Daily Archives: 26 Φεβρουαρίου, 2013

Νομίζω αποθηλάζουμε…!

Standard

Natalia

Η Ναταλία μεγαλώνει. Μπορεί να μην βλέπουμε καθημερινά μεγάλα επιτεύγματα όπως σχεδόν στα νεογέννητα, αλλά μεγαλώνει γρήγορα. Προσπαθεί να φτάσει την Ελένη, την καλύτερή της φίλη, την Μαργαρίτα την ξαδερφούλα της που έχει πεθυμήσει (και οι δυο την περνάνε 1-1μιση χρόνο). Ακόμα και τον Γιώργο προσπαθεί να φτάσει! Στην γρηγοράδα, στα τόσα πράγματα που μπορεί εκείνος, ο μεγάλος της αδερφός που τόσο τον θαυμάζει και που έχουν αρχίσει να παίζουν τόσο καλύτερα μαζί! Περιμένει να μεγαλώσουν τα μαλλιά της, να ψηλώσει, να γράφει (αν και κάνει ότι γράφει δημιουργώντας μικρά σχεδιάκια στο χαρτί, να πάει σχολείο και να κάνει φίλες πολλές που θα τις λένε Γκουρλισφ, Λισιφ, Πιπιφ και άλλα ονόματα που βγάζει από το μυαλό της (μερικές είναι μάλιστα ήδη φίλες της!)!

Έχω να χρησιμοποιήσω κάποιον μάρσιπο ΠΟΛΥ καιρό και πόσο μου λείπουν αυτές οι βόλτες που η Ναταλία βρίσκεται σε απόσταση φιλιού, όπως λέει και η φίλη μου η Στέλλα! Πριν λίγο καιρό μου έκανε το χατίρι να μπει στο Mei Tai στην πλάτη όταν πηγαίναμε πεζοπορίες μέσα σε δασάκια, πλέον δεν νομίζω ότι θα μου κάνει το χατίρι. Τώρα τρέχει, παίζει, γελάει και όταν κουραστεί θέλει αγκαλιά, μάρσιπο όμως όχι! Είναι ένα κεφάλαιο που το ευχαριστήθηκα, το λάτρεψα, με έβγαλε ασπροπρόσωπη, κοίμισα εκεί μέσα και τα δύο μου παιδιά, τα γαλήνεψα, τα θήλασα και τα έκανα να νιώσουν ασφαλή! Αλλά είναι ένα κεφάλαιο που έχω αποδεχθεί από καιρό, πως έχει κλείσει! Τα έχω κλείσει σε μια ντουλάπα και κάποια μέρα θα τους τα δώσω να τα χρησιμοποιήσουν στα δικά τους παιδιά 🙂

Και εδώ και 4 βράδια που λέτε, η Ναταλία δεν έχει θηλάσει για να κοιμηθεί! Είχε μείνει αυτός ο ένας μοναδικός θηλασμός. Κάποια στιγμή εγώ αναγκάστηκα να κόψω τους υπόλοιπους. Εκεί που είχαμε μείνει σε 3εις μόνο (πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό), η Ναταλία αποφάσισε πως ήθελε και στα ενδιάμεσα και όποτε με έβλεπε να κάθομαι! Ήταν σχεδόν τριών χρονών και ενώ ο Γιώργος το είχε κόψει στα 2 χρόνια και 2 μήνες, η Ναταλία έδειχνε πως δεν θα τον έκοβε ΠΟΤΕ! Είχα κουραστεί η αλήθεια. Δεν το περίμενα κάτι τέτοιο. Εκτός από το ότι ήθελε να θηλάζει συνέχεια, αυτό σήμαινε πως ήθελε κι εγώ να είμαι μαζί της συνέχεια. Είχα πια τα νεύρα μου και ο θηλασμός δεν ήταν για μένα κάτι ευχάριστο κάθε φορά, αλλά κάτι σαν αγγαρεία… Ναι, καλώς ή κακώς, έτσι είχα αρχίσει να νιώθω. Αφού κάποιες μέρες, απλά δεν καθόμουν πουθενά για να μην βρει την ευκαιρία να με βρει καθιστή και θέλει πάλι να θηλάσει! Και έτσι, το πήρα απόφαση και έκατσα και της μίλησα!

Τι της είπα? Πως είχε δύο επιλογές. Ή που θα σταματούσε να θηλάζει τελείως γιατί η μαμά έχει κουραστεί πολύ και δεν μπορεί πια, ή που θα θήλαζε ΜΟΝΟ το βράδυ και την ώρα που πηγαίναμε για ύπνο (όχι όταν ξυπνούσε όμως). Αν δεχόταν το δεύτερο, τότε θα μπορούσε να θηλάζει για όσο καιρό αυτή ήθελε! Και επειδή δεν είναι χαζή, διάλεξε το δεύτερο 😉

Την πρώτη μέρα της θύμιζα την συμφωνία μας και αν και δεν της άρεσε πολύ, την δεχόταν. Το βράδυ όλα καλά, μέχρι το πρώτο ξύπνημα όπου έκλαιγε μέχρι που το πήρε απόφαση ότι μόνο αγκαλιές και χαδάκια μπορούσα να της δώσω. Ω, ναι! Εννοείται πως ένιωθα τύψεις, εννοείται πως ήμουν έτοιμη να σηκώσω την μπλούζα μου και να της δώσω γάλα, αλλά κρατήθηκα. Κρατήθηκα και το δεύτερο βράδυ… Και μετά τα δύο αυτά βράδια, απλά έπαιρνε το χέρι μου και το τύλιγε γύρω από την μικρή της μεσούλα και ξανακοιμόταν. Άρχισε κιολας να μην ξυπνά τόσες φορές τα βράδια. Κάποιες νύχτες μάλιστα δεν ξυπνάει καθόλου!

Και έτσι μείναμε στον έναν θηλασμό το βράδυ, για όσο ήθελε όπως της το υποσχέθηκα! Για όσο ήθελε! Και έσβησε τα 3 της κεράκια και έγινε ακόμη πιο μεγάλη! Και πριν 4 βράδια, μου ζήτησε να μην πάμε στο κρεβάτι να κοιμηθεί αλλά να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου στην πολυθρόνα. Στην αρχή δεν δέχτηκα γιατί αν ξεκινούσαμε θηλασμούς στην πολυθρόνα, θα άρχιζε -φοβόμουν- να θυμάται τους θηλασμούς τους μεσημεριανούς και μέσα στην μέρα. Μετά όμως και αφού επέμενε, της έκανα την πρόταση να κοιμηθούμε στο κρεβάτι με γάλα ή στην πολυθρόνα δίχως γάλα. Διάλεξε την πολυθρόνα!!! Δεν το περίμενα! Το δεύτερο βράδυ, πάλι ήθελε να κοιμηθεί στον καναπέ, χωρίς γάλα. Τρίτο βράδυ, στο κρεβάτι μας και πάλι δίχως γάλα και απόψε πάλι το ίδιο! Βέβαια η ώρα που παίρνει σε ένα παιδί να ηρεμήσει και να κοιμηθεί δίχως να πίνει γάλα, είναι τουλάχιστον η τριπλή! Χτες με πήρε κι εμένα ο ύπνος μαζί της (από τις 9!!!)!

Νομίζω πως αποθηλάζουμε λοιπόν. Εκτός κι αν αλλάξει γνώμη η Ναταλία, νομίζω πως αποθηλάζουμε! Χτες το βράδυ της έλεγα πόσο έχει μεγαλώσει, πόσο θυμάμαι που ήταν μωράκι και την θήλαζα όλη την ώρα και πως μεγάλωσε και τήρησε την συμφωνία μας και έπινε τον τελευταίο καιρό γάλα μόνο το βράδυ. Πόσο όμορφα ήταν που την θήλαζα και πόσο θα τα σκέφτομαι και θα χαμογελάω γιατί της έδωσα το καλύτερο γαλατάκι του κόσμου και πως όταν μεγαλώσει θα κάνει κι αυτή (το καλό που της θέλω) το ίδιο στα δικά της παιδάκια! Και χαμογελούσε και μου έκανε αγκαλίτσα και φιλάκι και μου είπε «μαμά σε αγαπώ πολύ! Είσαι η καλύτερη μαμά μου του κόσμου!!!» Και έπιασε το χέρι μου, το τύλιξε γύρω από την μικρή της μεσούλα και γύρισε από την άλλη να κοιμηθεί καθώς την χάιδευα την πλατούλα. Και αυτό μου ήταν αρκετό!

Τρία χρόνια, 1 μήνα και 5 μέρες! Τόσο κράτησε αυτό το ταξίδι όπως πάνε τα πράγματα… Τόσο την θήλασα την μικρή μου Ναταλία. Από την πρώτη μέρα που μου φαινόταν μια σταλίτσα, στην συνέχεια που άρχιζε να παχαίνει και να γίνεται παχουλό μωρό, τόσο που η μητέρα μου έλεγε πως θα την παχύνω, και μετά που άρχισε να δείχνει τον δυναμισμό της, αλλά το στήθος μου γι αυτή ήταν ο χώρος που ένιωθε ότι μπορεί να χωθεί και να ηρεμήσει, να συνεχίσει να είναι μικρή, εκεί που μου έσκαγε τα χαμόγελά της και μου προσπαθούσε να κάνουμε ολόκληρη συζήτηση, εκεί που με χάιδευε κι αυτή δείχνοντας μου ευγνωμοσύνη. Και όλο και μεγάλωνε και μου δήλωσε πως δεν θα σταματήσει ακόμα το γάλα μου, γιατί δεν έχει ακόμη παιδάκια (!!!), πως το γάλα μου έχει γεύση φράουλα, πως είναι το πιο ωραίο γάλα. Και έγινε πια μεγάλη και τώρα, νομίζω αποθηλάζουμε…!