Οι καισαρικές μας!

Standard

do-not-open

Δεν θα σας εξιστορήσω τις καισαρικές μου πάλι, το έχω κάνει και για τις δύο σε παλιότερα άρθρα μου. Εδώ κι εδώ αν θέλετε να τις θυμηθείτε, αλλά θα σας πω για τις καισαρικές γενικά και για το πόσο εύκολο είναι ένας γιατρός να σας καταφέρει να γεννήσετε με μια καισαρικούλα!

 

Καταρχάς, ας πούμε πως το ποσοστό των καισαρικών στην Ελλάδα, είναι το ψηλότερο στον κόσμο, με ποσοστά 40% σε δημόσια μαιευτήρια και έως 65% σε ιδιωτικά, ΧΩΡΙΣ ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ. Ποσοστά δηλαδή, πολύ πιο πάνω από το ποσοστό 15% που θεωρείται από την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ότι καλύπτει ιατρικές ανάγκες. (Συστάσεις ΟΗΕ για μείωση των καισαρικών στην Ελλάδα)

 

Τι συμβαίνει? Ας πούμε λιγάκι πως ένας τοκετός μπορεί να χρειάζεται πολύ περισσότερη ώρα από μια καισαρική τομή. Ειδικά εφόσον δεν υπάρξουν παρεμβάσεις, οι οποίες γίνονται υποτίθεται για το καλό του φυσιολογικού και γρήγορου τοκετού, ενώ η αλήθεια είναι ότι πολύ συχνά, γίνονται ενώ οι γιατροί γνωρίζουν ότι μετά από κάποιες παρεμβάσεις, ο τοκετός προχωρά σε μια καισαρική! Και βέβαια, αυτές οι παρεμβάσεις ξεκινούν πριν από τον τοκετό.

 

Περιμένοντας στο τέλος της εγκυμοσύνης η μανούλα να γεννήσει το μωράκι της, να το δει να το χαρεί, να ελαφρύνει και πάλι λίγο, πολλές φορές αγχώνεται. Φτάνει η προθεσμία και κοντεύει στις 40 εβδομάδες! Ας μείνουμε λοιπόν και λίγο εδώ. οι 40 εβδομάδες και η ημερομηνία που σας έχει δώσει ο γιατρός σας, δεν είναι ημερομηνία λήξης, αλλά Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού! ΠΙΘΑΝΗ. Άρα μπορεί να γεννηθεί νωρίτερα, μπορεί και αργότερα. Και αυτό δεν είναι κακό. Το μωρό αποφασίζει πότε είναι έτοιμο να βγει και όταν το αποφασίσει, βγαίνει! Πολύ απλά! Όταν το αποφασίσει ο γιατρός, πολύ συχνά, πάνε στραβά τα πράγματα και καταλήγουμε σε μια καισαρική! Η καισαρική, έχει σώσει ζωές μαμάδων και μωρών, όταν λοιπόν είναι αναγκαία, εννοείται πως είναι μια λύση ζωής. Όταν όμως δεν είναι, πρέπει να θυμόμαστε πως πρόκειται για μια εγχείρηση, η οποία έχει μεγαλύτερο ρίσκο και μεγαλύτερες πιθανότητες επιπλοκών από ότι ο φυσικός τοκετός. Και για την μαμά και για τον θηλασμό, αλλά και για το μωρό, το οποίο πολλά προβλήματα -πιθανόν- θα τα βγάλει αργότερα. Τόσο αργότερα που κανείς δεν αναφέρει πια την καισαρική (δερματικά θέματα, άσθμα, αλλεργίες, άγχος, κλπ)! (C-Section Babies 5 Times More Likely To Develop Allergies και C-Section May Raise Child’s Risk of Allergies, Asthma: Study)

 

Στο εξωτερικό, περιμένουν μέχρι και τις 42 εβδομάδες και πολλές φορές και τις 43εις για να ξεκινήσουν κάποιου είδους πρόκληση. Περιμένουν το μωρό να ετοιμαστεί. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό άλλωστε!

 

Στην Ελλάδα, φοβάσαι να πας στον γυναικολόγο εκεί κοντά στις 40 εβδομάδες, γιατί θα σου κάνει κολπική εξέταση να εξετάσει τον τράχηλο και αναρωτιέσαι αν σου έβαλε κάποιο τζελ ή υπόθετο, ή αν έκανε δακτυλική αποκόλληση υμένων ώστε να ξεκινήσει ο τοκετός! Γιατί τόση βιασύνη? Πόσο δύσκολο να περιμένουμε?

 

Και μετά από λίγες μέρες μετά την εξέταση, ξεκινάνε τα πονάκια, σπάνε τα νερά (αν είσαι τυχερή). Ή σου λέει, πάμε για πρόκληση. Άλλωστε το μωρό μεγάλωσε όσο χρειάζεται. Έτοιμο είναι! Γιατί να περιμένουμε κι άλλο? Κι αν πάει κάτι στραβά? Το παίρνεις εσύ το ρίσκο? Εγώ δεν το παίρνω! Και ντιν ντιν ντιν! Καμπανάκια βαράνε στο κεφάλι της εγκύου! Γιατί 9 μήνες το έχει στην κοιλιά της το μωρό! Να το χάσει τώρα? 2 φορές την ίδια ερώτηση μου έκαναν! Και 2 φορές δεν πήρα το ρίσκο!

 

Έχει ισχιακή προβολή το μωρό (πόδια κάτω). Σιγά μην αλλάξει στάση τώρα στις 38 εβδομάδες! Δεν έχει χώρο!

Έχει περιτύλιξη λώρου! Δεν θα μπορεί να γεννηθεί!

Υπάρχει κίνδυνος αν μείνει περισσότερο από 40 εβδομάδες το μωρό στην κοιλιά! Πάμε για πρόκληση!

Έχεις προηγηθείσα καισαρική, μόνο καισαρικές μπορείς να κάνεις πια!

Έχεις ζάχαρο, έχεις μικρή λεκάνη, έχεις πίεση, έχεις έχεις έχεις! Παίρνεις το ρίσκο?

 

Και καμία δεν το παίρνει και πολύ σωστά κάνει! Γιατί δεν παίρνεις ρίσκο εκείνη την ώρα! Δεν παίζεις με την ζωή του μωρού! Κανείς δεν γνωρίζει αν όλα αυτά που σου αραδιάζει ο γιατρός είναι αλήθεια ή όχι. Ή απλά, ο γιατρός δεν σου έχει εξηγήσει πως μπορείς να περιμένεις. Ζητάς και μόνη σου πρόκληση, αλλά δεν σου λέει τους κινδύνους!

 

Και πας για πρόκληση! Και πόσο χαίρομαι όταν τελικά μια μαμά καταφέρνει να γεννήσει φυσιολογικά μετά από πρόκληση! Αλλά η αλήθεια είναι πως οι περισσότερες δεν τα καταφέρνουν. Γιατί όσο πρόκληση και να βάλεις σε έναν οργανισμό που δεν είναι έτοιμος να γεννήσει, απλά θα πονάει, θα πονάει και δεν θα αντέξει για πολύ! Κι αν είσαι τυχερή, θα σου βάλουν επισκληρίδιο, γιατί οι πόνοι αυτοί δεν αντέχονται! Δεν είναι οι φυσικοί πόνοι που έχουν σχεδιαστεί να τους αντέχει μια γυναίκα! Όταν όμως βάλεις επισκληρίδιο, δεν νιώθεις το σώμα σου, αλλά και να το ένιωθες, έτσι ξαπλωμένη που σε έχουν ανάσκελα, πως θα γεννήσεις? Πως θα βοηθήσεις με το σώμα σου και με την βαρύτητα να προχωρήσει ο τοκετός?

 

Πρέπει να πάμε για καισαρική θα σου πουν. Κι εκείνη την ώρα αν πεις κάτι, θα σου πουν και για τους παλμούς του μωρού. Μπορεί να είναι και αλήθεια, μιας και έχει ταλαιπωρηθεί. Δεν ήταν έτοιμο να γεννηθεί άλλωστε… Παίρνεις το ρίσκο? Όχι βέβαια!

 

Αν είσαι και πάλι «τυχερή», θα κάνεις καισαρική με επισκληρίδιο. Θα δεις το μωρό σου μόλις γεννηθεί! Θα ζήσεις αυτή την μαγική στιγμή, όσο στραβά και να πήγαν τα πράγματα. Αν είσαι όπως εγώ, θα σε κοιμίσουν και θα χάσεις την εμπειρία αυτή! Θα δεις το μωρό σου όταν ξυπνήσεις και καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου!

 

Από τη στιγμή που θα στο φέρουν κοντά σου, απλά θα ζεις στον παράδεισο! Θα πονάς βέβαια, αλλά το μωρό σου θα είναι καλά, εσένα θα σου περάσει αν δεν κάνεις καμιά επιπλοκή, και θα πας σπίτι με το μωρό σε 4-5 μέρες. Μπορεί να μην τα καταφέρεις με τον θηλασμό, γιατί άργησε το γάλα να κατέβει, επειδή το μωρό μπορεί να ήταν ληθαργικό από την αναισθησία, αλλά το μωρό σου είναι καλά και αυτό έχει σημασία!

 

Αυτό έχει σημασία! Πάντα! Αλλά αν είχε γεννηθεί φυσιολογικά, θα ήταν αλλιώς τα πράγματα! Το μωρό θα ήταν έτοιμο στην ώρα ΤΟΥ να γεννηθεί, θα γεννιόταν πιο εύκολα, εσύ δεν θα πονούσες τόσο μετά, θα θήλαζε πιο εύκολα και αργότερα, δεν θα πάθαινε αναπνευστικές λοιμώξεις όπως πολλά παιδιά πλέον, ούτε θα είχε πολύ πιθανόν δερματικά θεματάκια ή αλλεργίες. Και προπάντων, θα είχες ζήσει κι εσύ και το μωρό σου τον τοκετό που σας αξίζει! Και μόνο στην ψυχολογία της μαμάς και του μωρού, ένας φυσιολογικός τοκετός, είναι τεράστιο δώρο!

 

Το μόνο που με παρηγορεί εμένα, είναι το γεγονός ότι κατάφερα να θηλάσω για πολύ καιρό τα παιδιά μου! Και πάλι πέρασαν τα δερματικά τους, τις αλλεργίες τους και τα αναπνευστικά τους! Θα μου πείτε, μπορεί να μην φταίει η καισαρική τους! Εγώ είμαι σχεδόν σίγουρη πως φταίει! Και παρ’ όλο τον θηλασμό πάλι έχουν τα θεματάκια τους. Αναρωτιέμαι αν ΔΕΝ θήλαζα, πόσο περισσότερα θα είχαν, ή πόσο βαριά!

 

Ναι, δεν έχουν όλα τα παιδιά της καισαρικής τέτοια προβλήματα, αλλά πολλά έχουν! Γιατί? Επειδή βολεύουν οι καισαρικές? Και έτσι απλά θα το αφήσουμε αυτό? Μήπως θα έπρεπε να ζητάμε από τους γιατρούς μας περισσότερο σεβασμό? Ας ξεκινήσουμε έστω με το «δεν κάνω πρόκληση! Δεν μπαίνω νωρίτερα να γεννήσω!» Μόνο αν υπάρχει σοβαρός λόγος. Κι αυτά που θα σας πει, να σας τα υπογράψει σε ένα χαρτί! Ζητάτε τα πάντα γραπτά και με υπογραφή! Μήπως θα κωλώσει? Κι ας πάτε και για δεύτερη γνώμη αν χρειαστεί!

 

Μύγα σε τσίμπησε? Θα μου πείτε… Ξέρετε τι γίνεται? Πας να γεννήσεις όμορφα, σου βγαίνει αλλιώς και όλοι σου λένε να μην στεναχωριέσαι, το μωρό σου έχεις στην αγκαλιά σου και είναι καλά! Τι το ψάχνεις? Και προσπαθείς να το ξεχάσεις! Και νιώθεις και τύψεις που δεν ήξερες ή που δεν μπορούσες να πεις και τίποτα εκείνη την ώρα, γιατί είσαι αδύναμη. Και δεν θες να το συνεχίσεις το θέμα, γιατί δεν θα βρεις το δίκιο σου. Και μεγαλώνουν τα παιδιά σου, αλλά το αγκαθάκι δεν φεύγει και αρχίζεις να βρίσκεις το κουράγιο να ψάχνεις, και όσο ψάχνεις τόσο πιο κορόιδο νιώθεις. Και αρχίζεις να θυμώνεις, και θυμώνεις και θυμώνεις και τελικά μιλάς! Και αν έχεις μπλογκ, γράφεις κιολας!

 

Μελλοντικές μανούλες, δεν σας τα λέω αυτά για να σας τρομάξω. Για να σας υποψιάσω τα λέω! Διαβάστε τριγύρω, ενημερωθείτε και αποφασίστε! Μακάρι να το είχα κάνει κι εγώ πριν τις γέννες μου, αλλά δεν το έκανα. Αυτό το μετανιώνω τώρα, αλλά μου το έχω συγχωρήσει. Δεν ήξερα ότι θα έπρεπε να γνωρίζω! Πολύ απλά! Δεν ήξερα! Για αυτό προσπαθώ εσείς να γνωρίσετε, γιατί εύχομαι όλες οι μαμάδες και όλα τα μωράκια, να έχουν ονειρεμένους τοκετούς! Με πολλές ευχές λοιπόν, κλείνω!

 

 

http://www.eleftheria.gr/index.asp?cat=39&aid=48494#.UkXkUIbz-y8

http://www.medicalnewstoday.com/articles/256915.php

http://health.usnews.com/health-news/news/articles/2013/02/25/c-section-may-raise-childs-risk-of-allergies-asthma-study

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

7 responses »

  1. Πολυ ωραια τα γραφεις Λυδία μου!! Εγω εκανα προκληση στην κόρη μου (42 εβδομαδες +1 μέρα) και ευτυχώς όλα πηγαν κατ ευχην.. γεννησα φυσιολογικα χωρις καν τραυματισμο (3.800 η μικρη)… στην δεύτερη μου κόρη αλλαξα γιατρό στον 8ο μήνα γιατι ηταν ισχυακη… και αρχισα να ψαχνω γιατρο που να μην εχει σαν ευκολη λυση την καισαρική… και βρηκα εναν απο τους λιγους στην Αθηνα (αν όχι στην Ελλαδα)… γεννηθηκε με φυσιολογικό τοκετο στις 40 εβδομαδες…. μεσα σε 3 ώρες (3600)…. υγιεστατη… χωρις κανενα προβλημα και τραυματισμο και αυτη και εγω… Θελει ψαξιμο… μακαρι ολες οι μελουσες μαμαδες να ειχαν την ψυχραιμια να το ψαξουν οταν οι «ηθικοι» γυναικολογοι τους φυτευουν σιγα σιγα φοβους… τωρα περιμενουμε την 3η μας κόρη και ευχομαι αυτος ο τοκετος να ειναι ακομα πιο φυσικος απο τους δυο προηγουμενους.,…

  2. Γέννησα κι εγώ με πρόκληση και ως ήταν αναμενόμενο με καισαρική, γιατι το μωρό δεν έλεγε να κατέβει. Δεν θεωρώ την καισαρική μου τραυματική εμπειρία, δώξα τω θεό είχα έναν υπέροχο γιατρό και φίλο δίπλα μου…Μολαταύτα, επειδή η μπέμπα μου γενικά αργεί να κάνει τα αναπτυξιακά της στάδια, αναρωτιόμουν αν την αφήναμε να έρθει όταν εκείνη ήταν έτοιμη, αν θα ήταν πιο έτοιμη μετά να αναπτυχθεί πιο γρήγορα ψυχοκινητικά…Δεν ξέρω, μια σκέψη κάνω….

  3. Εγώ πάλι δύο καισαρικές δικαιολογημένες, ο γιατρός είναι γείτονας και οικογενειακός φίλος, και κανένα ψυχολογικό τραύμα δεν είχα…τι να πω αφού απορώ ώρες ώρες που οι πιο πολλές μανούλες νιώθουν απογοήτευση μετά..πόσο κρίμα να δηλητηριάζεις έτσι τις πρώτες ώρες/ μέρες με το μωρό..τυχερή είμαι..εξαίρεση δεν ξέρω..

    δεν αμφισβητώ το υψηλό ποσοστό των καισαρικών, με τον ψυχολογικό αντίκτυπο στενοχωριέμαι…έχω επίσης πολλές φίλες που δεν το βίωσαν καθόλου τραυματικά..αυτά..όσο για τις παρενέργειες στα μωρά, συνήθως αν είμαστε υπέρ μιας άποψης τείνουμε να κρατάμε από όσα διαβάζουμε αυτά που μας ταιριάζουν..εύχομαι σε όλες τις γυναίκες να βιώσουν το θαύμα της μητρότητας χωρίς ενοχές, χωρίς γιατί, χωρίς what if…που λέμε ελληνικά:) δεν είμαι υπέρ της μη απαραίτητης καισαρικής απλά να πω για όσες τη χρειαστούν ότι για μένα ήταν εύκολες, η ανάρρωση ταχύτατη, τη δεύτερη φορά ήμουν και 42 έτσι…ίσως γιατί δεν πήγα με ψυχολογία ηττημένης αλλά με ένα μεγάλο χαμόγελο. γερά να είναι όλα τα παιδάκια του κόσμου!

    • Λιλα, χαιρομαι που βιωσες ομορφα τις δικες σου καισαρικες και το ευχομαι σε ολες οσες χρειαστει να κανουν καισαρικη. Ας μην ξεχναμε οτι η καισαρικη, ειναι μια επεμβαση με ολα τα ρισκα και τις παρενεργειες, που μπορει να προκηψουν. Οταν τιθεται θεμα ζωης και θανατου ή οταν υπαρχει θεμα υγειας, τοτε ειναι μια επεμβαση που ΠΡΕΠΕΙ να χρησιμοποιειται. Και τοτε μονο.
      Το να εχει γινει τοσο συχνη και να προκαλειται επιτηδες απο τους γιατρους με τις κλασικες δικαιολογιες, ειναι απλουστατα αισχρο!
      Και ναι, καποιες μαμαδες νιωθουν εξαπατημενες και αισθανονται πως ο γιατρος, εκλεψε απο αυτες μια πολυτιμη στιγμη. Ισως καποιες να μην την θεωρουν τοσο μεγαλη στιγμη, αλλα καποιες την θεωρουν μαγικη! Και οταν καποιος στην κλεψει, δεν μπορεις να το παρεις αψηφιστα. Οταν δε, βλεπεις οτι εχει γινει πια συνηθεια, θυμωνεις ακομη περισσοτερο!
      Δεν δηλητηριαζει η μαμα τις πρωτες στιγμες. Ο γιατρος το κανει.
      Αν μου ελεγαν πως δεν υπηρχε αλλος τροπος, θα το δεχομουν. Οταν ομως γνωριζω πως υπηρχε και ο γιατρος προτιμησε να με ξεπεταξει με μια καισαρικη την οποια δεν ηθελα, τοτε θυμωνω. Λογικο δεν ειναι?

  4. Μαμά Λυδία, είμαι μάλλον από τις μαμάδες που σε κάνουν να χαίρεσαι: γέννησα με κολπικό τοκετό μετά από πρόκληση. Ο λόγος: διαβήτης κύησης. Επιθυμούσα να γεννήσω φυσιολογικά χωρίς να είμαι αντίθετη προς την καισαρική (εξάλλου κατά τη μαρτυρία της οικογένειάς μου και του γυναικολόγου που ξεγέννησε τη μητέρα μου η καισαρική έσωσε τη ζωή μου και τη ζωή της). Όταν διαγνώστηκα με διαβήτη φοβήθηκα ότι θα βρισκόμουν ασυζητητί στο χειρουργικό κρεβάτι. Όμως οι φόβοι μου διαψεύστηκαν. Είχαμε την ευκαιρία, με τη σύμφωνη γνώμη του γυναικολόγου μου να συμβουλευτούμε έναν δεύτρο γυναικολόγο και φυσικά τον ενδοκρινολόγο. Οι γνώμες τους συνέπιπταν μέχρι κεραίας: όχι στην καισαρική, ναι στην πρόκληση με επιλογή της κατάλληλης ημερομηνίας από τον γυναικολόγο. Τότε είχα την ευκαιρία να κάνω 2 εκτεταμένες συζητήσεις με το γυναικολόγο μου για το θέμα του τοκετού. Ερωτήσεις, απορίες, επιθυμίες, προσδοκίες, πιθανότητες, εκδοχές, όλα μπήκαν στο τραπέζι και καταλήξαμε σ’ ένα πλάνο για το πώς θα ήθελα να είναι ο τοκετός μου με τους περιορισμούς που μας έθετε ο διαβήτης. Αυτό το πλάνο μοιραστήκαμε με τη μαία. Κι ευτυχώς όλα πήγαν κατά το σχέδιο: σε 7,5 ώρες είχα στην αγκαλιά μου την κορούλα μου, σχεδόν ανώδυνα χάρη στην επισκληρίδιο.
    Γιατί αφηγούμαι αυτή την ιστορία; Δεν έχει κάτι τρομερά πρωτότυπο. Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι το πρωτότυπο είναι ότι είχα την ευκαιρία να μιλήσω αναλυτικά με το γιατρό μου πολύ πριν τον τοκετό. Έχω φτάσει στο συμπέρασμα (και μακάρι να πέφτω έξω) ότι οι έγκυες δε μιλάνε με τους γιατρούς τους αρκετά. Οι γιατροί δεν ξέρουν τις επιθυμίες και τις προσδοκίες τους (μπορεί και να μη θέλουν να ξέρουν) και δεν υπάρχουν πλάνα τοκετού πριν τον τοκετό. Αντιθέτως όλα αυτά αναδύονται την ώρα του τοκετού, με μεγάλη πίεση χρόνου και συναισθηματική φόρτιση. Νομίζω ότι αν οι έγκυες είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν πιο πολύ με τους μαιευτήρες και αυτοί είχαν τη διάθεση να τις ακούσουν και να συνεργαστούν στενότερα μαζί τους και όχι να λειτουργήσουν ερήμην τους, θα είχαμε σαφώς λιγότερες καισαρικές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s