Ο δικός μου θηλασμός!

Standard

Από σήμερα διανύουμε την εβδομάδα μητρικού θηλασμού (1-7 Νοεμβρίου γιορτάζεται στην Ελλάδα). Καλό μας μήνα κιόλας!!! Δεν είναι λοιπόν και μεγάλη έκπληξη που θα γράψω για το δικό μου ταξίδι στον θηλασμό, μιας και πολύ πιθανόν, του χρόνου δεν θα συνεχίζω το σπορ και ακόμη πιο πιθανόν, να μην το ξαναδοκιμάσω😉

Θυμάμαι με μεγάλο ρομαντισμό τις πρώτες φορές που θήλασα τον Γιώργο. Και με κούραση, δυσκολία (όχι τίποτα φοβερό, τα κλασικά προβληματάκια και δυσκολίες του πρώτου καιρού), ξενύχτια, αγάπη και πολλή τρυφερότητα συνεχίστηκε. Θυμάμαι πόσο αυτά τα στήθη με μητρικό γάλα, ήταν ασφάλεια για το μικρό μου αγοράκι και φάρμακο όποτε ήταν άρρωστος, παρηγοριά όταν έβγαζε δόντια ή είχε τα «δικά» του, τα χαμόγελα που μου έκανε καθώς θήλαζε και καμιά φορά του έφευγε το στήθος από το στόμα, τις σβούρες κατά την διάρκεια του θηλασμού, τα χαδάκια στο άλλο στήθος, την ευγνωμοσύνη στο βλέμμα του και τις στιγμές που γλάρωνε και κοιμόταν. Θυμάμαι πόσο εύκολα αποθήλασε και από τότε η αγκαλιά ήταν για αυτόν όλα τα παραπάνω…

Και μετά, λίγο μετά τον αποθηλασμό μας, έμεινα έγκυος με την Ναταλία. Και προς το τέλος την εγκυμοσύνης, το στήθος μου άρχισε να έχει λίγες σταγονίτσες από γάλα, και ήξερα πως ξεκινάω το ταξίδι και πάλι σε λίγο καιρό (σε 10 μήνες από τότε που είχε σταματήσει ο Γιώργος). Σίγουρη αυτή τη φορά, πως θα τα καταφέρω!

Όταν μου την έφεραν μετά την καισαρική, μπορεί να πονούσα, μπορεί ο λαιμός μου να ένιωθε τόσο στεγνός, μπορεί να έκανα αρκετή ώρα να βολευτώ για να την πιάσω, αλλά ένα μικρό μικρό στοματάκι ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει και το έκανε. Και με την πρώτη ρουφηξιά, κατάλαβα πως είχα ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να θηλάζεις το μωρό σου. Ξαφνικά είχα μπροστά μου ένα τόσο μικρό σωματάκι, ένα κεφαλάκι που έπρεπε να στηρίζω και κάτι ροδοκόκκινα χειλάκια που έπρεπε να διορθώνω για να πιάσουν σωστά την θηλή και να μην μου την πληγώσουν.

Και είχα ξεχάσει πόοοοσες ώρες θα κάθομαι αρχικά στην πολυθρόνα με το μωρό να θηλάζει. Και πόσο πολύ πονάνε οι θηλές στην αρχή του θηλασμού, σε μένα τουλάχιστον. Αλλά σε λίγο καιρό, όλα έγιναν πάλι γνώριμα. Είχα ένα μωρό στο στήθος, και ένα από δίπλα να διαβάζουμε, να μιλάμε, να του λέω ιστορίες και περνούσε ο καιρός. Και το μωρό έγινε τώρα σχεδόν 3 χρονών και ακόμη δεν λέει να σκεφτεί ζωή δίχως γάλα από την μαμά. Καμιά φορά κουράζομαι, αλλά μετά λέω, γιατί να το κόψουμε? Ας βγουν πρώτα τα δόντια (όλα) και μετά βλέπουμε. Έχω αρχίσει και της λέω ότι τότε, θα έχει πια μεγαλώσει και πως θα σταματήσουμε το γάλα της μαμάς, αλλά ξέρω οτι δεν πρόκειται να την ζορίσω. Όπως και ο Γιώργος ποτέ δεν έκλαψε με τον αποθηλασμό, έτσι και η μικρή δεν θέλω να το σταματήσει με κλάματα. Ειδικά εφόσον δεν υπάρχει λόγος… Και λοιπόν, συνεχίζουμε ένα ταξίδι γεμάτο αγκαλιές, γεμάτο στοργή, γεμάτο απαιτήσεις ώρες ώρες, γεμάτο βλέμματα αγάπης, χάδια στα μαλλιά μου και το πρόσωπο, τις ομιλίες της που καταλαβαίνει μόνο αυτή και τελικά παίρνει την απόφαση να σταματήσει για λίγο και να μου πει δίχως να πίνει γάλα, αυτό που θέλει. Την βραχνή φωνούλα της όταν ξυπνάει το βράδυ και μου ζητάει «θέλω γάλα μαμά», και όταν μου ζητήσει γάλα και της πω ναι, την ώρα που σηκώνω την μπλούζα μου, τις χαρούλες που κάνει!

Και τι άλλο θυμάμαι? Τα μέρη που θήλασα! Από τα κλασικά μέρη του σπιτιού (κρεβάτι, πολυθρόνα, καναπέ, πάτωμα, μπαλκόνι, μπάνιο, κλπ κλπ), στην θάλασσα, σε κήπους, δάση, αεροπλάνα, τρένα, αυτοκίνητα, παγκάκια, καφετέριες, εστιατόρια, πλοίο, ζωολογικό κήπο, σε καταστήματα κατά την διάρκεια shopping, σούπερ μάρκετ και δεν μου έρχεται τώρα κάτι άλλο, αλλά είμαι σίγουρη ότι ξεχνάω πολλά μέρη! Θυμάμαι επίσης πόσο άνετη ένιωθα όταν φεύγαμε από το σπίτι και μπορούσα να λείψω για όσην ώρα μας καθόταν τελικά, γιατί το φαϊ το είχα πάντα έτοιμο! Θυμάμαι πόση ασφάλεια νιώθω όταν μέσα στις ιώσεις, έχω ένα έξτρα φάρμακο να της δώσω για να την περάσει πιο ελαφριά. Θυμάμαι που καμιά φορά ήθελα να πάω κάπου μόνη μου και δεν γινόταν για πολλή ώρα μιας και τα μωρούλικα ανά πάσα στιγμή μπορεί να χρειαζόντουσαν το γαλατάκι της μαμάς. Θυμάμαι και γνωρίζω ότι είναι δύσκολο να βγω έξω με τον άντρα μου μόνη μου βράδυ, γιατί πρέπει να την κοιμίσω εγώ (και πριν την Ναταλία τον Γιώργο), αλλά ακόμη και αν κοιμάται, πάλι είμαστε σε στάντ μπάι αν τύχει και βγούμε έξω, γιατί αν ξυπνήσει μόνο με μένα ξανακοιμάται. Ναι, όλα τα θυμάμαι! Και τα καλά και όμορφα και τα δύσκολα της υπόθεσης, ΑΛΛΑ θυμάμαι επίσης πόσο γρήγορα τελειώνει αυτό το ταξίδι, και πόσο καλό κάνει σ΄αυτά τα παιδιά που αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο και βέβαια, θυμάμαι πόσο μας έχει δέσει αυτό το ταξίδι. Ταξίδι αξέχαστο για μια ζωή!

Το ταξίδι μας σύντομα θα φτάσει στο τέλος του. Πλησιάζει η ώρα που θα αποθηλάσουμε. Που το στήθος δεν θα προσφέρει παρά μόνο αγκαλιά, όπως τώρα στον Γιώργο μου. Η Ναταλία απολαμβάνει ακόμη για όσο το θελήσει (με λίγο σπρωξιματάκι από την μαμά της). Δεν θα στεναχωρηθώ όταν τελειώσει. Θα αναπολώ, θα θυμάμαι, θα χαίρομαι, θα τους το θυμίζω και θα είμαι περήφανη, γιατί ΠΟΤΕ μου δεν φαντάστηκα πως θα φτάσω μέχρι εδώ κι όμως έφτασα! Ο δικός μου θηλασμός… είναι από τα ωραιότερα ταξίδια που έχω κάνει με τα παιδιά μου🙂

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

12 responses »

  1. Υπέροχη ιστορία… ελπίζω να το ζήσω κι εγώ για δεύτερη φορά. Αποθηλάσαμε τον Ιούλιο, μετά από 3 χρόνια και 7 μήνες. Τώρα 3 μήνες μετά τον αποθηλασμό, η κόρη μου καμιά φορά -όταν θέλει να ηρεμήσει από κάτι που την έχει αναστατώσει- βάζει τη μυτούλα της στο λαιμό μου και παίρνει βαθιές εισπνοές. Μου λέει «μυρίζεις γάλα μαμά, είναι υπέροχο!»

  2. Αχ Λυδία μου μακάρι να τα καταφέρω κι εγώ!!Μου φαίνεται δύσκολο να θηλάσω τόσο καιρό,δηλαδή θα αντέξω?Είμαι ακόμα στη φάση που η μικρή θηλάζει κάθε 1,5-2 ώρες ή ακόμα και πιο πριν,θέλει,έστω κ λίγο.Και επουδενί να την αφήσω,γιατί αν θέλει στήθος ξαφνικά ξεσηκώνει τον κόσμο.Επίσης,χάνω την υπομονή μου΄καμιά φορά (ντρέπομαι που το λέω..!) όταν τσιρίζει,και νιώθω τόσο κακή μαμά!
    Λυδία αλήθεια,ένιωθες άνετα να θηλάζεις σε δημόσιο χώρο παιδί 2 ή 3 ετών?Γιατί εμένα ήδη με κοιτούν περίεργα που θέλω να θηλάσω μέχρι τον 1..νόμιζαν οτι θα σταματήσω στους 6 μήνες..βλέπεις δεν αρέσει στους παππουδογιαγιάδες που το μωρό είναι κολλημένο πάνω μου.Φοβάμαι τι θα αντιμετωπίσω αν θελήσω να θηλάσω για τόσο.Είναι τελικά,μεγάλο ταμπού στις μέρες μας,και είναι κρίμα!

    • Άσε τους να λένε ότι θέλουν! Και να κοιτάνε όσο παράξενα θέλουν! Εσύ θα κάνεις αυτό που νιώθεις και θεωρείς σωστό!!! Και θα τα καταφέρουμε μαζι!!
      Εμείς μόλις σαραντήσαμε και ήδη έχουμε κάνει ψώνια θηλάζοντας, πίνοντας καφέ (σε κεντρικές καφετέριες οσο κόσμο και να έχει ) ακόμα και σε αγώνα ποδοσφαίρου έχουμε κάνει το γεύμα μας!
      Πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξουν τα (κακά) δεδομένα που θέλουν τις γυναίκες να κρύβονται για να θηλάσουν ή να σταματάνε τον θηλασμό λόγω των δυσκολιών….

    • Αμελί μου, η αλήθεια είναι πως δεν θηλάζω συχνά έξω απο το σπίτι τώρα γιατί η μικρή δεν το ζητάει και ιδιαίτερα μιας και όλο κάτι βρίσκει να κάνει. Και ξέρεις ο θηλασμός μετά απο κάποιον καιρό είναι 2-3εις φορές (και ΑΝ) την ημέρα. Θα συνεχίσεις για όσο το νιώθεις εσύ και η μικρή σου καλά. Απο κει και περα το τι λένε οι αλλοι, ειναι ανευ σημασίας😉

  3. Εγώ θήλασα τον γιο μου μέχρι 21 μηνών κ τώρα μου λείπει πολύ… Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα… Και πρέπει να ξεπεραστεί το ταμπού για όσες μανουλες θέλουν και μπορουν να θηλάσουν…

      • Λυδία μήπως θυμάσαι ακριβώς πότε γίνονται τα γεύματα 2 ή 3?Το να θηλάζω όσο είναι ,μωρόι δεν με κάνει να νιώθω καθόλου ντροπή,απεναντίας!Οι ερωτήσεις μου αφορούν μετά τους 12 μήνες που το παιδί περπατά,μιλά κλπ κλπ.Θυμάμαι,συμμετείχα στην ημέρα θηλασμού,και όταν έδειξα σε συγγενείς τις φωτο,σε μία που απεικονιζόταν μαμά να θηλάζει αγοράκι περίπου 3 ετών όλοι έφριξαν κ φώναζαν «αηδία!!» «θα δημιουργήσει πρόβλημα στο παιδί!!» και άλλα τέτοια..ένιωσα πάρα πολύ άσχημα,κι ας αφορούσαν κάποιον άλλον.

      • Αμελί, εμένα η Ναταλία θυμάμαι πως όταν ξεκίνησε να τρώει κανονικά 3 γεύματα την ημέρα, είχε αρχίσει και ζητούσε γάλα το πρωί που ξυπνούσε, το μεσημέρι που την έπαιρνα για ύπνο και το βράδυ και όσες φορές ξυπνούσε. Όταν έβγαζε δόντια μπορεί να ζητούσε μέσα στην μέρα και καμιά ακόμη φορά, αλλά πάνω κάτω εκεί… Ακόμη και τώρα έτσι είναι καμιά φορά…

  4. Tι όμορφα που τα λες! Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου, είναι δύο αγγελούδια! Είμαι φοιτήτρια στο 2ο έτος στο Παιδαγωγικό Προσχολικής Εκπαίδευσης στο Ρέθυμνο και επειδή γενικά ψάχνω στο internet οτιδήποτε έχει να κάνει με παιδιά, βρήκα πριν μερικές εβδομάδες το blog σου( περιττό να σου πω πως έκατσα σχεδόν μια ολόκληρη μέρα και διάβασα τα πάντα😛 ). Πραγματικά ταυτίστηκα απόλυτα μαζί σου μιας και τόσο η μητέρα μου όσο και εγώ έχουμε ακριβώς τις ίδιες απόψεις με εσένα, και με αυτόν τον τρόπο μεγάλωσε κι εμένα και τον αδερφό μου. Για το μόνο πράγμα που αισθάνεται άσχημα η μητέρα μου είναι που δεν κατάφερε να μας θηλάσει. Είχε υψηλή πίεση, έπαιρνε φάρμακα ( εγώ γεννήθηκα και πρόωρα ) και έτσι οι γιατροί δεν την άφησαν. Απο μικρή προσπάθησε να μου εξηγήσει γιατί ίσως αισθάνομαι »μόνη» μου κάποιες φορές, είναι πεπεισμένη πως έχει να κάνει με το ότι δεν θήλασα, συν το οτι έμεινα ένα μήνα στην θερμοκοιτίδα. Και εγώ όσο μεγαλώνω, βλέπω πως όντως ισχύει, όμως μπορώ να το παλέψω, ειδικά εφόσον ξέρω πλέον που οφείλεται. Οπότε σε θαυμάζω απεριόριστα γι’αυτό που κάνεις, συνέχισε την σωστή ενημέρωση στις μανούλες! Μακάρι να καταφέρω μια μέρα να γίνω τόσο καλή μανούλα όσο εσύ🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s