τον σύζυγό μου, που τόσο μου λείπει, είτε για σωματική επαφή, είτε – κυρίως – για πνευματική επαφή και συζήτηση, καθώς οι καθημερινές εγνοιες και η απάιτηση για προσοχή από τα παιδιά δεν μας αφήνουν να επικοινωνήσουμε.
      Εννείται, όπως έγραψα και παραπάνω – δεν θα άφηνα το μωρό να κλάψει πριν γιανει 10 ή 12 μηνών. Απ΄τη στιγμή όμως που καταλαβαίνει και διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει άλλο παθολογικό ή ψυχολογικό πρόβλημα, δεν καταλαβαίνω το λόγο που θα πρέπει να ξυπνάμε όλοι οικογενειακώς και να ταλαιπωρούμαστε.
      Και επισης, παρατήρησα ότι από τότε που ο μικρός μου κοιμάται χωρίς διακοπές, είναι πολύ πιο ευδιάθετος, έχει προχωρήσει ως προς τις δραστηριότητες του και εγώ ειδικά έχω μεγαλύτερες αντοχές για να ασχοληθώ με τα παιδιά μου.

      • Γειά σου Lala Lalo,

        Πραγματικά με συγχωρείς αν θίχτηκες από το σχόλιό μου. Δεν είχα τέτοια πρόθεση, ούτε απάντησα στο δικό σου σχόλιο που ήταν ακριβώς πριν το δικό μου.

        Καταλαβαίνω πολύ καλά πως οι περιστάσεις αναγκάζουν κάποιον να αφήσει το παιδί του να κλάψει γιατί δεν έχουν άλλη λύση, ή δεν έχει ενημερωθεί σωστέ ποτέ από κανέναν και δεν έχει χρόνο γι’΄αυτό. Όπως καταλαβαίνω όταν μια μητέρα δεν μπορεί να ταΐσει το παιδί της γιατί δεν υπάρχει φαγητό στο σπίτι. Δυστυχώς όμως αδυνατώ να καταλάβω μια μάνα που «επιλέγει» να αφήσει το παιδί της να κλαψει. Θέλω να πιστεύω πως από κεκτημένη ταχύτητα έγραψες αυτό το «επιλέγουμε να “αδιαφορήσουμε».

        Όπως έγραψα και ξαναλέω δεν υπάρχει τέλειος γονιός όλοι μας κάνουμε λάθη -και εμείς δυστυχώς πολλά. Μόνο όταν τα αναγνωρίζουμε και δεν τα καλύπτουμε ή τα υπερασπιζόμαστε θα μπορέσουμε να τα ξεπεράσουμε, να μάθουμε από αυτά και να βοηθήσουμε τα παιδιά μας.

        Όσον αφορά τις ερωτήσεις που μας έκανες,απαντάω, ότι μεγαλώνουμε μόνοι μας το παιδί μαςχωρίς καμία μα καμία βοήθεια, δεν εργάζεται η γυναίκα μου γιατί έτσι επιλέξαμε, ευτυχώς ακόμα δεν αναγκαστήκαμε να βρεθούμε σε μέρη ακαταλληλα για το μικρό και δεν έχουμε άλλα παιδιά ούτε θα κάνουμε στην παρούσα φάση, γιατί από όλους τους τομείς δεν μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε.

        Για τον κοινό ύπνο τώρα καλύτερα να απαντήσουν οι ειδικοί για τα ωφέλη του. Μια απλή ανάγνωση μερικών άρθρων και μελετών θα φτάσει για να σου αλλάξει γνώμη, όπως μας άλλαξε και σε ‘μάς, όταν είχε έρθει η στιγμή να αποφασίσουμε αν θα πήγαινε στο δωμάτιό του ή αν θα έμενε στο δικό μας.

        Για το τέλος δυό λόγια (συμβουλή πες το, ιδέα πές το, όπως θες πες το) για το πως να αντιμετωπίζεις τα πράγματα και τις καταστάσεις. Κάτι απλό, ένας κανόνας, που μπορεί να βοηθήσει τον καθένα μας Μην κάνεις ότι δεν θα ήθελες να κάνουν σε εσένα. Προσωπικά πρόσπαθώ να το ακολουθώ, όχι ότι τα καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ.

      • Γεια σας, όχι δεν θίχτηκα από το σχόλιό σας, απλά με ξένισε λίγο η έκφραση «μπιμπελό στο σαλονι». Τουλάχιστον σε ελληνικά οικογένεια δεν έχω δει να αντιμετωπίζεται παιδί με τέτοιον τρόπο. Επίσης το «επιλέγουμε να «αδιαφορήσουμε» ήταν εσκεμμένα μέσα σε εισαγωγικά για προφανείς λόγους.
        Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι τελικά γονιος δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι. Και φυσικά κάθε σπίτι, οικογένεια, παιδί χρίζουν διαφορετικής αντιμετώπισης.
        Πάντως, δεν ξέρω αλλά δεν μπορώ να πειστώ ότι το να μοιράζομαι το κρεβάτι μου με το παιδί μου είναι σωστό. Νιώθω ότι πρέπει να το μοιραστώ με τον σύζυγό μου. Φαντάζομαι ότι και εσείς πιέζεστε αφού δεν έχετε κάποια βοήθεια και μπράβο σας που ακολουθείτε αυτή την γραμμή ανατροφής αφου σας εκφράζει.

        Πάντως σήμερα είχα το εξής θέμα: Αυριο πρόκειται να γεννήσω με πρόκληση. Καταλαβαίνετε ότι τιε τελευταίες 2-3 εβδομάδες, σε αναμονή του τοκετού, πάσχιζα να έχω ετοιμα ρούχα, καθαρό σπιτι κλπ. Ειμαι λοιπόν γενικά ξεθεωμένη. Από εχθές τη νύχτα έχω έντονους πόνους που δεν με άφησαν να ξεκουραστώ, αντίθετα πέρασα την μισή νύχτα όρθια αφού ήταν η μόνη θέση που με ανακούφιζε. Κοιμήθηκα 2 ώρες και το πρωί έτρεχα με το μωρό για διαφορες εξετάσεις και άλλα. Παρεμπιμπτόντως, ζω στην Κρήτη που αυτές τις μέρες, θυμίζει Ταϊλάνδη – τόση ζέση και υγρασία έχει. Τελικά έκανα το μεσημεριανό και έβαλα τα μεγάλα για ύπνο. Όμως ό μικρος, θες επειδή ζεσταινεται, θες από υπερένταση, θες επειδή μάλλον υποψιάζεται την επερχόμενη απουσία μου, άρχισε να ουρλιάζει. Ε ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάω τουαλέτα, να κάνω ένα ντους. Του μίλησα ήρεμα λίγο, αλλά μετα από λίγο πια έφυγα. Εντάξει γκρίνιαξε για λιγότερο από λέπτο και κοιμήθηκε. Τι να εκανα?
        Μακάρι να μπορούσαμε όλοι να έχουμε υποδειγματική υπομονή. Αλλά δεδομένων των συνθηκών θεωρώ ότι δεν γίνεται. Γι αυτό όπως έγραψα και σε άλλο σχόλιο, μάλλον δεν πρέπει ποτέ να είμαστε απόλυτοι.

  17. Αγαπητή Λυδία,

    Συγχαρητήρια για το μπλογκ και το θάρρος σου να προκαλέσεις απόψεις που υπάρχουν για χρόνια αναφορικά με τη συμπεριφορά της μαμάς στο κλάμα του μωρού. Η άποψή μου είναι ότι πρέπει να υπάρχει μέτρο στα πάντα (άλλωστε οι αρχαίοι πρόγονοί μας το είπαν πρώτοι). Ας ελπίσουμε να έχουμε τα εφόδια να βρούμε και να εφαρμόζουμε αυτό το μέτρο στην μητρική μας πορεία.

    • Το «μέτρο» είναι μια έννοια σχετική και υποκειμενική. Σίγουρα ΔΕΝ κολλάει παντού. Σε κάποια πράγματα ΔΕΝ κολλάει καθόλου. Δεν υπάρχει μέτρο στην αγάπη, στην υγεία, στην ελπίδα, στο καλό και σε πολλά άλλα, στα οποία ισχύει το όσο περισσότερο, τόσο το καλύτερο. Και σίγουρα δεν ισχύει στην ικανοποίηση των σωματικών, ψυχολογικών και κοινωνικών αναγκών των μικρών κυρίως βλασταριών μας. Δεν υπάρχει μέτρο στη μητρική αγάπη, στοργή και προσφορά!

  18. αγαπητή μου Λυδία χαίρομαι που έγραψες αυτό το άρθρο!!
    Να σε ρωτήσω κι εγώ..επειδή είμαι αρκετές ώρες τη μέρα μόνη μου,συμβαίνει να χρειαστώ πχ το μπάνιο,ή να μαγειρέψω (χωρίς εκείνη την ώρα να μπορώ να την κρατήσω στο σλινγκ) ή να απλώσω ρούχα.Εκείνη την ώρα γκρινιάζει,βασικά κλαψουρίζει αλλά την αφήνω για λίγα λεπτά μέχρι να τελειώσω τη δουλειά μου μιλώντας της.Μήπως κι αυτό είναι κακό?Κοιμόμαστε όμως μαζί κ γενικά ανταποκρίνομαι στο κλάμα της.Είναι όμως γενικά πολύ κλαψιάρα και απογοητεύομαι, μιας και της δίνω όλη μου την προσοχή και φροντίδα.Δηλαδή για να καταλάβω,κυρίως όλα αυτά αφορούν τον ύπνο?Γιατί εμένα κλαίει συνεχώς για αγκαλιά,δεν κάθεται καθόλου μόνη,και μου λένε όλοι οτι δεν είναι φυσιολογικό να μην μπορεί να κάτσει ποτέ μόνη πχ στο ριλάξ.Είναι 3 μηνών.

    • Αμελι μου μην απογοητευεσαι! Εχεις μια μικρη εξυπνη δεσποινις η οποια δεν βρισκει ενδιαφερον ξαπλωτη😉
      Και τα δυο μου παιδια δεν θυμαμαι να εκατσαν παραπανω απο 5-10 λεπτα στο ρηλαξ ή στο παρκο διχως να ειμαι εκει να τους δινω πραγματακια να παιξουν!

      Πολλες φορες δεν καταφερνα να μαγειρεψω κατι που εκανα συνηθως την ωρα του υπνου τους! Τουαλετα μαζι στο ρηλαξ μπροστα μου να τους μιλαω ή στο καροτσακι. Ενα απο τα ιδια οσο μαγειρευα και αργοτερα σε Μει Ται στην πλατη! Μπανιο μολις τα θηλαζα και ηξερα πως δεν νυσταζουν μαζι παλι στο ρηλαξ ή καροτσακι εξω απο την κουρτινα και να κανω κουκουτζα καθε λιγο! Πηρα και μια απλωστρα και την ειχα στο ενα δωματιο για να μπορω να απλωνω τα ρουχα μεσα μαζι τους κανοντας πλακιτσα με τα ρουχα, γιατι τον χειμωνα δεν μπορουσα να τα εχω εξω μαζι μου. Καποιες φορες δεν προλαβαινα να κανω σχεδον τιποτα αλλα μολις ξεκινησαν να θελουν μπουσουλημα δεν θελαν πολυ αγκαλια! Τοτε βεβαια πας κι εσυ απο πισω, μετα θελουν να περπατησουν οποτε πρεπει να εισαι και παλι απο πισω! Χαχα! Τι να κανουμε! Μεγαλωνουν στο τσακ μπαμ ομως. Μπορει να σου φαινεται κουραστικο αλλα αξιζει τον κοπο! Και βεβαια αλλο ειναι να σε βλεπει και να του μιλας οταν γκρινιαζει και αλλο να εισαι αλλου και να νομιζει οτι εφυγες γιατι δεν σε ακουει ουτε σε βλεπει😉
      Μην ακους κανεναν! Μονο την καρδια σου. Αυτη παντα ξερει!!!

  19. καλησπερα σε ολες τις μαμαδες.οι μητερες ειναι αυτες που τραβανε ολες τις ταλαιπωριες μεχρι να μεγαλωσουν λιγο τα παιδια και να επικοινωνουν να μπορουν να εκφρασουν τις αναγκες και τις επιθυμιες τους.ομως αυτες εχουν και μια ξεχωριστη θεση στην καρδια των παιδιων.εγω ειμαι μαμα ενος αγοριου 3 χρονων.απο το μαιευτηριο ακομα ειχε παλινδρομηση με αποτελεσμα να πρεπει να τον εχω αγκαλια πολλες ωρες.για τον υπνο του ομως τον εβαζα στο κρεββατι του που ηταν στο δικο μας δωματιο.το ιδιο γινεται και τωρα παρολο που υπαρχει το παιδικο αλλα επειδη εχουμε σοβαρο προβλημα με υγρασια στο παιδικο,ο μικρος μου ειναι στο ιδιο δωματιο με εμας. το βραδυ κοιμαται γυρω στις 12-12.30 και ξυπναει 1φορα κατα τη διαρκεια της νυχτας για να πιει γαλα(ακομα το πινει με μπιμπερο).το δυσκολο ειναι οτι αρνειται να κοιμηθει αν δεν τον παρω αγκαλια και τον κουνησω(τωρα ειναι 16 κιλα).ετσι θα πρεπει να βρω αλλο τροπο για να μας παιρνει ο υπνος.τα παραμυθια που δοκιμασαμε δεν ειχαν αποτελεσμα.θελω να πω σε ολες τις μανουλες να εχουν υπομονη,κουραγιο και να μην απογοητευονται .

  20. Παράθεμα: Για φαντάσου λίγο…! | Το Blog μιας Μαμας

  21. ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΥΜΦΩΝΩ ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΑ……ΟΥΤΕ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ,,,,ΟΥΤΕ ΟΜΩΣ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΟΣΙΜΟ ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΑΓΑΠΑΣ…..ΚΡΑΤΑΩ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ………»ΤΟΣΟ-ΟΣΟ!»

  22. θα ήθελα να πω συγχαρητήρια στις μαμάδες που πάρόλη τη κούραση τους , προσπαθούν να κάνουν ότι μπορούν για τα παιδάκια τους, ακόμα και αν αυτό σημαίνει οτι κάποιες φορές μπορεί να τα αφήνουν να κλαίνε. Η κούραση είναι πολύ κακός σύμβουλος, όμως υπάρχουν φορές που δεν παλεύεται, δεν αντέχεις άλλο. Θεωρώ όμως απαράδεκτη τη πλύση εγκεφάλου που γίνετε, ακόμα και από το μαιευτήριο για μωρά ωρών, οτι ο κανόνας είναι να μην κακομάθουμε τα παιδιά με ανταπόκριση στις ψυχικές τους ανάγκες. Πολύ μεγάλη μερίδα ανθρώπων, ανεξαρτήτως μορφωσης και ηλικίας, λειτουργεί χωρίς ενστικτο και θεωρεί οτι το μωρο έχει μόνο σωματικές ανάγκες. Το βλέπω συνέχεια γύρω μου. Τι να πω! εγω ντρέπομαι τα παιδιά μου! όταν δεν τους φέρομαι καλά δεν μπορώ να τα κοιτάξω στα μάτια μετα , όπως θα έκανα με οποιοδήποτε αγαπημένο μου πρόσωπο.

  23. Παράθεμα: Για φαντάσου λίγο…! | Nipio.net

  24. Παράθεμα: Γιατί τα μωρά ΔΕΝ πρέπει να κλαίνε… ότι και να λένε! | AdoptedInGr

  25. Ο γιος μου ειναι 16 μηνών μεχρι πριν 2 μήνες ο μόνος τρόπος να κοιμηθεί ήταν το κουνημα ώσπου αποφάσισα οτι δεν παει άλλο κ άρχισα ( στο βραδινό ύπνο) να πηγαίνουμε στο κρεβάτι μου και να περιμενω μεχρι να κοιμηθεί, τις πρώτες μερες αργούσε αρκετά μετα σε 45 λεπτά με μια ωρα κοιμόταν και σημερα αποφάσισα να τον βαλω στο πάρκο για να μάθει να μην κοιμάται μαζί μας. Εχει σπαραξει η καρδιά μου και δεν ξερω αν έκανα καλα που τον άφησα κ εκλαιγε.

  26. Ποσο συμφωνω!
    Ειχα διαβασει καπου πως το βρεφακι ερχεται αντιμετωπο με πρωτογνωρα για αυτο συναισθηματα οπως πεινα, φοβο, κρυο. Φαντασου τον πανικο που νιωθει το αγγελουδι σου οταν το παρατας και δεδομενου οτι δεν βλεπει και καθαρα.. ειναι σαν να εισαι τυφλος, να ζητας βοηθεια και να μην σε δινει σημασια κανεις!! Γιατι θα πρεπει να το αφηνω να το παιρνει ο υπνος απογοητευμενο και εξαντλημενο απο το κλαμα;;;
    Η μπουμπουκα μου σημερα εγινε 5 μηνων. Αν κλαψει θα ειναι για δευτερολεπτα γιατι με το που με αντικρυζει μου σκαει ενα χαμογελο ναααα!! Εχει το προγραμμα της με το φαγητο, με το μπανακι της, με τον υπνο της. Το θεμα μου ειναι οτι καποιες φορες κλαψουριζει στον υπνο της και καποιες φορες με λυγμους αλλα χαμηλοφωνα.. Με τσακιζει γιατι συμβαινει αυτο;; δεν κλαει ξυπνια και μου κλαιει στον υπνο;; μου εχουν πει να μην την παιρνω αγκαλια γιατι θα τρομαξει και απλα παω της πιανω το χερακι και της λεω γλυκολογα μεχρι που ηρεμει.. Δεν ξυπναει, συνεχιζει τον υπνο της.
    Ξερετε ομως γιατι μπορει να το κανει αυτο;; ποναει στον υπνο της, βλεπει εφιαλτες;;
    Αχ αυτος ο ηχος μου σκιζει την καρδια θελω μονο να την ακουω να γελαει και να μου»λεει» τα δικα της..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s