Για φαντάσου λίγο…!

Standard

crying_baby

 

Λοιπόν κλείσε λίγο τα μάτια σου (να σε δω τώρα πως θα διαβάσεις τα υπόλοιπα) και φαντάσου  Φαντάσου λοιπόν πως βρίσκεσαι σε ένα ξένο μέρος στο οποίο δεν μιλάς την γλώσσα. Βασικά στους άλλους αυτά που λες  ακούγονται σαν κραυγές… σαν κλάμα! Και εκεί, έχεις έναν άνθρωπο τον οποίο τον γνωρίζεις καλά και σαν να κάπως σε καταλαβαίνει τις περισσότερες φορές. Σου δίνει σημασία όταν «μιλάς», σε παίρνει αγκαλιά, σε χαϊδεύει, σε φιλά, σε αγαπά και τον αγαπάς! Είναι όλη σου η ζωή!!!

 

Και αφού περάσει λίγος καιρός (αυτός ο καιρός εξαρτάται από τον κάθε αυτόν άνθρωπο), αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως αν τον χάσεις, την έχεις βάψει για τα καλά σ’αυτό το μέρος το δυσνόητο, το παράξενο και το καινούργιο. Σ’αυτό το μέρος που κανείς μα κανείς δεν σε καταλαβαίνει! Και ένα βράδυ, ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, αφού κάνετε τις αγκαλιές σας και τα χάδια σας, σε βάζει σε ένα μέρος όπου δεν μπορείς να βγεις  σου αφήνει ένα μικρό φωτάκι, και σε αφήνει μόνη/ο! Είναι η ώρα του ύπνου, και μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί. Στην αρχή, κάνεις λίγο υπομονή. «Που θα πάει? Θα έρθει!», σκέφτεσαι, αλλά τίποτα! Φωνάζεις λίγο, αλλά και πάλι τίποτα. Φωνάζεις ακόμη πιο δυνατά και βάζεις τα κλάματα! Πάλι κανείς!

 

Οι παλμοί σου αρχίζουν και ανεβαίνουν, νιώθεις φόβο, τρόμο και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ο μεγάλος σου φόβος γίνεται πραγματικότητα! «Πάει, χάθηκα! Τι θα απογίνω???» Η καρδιά σου πάει να σπάσει! Η πίεση ανεβαίνει στα ύψη και η φωνή σου -είσαι πια σίγουρη ότι- ακούγεται σε όλη την γη! Οι ορμόνες στο σώμα σου κάνουν πάρτι, είσαι σίγουρη πως χάνεσαι. Απόγνωση!

 

Εξαρτάται λοιπόν από το τι έχει στο μυαλό του αυτός ο άνθρωπος της εμπιστοσύνης σας, μπορεί να έρθει μέσα στο δωμάτιο μετά από «αιώνες», όπως σου φάνηκαν. Μπορεί να σε πιάσει αγκαλιά, να σου μιλήσει ήρεμα, μπορεί απλά να σου μιλήσει ήρεμα προσπαθώντας να χώσει κάτι μέσα στα χέρια σου για παρηγοριά, ενώ εσύ προσπαθείς να γραπώσεις το δάχτυλό του, ή να σου βάλει κάτι πλαστικό στο στόμα για να πιπιλίσεις  Μπορεί και να μην έρθει καθόλου! Μετά, ξαναφεύγει! Σε πιάνει τρέλα! «Μα αφού κατάλαβε πως είμαι χάλια, πως τον έχω ανάγκη, γιατί φεύγει πάλι/ γιατί δεν έρχεται???»

 

Σου έρχεται εμετός από το κλάμα, μπορεί και να κάνεις. Συνεχίζεις το κλάμα και αρχίζεις να κουράζεσαι, ώσπου ώρα μετά, με λυγμούς εσωτερικούς, σε παίρνει ο ύπνος και βλέπεις εφιάλτες!

 

Την άλλη μέρα, όλα σαν να μην έγινε τίποτα! Μπερδεύεσαι στην αρχή, αλλά λες, ΟΚ, πάει, πέρασε! Και τότε, έρχεται το βράδυ! Και οι αγκαλιές και τα φιλιά και μετά… ξανά το ίδιο! Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, κλαις  ουρλιάζεις από θυμό και απόγνωση, μόνο που το ξέρεις, τελικά δεν θα έρθει. Σου παίρνει λιγότερη ώρα αυτό το βράδυ και τελικά πάλι με κλάματα κοιμάσαι. Και το άλλο βράδυ λιγότερη ώρα, και το παράλλο ακόμη λιγότερο, μέχρι που τελικά το έχεις μάθει το κόλπο. Όσο και να θες να κλάψεις, δεν υπάρχει λόγος. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, καμιά διαφορά δεν έχει… Όχι δεν ανεξαρτητοποιήθηκες! Η ανάγκη παραμένει… Γραπώνεις με όλη σου την δύναμη αυτή την κουβερτούλα που σου έδωσαν και δεν την αφήνεις! Είναι το μόνο πράγμα που έχεις συντροφιά. Την ανάγκη που είχες από τον άνθρωπό σου, αναγκαστικά θα την βρεις από αυτό το ύφασμα. Θα περάσουν χρόνια μέχρι να την αφήσεις! Ίσως να την κουβαλάς μαζί σου παντού ή τελικά μπορεί να βρεις άλλο τρόπο να ηρεμείς. Να τρίβεις τα πόδια σου κάτω από το πάπλωμα, το ένα με το άλλο, να χαϊδεύεις μόνη σου τα μαλλιά σου ή το αφτί σου. Βρίσκει ο άνθρωπος τρόπους…

 

Περνάνε τα χρόνια και κάποιοι λένε ότι δεν σου έμεινε κάτι από αυτό! Πάει, το ξέχασες. Δεν θες καν να κοιμάσαι παρέα τους, ακόμη κι ας το ζητήσουν! Είσαι ανεξάρτητη! Δεν θυμάσαι τίποτα πολύ πιθανόν από εκείνα τα βράδια, όμως συνέβησαν! Αν έμεινε κάτι από τότε, κανείς δεν το γνωρίζει, ούτε καν εσύ. Ακόμα και σήμερα που τρίβεις τα πόδια σου, το ένα με το άλλο, για να κοιμηθείς το βράδυ, το θεωρείς… τίποτα! Κι όμως, το πέρασες. Ναι, επιβίωσες. Δεν χάθηκες, δεν πέθανες! Ένιωσες όμως την απόγνωση, την εγκατάλειψη, τον φόβο! Δεν καταλάβαινες τον λόγο. Κατάλαβες πως το κλάμα, δεν προκαλεί το ενδιαφέρον των άλλων. Γιατί? Γιατί ήσουν απλά ένα μωρό και οι γονείς σου αποφάσισαν να σε μάθουν να κοιμάσαι μόνο σου. Το διάβασαν σε κάποιο βιβλίο, σε κάποιο φόρουμ, τους το είπε κάποιος δικός τους. Πείστηκαν πως ήταν για καλό. Για το δικό σου? Για το δικό τους? Δεν έμαθες ποτέ. Έπρεπε να μάθεις να κοιμάσαι μόνη σου. Κι έτσι λοιπόν… έμαθες…

 

Τελευταία ακούω και ξανα-ακούω γονείς που συνεχίζουν την τακτική του Cry It Out (CIO), και χτες έκλεισα τα μάτια μου και μπήκα στην θέση ενός μωρού. Αλήθεια το έχετε κάνει ποτέ κι εσείς? Είναι πολύ γραφικό το κείμενο μου, αλλά ίσως χρειάζεται και κάτι τέτοιο για να καταλάβουμε. Το ξέρω πως είναι δύσκολο κομμάτι ο ύπνος των παιδιών. Ειδικά όταν οι γονείς (και οι δύο) δουλεύουν την άλλη μέρα. Εμείς τον ήσυχο ύπνο, τον λύσαμε με τον κοινό ύπνο. Θηλασμός και κοινός ύπνος. Και πάλι, είναι κουραστικό. Μπορεί να έκανα εναμισι και βάλε χρόνο να κοιμηθώ συνεχόμενες ώρες (στο κάθε παιδί), ΑΛΛΑ δεν μπορούσα να θυσιάσω έστω και 2-3-5 βράδια της ψυχικής ηρεμίας των παιδιών μου, για να είμαι εγώ καλύτερα! Θα πιω περισσότερους καφέδες μέσα στην μέρα, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα! Πάντα υπάρχουν τρόποι! Το γεγονός ότι δεν μπορεί να μιλήσει ένα μωρό να σας πει τι αισθάνεται, ή το γεγονός ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό, δεν είναι λόγος να περάσει κάτι τέτοιο, αλλά είναι και ο βασικός λόγος που τα βιβλία συστήνουν αυτή την ηλικία για να εκπαιδεύσεις ένα μωρό να κοιμάται μόνο του! Στοιχίζει μια τέτοια εκπαίδευση. Στοιχίζει την εμπιστοσύνη του μωρού σας προς εσάς, το δέσιμο που έχετε, την ψυχική του γαλήνη για εκείνα και για πολλά ακόμη βράδια που απλά σιωπά. Δεν αξίζει τον κόπο. Πραγματικά δεν τον αξίζει. Πολλές μου λέτε ότι είστε μόνες σας! Πάρτε μια κοπέλα να σας το κρατήσει λίγο και πάτε κοιμηθείτε λιγάκι μεσημεριάτικα τις μέρες που νιώθετε πως δεν αντέχετε άλλο! Πάρτε την κολλητή σας! Πείτε στον άντρα σας να πάρει ένα ρεπό. Πάτε σε ένα πολύ μικρό σπιτάκι να ζήσετε για να τα βγάζετε πέρα μόνο με έναν μισθό. Με ένα δωμάτιο, δεν σας χρειάζεται άλλο αν κοιμάστε μαζί. Θηλάστε! Κόψτε τα έξω, τα ρούχα, κλπ! Υπάρχουν λύσεις. Είναι θέμα προτεραιοτήτων!!!😉

 

Για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα του CIO, δείτε και άλλα μου άρθρα στα οποία υπάρχουν λινκς από έρευνες και στοιχεία για όσα περιγράφω πιο πάνω:

https://mamalydia.wordpress.com/2012/09/13/giati-ta-mora-den-prepei-na-klaine-oti-kai-na-lene/

https://mamalydia.wordpress.com/2012/05/27/vrefi-klamma-stress-diarkeias/

https://mamalydia.wordpress.com/2012/01/09/pos-na-mathoume-ta-paidia-na-koimountai-my-way/

 

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

43 responses »

  1. ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΘΟΔΟ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ……..ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΟΥΝ ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ……….ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕΡΑ ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΕ ΤΙΣ ΤΥΨΕΙΣ , ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕ ΚΙΟΛΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ. ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ…….ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΠΡΑΒΟ!

    • Με αφήνεις πολυ ευχάριστα εκπληκτη ΚΜΑΗ!!!Συνηθως, μαμάδες που έχουν χρησιμοποιήσει την μέθοδο αυτή, μου την πέφτουν. Καταλαβαίνω πως μπορεί να αισθάνονται πολύ άσχημα, όπως κι εσύ, αλλά δεν μπορώ να μην τα γράψω, για να ανοίξω τα μάτια σε όσες σκέφτονται να την χρησιμοποιήσουν! Παρ’ όλα αυτά, πάντα υπάρχει τρόπος να πλησιάσεις το παιδί σου, ακόμη και να ζητήσεις συγνώμη (χωρίς πολλές λεπτομέρειες), και να επανορθώσεις! Διάβασε αυτό το άρθρο αν γνωρίζεις Αγγλικά (κάποια στιγμή θα το μεταφράσω λογικά):
      http://thechickpeamamachronicles.com/2013/02/05/from-ford-to-sears-my-heartbreaking-awakening/
      Ειναι γραμμένο από μια μαμά που χρησιμοποίησε την μέθοδο και όταν το κοριτσάκι της ήταν 4, κατάλαβε πως είχε κάνει λάθος😉
      Ολες κάνουμε λάθη. Το θέμα είναι να έχουμε την δύναμη να τα διορθώνουμε! Ευχαριστώ πολύ🙂

      • ΝΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΕΜΕΝΑ ……..ΕΓΩ ΑΛΛΑΞΑ ΓΝΩΜΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ ΣΕ ΣΧΟΛΕΣ ΓΟΝΕΩΝ (ΠΗΓΑ ΣΕ ΔΥΟ) ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΕΧΩ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΑΩ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ Η ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΜΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ. ……..ΕΧΩ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΔΕΙ ΚΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥΣ……..ΠΧ ΟΤΙ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΣΕΙΝΗΔΗΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΜΑΣ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ…….ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΘΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ……ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΤΥΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝ ΠΙΣΩ , ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ …….ΟΤΙ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ………ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ……ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΠΑΝΤΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΥΤΟ ΣΥΜΦΩΝΩ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ…..

    • ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΩ ΟΤΙ ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΣΤΟ ΚΛΑΜΑ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΓΕΝΙΚΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ………ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ………….ΔΕΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΟΜΩΣ ΤΟ «ΜΑΖΙ». ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΝΗΠΙΟ , ΕΠΕΙΔΗ Η ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΩΣΤΕ Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ , ΕΝΩ Ο ΚΟΙΝΟΣ ΥΠΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟ……..ΑΣΕ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ………….

  2. Απο αυτά που γράφεις καταλαβαίνω ότι είσαι ένα καλοκαρδο κ ισορροπημένο άτομο που δεν έκανε παιδιά γιατι απλά πρέπει ,αλλα γιατι έχει πολυ αγάπη να δώσει κ θέλει να κάνει τους γύρω της ευτυχισμένους. Ειναι η πρώτη φορά που που ταυτίζομαι τόσο πολυ με τις απόψεις κάποιου αλλού. Χαίρομαι πολυ που υπάρχουν μαμάδες σαν κ εσένα!!!

  3. Με εβγαλες απο την δυσκολη αποφαση για το αν θα μαθω το μωρο μου να κοιματε μονο του!!! Ειχα τις αμφιβολιες μου για αυτην την τακτικη και τωρα απλα με επιβεβαιωσες!!!Ευχαριστω!!

  4. Πάντα πίστευα ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό και ξεχωριστό.
    Το πιο σύνηθες για ένα παιδί κατά το πρώτο διάστημα της ζωής του είναι να αποκοιμιέται κατά τη διάρκεια του ταΐσματος (είτε πρόκειται για στήθος είτε για μπιμπερό) ή στο στάδιο που το κρατάς αγκαλιά για να ρευτεί. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, μαθαίνει να κοιμάται σε μια αγκαλιά. Το ζήτημα είναι το εξής: Σχεδόν όλα τα μωρά ξυπνούν κατά τη διάρκεια του ύπνου. Υπάρχουν οι εξής κατηγορίες: Τα παιδιά που δυσανασχετούν για το γεγονός ότι κοιμήθηκαν σε μια αγκαλιά και ξυπνούν σε ένα κρεββάτι, οπότε είναι φυσιολογικό να αναζητήσουν πάλι αυτή την αγκαλιά για να ξανακοιμηθούν (φανταστείτε να πέφτετε για ύπνο στο υπνοδωμάτιό σας και να ξυπνάτε στην κουζίνα). Αναλόγως το παιδί η παρέμβαση του γονιού ως προς το να ξανακοιμηθεί μπορεί να είναι ελάχιστη, από ένα χάδι στην πλάτη μέχρι 2 ώρες βόλτας σε όλο το σπίτι. Και υπάρχουν και τα παιδιά που και να ξυπνήσουν, απλώς τσεκάρουν λίγο το χώρο και είτε ξανακοιμούνται από μόνα τους, είτε με παρέμβαση βοηθητική που την προκαλούν από μόνα τους (πχ να αυτοπιπιλωθούν).
    Διαφωνώ στο να δαιμονοποιούμε καταστάσεις και λύσεις. Εγώ ανήκω στους γονείς που εφήρμοσαν μια από τις παραλλαγές του «άστο να κλάψει» και δεν το μετάνιωσα. Και αυτό γιατι είχα ένα παιδί που ξυπνούσε κάθε 30-60′ όλη νύχτα, κάθε νύχτα, πολλές φορές και συχνότερα. Παρακαλώ, ας μην αφεθούμε σε σκέψεις «Μα, δεν μπορεί, κάτι θα είχε το παιδάκι, κάπου θα πόναγε, κάπου θα πείναγε κλπ» Δε σημαίνει ότι η εμπειρία που είχατε εσείς με το δικό σας παιδί ταυτίζεται με αυτή που είχα εγώ με το δικό μου και ο γείτονας με το δικό του. Ούτε υποστηρίζω ότι το «άστο να κλάψει» είναι η ιδανική λύση για όλα τα παιδιά, παραμένει όμως μια επιλογή. Την οποία εγώ από το να είμαστε άυπνοι και συνέχεια με βάρδιες έχοντας ένα μωρό που σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να θεωρήσω φυσιολογικό έναν ύπνο που διακόπτεται 1-5 φορες την ώρα (ναι, την ώρα και όχι τη νύχτα), σε κάποιες περιπτώσεις, και καταθέτω εδώ τη δική μου θετική εμπειρία, είναι η μόνη επιλογή.
    Όχι, οι γονείς που την εφαρμόσαμε αυτή τη μέθοδο δεν είμαστε σαδιστές που αδιαφορούμε μπροστά στο κλάμμα των παιδιών μας,
    Και εμείς προβληματιστήκαμε στο κομμάτι του πιθανού τραύματος και απώλειας εμπιστοσύνης του παιδιού προς εμάς.
    Και εμείς είχαμε αμφιβολίες για το αν τελικά κάνουμε το σωστό ή όχι.

    Από την άλλη πλευρά, και τα προβλήματα ύπνου σε ενήλικες, που δεν «πε΄φτουν να κοιμηθούν» αλλά «προσπαθούν να αποκοιμηθούν» βλέποντας τηλεόραση πχ ή που και να είναι κουρασμένοι δεν μπορεί να τους πάρει ο ύπνος, από αυτή την ηλικία αρχίζουν.

    Από την άλλη πλευρά, η εμπειρία και άλλων γονέων που τα παιδιά τους έμαθαν να κοιμούνται συνεχόμενα το βράδυ είναι ότι είναι πολύ πιο ευδιάθετα και ξεκούραστα κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ πριν κουτουλόυσαν.

    Και πάλι, όπως ανέφερα, δεν θεωρώ ότι όλα τα παιδιά είναι ίδια. Για κάποια μπορεί να είναι καλύτερη η μέθοδος Α, για κάποια άλλα η μέθοδος Β. Ο λόγος που γράφω αυτό το σχόλιο είναι επειδή θεωρώ ότι οφείλουμε να μην δαιμονοποιούμε καταστάσεις και το «πιείτε καφέδες» και «πάρτε μια κοπέλα να σας το κρατήσει λίγο» είναι εκφράσεις τουλάχιστον αφελείς.

    • Κύριε Σούλη, συμφωνώ μαζί σας όσον αφορά το γεγονός οτι κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Και βέβαια μπορεί να υπάρχει μωρό που αφού το κοιμίζεις, ξυπνά και ξανακοιμάται μόνο του δίχως κάποια παρέμβαση από τους γονείς (αν και δεν έχω γνωρίσει ακόμη κανένα). Έχουν κάποιο κοινό όμως επίσης. Την ανάγκη του γονιού. Και όταν την δείχνουν με το κλάμα, είτε με το ξύπνημα μέσα στο βράδυ τόσες φορές, ίσως να δείχνει ακριβώς αυτό. Για παράδειγμα, αν κοιμόσασταν μαζί με το μωρό στο ίδιο κρεβάτι, μπορεί και να μην ξυπνούσε τόσες πολλές φορές. Ίσως το δοκιμάσατε και δεν έπιασε. Λέτε πως σκεφτήκατε άλλωστε κολικούς, πόνους δοντιών, κλπ.
      Το γεγονός οτι κάποιος βρίσκεται στο σπίτι με ένα «δύσκολο» μωρό, δεν αλλάζει κάτι στην ψυχολογία του μωρού όσον αφορά την ανάγκη που έχει στους γονείς του. Ίσως μόνο στο γεγονός οτι ίσως τους χρειάζεται περισσότερο😉 Μην θεωρείται πως είχα «εύκολα» παιδια που κοιμόντουσαν με τις ώρες και που την μέρα καθόντουσαν ήσυχα σε ένα πάρκο. Το βράδυ ξυπνούσαν και τα δύο αρκετές φορές. Κάποιες φορές εχανα το μέτρημα καθώς είμασταν κοιμισμένοι δίπλα δίπλα, έδινα το στήθος μου και ξανακοιμόμασταν παρέα. Την μέρα τα είχα μέσα σε ένα σλινγκ, ειδικά το πρώτο μου παιδί. Ακόμα και ντους κάναμε μαζί γιατί ήθελε να είναι συνεχώς πάνω μου, αλλιώς έκλαιγε. Ερχόταν το βράδυ και ήμουν πτώμα. Τα μεσημέρια κοιμόμουν μαζί του για να τα βγάλω πέρα. Στο δέυτερο δεν γινόταν αυτό, οπότε ήμουν πιο πτώμα. Δεν είχα τα «εύκολα» παιδιά, αλλά τελικά όλοι επιβιώσαμε. Τα παιδιά κοιμούνται τα περισσότερα βράδια συνεχόμενα και όλα καλά. Τα χρόνια περνούν γρήγορα. Μια ανάμνηση είναι τώρα αυτά.😉
      Είστε καρδιολόγος βλέπω, οπότε γνωρίζετε καλά τις επιπτώσεις σε ένα βρέφος από υψηλή αρτηριακή πίεση, καρδιακούς παλμούς, κλπ κλπ (που μπορείτε να διαβάσετε στα λινκ που έχω παραθέσει και τα οποία δεν βγάζω από το μυαλό μου). Εγώ στο άρθρο αυτό γράφω αυτά που συμβαίνουν στο μωρό με μια τέτοια μέθοδο, βάσει των ερευνών που έχουν γίνει. Το αν μετά κοιμάται καλά, είναι άλλο θέμα. Το γεγονός οτι το έμαθε βίαια είναι το θέμα. Θα μάθει το παιδί να κοιμάται και μόνο του και ήρεμα… όταν έρθει η ώρα του.
      Τα προβλήματα ύπνου στους ενήλικες είμαστε σίγουροι οτι προήλθαν από παιδιά που οι γονείς τους τα κοίμιζαν μαζί τους και σε αγκαλιά κάθε φορά που έκλαιγαν, ή το αντίθετο. Είμαστε βλέπετε η γενιά που οι γονείς μας μπήκαν σ’αυτη την διαδικασία. Να μας αφήνουν να κλαίμε. Άρα μήπως διαταραχές ύπνου έχουν βάση στην βρεφική μας ηλικία όντως, αλλά επειδή μας άφηναν να κλαίμε?
      Και τέλος, μπορεί να σας φαίνονται αφελής οι συμβουλές που δίνω. Είναι παραδείγματα. Ο καθένας θα επιλέξει να κάνει το καλύτερο και οτι σκεφτεί. Θυσίες μπορεί να πει κάποιος. Ναι! Θα μείνω και άυπνη, θα παρακαλέσω και θα ζητήσω βοήθεια, θα μετακομίσω, θα αφήσω τα δύο μου πτυχία στην άκρη (ακόμη κι αν αυτό σημαινει πως αργότερα που θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά θα είναι αργά για επαγγελματική καριέρα), γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε παιδιά. Όχι απλά να τα κάνουμε, αλλά να τα μεγαλώσουμε με όσο δυνατόν λιγότερα τραύματα και λάθη. Και θα τα βγάλουμε πέρα με έναν μισθο για να το καταφέρουμε αυτό, με ότι αυτό συνεπάγεται! Και παρ’ολα αυτά, τα παιδιά νομίζουν πως είμαστε πλούσιοι😉

    • Έχω δει παιδάκια που κοιμούνται στην αγκαλιά και μένουν σ’αυτήν έως να ξυπνήσουν μόνα τους…όποτε, και με άλλο τρόπο να μην κοιμούνται,
      έχω δει παιδάκια που κοιμούνται στα κρεβάτια τους μόνα τους έχοντας αποκτήσει αυτή τη συνήθεια με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο,
      έχω γνωρίσει και ένα παιδάκι που η μαμά του, του κρατούσε το χέρι κάθε βράδυ μέχρι 4,5 ετών.
      Όλα αυτά τα παιδάκια καθώς μεγάλωσαν έχουν ή δεν έχουν προβλήματα ύπνου (δεν θα μιλήσω για προβλήματα υγείας γιατί στην ηλικία των 35κάτι ίσως αυτά να μην έχουν φανεί ακόμα). Όλα αυτά τα παιδάκια είναι φίλοι, συγγενείς και το μικρό που κρατούσε το χέρι της μαμάς είμαι εγώ.
      Η μεταβαση όλων μας από τη μια συνήθεια ύπνου σε μια άλλη, δεν είχε την ίδια επίδραση σε όλους μας. Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: δεν ξέρουμε πραγματικά ποτέ τι περνάει από τα μικρά μυαλουδάκια την ώρα που τα αφήνουμε να κοιμηθούν. Ίσως το καλύτερο που εχει να κάνει ο κάθε γονιός είναι να ακολουθήσει το ένστικτο του και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να βάζουμε τόσο αυστηρά πρέπει ή τοσο κλειστά κουτάκια μέσα στα οποία να στριμώγνουμε υποχρεωτικά τα μωρά μας.
      Η κόρη μου (σχεδόν) κάθε μεσημέρι κοιμαται στο sling, αν την βάλω στο κρεβάτι 9/10 δεν θα κοιμηθεί. Αντίθετα το βράδυ όσες φορές προσπάθησα να την κοιμήσω στο κρεβάτι μου, το μόνο που κατάφερνα είναι να μένουμε και οι δυο ξύπνιες, και εκείνη απλά να μην κοιμάται έτσι!
      Πως φτάσαμε ως εκεί; Ρωτήστε εκείνη….

      Όπως λέει και ο κ.Σούλης, όλες οι λύσεις δεν λειτουργούν για όλους και σίγουρα τα πολλά «μη», «πρέπει», «δεν πρέπει», «δεν επιτρέπεται» δεν βοηθούν. Όπως σίγουρα δεν βοηθάει το να χτυπάς «στα μούτρα» ενός γονιού που πασχίζει για το καλύτερο ένα «άλλαξε τις προτεραιότητες σου»!
      Οι προτεραιότητες μας είναι τα παιδιά μας!!!

  5. Έχω αποφασίσει συνειδητά και μετά από πολύ διάβασμα ότι δεν θα εφαρμόσω ποτέ στο μωρό μου την τεχνική του κλάματος για να μάθει να κοιμάται. Και όχι δεν έχω » εύκολο » παιδί, είναι μωρό που θηλάζει ανά δυό ώρες στο εξάμηνο, που αναζητά συνεχώς την αγκαλιά και το πιπίλισμα του στήθους και που δεν έχει κοιμηθεί σερί πάνω από τρεις ώρες το βράδυ. Και ναι υπάρχουν στιγμές που τα παίζω από την κούραση. Ποιός όμως θέτει τον όρο «προβληματικός ύπνος» για ένα βρέφος; Τα δικά μας στάνταρντ ύπνου που βασίζονται στις ανάγκες της καθημερινότητάς μας. Και αν για το βρέφος αυτό το pattern ύπνου είναι το φυσιολογικό; Το μωρό μου με έχει ανάγκη τώρα και θα του προσφέρω την αγκαλιά μου, δεν θα το αφήσω να κλαίει απαρηγόρητο…

  6. Υπέροχο άρθρο!! Να είσαι καλά..🙂 Με έκανες πολύ χαρούμενη που επαληθεύω ότι έκανα καλά και ακολούθησα το ένστικτό μου και δεν άφησα ποτέ μόνο τον 10,5 μηνών γιο μου, που έτρεχα όπου και να ήμουν μολις τον άκουγα να κλαίει, που ξυπνούσα ΟΣΕΣ φορές χρειάστηκε για να τον πάρω έστω μια αγκαλίτσα.. Που έκλεινα τα αυτιά μου σε όλους όσους μου έλεγαν «Άστο και λίγο να κλάψει δε θα πάθει τίποτα», «Τιιιιιι? Ακόμα θηλάζεις?», «Τιιιιιιιιιι? Ακόμα κοιμάστε στο ίδιο δωμάτιο?»!!! Βέβαια είχα και την τύχη να έχω ένα «εύκολο» μωρό.. Με το που σαράντισε, σταμάτησε να ξυπνάει τη νύχτα! Και τώρα πια, όταν θα ξυπνήσει και γκρινιάξει, του αρκεί να βρει την πιπίλα του (ή μόνος του ή του τη δίνω εγώ) και γυρίζει πλευρό για να ξανακοιμηθεί! Μανούλες..!!! Τα παιδάκια μας θέλουν αγάπη, αγάπη, αγάπη και άφθονες αγκαλίτσες! Μην τους τα στερείτε αυτά!

  7. καλήμερα σας!πόλύ ωραίο το άρθρο και μιλάει στην καρδιά πραγματικά!το δικό μου παιδάκι είναι σχεδον 9μιση μηνών. Αν και νομίζω έκανα το σωστό, γιατί ποτέ δεν είσαι σίγουρη για κάτι φαντάζομαι, γιάτι νοιώθω τύψεις που τον αφήνω και κοιμάται μόνό του; μήπως είναι δική μου ανάγκη περισσότερο να τον χορτάσω πάρα του μπέμπη;εννοείται ποτέ δεν τον αφήνω να κλάψει είτε πριν κοιμήθει είτε κατα την διάρκεια της νύχτας που ξυπνάει καμια φορα, με το παραμικρο »κιχ» που ακούω τρέχω δίπλα του. και εννοείται όλη μέρα είμαστε αγκαλίτσες και φιλάκια! σταματησαμε να κοιμομαστε στο ίδιο δωμάτιο οταν ήταν 4μιση μηνών που τον κοίμιζα στην αγκάλια μου, όταν δεν τον έπαιρνε ο ύπνος στο στήθος και μετά τον έβαζα στο κρεβατάκι του.από τότε κοιμάται στο δωμάτιο του στην αρχή του έβαζα μουσικούλα και του χαίδευα τα μαλάκια, φυσικά πάντα με πιπίλα! τον τελευταίο καιρο δεν χρειάζεται καν να τον χαιδέψω, αποκοιμίεται μόνός του σε 1 με 2 λεπτα με την μουσική και χαιδευεί το αυτάκι του, είναι κακό αυτό;δεν ήταν επιλογή μου, μόνος του μου έδειξε τι ήθελε και σκέφτηκα να τον αφήσω να κομάται έτσι αφου το θέλει. πότε δεν έκλαψε με τον τρόπο που πειγράφεται στο άρθρο, να σημειώσω οτι είναι ένα πολύ βολικό παιδάκι, φανταστείτε τώρα βγάζει 3 δοντάκια ταυτόχρονα και δεν γκρινιάζει καθόλου!ελπίζω μελλοντκά να μην του αφήσει κάποιο τραυμα….

  8. Ο δικός μου μικρούλης (12 μηνών πλέον) είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ δύσκολος στον ύπνο. Το θετικό είναι ότι από νωρίς δε συσχέτισε το θηλασμό με τον ύπνο αλλά με εξαίρεση μια ΧΡΥΣΗ όπως την αποκαλώ περίοδο που κοιμόταν για 7 ώρες συνεχόμενα ξυπνούσε και ξυπνάει τακτικά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αρχικά κοιμόταν δίπλα μου στο καλαθάκι ή την κούνια του αλλά δίπλα μου σε απόσταση αναπνοής. Μετά και για πολύ καιρό μοιραζόμασταν το ίδιο κρεβάτι αλλά κάποια στιγμή πήραμε την απόφαση να τον μετακομίσουμε στο δικό του δωμάτιο. Εννοείται ότι για το επόμενο χρονικό διάστημα ξεκίναγε ο ύπνος στην κούνια και τελείωνε στο κρεβάτι μας. Έχοντας , όπως όλοι μας ακούσει και διαβάσει πολλές θεωρίες για το θέμα του ύπνου έχω να καταθέσω τα εξής. Πρώτον , όσες φορές ξύπνησα νευριασμένη ή πολύ κουρασμένη ο μικρός αργούσε να ξανακοιμηθεί και οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι καταλαβαίνει πλήρως τη συναισθηματική μας κατάσταση. Δεύτερον όντας οπαδός του Mindful Motherhood και εξασκώντας συχνά «ενεργείς» διαλογισμούς μαζί του ηρεμούσα και εγώ ηρεμούσε και εκείνος πράγμα καταπληκτικό.Τρίτον, τη μέθοδο του ελεγχόμενου κλάματος δεν την αντέχω ούτε εγώ αλλά ούτε και ο άντρας μου (η αλήθεια είναι το προσπαθήσαμε αποτυχημένα για ένα βράδυ και καταλήξαμε να κοιμηθούμε αγκαλιά με το μικρό να αναπνέει κλαίγοντας-ΤΡΑΓΙΚΟ).Τελευταία αποφάσισα ακολουθώντας το ένστικτό μου και αφού κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο μικρούλης βιώνει άγχος αποχωρισμού,να κοιμηθώ δίπλα του στο δωμάτιό του στρωματσάδα γιατί δε χωράει άλλο κρεβάτι. Έτσι, με το που πάει να ξυπνήσει επεμβαίνω καθησυχάζοντας τον και ο ίδιος πέφτει σχεδόν αμέσως για ύπνο. Δεν ξέρω που θα με βγάλει το τελευταίο αλλά ξέρω ότι κοιμάται περισσότερο, καλύτερα, είναι πιο χαρούμενος το πρωί και ευελπιστώ μια μέρα να κοιμηθούμε όλο το βράδυ ανενόχλητοι και εγώ να επιστρέψω στο κρεβάτι μου. Εννοείται ότι συμφωνεί και ο άντρας μου και τις αποφάσεις τις παίρνουμε από κοινού…
    Φιλιά σε όλους

  9. Όταν διάβασα το κείμενο σου, αλήθεια ποτέ δεν το σκέφτικα από αυτή την πλευρά.Είχα διαβάσει κ εγώ τη μέθοδο αυτή δε μπορώ να πω ότι την εφάσρμοσα κατά γράμμα αλλά μία ιδέα την πήρα. Δεν με ικανοποίησε…Ο λόγος που ξεκίνησα να προσπαθώ να κοιμάται μόνη της, ήταν γιατί την κουνόυσα πάνω μου να κοιμηθεί με αποτέλεσμα, εκεί γύρω στους 5 μήνες , φάνηκε ότι δεν δουλευε πια για καμία από τις 2 μας.Ομολογώ πάντως ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν ήταν ο ύπνος το βράδυ αλλά την ημέρα. Εκεί έπεσε κλάμα από τη μικρή μου. Αλλά πάντα όταν έβλεπα ότι δεν μπορούσε πάντα ακόμα και τώρα (μετά από 2 μήνες) τη σηκώνω, τη φιλάω της μιλάω στο αυτί και την ξαναβάζω. Αρκετές φορές κοιμάται αμέσως μετά από αυτό. Αφού έμαθε να κοιμάται τη μέρα μόνη της, ο ύπνος το βράδυ ήρθε αυτόματα, χωρίς δράματα. Ομολογώ ότι είμαι αρκετά τυχερή σε αυτό.
    Βέβαια δεν ξέρω αν βοήθησε το γεγονός, ότι όταν ήταν 2 μηνών (τώρα είναι 7) της έδινα το χέρι μου, όταν ήταν στο κρεβατάκι της, έπειζε με τα δάχτυλά μου και κοιμόταν. Αυτό κάνει και τώρα, Από τη στιγμή που ξεκίνησε να κοιμάται μόνη της αμέσως άρχισε να «παίζει» με τα δάχτυλά της. Είναι απίστευτο.

  10. καθε φορα που μου κανουν την παρατηρηση»αστο και λιγο να κλαψει,δε θα παθει τιποτα,θα μαθει»καθε φορα που το παιδι μου γκρινιαζει,ΟΧΙ κλαιει γιατι δε θελει να κατσει καπου,θελει ααγκαλια,βαρεθηκε κτλ.απανταω»εσεις αν κλαψετε,γιατι περιμενετε απο καποιον να ενδιαφερθει,ειστε ανωτεροι απ το μωρο?και αν εσεις βρισκοσασταν σε μια θεση που δε θα μπορουσατε να αυτοεξυπηρετηθειτε,θας σας αρεσε να βλεπατε στα ματια των αλλων»πω,βαριεμαι να ερθω»?γιατι οποιον μεγαλο ακουσω,θεωρει υποχρεωση των παιδιων του να τον κοιταξει στα γεραματα.στο παιδι που ο καθενας επιλεγει να το γεννησει,δεν το ζητησε το ιδιο,δεν εχει υποχρεωση ο γονιος να ικανοποιει τις αναγκες του?ναι,οταν θελει να παει καπου και δε μπορει,θα το παω εγω,ναι,αν βαριεται με κατι,θα βρω εγω κατι να το απασχολησω και ας ακουω»ετσι εισαι ολη μερα?»μ ενα μωρο που το πας περα δωθε σε καθε αντικειμενο στο σπιτι γιατι θελει να μαθει τον κοσμο που εγω διαλεξα να το φερω.δεν εχω ουτε εγω ευκολο παιδι,το αντιθετο,αλλα γι αυτο το εκενα,για να δυσκολευτω και να κουραστω..δεν ειχα διαβασει ποτε πριν τιποτα για το κλαμα,αλλα απο τοτε που γεννησα,δε μπορουσα με τιποτα να αφησω το παιδι μου να κλαιει μονο του.παρολο που δεν τον εχω αφησει να κοιμηθει με αυτον τον απανθρωπο τροπο,,το κειμενο σου λυδια μου δημιουργησε κομπο στο στομαχι οσο το διαβαζα,γραφεις οτι ακριβως θα πρεπε να σκεφτουν οσοι εχουν αυτη την αποψη.

  11. Αλλο ένα αρθρο μου που ενισχύει αυτο που για αλλους ειναι λαθος!! Να κοιμομάστε και οι 3 μας στο ιδιο κρεβάτι!!! Πειτε μου όμως πότε αυτο θα μπορέσω να το ξαναζήσω????

  12. Αλλο ένα αρθρο μου που ενισχύει αυτο που για αλλους ειναι λαθος!! Να κοιμομάστε και οι 3 μας στο ιδιο κρεβάτι!!! Πειτε μου όμως πότε αυτο θα μπορέσω να το ξαναζήσω????

  13. ειμαι μαμα δυο πραγματικα δυσκολων παιδιων -δυσκολων σε σχεση με τα παιδια των περισσοτερων γνωστων και φιλων.
    τα παιδια μου εχουν διαφορα ηλικιας σχεδον 2 χρονια. η μεγαλη κοντευει 4, αν και δεν καταφερα να θηλασω πανω απο 2 μηνες συνεχισε να ξυπνει τη νυχτα μεχρι 22 μηνων, ειχα νοσηλευτει για λιγες μερες λογω εμετων και προωρων συσπασεων και ειχε μεινει ολες αυτες τις μερες στην πεθερα μου. απο τοτε αν και με θελει κοντα της ν ατης πω παραμυθι για να κοιμηθει, καποιες φορες που ειναι κουρασμενη παει μονη της και κοιμαται, ενω τη νυχτα ξυπναει σπανια μονο αν δει κανενα ονειρο και τρομαξει.
    ο μικρος 20 μηνων ακομα ξυπναει τα βραδια καποιες φορες μονο 2-3 φορες, καποιες αλλες οπως την τελευταια εβδομαδα ανα μιση ωρα, και για να θηλασειή να πιει νερο, για να παιξει, για παρειτσα, οτι του ερθει. την κουνια αν και την ειχα σε αποσταση λιγων εκατοστων απο το κρεβατι δεν την ηθελε καθολου και στη μεση της νυχτας που ξυπνουσε τον περναμε στο κρεβατι μας. ε μετα τα πρωτα του γενεθλια αρχισα να τον βαζω για υπνο σε αλλο δωματιο σε διπλο κρεβατι, και τελικα κοιμομαστε μαζι εκει. τωρα που ειμαι στον υπολογιστη κοιμαται μια χαρα αν βγω ομως απο το δωματιο θα αρχισουν οι τσιριδες.
    επιτα απο συζητησεις με συγγενεις κυριως μανα με και πεθερα -οπου εβγαινε το συμπερασμα οτι δεν μπορω να πειθαρχησω τα παιδια μου και γενικα εμμεσα με πιεζαν να ανταποκριθω στις προσδοκιες της κοινωνιας πχ γιατι δεν κοιμουνται ολο το βραδυ απο 40 ημερων, γιατι η μεγαλη δεν κοιμαται το μεσημερι, γιατι η μεγαλη δεν πινει γαλα κλπ- και φυσικα μετα απο τοσες αυπνιες, αποφασισα να δοκιμασω τη μεθοδο «αστο να κλαιει». πραγματικα ομως στο τριλεπτο λυγιζα, δε μπορουσα να το κανω. μπορει να τα αφησω να κλαψουν οταν το κλαμα προερχεται απο νευρα ή θυμο γιατι δε γινεται το δικο τους ή γιατι τα εβαλα τιμωρια (τη μεγαλη γιατι ο μικρος δεν ξερει ακομα απο τιμωρια) αλλα στο κλαμμα που δειχνει καποια αναγκη ή φοβο ή ανασφαλεια δεν μπορω να κλεισω τ αυτια μου, δεν το αντεχω.

    • και εγω αυτο απορω..πως αντεχεις να ακους ενα μωρο να κλαιει με παραπονο?γιατι απλα θεωρουν πως τα μωρα ειναι ενα ανωτερο ειδος στο να παιξουνε και να τα χαρουνε,αλλα οταν προκειται για θυσιες,ειναι κατωτερα.»μωρο ειναι,θα κλαψει,αστο»ναι,αστο γιατι θα θελει να γινεται παντα το δικο του και αυτο δεν του κανει καλο,θα το κανει κακομαθημενο.τι πραγμα?το να θελει την αγκαλια σου.ποτε θα σταματησει αυτη η νοοτροπια του»πολεμαω με το παιδι για το ποιος εχει τον ελεγχο» και να υιοθετησουμε τη νοοτροπια »δινω απλοχερα αγαπη στο παιδι,οχι για να ειναι υποχρεωμενο να μας αγαπαει οταν μεγαλωσει,αλλα για να μας αγαπαει γιατι εμεις του διδαξαμε τι ειναι αγαπη και ξερει να τη δωσει»?

  14. Η κόρη μου μόλις 8 μηνών με έχει μάθει να αφήνω στην άκρη όλα όσα έχω διαβάσει περί ανατροφής παιδιών και να ακολουθώ το ένστικτό μου. Αναρωτιέμαι, υπάρχει έστω και ένας γονέας που το ένστικτό του να του λέει «άφηνε το μωρό σου να κλαίει»;;; Λυδία, τα όσα γράφεις επιβεβαιώνουν το ένστικτό μου και δε χωρά το μυαλό μου την ιδέα ότι κάποιος που γέννησε (εννοείται γεννά και ο πατέρας…) σκέπτεται διαφορετικά. Άκρως συγκινητικά τα όσα γράφεις και πέρα για πέρα αληθινά.

  15. Πρωτοκοιμήθηκα κανονικά όταν η κόρη μου ηταν 17 μηνών. Η αϋπνία και η κλεισουρα στο σπιτι με ειχε τρελάνει. Μίλησα σε μια γνωστή μου παιδίατριο (οχι την δική μας) και μου συστησε το βιβλίο «κοιμήσου παιδί μου» η κάτι τέτοιο. Ξεκίνησα να το διαβάζω και ποτέ δεν το τελείωσα. Η ναζιστική πειθαρχία για να μάθουν κάτι που ούτως η άλλως θα μάθουν στη ζωή τους τα παιδιά,με αηδίασε. Δεν έβρισκα κανένα νόημα. Αποφάσισα να ακολουθησω το ενστιγκτό μου. Το παιδί μου ειναι παιδί αγκαλιάς. Τα βράδυα ,όταν τελικά κοιμοταν και την εβαζα στην κούνια της,έβαζα νάρθηκες και στα δύο χέρια μου που πόναγαν απιστευτα. Δεν το μετάνιωσα ποτέ . Σήμερα η κόρη μου ειναι 6 χρόνων και ειναι ένα πολύ τρυφερό παιδί,γιατί απλά εκδηλώνει αυτο που βίωσε και βιώνει. Δεν τσιγγουνευτήκαμε ποτε το χαδι,την αγκαλιά και την αγάπη. Δεν την αφηναμε να κλαιει άσκοπα ζητώντας μας. Δεν την απομακρύναμε απ’ το κρεβάτι μας,όταν μας ήθελε. Νιώθει ασφαλής και γεμάτη από μας και φαινεται. Χαίρομαι πραγματικά που βλέπω να μεγαλώνει ο αριθμός όσων έχουν για γνωμονα την αγάπη για το παιδι τους

  16. Ηθελα να ηξερα παντα ποιος ηλιθιος σκεφτηκε να συσχετισει τις αναγκες ενός μωρου με τις αναγκες ενος ενηλικα. Ποιος μας ειπε οτι το μωρο θελει να κοιμαται ολη νυχτα η θελει να ειναι μονο του για να ειναι ανεξαρτητο και μπλα μπλα μπλα, οταν ολα οσα κανει το μωρακι μας δειχνουν ακριβως το αντιθετο!!!!! Μπορει να εχω μετανιωσει για πολλα στη ζωη μου αλλα το οτι ξενυχτησα θηλαζοντας χαϊδευοντας και κρατωντας αγκαλια τα 2 παιδια μου,ποτέ! Μαλιστα ηταν οτι το πιο σημαντικο εχω κανει μεχρι τωρα (το λεω γιατι τα παιδια μου ειναι ακομη μικρα) ,χωρις να υπολογισω ουτε τις σπουδες μου ουτε οτιδηποτε αλλο. Και στην τελικη δεν επαθα και τιποτα!!!! Εχω ξενυχτησει και για πιο ασημαντους λογους οπως ολες μας φανταζομαι!!

  17. Το θέμα του ύπνου είναι ένα θέμα φλέγον, ένα θέμα πονεμένο. Ας ακολουθούμε τη φύση μας, το μητρικό μας ένστικο, ας ακούμε το παιδί μας και όλα θα βρουν το δρόμο τους. Συγχαρητήρια για την τοποθέτηση και τον παραστατικό τρόπο περιγραφής της!

  18. Όπως πάντα συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!!!! Και χαίρομαι που κάποιοι νέοι γονείς ευτυχώς θα σε διαβάσουν!!!! Αυτό το εκπαιδεύουμε τα μωρά μας – παιδιά μας – δηλαδή ταλαιπωρούμε τα παιδιά μας βάση όποιου …. τυχαίου ….. ποτέ δεν το κατάλαβα!!!! Αφού πάντα αυτά θα μας δείχνουν το δρόμο!!!!! Καλή συνέχεια και ακόμα καλύτερες επισημάνσεις!!!!

  19. Λυδια μου για ακόμη μια φορά το κείμενο σου ήταν υπέροχο! Σε διάβαζα από όταν ήμουν έγκυος και με βοήθησες σε πολλά ειδικά στον θηλασμο. Κοιμιζω το μωρο μου μαζί μου από την αρχή σχεδόν και δεν θα δοκίμαζα ποτέ μα ποτέ θεωρίες τύπου cry it out! Ξυπνάω 4 με 5 φορές κάθε βράδυ, μερικές φορές και παραπάνω. Ξυπνάω κάθε πρωί και πάω στη δουλειά και κουράζομαι. Αλλά ειναι επιλογή μου και ναι με ένα καφεδάκι και ένα χαμόγελο του όλα ειναι καλύτερα και η κούραση μπορεί να μην φεύγει αλλά δεν την σκέφτομαι πια και τόσο.

  20. το κείμενο είναι καταπληκτικό! συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, πότε δεν θα άφηνα το μωρό μου να κλάψει για κανένα λόγο! μου αρεσε πάρα πολύ και το δημοσιευσα στο νεογενητο blogaki μου!

  21. υπεροχο!μπραβο μπραβο μπραβο!εγω οταν γεννησα δεν ηθελα τη βοηθεια κανενος,ηθελα μονη μου να μεγαλωσω την κορη μου χωρις μαναδες κ πεθερες..μονο εγω κ ο αντρας μου.κ αυτο γιατι μου ελεγαν «μην την μαθαινεις στις αγκαλιες,μην την βαζεις στο κρεβατι να κοιμαται μαζι σας,αφησε τη να κλαψει,δεν θα παθει τιποτα!!!»κλπ κλπ…τους εγραψα ολους κ εκανα αυτο που πιστευα εγω οτι ηταν καλυτερο.κοιμομασταν κ οι τρεις μαζι,δεν την αφησα να κλαψει ποτε,εστω κ αν ηθελε μονο μια αγκαλια….ειχαμε γινει κ οι τρεις ενα..!!!!κ σημερα η μικρη μου ειναι το πιο χαμογελαστο πλασματακι του κοσμου,γκρινιαζει μονο απο κουραση κ παλι σπανια…μπορει να ειναι μολις 5μιση μηνων,αλλα ξερω οτι εκτιμαει ολο αυτο κ θα την κανει υπεροχο παιδι!κ μπορει αργοτερα να μην θυμαται τιποτα απ ολα αυτα,αλλα μεσα της θα ξερει οτι η μαμα κ ο μπαμπας ηταν διπλα της κ θα ειναι για παντα!ακομα κ αν χρειαστει ενα χαδι η μια αγκαλια!

    • επισης να συμπληρωσω οτι απο 2 μηνων κοιμαται απο τις 8 το βραδυ μεχρι τις 10 το πρωι,με ενα διαλειμμα στις 11 να πιει το γαλα της κ ξανακοιμαται…δεν ξυπναει καθολου ολο το βραδυ κ ουτε ζηταει την πιπιλα της…κ δεν την πιεσα να το κανει.το εκανε μονη της αφου ηταν ηρεμη κ ειχε εισπραξει ολα τα χαδια κ τις αγκαλιες μας!αν βαλω στην ακρη τους δυο πρωτους μηνες που επρεπε να την ταιζω κ το βραδυ.δεν θυμαμαι τι θα πει ξενυχτι!

  22. Λυδία, πραγματικά και εγώ πιστεύω οτι αυτο το κείμενο ειναι σαν να το εγραψα εγω..ποτε δεν καταλαβα πως ειναι δυνατον να αφηνεις ενα παιδι στην κουνια να κλαιει μονο κ μονο για να μαθει να κοιμηθει μονο του…οταν κανεις παιδι θα πρεπει να εχεις στο μυαλο σου οτι η ζωη σου θα αλλαξει. οχι μονο την ημερα αλλα και την νυχτα…ολοι ξενυχτησαμε ειτε λιγο ειτε πολυ…ολοι νευριασαμε που την ημερα οι καφεδες δεν μας ξυπνουσαν αλλα ειναι προτιμοτερο να νευριασουμε εμεις παρα να δημιουργησουμε προβληματα στο παιδι μας…
    εγω εχω εναν γιο 12 μηνων ο οποιος απο πολυ νωρις κοιμαται αρκετες ωρες το βραδυ…αυτο δεν σημαινει ομως οτι δεν δυσκολευτηκαμε, οτι δεν χασαμε για αρκετους μηνες τον υπνο μας και την ηρεμια μας, ακομα υπαρχουν μερες που ξυπνα μεσα στην νυχτα για γαλα η για αγκαλιες και μετα εμεις σερνομαστε…Επισης ειμαι εγκυος στο 2ο παιδι μας και σε 3 μηνες θα εχουμε παλι ενα νεογεννητο στο σπιτι….αυτο ειναι κατι που δεν με φοβιζει…γιατι αυτο που εμαθα απο την εμπειρια μου με τον μεγαλο μου γιο ειναι οτι αν οι γονεις ειναι ηρεμοι και προσφερουν την ηρεμια αυτη στα παιδια τους θα μπορεσουν οποιαδηποτε δυσκολια να την φερουν εις περας αργα η γρηγορα εχοντας αποκτησει το παιδι τους μια ισορροπια….
    Το μονο που χρειαζεται ειναι ηρεμια και υπομονη,,,

  23. έχω ένα κοριτσάκι 6 μηνών. κοιμόταν πολυ καλα μεχρι πριν 2 εβδομάδες που αρχισε να αντιστεκεται πολυ στον ύπνο. διαβάζοντας πολλές απόψεις μου πέρασε απο το μυαλό να δοκιμάσω τη μέθοδο αλλα δεν το έκανα επειδη μου φάνηκε αφύσικο κ τελείως εναντίον στα μητρικα μου ένστικτα τα οποια πιστεύω οτι πρεπει πάντα να ακούμε πρωτα. για μια εβδομάδα καθομουν απο πάνω της με τεράστια υπομονη μεχρι τις 2 κ τις 3 το πρωι για να κοιμηθει. δεν κοιμόταν ούτε μαζι μας, ήθελε μόνο να παίζει ή να κοιτάζει τα σκυλακια μας. χθες κ σημερα κοιμήθηκε τέλεια οπως παλιά. σημερα το πρωι ανακάλυψα ένα μικρο δόντακι που ξεμυτησε και κατάλαβα. εχω καταλήξει πλέον κ είμαι σίγουρη. το μωρο όταν κλαίει πάντα κάτι χρειάζεται. είτε ειναι στήθος, είτε ειναι αλλαγμα, παρεα, αγάπη, επιβεβαίωση, οτι κ αν ειναι πρεπει να του το δώσεις. γιατι το κλάμα ειναι ο μόναδικος τρόπος επικοινωνίας που έχει σε αυτήν την ηλικία. αν δε βρει ανταπόκριση θα έχει πάρει τις βάσεις για πολλές προβληματικές σχέσεις.

  24. Ο γιος μου 2.7 χρονών σήμερα ακόμα ξυπνάει τα βράδια και πλέον έχει γίνει συνήθεια να κοιμάται το υπόλοιπο της βραδιάς μαζί μας. Πέρασα πολλά στάδια ύπνου από το να κοιμάται μόνο πάνω μου αφού μόλις τον ακουμπούσες στο κρεβάτι ξύπναγε, να τον παίρνει ο ύπνος μόνο αγκαλιά και πολλά άλλα. Ξαφνικά 2 μήνες μετά που έκλεισε τα 2 ζήτησε μόνος του να κοιμάται στο κρεβάτι του και πίνει το γάλα του αντί της αγκαλιάς. Και έτσι αυτή είναι η καινούρια μας ρουτίνα, γάλα με διάβασμα και τραγουδάκι για να κοιμηθεί. Ούτε λόγος για να μείνει μόνος του. Το βραδύνω ξύπνημα όμως συνεχίζετε και η μόνη λύση από 6 μηνών είναι να έρχεται στο κρεβάτι μας. Δοκίμασα να τον αφήνω να κλαίει να πηγαινοέρχομαι άλλα δεν τα κατάφερα και μετά έπρεπε να γυρίσω στην δουλειά και δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι.
    Τελικά όμως ο ίδιος θέλω να πιστεύω μου έδειξε ότι όταν θα είναι συναισθηματικά έτοιμος και ώριμος θα κάνει τα βήματα μόνος του. Άλλωστε ήταν καθαρά δίκια του επιλογή να αφήσει την αγκαλιά για το κρεβάτι του. Ελπίζω να έρθει και η στιγμή που δεν θα ξυπνάει και θα έχει ανάγκη την ασφάλεια που του προσφέρουν οι γονείς του.

  25. Παράθεμα: Αυτά τα κερδίσαμε! | Το Blog μιας Μαμας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s