Το μεγάλο στοίχημα!!!

Standard

 

header_v5_a1200_tm-lovemore

 

 

Λοιπόν, λέω να κάνω μια εξομολόγηση… Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα, γιατί εγώ μπορεί να τα γράφω αυτά στο blog μου, αλλά πραγματικά δεν γνωρίζω πόσοι τα διαβάζετε, ποιοι είστε, πως με χαρακτηρίζετε ή αν τύχει και με δείτε στο δρόμο, αν θα με γνωρίζετε. Εγώ γράφω για την ζωή μου, αλλά τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζω πολλά για την δική σας. Είναι λίγο περίεργο αυτό, αλλά το βασικά περίεργο, είναι ότι αισθάνομαι και μια ευθύνη. Εγώ αποφάσισα να γράψω, εσείς με διαβάζετε και βγάζετε κάποια συμπεράσματα. Αυτά λοιπόν τα συμπεράσματα, θέλω να είναι όσο πιο πραγματικά γίνεται. Δεν είμαι καμιά τέλεια μαμά. Ίσα ίσα που τελευταία μόνο αυτό δεν νιώθω, αλλά σημασία έχει (λένε), η προσπάθεια!

 

Ναι, δεν έδειρα ποτέ τα παιδιά μου, δεν τα έχω αφήσει να κλαίνε μόνα τους εκτός από όταν μου το ζητάνε, προσπαθώ να τους δίνω καλές τροφές, να μην τους αγοράζω χαζά παιχνίδια, να τα βοηθώ να αποκτούν ελευθερία, ΑΛΛΑ, τελευταία νιώθω, πως όταν με πιάσουν τα νεύρα μου (αχ αυτά τα νεύρα), ειδικά όταν είμαι στις δύσκολες μέρες (ξέρετε εσείς μαμάδες), δεν μπορώ να σταματήσω το στόμα μου! Μπορώ δηλαδή, γιατί εκεί που δεν με παίρνει το σταματώ, αλλά στα παιδιά μου με παίρνει φαίνεται (κακώς που το νιώθω έτσι) και δεν το σταματώ όσο θα ήθελα…

 

Και έχουν υπάρξει φορές που θα κάνω συγκρίσεις μεταξύ των δύο αδερφιών, που θα μιλήσω λίγο ειρωνικά (και δεν το πιάνουν και ρωτάνε και τι εννοώ και εκεί ευτυχώς το σώζω), που θα φωνάξω, που θα πω να με αφήσουν για λίγο στην ησυχία μου, που θα συνεχίσω να τους μιλάω και ενώ το μυαλό μου μου λέει να σταματήσω γιατί τα έχω σκατώσει ήδη, το συναίσθημα μου λέει να τα χώσω! Και έχουν υπάρξει αρκετές φορές μέσα στον τελευταίο χρόνο, που τα έχω χώσει. Στο 3χρονο κοριτσάκι μου και στο 6χρονο αγοράκι μου! Που μετά ξέρουν ότι θα τους ζητήσω συγνώμη και θα το δεχτούν. Λες και το κεφάλι μου θα κάνει μπαμ, και εκεί που νομίζεις ότι θα βάλεις τα κλάματα, απλά βάζεις τις φωνές…

 

Και να σου τα νέα άρθρα και οι νέες έρευνες που δείχνουν την νέα γενιά γονιών να μην κακοποιεί τα παιδιά του πια σωματικά με ξύλο, αλλά οι φωνές δίνουν και παίρνουν. Η νέα μορφή κακοποίησης λένε είναι! Ναι, αλλά εγώ είχα ορκιστεί πως τα παιδιά μου δεν θα κακοποιηθούν από εμάς με κανέναν τρόπο, οπότε τώρα? Τι γίνεται? Και από την μία διαβάζω σε διάφορες ομάδες μαμάδες που ποστάρουν κάτι του στίλ «αχ, είμαι τόσο στεναχωρημένη! Σήμερα πρώτη φορά φώναξα στο 2χρονο παιδάκι μου!» και η πρώτη μου σκέψη είναι, καλά μας δουλεύεις? ΠΡΩΤΗ φορά??? ΠΡΩΤΗ??? Η δεύτερη σκέψη είναι ένα χαιρέκακο Join the club! Και η τρίτη, «μακάρι να ήμουν κι εγώ έτσι!»

 

Ναι έχω κουραστεί, ξέχασα να φροντίζω και τον εαυτό μου αρκετά για να μην βρεθώ εδώ που είμαι και τώρα εδώ και κάποιους μήνες με ψάχνω. Με ασκήσεις ηρεμίας, με καλούς φίλους που με βοηθούν, με το να κοιτάξω λίγο περισσότερο κι εμένα (ε, με λίγες τύψεις παρέα κλασικά)  και αρχίζω να χαλαρώνω. Βασικά αρχίζω να είμαι αισιόδοξη ότι θα τα καταφέρω!

 

Και αντίπροχτες, διάβασα ένα άρθρο μιας άλλης blogger σε ένα άλλο μέρος της γης που βίωνε το ίδιο πράγμα! Διάβαζα την συνέντευξή της και έλεγε ότι μια μέρα, ενώ περίμενε να έρθει ένας μάστορας στο σπίτι, αυτή είχε φορτώσει τόσο πολύ που άρχισε να γκαρίζει στα παιδιά της. Και εκεί πάνω στο κρεσέντο της, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ο μάστορας την έβλεπε από το παράθυρο. Και ντράπηκε! Γιατί όπως είπε, μπροστά στον κόσμο, μπορούσε να κοντρολάρει τον εαυτό της, να είναι ήρεμη και να μην φωνάζει στα παιδιά, αλλά στο σπίτι της, εκεί που δεν είχε καθόλου κοινό, ξεσπούσε τον θυμό της άφοβα. Άφοβα από οποιονδήποτε χαρακτηρισμό! Και τότε σαν τούβλο στο κεφάλι, συνειδητοποίησε κάτι που την ταρακούνησε τόσο ώστε να πάρει μια μεγάλη απόφαση! Ότι είχε κοινό! Και εκείνο το κοινό την χαρακτήριζε επίσης. Ήταν τα παιδιά της. Το κοινό για το οποίο θα έκανε οτιδήποτε στην ζωή της, το κοινό για το οποίο ήθελε να ισχύουν οι καλοί χαρακτηρισμοί που της έδιναν οι άλλοι. Και ποια ήταν η απόφασή της? Να βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό της, και να μην ξαναφωνάξει, ούτε να μιλήσει άσχημα στα παιδιά της για 365 μέρες! Oh yes!   Και μάλιστα άνοιξε ένα blog για να ξεκινήσει ημερολόγιο καταγραφής αυτών των ημερών. Το συζήτησε με τα παιδιά της και τους ζήτησε βοήθεια! Και μπορεί να είχε και καλές μέρες και κακές στην αρχή, αλλά όσο περνούσε ο καιρός, τόσο καλύτερα τα πήγαινε!

 

Βελάκια με φώτα νέον στράφηκαν και αναβόσβηναν προς το μέρος μου όταν το διάβασα! Στην αρχή έκλεισα τα μάτια μου και έκανα πως δεν τα έβλεπα. Αλλά τα έβλεπα και με κλειστά τα μάτια! Γιατί βρισκόντουσαν και μέσα στο μυαλό μου και παντού! Και ήθελα να το βάλω κι εγώ το στοίχημα, αλλά με έπιασε φόβος! Κι αν το βάλω το στοίχημα αλλά δεν τα καταφέρω? Και αν το έχω πει κι εγώ στα παιδιά μου και δουν ότι δεν τα καταφέρνω? Αλλά δεν άντεξα και τους το είπα. Τους είπα ότι διάβασα αυτό το blog και αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να τα καταφέρω κι εγώ. Μου είπαν πως θα τα κατάφερνα και πως δεν τους φωνάζω και τόσο πολύ… Τους είπα ότι θα χρειαστώ βοήθεια. Πως αν βλέπουν πως πάω να θυμώσω πολύ, θα μου λένε το συνθηματικό «Πορτοκαλί Ρινόκερος» (όπως και της blogger) και τους είπα κι εγώ, πως όταν φτάνω στα όρια μου και τους το λέω, πως είμαι έτοιμη να φωνάξω, πως τα αγαπώ και δεν θέλω να το κάνω, αλλά χρειάζομαι την βοήθειά τους, να προσπαθούν να μου την δίνουν. Και το δέχτηκαν κι αυτό…

 

Προχτές λοιπόν, έβαλα αυτό το στοίχημα. Την υπόλοιπη μέρα, το τήρησα. Χτες, ήταν πιο δύσκολη μέρα. Ήρθε ο αδερφός μου με την οικογένειά του εδώ και ξέρετε πως παθαίνουν ένα αμόκ τα παιδιά όταν έχουν φιλοξενούμενους, πόσο μάλλον και την αγαπημένη τους ξαδερφούλα! Ξέρετε, που τους μιλάτε και είναι λες και είσαι αόρατος και δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Και που ενώ νιώθεις το κεφάλι σου να γεμίζει φωνές, εσύ συνεχίζεις να μιλάς ήρεμα… Αυτό! Αλλά και πάλι, φωνή δυνατή δεν βγήκε από το στόμα μου! Σήμερα όμως μπορεί να μην φώναξα, αλλά κάτι σπόνδες και άσχημα σχόλια τα έκανα! Ωπ, είπα! Κομμένα κι αυτά! Κι αυτά βλαβερά είναι! Και τότε συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο στοίχημα έβαλα… Μήπως να το πάρω πίσω? Ναι το σκέφτηκα!

 

Αλλά βρήκα την λύση! ΔΕΝ ήθελα να το γράψω στο blog. Όχι με τίποτα δεν ήθελα! Δεν ξέρω πόσοι με διαβάζετε, αλλά και τρεις και πέντε να είστε, αν το διαβάσετε, αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα μπορώ να το πάρω πίσω εύκολα. Θα πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο! Γιατί, είναι όπως την δίαιτα. Αν πεις οτι κάνεις, δεν μπορείς να σαβουριάσεις μπροστά σ’αυτούς που το ξέρουν! Σε κρατάει κάτι περισσότερο… Σε κρατάει, σου δίνει κι άλλη δύναμη. Μήπως όμως τελικά αυτό χρειάζομαι? Κι άλλη δύναμη?

 

Και το πήρα απόφαση λοιπόν. Να σας το γράψω! Και έτσι λοιπόν, αυτή τη φορά θα γράψω κάτι εδώ πέρα, για να πάρω δύναμη από εσάς. Να γράφω κάθε τόσο πως τα πάω (ίσως ανά εβδομάδα? Το σκέφτομαι…), να μου δίνεται κι εσείς κουράγιο, λύσεις… Και να γίνω η μαμά που θέλω για τα παιδιά μου! Για να είναι οι χαρακτηρισμοί οι δικοί τους, αυτοί που θα με κάνουν περήφανη να ακούσω κάποια στιγμή. Λοιπόν φίλοι και φίλες… Ξεκινάω! Στοίχημα πως θα τα καταφέρω να μην φωνάζω στα παιδιά μου, αλλά και να μην λείπει η τρυφερότητα από τα σχόλια μου? Στοίχημα πως δεν θα με πάρουν με ζουρλομανδύα διακοπές σε ένα όμορφο μέρος? Πάει?

 

Και να βρούμε και ένα όνομα για το στοίχημα αυτό? Κάτι συμβολικό? Για πείτε ιδέες για τίτλο τη κάθε εβδομάδας!

 

Βαθιές αναπνοές, θετική σκέψη και βουτιά στα δύσκολα!🙂

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

15 responses »

  1. Μαμα Λυδια καλησπερα. Σε διαβαζω πολυ καιρο και λατρευω το τροπο που εκφραζεσαι. Διαβαζοντας το συγκεκριμενο ποστ σου….ενιωσα για πρωτη φορα οτι εχεις εστιασει λιγο λαθεμενα ,κατα τη ταπεινη μου γνωμη, στη λυση του προβληματος. Σε ενιωσα λιγο χωρις αυτοπεποιθηση και με πολλα συναισθηματα τυψεων…πραγμα καθολου καλο. Ξερω ποσο πολυ θελεις να εισαι καλη μαμα…ξερω ποσο πολυ ψαχνεσαι με τις μεθοδους διαπαιδαγωγισης και απο σενα εχω μαθει πολλα. Εχεις ομως σκεφτει ποτε οτι τομεγαλωμα των παιδιων μας μπορει να ειναι πιο απλο απο οσο πιστευουμε και οτι μπορει ενα μικρο κλικ του μυαλου μας να αλλαξει συμπεριφορες και να λυσει προβληματα? Πιο μπορει να ειναι αυτο το κλικ? Το να προσεξεις λιγο περισσοτερο τον εαυτο σου και οχι να τον καταπιεσεις και αλλο! Προσπαθησε να βρεις τροπους χαλαρωσης εντελως δικους σου και προσωπικους. Νιωσε σιγουρια και αυτοπεποιθηση για την αγαπη που τους δινεις. Ευχαριστησε τον εαυτο σου και θαυμασε τον για ολα αυτα που τους εχεις προσφερει. Αγκαλιασε τα παιδια σου σε μια δυσκολη στιγμη,σκληρηνε λιγο την καρδια σου και απλα αποστασιοποιησου. Μπορει να ειναι πιο απλο απο οσο νομιζεις και οχι τοσο πολυπλοκο οσο το περιγραφεις . Το να σταματησεις να τους φωναζεις δεν ειναι η λυση. Ειναι αισθανομαι μια ακομα καταπιεση δικη σου…ενω η λυση ξεκινα απο μεσα σου, απο το να μην εχεις την αναγκη να τους φωναξεις γιατι θα κρινεις αλλιως την καθε κατασταση που προκυπτει οταν εισαι πιο χαλαρη. Απο την επαφη με τον εαυτο σου και την εμπιστοσυνη που θα του εχεις. Το να μεγαλωνεις παιδια δεν θα πρεπει παντα να ειναι τοσο πολυπλοκο και τοσο μα τοσο δυσκολο. Ελπιζω να μπορεσα να σου εκφρασω αυτο που ηθελα. Φιλικα Νορα.

  2. Μα είναι νόμος να μεταδίδουμε τα προβήματά μας στα παιδιά μας. Κάθε μια και κάθε ένας τα δικά του προβλήματα.
    Μόνο όταν μετουσιώσουμε μέσα μας κάποιο πρόβλημα, μόνο τότε παύουμε να το μεταδίδουμε. Ναι μεν παύουμε να το μεταδίδουμε, αλλά βλέπουμε πια με ποιούς τρόπους τα προβλήματα που μεταδώσαμε παλιότερα στα παιδιά μας έχουν γίνει δικά τους προβλήματα. Και τότε πια έχουμε ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ λόγο να πάψουμε να μεταδίδουμε τα προβλήματά μας στα παιδιά μας.
    Αν βέβαια βλέπουμε, και αν δεν μας τρώνε οι ενοχές ή η αδράνεια των συνηθειών μας.
    Ευχές

  3. Ναι Νορα εχεις δικιο! Εχω αρχισει και συνεχιζω να ψαχνω τροπους να βρω την,εσωτερικη γαληνη. Εχω βοηθεια και υποστηριξη, αλλα ξερεις τι γινεται? μια συμπεριφορα, ειναι πολλες φορες και συνηθεια. Οταν,προσπθεις να κοψεις την,συνηθεια δυσκολευεσαι στην,αρχη αλλα μετα συνηθιζεις. Το να περιμενεις να βρεις την,εσωτερικη γαληνη μπορει να παρει καιρο… Στο μεσοδιαστημα ομως μπορεις να συνεχισεις να χρησιμοποιεις λαθος συμπεριφορα. Οποτε ακομη κι αν στην,αρχη πιεζομαι, θα το κανω γιατι γνωριζω πως ειναι το σωστο. Και ταυτοχρονα θα βρισκω και τροπους να ειμαι οντως αυτο που επιδιοκω. Και θα γινει! Γιατι το πιστευω και το θελω. Δεν ξεχναω κι εμενα στην πορια. Το γνωριζω καλα πως αν λυγισεις πολυ το κλαδι, καποια στιγμη σπαει. βαζω λιγο εξτρα βαρος για την ωρα, και ταυτοχρονα θρεφω το κλαδι να δυναμωσει. Ευχαριστω πολυ🙂

  4. Το να φωνάξει κανείς κάποτε στα παιδια του δεν ειναι κακο. Αποτελεί ένα ειδος εκφρασης θυμού. Όταν αυτο γίνεται καθημερινά τότε ναι είναι πρόβλημα. Όταν όμως γίνεται περιστασιακά δεν καταλαβαίνω γιατί να σου δημιουργεί τόσες τύψεις. Διαισθανομαι ότι καταπιέζεις υπερβολιακα τον εαυτό σου. Εάν είναι του χαρακτήρα σου να βάλεις τις φωνές εκει που παεις να κανείς μπουμ πες μου για ποιο λόγο να το καταπιέσεις. Σύμφωνω φυσικά ότι οι οποιονδήποτε χαρακτηρισμοί επιβάλλεται να αποφεύγονται. καμία φωνή όμως μέσα μέσα δεν έκανε κακο σε κανένα. Εξάλλου ούτε και ο κόσμος στον οποίο θα βγουν σύντομα τα παιδια σου είναι αγκελικα πλασμενος. Δεν είναι κακο να είναι σε θέση να διαχειρίζονται κάπως πιο πιεστικές και αγχωδης καταστάσεις. Και αν κάποτε ξεφευγεις, το να το παραδεχτεις και να πεις συγνώμη τους μαθαινεις και ένα χρήσιμο μαθημα. Ότι ο καθένας μας μπορει να κάνει λαθη και δεν είναι κακο να είσαι ατελής. Η προσπάθεια μετράει.
    Φιλακια.

  5. Καλή αρχή Λυδία! Εγώ πάντως θα σε διαβάζω να δω πως τα πηγαίνεις! Πιστεύω πως μπορεί να τα καταφέρεις! Σε καταλαβαίνω απόλυτα! Ειδικά αυτό με τα ειρωνικά σχόλια και τις σπόνδες … Πόσες φορές το έχω κάνει κι εγώ, κι όχι τόσο με το 3χρονο κοριτσάκι μου, όσο με τα παιδιά μέσα στην τάξη(γιατί είμαι και δασκάλα) . Εκεί να δεις μετά τύψεις και ενοχές! Το έχω βάλει κι εγώ σαν στόχο και το δουλεύω! Παλιά δεν το καταλάβαινα! Μετά όμως που απέκτησα κι εγώ παιδί άρχισα να το συνειδητοποιώ άμεσα, τη στιγμή που γίνεται. Παρ’ όλα αυτά παραμένει πολύ δύσκολο να το σταματήσεις! Θέλει πολλή δύναμη πραγματικά! Καλή δύναμη λοιπόν!

  6. !!! Σαν να διαβάζω γραμμένες τις σκέψεις μου κ την καθημερινότητά μου!!! Δεν είσαι μόνη , προχώρα , θα τα καταφέρεις! Και φυσικα για άλλη μια φορά έδωσες καταπληκτική ιδέα, θα βάλω και εγω στοίχημα, αρχικά όμως για μία εβδομάδα, μετά ένα μήνα , μετά ένα τρίμηνο κτλ κτλ., νομιζω έτσι θα μου είναι πιο εύκολο. Μέχρι τώρα ακολουθώ τη μέθοδο εξαφανίζομαι για λίγο απο την εστία του κακού όταν νιώθω πως θα κάνω μπαμ, λίγα λεπτά απομόνωση … και επιστρέφω. Επίσης τη μέθοδο αντι να φωνάξεις ψιθυρισε , έχει τα ίδια αποτελέσματα κ δεν χαλάς τις φωνητικές σου χορδές.

  7. η δική μου μετάφραση:

    Ολα μέρος του χαρακτήρα μας είναι, και μερος της ζωής.
    Το σημείο κλειδί του «πορτοκαλί ρινόκερου» ομως, είναι η αυτοσυγκράτηση που επιδεικνύουμε οταν έχουμε «κοινό».
    Και το στοίχημα είναι να λογίζουμε τα παιδιά μας ως κοινό που μας παρατηρει και μας χαρακτηρίζει, και που μάλιστα μας ενδιαφέρει η εντυπωση που κανουμε πολυ περισσοτερο και σε πολλαπλά επίπεδα.

    Το οτι τα παιδιά μας, μας αγαπούν και είναι πολύ επιεικεις κριτες, συν του οτι τα αντιμετωπιζουμε ως «δικά μας», δε θα επρεπε να μας παρασύρει και να αφήνουμε τον εαυτό μας να εκφράζεται με πολύ λιγότερα φίλτρα απ οτι μπροστα σε τρίτους.

    Το ίδιο ακριβώς εν τω μεταξύ, μπορει να ισχύει και μεταξύ συντρόφων.

  8. Λυδια εδω ειμαι για να προλαβαινω λαθη μου απο εμπειριες σου!σε ευχαριστω!καλη δυναμη κ θα πετυχεις τον στοχο σου,αλλα κυριως να αγαπας την Λυδια αν εισαι καλα μεσενα θα εισαι κ με τα παιδια! Η μαμα μιας αλλης Ναταλιας!φιλακια

  9. Χθες το πρωί σε συνεδρία ρώτησα μια μαμά (μεγάλων παιδιών) ποιο είναι το αγαπημένο της φαγητό ή γλυκό (δεν τη ρώτησα ξεκάρφωτα, ήδη ήμασταν σε «συντονισμό ψυχικής γλύκανσης») και μου απάντησε τελείως πηγαία «νουγκατίνα».
    Απορήσαμε και οι δυο για την επιλογή, και μετά ήρθε η απάντηση (εκ του Όντος) ότι η νουγκατίνα είναι κατάλληλη θεραπεία για τα παιδικά της τραύματα, τραύματα που είχε υποστεί απο τους γονείς της την αρχαία εποχή που ηπήρχαν νουγκατίνες.
    Προσθέτω απλώς ότι η συγκεκριμένη μαμά, και ο αντρούτσος της, έχουν φορτωμένο στη ράχη τους το τεράστιο βάρος ενός παιδιού (ενήλικου πια) που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ψυχοφάρμακα.
    Όταν το παιδί ήταν μικρό, οι γονείς έκαναν λάθη. Άνθρωποι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι, «σύγχρονοι», καλοπροαίρετοι, ψαγμένοι, κλπ.
    Η νουγκατίνα («συντονισμός ψυχικής γλύκανσης») στηρίζει τώρα τη μάνα να γίνει τελείως διαφορετικός άνθρωπος και να σώσει το παιδί της απο τα ψυχοφάρμακα. Κάλλιον αργά παρά ποτέ.

    Η νουγκατίνα δεν είναι η μόνη επιλογή μας, υπάρχουν τα μακαρόνια με κιμά, η μεγάλη χνουδωτή καρδιά, κλπ …

  10. Λυδία εγώ σε παρακολουθώ (όποτε προλαβαίνω να κάτσω στο PC) γι αυτήν ακριβώς σου την ειλικρίνεια που δε ντρέπεται να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ακόμη κι αυτά που οι περισσότερες ντρεπόμαστε να ξεστομίσουμε.
    Ε λοιπόν, τα ίδια ακριβώς είχα σκεφτεί κι εγώ πριν δυο περίπου χρόνια. Στα παιδιά μας κάνουμε πράγματα που δε θα τα κάναμε ποτέ σε συναδέλφους, φίλους, γείτονες κτλ. γιατί «δε μας παίρνει.» Για τον ίδιο λόγο υπάρχουν και άνθρωποι που δε δέρνουν το αφεντικό ή τον πελάτη τους, αλλά ξεσπούν το βράδυ στα παιδιά τους ή τις γυναίκες τους – γιατί εκεί «τους παίρνει.»
    Κι όταν το συνειδητοποίησα ένιωσα σκοτοδίνη κι αμέσως μετά ν’ ανάβει το λαμπάκι του «εύρηκα» στο κεφάλι μου.
    Κάθε μέρα προσπαθώ να είμαι ο άνθρωπος που θέλω να βλέπουν και να μιμούνται τα παιδιά μου. Κάθε μέρα προσπαθώ να τους φέρομαι όπως φέρομαι στον άντρα μου, τη μαμά μου, τους φίλους μου – με σεβασμό, ευγένεια και υπομονή.
    Το καταφέρνω;
    Όχι πάντα.
    Αλλά σημασία έχει να προσπαθείς, να μην τα παρατάς, να μη σταματάς την προσπάθεια. Και προσπαθώντας, μπορεί να μην καταφέρεις τελικά το τέλειο (με χίλιες τύψεις κι ενοχές) αλλά στις καλές σου στιγμές αναγνωρίζεις ότι βελτιώνεσαι όσο συνεχίζεις την προσπάθεια. Και τελικά αυτή την προσπάθεια οφείλουμε στα παιδιά μας, όχι το να είμαστε τέλειες, αλλά το να αγωνιζόμαστε για να είμαστε όσο καλύτερες μπορούμε.
    Στο κάτω-κάτω, πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να μη φωνάζουμε σε φίλους και συναδέλφους, αλλά δεν κάνουν πράγματα όπως το να ρίχνουν σκουλαρίκια στο σιφώνι του μπάνιου, να ζωγραφίζουν στους τοίχους ή να δέρνονται με την παραμικρή αφορμή…
    Καλή επιτυχία στον αγώνα σου (και στο δικό μου και όλων μας).

  11. Και εγώ λυπάμαι και με πιάνει το παράπονο όταν έχω φωνάξει στα παιδιά.Και αναρωτιέμαι μετά πως θα μπορούσα να το χειριστώ κάπως διαφορετικά.Πρόσφατα σκέφτηκα πως θα ήταν αν βλέπαμε τα πράγματα με τρυφερότητα ακόμα και στις στιγμές που νιώθουμε ένταση μέσα μας.Αν μπορούσαμε για μια στιγμή να πούμε μέσα μας.Μπορώ αυτή την στιγμή που είμαι ετοιμη να φωνάξω να βρω κάτι τρυφερό για να αποδραματοποίησω την ένταση τις στιγμής.Να κοιτάξω με διαφορετικό τρόπο τα μουτράκια που έχω απέναντι μου.Να φωτογραφήσω τα προσωπάκια τους και όχι τις φωνούλες τους.Να θυμιθώ κάτι τρυφερό κοιτάζοντας τα. Η μικρούλα μου, με αγκαλιάζει και μου λέει είσαι η καλύτερη μανούλα στο κόσμο , όχι όμως όταν φωνάζεις.

  12. Αντε να γράψω κι εγώ κάτι που ήδη ξέρεις…είσαι η μαμά που θέλουν, αλλά δεν είσαι η μαμά που θελεις εσύ! Μήπως η μαμά που θέλεις εσύ δεν είναι μαμά αλλά νεραίδα; Μήπως δεν είναι καν άνθρωπος, ξερεις που κλαίει, φωνάζει, λέει και κάνει ανοησίες, κάνει λάθη και το ξέρει και τα ξανακάνει όταν είναι κουρασμένη κι είναι τόσο ανθρώπινη που ναι και πάει και στην τουαλέτα και …τα γνωστά. Σκέφτομαι και μόνο που σκέφτεσαι τι μαμά είσαι για τα παιδιά σου και μόνο που αναρωτιέσαι…αυτό κατά τη γνώμη μου σε κάνει απίθανη μαμά!
    Καλή δύναμη λοιπόν…μαζί σου στον αγώνα…θα κάνω καμπάνια υπέρ των ανθρώπινων μαμάδων γιατί αυτές οι νεραιδομαμάδες μου έχουν αλλάξει τα φώτα…

  13. Λυδία, είμαστε σε παρόμοια φάση, εγώ και ο άντρας μου. Στην προσπάθεια να καταλαγιάσουμε τα νεύρα, την ένταση, τις φωνές. Υπήρξε μια περίοδο που στο σπίτι ήμασταν σαν την ταινία «Το σπιρτόκουτο». Για όποιον δεν την έχει δει, περιγράφει τη ζωή μιας οικογένειας που τα μέλη της φωνάζουν συνεχώς αντί να μιλούν. Το μόνο που καταφέραμε είναι να δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο με μούτρα και ένταση, τα παιδιά να αντιδρούν, εμείς να συνεχίσουμε να μαλώνουμε, όσο μαλώναμε αυτά αντιδρούσαν περισσότερο και δε μας άκουγαν, και πάει λέγοντας. Κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε πως μόνο καλό δεν κάνουμε. Εντάξει ζούμε μια δύσκολη εποχή, απλήρωτοι, τα λεφτά να φτάνουν ίσα για να καλύψεις τις βασικές ανάγκες και μερικές φορές ούτε αυτές. Όμως αυτό σίγουρα δε θα πρέπει να επηρεάζει τα παιδιά.
    Όταν ο γιος μου άρχισε να μου λέει πράγματα του τύπου «δεν είσαι καλή μαμά, δε σε αγαπώ όταν φωνάζεις, δε θέλω να είμαι σε αυτή την οικογένεια» πραγματικά μου έδωσε ένα μεγάλο χαστούκι. Όχι πως δε βλέπαμε το λάθος, απλά ηρεμούσαμε για λίγο και μετά πάλι ξεχνιόμαστε από την καθημερινότητα και τα προβλήματα της.
    Τώρα λοιπόν, απλά προσπαθούμε να μιλάμε με ήρεμη φωνή. Όταν νιώθω πως χτυπάω κόκκινα, παίρνω μια ανάσα βαθιά και προσπαθώ να θυμάμαι πως τελικά το μόνο που κάνω είναι να ταράζω τα παιδιά μου, να τα κάνω να νομίζουν πως δεν τα αγαπώ, να τα κάνω να αισθάνονται λίγα. Προσπαθώ λοιπόν να θυμάμαι πως έχω να κάνω με παιδιά, 3 και 5 ετών, και όχι με καλοκουρδισμένες μηχανές, προσπαθώ να μπω στη θέση τους, πώς είναι να μου φωνάζει το αφεντικό μου πχ, οπότε ρίχνω τους τόνους. Δεν είναι εύκολο, όμως βλέπω πως μιλώντας εγώ ήρεμα, σταδιακά ηρεμούν κι αυτά, ακούνε περισσότερο, είναι πιο πρόθυμα να συνεργαστούν. Σιγά – σιγά, με αρκετή προσπάθεια, αρχίζει να γίνεται συνήθεια το να μιλάς χαμηλόφωνα. Εννοείται πως θα επιπλήξω όπου χρειάζεται, όμως γιατί να γίνει αυτό με άσχημο και προσβλητικό τρόπο; Εντάξει, είναι ανθρώπινο να βγεις εκτός εαυτού, όμως πραγματικά γιατί το κάνουμε μόνο εκεί που μας παίρνει, όπως λες κι εσύ;
    Τελευταία διάβασα 3-4 Posts από διάφορα blogs που αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα και βλέπω πως απασχολεί πολλούς γονείς, πως δεν είμαστε μόνο εμείς, και πως και άλλοι προσπαθούν να βρουν τις ισορροπίες τους. Και ξέρεις τι αναρωτιέμαι; Είμαστε γενιά που διαβάζουμε πολλά περί διαπαιδαγώγησης, που έχουμε άποψη, που στο σύνολο είμαστε μορφωμένοι άνθρωποι. Τι γίνεται τελικά και κάνουμε κάτι που ξέρουμε εκ των προτέρων πως είναι λάθος; Τι γίνεται και αφηνόμαστε σε όλο αυτό τον παραλογισμό; Το θετικό πάντως θεωρώ, είναι το ότι αναγνωρίζουμε την περιοχή του λάθους, και προσπαθούμε να το διορθώσουμε.
    Όχι λοιπόν, δεν είσαι μόνη σε αυτό το στοίχημα, είναι μια ολόκληρη γενιά νέων γονιών, και προσωπικά θα χαρώ να μαθαίνω την εξέλιξη του, και να μοιράζομαι μαζί σου και τη δική μου. Αυτό δίνει τη δύναμη να προσπαθούμε συνεχώς. Σε φιλώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s