Monthly Archives: Οκτώβριος 2013

Πανελλαδικός ταυτόχρονος θηλασμός 2013

Standard

panellinios-thilasmos

 

Το Πανελλήνιο Δίκτυο Εθελοντικών Ομάδων Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας, την Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013 διοργανώνει μια εκδήλωση – γιορτή για το μητρικό θηλασμό, τον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό.

 

 

Από τo 1992 καθιερώνεται διεθνώς ο εορτασμός της Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού από την WABA (Παγκόσμια συμμαχία για την προώθηση του θηλασμού), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη UNICEF, στις 1-7 Αυγούστου. Στην Ελλάδα, η εβδομάδα αυτή εορτάζεται 1-7 Νοεμβρίου και φέτος έχει θέμα «Υποστηρίζουμε το θηλασμό: Υποστηρίζουμε τις μητέρες».

 

 

Σε αυτή τη γιορτή συμμετέχουμε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, μητέρες από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μέλη των ομάδων του Δικτύου μας, με σκοπό την προώθηση, υποστήριξη, ενημέρωση, ενθάρρυνση και ανταλλαγή πληροφοριών, σχετικά με το μητρικό θηλασμό, όχι μόνο ως λέξεις σε ένα φυλλάδιο ή σε μια ομιλία, αλλά εμπράκτως ως εικόνα και παρουσία «από μητέρα προς μητέρα». Παράλληλα θα μοιραστεί ενημερωτικό υλικό, θα γίνουν συζητήσεις και θα γνωριστούμε από κοντά!

 

 

Σας περιμένουμε λοιπόν και φέτος, μανούλες θηλάζουσες, μανούλες to be, με κοιλίτσες ή με σκέψη για κοιλίτσες, μανούλες πρώην θηλάζουσες, σύζυγοι και λοιποί φίλοι και συγγενείς, ελάτε να γιορτάσουμε!!!Αν και ο θηλασμός είναι ελεύθερος και δεν υπακούει σε ωράρια, τα μωράκια που θα θέλουν να θηλάσουν γύρω στις 12.00 θα καταμετρηθούν στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό που θα γίνει την ίδια ώρα σε όλες τις πόλεις!

 

Τόπος συνάντησης: ενημερωθείτε από την σελίδα εκδήλωσης της πόλης σας!

 

1. ΑΡΤΑ: https://www.facebook.com/events/423289791110589/

2. ΑΤΤΙΚΗ : https://www.facebook.com/events/513711892048475/

3. ΒΕΡΟΙΑ: https://www.facebook.com/events/629157213791477/

4. ΒΟΛΟΣ: https://www.facebook.com/events/428530203917916/

5. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ: https://www.facebook.com/events/201557910018180/

6. ΕΔΕΣΣΑ: https://www.facebook.com/events/376986305737498/

7. ΖΑΚΥΝΘΟΣ: https://www.facebook.com/events/403881839734346/

8. ΗΡΑΚΛΕΙΟ: https://www.facebook.com/events/338665842936497/

9. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: https://www.facebook.com/events/735104336516757/

10. ΙΩΑΝΝΙΝΑ: https://www.facebook.com/events/216048918561209/

11. ΚΑΒΑΛΑ: https://www.facebook.com/events/162714530604146/

12. ΚΑΡΔΙΤΣΑ: https://www.facebook.com/events/234919520003269/

13. ΚΑΣΤΟΡΙΑ:https://www.facebook.com/events/240619982756514/

14. ΚΕΡΚΥΡΑ : https://www.facebook.com/events/195286873986242/

15 .ΚΙΛΚΙΣ: https://www.facebook.com/events/725194810843557/

16. ΚΟΖΑΝΗ: https://www.facebook.com/events/420508161386999/

17. ΚΟΜΟΤΗΝΗ: http://www.facebook.com/events/478679562229550/

18. ΚΟΡΙΝΘΟΣ: https://www.facebook.com/events/225152174307243/

19-22. ΚΥΚΛΑΔΕΣ:
(Μύκονος) https://www.facebook.com/events/405646679558015/
(Νάξος) https://www.facebook.com/events/1413057888911250/
(Σαντορίνη) https://www.facebook.com/events/181603235359610/
(Σύρος) https://www.facebook.com/events/164147180449243/

23. ΛΑΜΙΑ: https://www.facebook.com/events/210509695739584/

24. ΛΑΡΙΣΑ: https://www.facebook.com/events/420861994685523/

25. ΛΕΣΒΟΣ: https://www.facebook.com/events/699781100050561/

26. ΜΕΣΣΗΝΙΑ: https://www.facebook.com/events/397453870383583/

27. ΝΑΥΠΛΙΟ: https://www.facebook.com/events/170378373158894/

28. ΞΑΝΘΗ: https://www.facebook.com/events/404769436291897/

29. ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ: https://www.facebook.com/events/1376889875879475/

30. ΠΑΤΡΑ: https://www.facebook.com/events/377226809046299/

31. ΠΡΕΒΕΖΑ: https://www.facebook.com/events/165843820278908/

32. ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ: https://www.facebook.com/events/1418994968322395/

33. ΠΥΡΓΟΣ: https://www.facebook.com/events/443282815793257/

34. ΡΕΘΥΜΝΟ: https://www.facebook.com/events/555575017843832/

35. ΣΕΡΡΕΣ: https://www.facebook.com/events/1450531735172262/

36. ΤΡΙΚΑΛΑ: https://www.facebook.com/events/367148420081989/

37. ΦΛΩΡΙΝΑ: https://www.facebook.com/events/404603622998434/

38. ΧΑΛΚΙΔΑ: https://www.facebook.com/events/164895660381505/

39. ΧΑΝΙΑ: https://www.facebook.com/events/1381710202061523/

 

Το event στο facebook: https://www.facebook.com/events/413534095412799/

 

Πηγή: www.thilasmos.com

Νέες κεραλοιφές και λαδάκια!

Standard

ladi-levanda

 

Σας έχω πει νομίζω πως εδώ στη Ρόδο, ζω σε μια μονοκατοικία με 4 στρέμματα γύρω γύρω! Έχουμε δέντρα, φυτά, βότανα, λουλούδια, χώμα, κλπ. Και έτσι λοιπόν, μια μέρα μου ήρθε η πολύ απλή ιδέα. Να φτιάχνω δικά μου λαδάκια από βότανα και φυτά, άλλα που έχω εδώ και άλλα αγορασμένα.

 

Ένιωσα και λίγο επιστήμονας με τα βαζάκια και τα βοτανάκια μου. Ή μήπως ένιωσα λίγο σαν τις μάγισσες της Σμύρνης? Ποιος ξέρει?

 

Έφτιαξα λοιπόν λάδια από: δάφνη (για την τριχόπτωση και τους πόνους από ρευματικά), ginger (για το κρυολόγημα αλλά και τους πόνους από αρθριτικά και ψύξεις), λεμονόχορτο (αντιπυρετικό και μυϊκούς πόνους), αλόη (βοηθά στην φαγούρα από τσιμπήματα, είναι επουλωτικό, αντιρυτιδιακό,  και αναπλαστικό)!

 

Ετοιμάζονται επίσης λαδάκια από: λεβάντα (χαλαρωτικό, αντισηπτικό), καρότο (αντιρυτιδιακό, χαλαρωτικό και αντιοξειδωτικό), κισσό (για την καταπολέμηση της κυτταρίτιδας), φασκόμηλο (για πόνους στην κοιλιά και κολικους), χαμομήλι (αντιβακτηριδιακό, αντιφλεγμονώδες, αναλγητικό, αντισηπτικό)!

 

Τα λαδάκια αυτά θα μπορώ να τα διαθέσω σε μορφή κεραλοιφής ή σαν απλό λάδι! Έχω ενθουσιαστεί με τον θησαυρό που υπήρχε στον κήπο μου 🙂

 

Για την ώρα μην ξεχνάτε την απλή συνταγή κεραλοιφής  mamalydia για μωρά από 6 μηνών και κάτω, με σκέτο ελαιόλαδο, αγνό κερί μέλισσας και λίγη ματίχα η οποία είναι επίσης επουλωτική, αντιβακτηριδιακή, αντισηπτική και ότι πρέπει για τα μωρά σας!

 

Ένα θα σας πω! Ελπίζω στην κεραλοιφή με λάδι ginger και ευκάλυπτου για τις δικές μου ψύξεις και τα μπουκώματα των μικρών όλο το χειμώνα! 😉

Οι γυναικολόγοι αλλάζουν τον ορισμό του τοκετού «στην ώρα του»

Standard

Πηγή: news247.gr

 

birth

 

Οι Αμερικανοί μαιευτήρες-γυναικολόγοι προωθούν την αλλαγή του ορισμού της γέννησης που γίνεται «στην ώρα της», προκειμένου να διακρίνουν μεταξύ διαφορετικών περιπτώσεων, ανάλογα με την ακριβή διάρκεια της εγκυμοσύνης.

 

Ένα μωρό που γεννιέται μεταξύ της 37ης και της 39ης εβδομάδας της κύησης, θα θεωρείται πια «πρόωρα κανονικό». Έως τώρα «κανονική» θεωρείτο γενικά η γέννα μεταξύ της 37ης και της 42ης εβδομάδας της κύησης, χωρίς να γίνεται κάποια περαιτέρω διάκριση.

Η ειδική επιτροπή μαιευτικής πρακτικής του Αμερικανικού Κολλεγίου Μαιευτήρων και Γυναικολόγων, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, εισηγείται τις αλλαγές με το σκεπτικό ότι, σύμφωνα με πολυετή εμπειρία, «έχει πλέον αναγνωριστεί ότι τα νεογέννητα μεταξύ της 37ης και της 42ης εβδομάδας δεν είναι όλα ίδια», όπως δήλωσε ο πρόεδρος της επιτροπής δρ Τζέφρι Έκερ, γυναικολόγος του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης.

Τα μωρά που γεννιούνται μεταξύ της 39ης και της 41ης εβδομάδας θα θεωρούνται πλέον ότι γεννήθηκαν «απολύτως στην ώρα» τους, όσα γεννήθηκαν μεταξύ της 41ης και της 42ης εβδομάδας, θα θεωρούνται «καθυστερημένα κανονικά», ενώ οι γεννήσεις μετά την 42η εβδομάδα θα θεωρούνται «μετά την ώρα τους». Σχετική ανακοίνωση έγινε και στο μαιευτικό-γυναικολογικό περιοδικό «Obstetrics and Gynecology».

Όλο και περισσότερες έρευνες κατά τα τελευταία χρόνια έχουν διαπιστώσει ότι τα μωρά που γεννιούνται πριν την 39η εβδομάδα, δεν είναι το ίδιο ανεπτυγμένα με αυτά που γεννιούνται αργότερα. Μεταξύ άλλων, τα τελευταία εμφανίζουν λιγότερα προβλήματα αναπνοής, ακοής και μάθησης.

Ο εγκέφαλος του εμβρύου μεγαλώνει περίπου κατά το ένα τρίτο μεταξύ της 35ης και της 39ης εβδομάδας της κύησης, ενώ ένα στρώμα λίπους που κρατά ζεστό το σώμα του, προστίθεται κατά τις τελευταίες εβδομάδες της εγκυμοσύνης.

Η νέα ταξινόμηση των τοκετών ελπίζεται ότι θα μειώσει τον αριθμό των εγκύων που καταφεύγουν σε καισαρική για να γεννήσουν, παρ’ όλο που δεν υπάρχουν ιατρικοί λόγοι για κάτι τέτοιο. Το Κολλέγιο των Αμερικανών γυναικολόγων συστήνει να μη γίνονται καισαρικές πριν την 39η εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Εννοείται ότι εξαίρεση πρέπει να γίνεται, όταν ιατρικοί λόγοι επιβάλλουν ένα πρόωρο τοκετό με ή χωρίς καισαρική.

(Πηγή:ΑΠΕ)

Η σάκα και η Ελληνίδα μάνα (manalydia)!

Standard

ellinida-mana

 

Ναι ΟΚ, μπορεί το mamalydia να μην έχει και πολύ Ελληνικό στοιχείο μέσα του, αλλά κάτι το γεγονός ότι ο γιος μου τελευταία, αρέσκεται στο να με φωνάζει «μάνα» (μη με ρωτάτε, ιδέα δεν έχω γιατί…), κάτι το DNA που ότι και να κάνεις, εκεί αυτό βγαίνει στην επιφάνεια, σήμερα ένιωσα την Ελληνίδα μάνα που -προφανώς- έχω μέσα μου, να πάει να βγει στην επιφάνεια. Τα κατάφερα να την πνίξω, αλλά για να δούμε για πόσο… Το ταπεράκι στην παραλία και στο πάρκο, το έκανα. Το να τους φορέσω ζακέτα ενώ εγώ δεν φοράω, το έκανα κι αυτό, ε σήμερα όμως κρατήθηκα!

 

Συζητούσα με τον γιο μου για το σχολείο και πόσο καλά τα πάει, συζητούσαμε για διάφορα καθώς έφτιαχνε την αυριανή του σάκα, και τότε μου το πέταξε:

 

«όμως με κοροϊδεύουν για την τσάντα μου!»

 

«Τι κάνουν?» (ήρεμη φωνή, παρά την εσωτερική «Τιιιιιιιιιιιιιι κάνουυυυυυυν?????»)

 

«με κοροϊδεύουν, και λένε ότι έχω μικρή τσάντα!»

Τα μάτια του ήταν βουρκωμένα και με κοιτούσε με παράπονο και προσπαθούσε να μην βάλει τα κλάματα… 😦

 

Εδώ ανοίγει παρένθεση: Την τσάντα του, την παράγγειλα από το ίντερνετ. Την βρήκα στις τσάντες ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ, που είναι μεγαλύτερες από του νηπιαγωγείου, ήταν όμορφη, καλή μάρκα και καλή τιμή και την παραγγείλαμε κάπως αργά (Μάκη ακούς?), οπότε ήρθε μια μέρα πριν να πάρουν τα παιδιά τα βιβλία! Όταν την είδα, είπα «Ουπς, σαν μικρή μου φαίνεται!», αλλά είχε καλούς χώρους, και σκέφτηκα να την δοκιμάσουμε με τα βιβλία και να δούμε τι θα κάνουμε. Και τελικά χωράει τα βιβλία που παίρνει στο σχολείο, την κασετίνα, το φαγητό του, το παγούρι του και γενικά, ναι είναι μικρότερη από των περισσότερων μαθητών, αλλά κάνει τη δουλειά της και άρεσε και στον Γιώργο, οπότε δεν την αλλάξαμε! Και τώρα κλείνει η παρένθεση…

 

«Ποιοι σε κοροϊδεύουν αγάπη μου? Οι συμμαθητές σου?» (ενώ σκεφτόμουν «καλά κάθονται οι φίλοι σου να σε κοροϊδέψουν για κάτι τέτοιο? Και ποιοι ακριβώς είναι αυτοίιιι???»)

 

«Όλοι!»

 

«Όλοι? Σίγουρα? Δηλαδή όλοι σε κοροϊδεύουν ή απλά σε ρώτησαν πως και έχεις μικρότερη σάκα?»

Εντάξει εδώ ήμουν σίγουρη ότι η επόμενη απάντησή μου θα ήταν «Αγόρι μου, θα σου πάρουμε άλλη, σιγά το πράγμα για να στεναχωριέσαι!»

 

«Ε, κάποιοι με ρωτάνε συνέχεια γιατί έχω μικρή τσάντα και η κυρία μου είπε ότι είναι όντως μικρή και πως μετά δεν θα με χωράει!»

 

Καθώς μου μιλούσε, άρχισα να σκέφτομαι την προηγούμενη σκέψη μου! Αρνήθηκα να τον βγάλω από την δύσκολη θέση, επειδή οι άλλοι είχαν διαφορετική σάκα και τον κορόιδεψαν. Το ίδιο μπορεί να γίνει αργότερα για ένα κινητό, ένα λαπ τοπ, ένα αυτοκίνητο!

 

«Γιώργο, θα σου πω την αλήθεια. Η τσάντα σου είναι όντως μικρότερη από των συμμαθητών σου. Ξέρεις γιατί? …μπλα μπλα μπλα (του εξήγησα με κανονικά λόγια και όχι μπλα μπλα). Αλλά τελικά, ακόμη και μικρότερη, κάνει την δουλειά της. Σωστά? Χωράει τα πράγματά σου, το παγούρι σου, το φαΐ σου και ότι χρειάζεται να πάρεις στο σχολείο, ε?»

 

«Ναι!»

 

«Σου αρέσει η τσάντα σου?»

 

«Μου αρέσει!»

 

«Αλλά δεν σου αρέσει που σε κοροϊδεύουν βασικά?»

 

«Όχι βέβαια, δεν μου αρέσει!»

 

«Μπορείς να σκεφτείς κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε?»

 

«Όχι γι αυτό ζητάω την γνώμη σου. Ότι και να πω, μπορεί να μου πουν κάτι άλλο αυτοί ή αν το πω σε κάποιον μεγαλύτερο, μπορεί να μου δώσει και καμιά μπουνιά!»

 

«Κοίτα, μπουνιές επειδή λες τη γνώμη σου, δεν νομίζω να σου δώσει κάποιος! Σε περίπτωση που συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, θα το πεις ή σε μένα ή στην δασκάλα σου, δεν επιτρέπεται να παίζετε ξύλο, ειδικά οι μεγάλοι να χτυπάνε εσάς που είστε μικρότεροι! Την γνώμη σου δεν θα φοβάσαι να την λες ποτέ!»

 

«Ωραία και τι να πω?»

 

«Πως θα σου φαινόταν αν την επόμενη φορά, τους πεις ότι η σάκα σου μπορεί να είναι πιο μικρή, αλλά σου αρέσει, χωράει όσα χρειάζεσαι και θα ήθελες να σταματήσουν να σε κοροϊδεύουν γιατί σε ενοχλεί? Και αν συνεχίσουν, πες τους να βρουν και τίποτα άλλο να ασχοληθούν εκτός από την τσάντα σου!» («Ή πες το μου εμένα να τους το πω κι εγώ!» χαχαχα, όχι δεν το είπα!!!) «Είναι κάτι από αυτά που σου είπα που δεν σε βρίσκει σύμφωνο?»

 

«Όχι, είναι όλα αλήθεια! Αλλά όταν θα πάω σε άλλη τάξη ή αν δεν χωράει η σάκα μου τα πράγματά μου, θα πάρουμε άλλη?»

 

«Και βέβαια θα πάρουμε άλλη σάκα, όταν αποφασίσουμε μαζί πως δεν κάνει η σάκα σου πια την δουλειά της. Όχι επειδή σε κορόιδεψε κάποιος, αλλά επειδή εμείς θα το αποφασίσουμε για πρακτικούς λόγους, εντάξει αγάπη μου?» Και συμφώνησε! 😉

 

Μα πόσο εύκολο θα ήταν να του πάρουμε μια άλλη σάκα? Problem solved? Ή θα ξεκινούσαμε συμπαράσταση ανάποδη στο παιδί μας? Να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του, τις προτιμήσεις του, τα γούστα του, το δίκιο του, να μην φοβάται να υψώσει ανάστημα, να βοηθάει τους άλλους, να μην τους προσβάλει, να είναι ταυτόχρονα δυναμικός, κλπ. Πως θα τα μάθει αν του λύνω εγώ όλα τα προβλήματα ή ο μπαμπάς του? Η κλασική Ελληνίδα μάνα κάθεται ώρες έξω από το προαύλιο του σχολείου τις πρώτες τουλάχιστον μέρες. Να δει αν το παιδί παίζει σωστά, αν το πειράζουν, αν τρώει το φαγητό του, κλπ και αν μπορεί να βάλει και καμιά φωνή να επέμβει! Κι εγώ αγωνία έχω, και έναν φραπέ θα τον έπινα καθισμένη κι εγώ απ’ έξω για να δω! Αλλά του έχω εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρει και τον αφήνω να προχωρήσει μόνος του. Ούτε στην πρώτη εκδρομή του σχολείου πήγα, που θα μπορούσα να πάω μαζί μιας και οι μαμάδες με τα πρωτάκια μπορούν. Και χρόνο έχω και πολύ θα ήθελα να είμαι κοντά να βλέπω, αλλά κρατιέμαι!

 

Ε, εντάξει τώρα, όταν μου είπε ότι η συμμαθήτριά του είναι σίγουρο πως τον έχει ερωτευτεί, πως του αρέσει κι αυτού και είναι πολύ καλή και χαμογελαστή και μιλάει όμορφα, εξού και ο λόγος που του αρέσει κι αυτού, ένιωσα περήφανη που μου το είπε. Που μου το εμπιστεύθηκε και μετά με ρώτησε αν θα γελάσω!!! Όχι! Ούτε γέλασα, ούτε τον κορόιδεψα, ούτε του έκανα κήρυγμα. Τού είπα ότι είναι πολύ όμορφα αυτά τα συναισθήματα και είμαι χαρούμενη που μου το είπε και το μοιράστηκε μαζί μου. Και την επόμενη μέρα, τσέκαρα να δω ποια είναι, για να δω αν έχει καλό γούστο ο γιος μου (και έχει 😉 )! Άτιμο DNA λέμεεεεεεε!!!!

Παιχνίδια με γράμματα (ηλικία 2+)

Standard

PIC000390

 

Σας έχω κι άλλο παιχνιδάκι για τα μικρά σας! Εγώ το ξεκίνησα στον Γιώργο από μικρό, έτσι για να έρχεται σε επαφή με τα γράμματα.

 

Αλφαβήτα μπορείτε να βρείτε παντού. Κάρτες με τα γράμματα της Αλφαβήτας με τα οποία μπορείτε να παίξετε με τα μικρά σας, αλλά προσοχή! Τα γράμματα δεν τα μαθαίνουμε στα παιδιά με το όνομά τους (δηλ. Άλφα, Βήτα, Γάμμα, κλπ…), αλλά με τον ήχο τους. Το Άλφα δηλαδή το λέμε στα παιδιά Αααα, το Βήτα, ββββ, κλπ. Όχι βου, γου, αλλα βββ, γγγ και πάει λέγοντας. Αυτό κάνουν πλέον και στο σχολείο, αλλά αυτό τα βοηθά και στην ανάγνωση αργότερα.

 

Με τη λογική της Μαρίας Μοντεσσόρι λοιπόν, αν τα παιδιά βλέπουν κάτι, λένε κάτι και το αγγίζουν ταυτόχρονα, τότε το μαθαίνουν πολύ πιο γρήγορα, γιατί λειτουργούν πολλές αισθήσεις μαζί. Έτσι τους έφτιαξα τα δικά μου γράμματα που μοιάζουν με αυτά που έχουν και στα σχολεία Μοντεσσόρι. Πήρα μπλε και κόκκινο χαρτόνι και έκοψα τετράγωνα ίδιου μεγέθους. Πήρα επίσης και φύλο φελλού και σχεδίασα πάνω του τα κεφαλαία γράμματα της Αλφαβήτου και με ένα κοπίδι τα έκοψα. Κόλλησα σε κόκκινο χαρτόνι τα φωνήεντα και σε μπλε τα σύμφωνα.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Όταν μαθαίνουμε στα μικρά μας τα γράμματα, δεν τα μαθαίνουμε όλα μαζί, αλλά ένα ένα! Τους δείχνουμε το γράμμα, το πιάνουμε με το ένα χέρι, το λέμε σαν ήχο και με το δάχτυλό μας ακουμπάμε και «γράφουμε» το γράμμα πάνω στον φελλό. Μετά το δίνουμε στο παιδί να το κάνει μόνο του. Αυτή είναι η πρώτη επαφή με το γράμμα. Μπορούμε να πούμε και διάφορες λεξούλες που ξεκινάνε από αυτό το γράμμα, μερικές αστείες για να γελάσουμε και αυτό! Την άλλη φορά του δείχνουμε το γράμμα που έχουμε μάθει και βλέπουμε και ένα καινούργιο! Όσο το παιδί έχει όρεξη να το κάνει, αν βαρεθεί, ή αν δεν δείχνει γενικά ενδιαφέρον, το αφήνουμε για λίγο αργότερα ή για μήνες αργότερα! Από μόνο του θα θέλει να ασχοληθεί με τα γράμματα και τότε, το παραθυράκι που είναι έτοιμο να μάθει, στο μυαλουδάκι του παιδιού μας, είναι ορθάνοιχτο και ρουφάει σαν σφουγγάρι 🙂

 

Λοιπόν, εμείς το έχουμε πάρει και ένα βήμα πιο πέρα αυτό το παιχνίδι με τα γράμματα και τα δύο παιδιά μαζί κάνουν ομάδα για να παίξουν όμορφα και να γελάσουν! Τι κάνουμε?

 

Αρχικά, βάζουμε τα γράμματα σε μια σειρά κάτω στο πάτωμα. Από πριν, έχω μαζέψει διάφορα (κάμποσα) αντικείμενα που ξέρω ότι έχουν πιάσει την γκάμα όλων των γραμμάτων καμιά φορά και 2-3 ανα γράμμα. Με λίγα λόγια, αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι, αλλά αργότερα βοηθούν και τα παιδιά σ’αυτό!

 

PIC000384

 

Τα βάζω σε ένα μπολ (τα αντικείμενα, όχι τα γράμματα) και τα παιδιά πρέπει να τοποθετήσουν το κάθε αντικείμενο πάνω στο γράμμα από το οποίο ξεκινά το κάθε πράγμα. Δείτε τα δικά μας να πάρετε καμιά ιδέα και καλό παιχνίδι 🙂

 

Στα παιδιά αρέσει πολύ. Ειδικά όταν ο καθένας τους πάει και κάθεται πάνω στο γράμμα που ξεκινάει το όνομά του, ή όταν δεν έχουμε και καλά κάποιο αντικείμενο που να ξεκινάει από το Ππππ, οπότε πρέπει να βάλουμε έναν ποπό πάνω! Χαχα!

 

PIC000378

PIC000386

 

 

«Είσαι μαμά στο σπίτι? Μα ΤΙ κάνεις όλη μέρα?»

Standard

Διάβασα στο blog του Matt Wolsh το παρακάτω άρθρο, το οποίο δεν άντεξα να μην μεταφράσω γιατί πολύ μου άρεσε!!! Έχει γράψει αρκετά καλά κατά καιρούς! Συμφωνώ βέβαια με το άρθρο του όσο δεν πάει! Είμαι σίγουρη ότι θα αρέσει σε πολλές μαμάδες!

Όπως είπε αυτολεξεί και ο άντρας μου όταν του το διάβασα «είναι αξιοθαύμαστο πόσο καθαρά βλέπουν τα πράγματα μερικοί άνθρωποι..» 

Ο Matt, είναι εκτός από blogger, και ραδιοφωνικός παραγωγός, αλλά βασικά μπαμπάς διδύμων. Το άρθρο θα το βρείτε εδώ στα Αγγλικά.

Πηγή: http://themattwalshblog.com/2013/10/09/youre-a-stay-at-home-mom-what-do-you-do-all-day/

Μετάφραση: Λυδία Θεοχάρη (mamalydia)

what-i-do

 

Μου συνέβη 2 φορές μέσα σε μια εβδομάδα, και ήταν και οι δύο από γυναίκες. Οποιοσδήποτε θα έπρεπε να έχει λίγο περισσότερο τακτ απ’ αυτό, αλλά οι γυναίκες –ειδικά οι γυναίκες-  θα έπρεπε, να πάρει, να ξέρουν καλύτερα.

 

Την προηγούμενη εβδομάδα, ήμουν στο φαρμακείο και με πλησίασε μια χαρωπή  γυναίκα.

 

«Ματ! Πως τα πάνε τα μικρά σου?»

 

«Τέλεια! Τα πάνε μια χαρά, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.»

 

«Χαίρομαι που τ’ ακούω. Και η γυναίκα σου?  Έχει γυρίσει στη δουλειά ή ακόμη?»

 

«Ε, βασικά δουλεύει σκληρά στο σπίτι, προσέχοντας τα παιδιά. Αλλά όχι δεν έχει πάει πίσω στον εργασιακό χώρο, αν αυτό εννοείς.»

 

«Τέλεια περνάει! Πρέπει να είναι ωραία

 

«Τέλεια? Είναι πολύ σκληρή δουλειά. Έχει γερή ανταμοιβή? Ναι. Αλλά περνάει τέλεια? Όχι πάντα

 

Και σ’ αυτή την περίπτωση δεν της την είπα και πολύ άγρια. Ήμουν μόνο λίγο αυθάδης και υπομονευτικά καταδεκτικός.

 

Το επόμενο επεισόδιο συνέβη σήμερα σε ένα καφέ. Ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. Μια φιλική ανταλλαγή ειδήσεων, για το πώς πάνε τα πράγματα με τα μωρά. Η συζήτηση γρήγορα εκτροχιάστηκε όταν η γυναίκα μου πέταξε ένα:

 

«Και λοιπόν, η γυναίκα σου θα μείνει στο σπίτι μόνιμα?»

 

«Μόνιμα? Ε, στο άμεσο μέλλον, θα μεγαλώνει τα παιδιά full time, ναι!»

 

«Ναι, εμένα είναι 14 τώρα. Αλλά είχα και την καριέρα μου όλα τα χρόνια. Δεν μπορώ να με φανταστώ στο σπίτι. Θα ήμουν τόσο νευρόσπαστη. [Γελάει] Μα ΤΙ κάνει όλη μέρα

 

«Α, απλά, τα πάντα. Εσύ τι κάνεις όλη μέρα?»

 

«…Εγώ? Χα! ΔΟΥΛΕΥΩ

 

«Η γυναίκα μου δεν σταματάει ποτέ να δουλεύει. Εντωμεταξύ, είναι μέρα μεσημέρι και είμαστε και οι δύο σε ένα καφέ. Είμαι σίγουρος πως και η γυναίκα μου θα τρελαινόταν για λίγο χρόνο να κάτσει να πει έναν καφέ. Είναι καλά να μπορείς να κάνεις ένα διάλλειμα, σωστά?

 

Η συζήτηση τέλειωσε λιγότερο φιλικά από όσο ξεκίνησε.

 

Κοιτάξτε, δεν κάθομαι να κριτικάρω τις γυναίκες που δουλεύουν εκτός σπιτιού. Καταλαβαίνω ότι πολλές είναι αναγκασμένες να το κάνουν γιατί είναι single μαμάδες, ή απλά γιατί ένας μισθός δεν φτάνει για τις ανάγκες της οικογένειάς τους. Ή απλά το επέλεξαν, γιατί αυτό θέλουν να κάνουν. Μια χαρά. Επίσης γνωρίζω πως οι περισσότερες «business women” δεν είναι τόσο αγενείς, με αυτάρεσκο τουπέ, όσο οι δύο που γνώρισα πρόσφατα.

 

Αλλά δεν θα αρχίσω τις ψαλμωδίες τώρα. Αυτό που θέλω να κάνω, είναι να κλωτσήσω την στραβή υλιστική μας κοινωνία στο καλάμι και να πω, «ΞΥΠΝΑ, ΔΙΑΟΛΕ!»

 

Αυτή η συζήτηση δεν θα έπρεπε να είναι καν απαραίτητη. Δεν θα έπρεπε να εξηγώ τον λόγο που είναι παρανοϊκό το οποιοσδήποτε –πόσο μάλλον άλλες γυναίκες- να εκφράζεται με περιφρόνηση και εχθρικότητα για τις μαμάδες που μένουν στο σπίτι. Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο ρηχοί? Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο μπερδεμένοι? Είμαστε στ’ αλήθεια ο πρώτος πολιτισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας που έχει αποτύχει να κατανοήσει την σοβαρότητα και την λαμπρότητα της μητρότητας? Οι παγανιστές ανύψωσαν την Μητρότητα και την ανήγαγαν σε Θεότητα. Εμείς πήραμε την αντίθετη κατεύθυνση. Της συμπεριφερόμαστε σαν μια ασθένεια ή σαν εμπόδιο.

 

Τους ανθρώπους αυτούς που αφοσιώνονται ολοκληρωτικά σ’ αυτή την κουραστική, δίχως ευχαριστίες, και τόσο εξαιρετικά σπουδαία δουλειά του να μεγαλώνεις παιδιά, θα έπρεπε να τους κάνουμε άγαλμα! Θα έπρεπε να τους βλέπουμε με ευλάβεια και να τους θαυμάζουμε με τον ίδιο τρόπο που θαυμάζουμε τους μεγάλους επιστήμονες ή τους ήρωες πολέμου. Αυτές οι γυναίκες κάνουν κάτι υπέροχο και περίπλοκο, απαιτητικό και τρομακτικό, επίπονο, χαρωπό και απαραίτητο. Ότι και να είναι αυτό που ΚΑΝΟΥΝ, κάνουν ΚΑΤΙ, και από το πόσο καλά το κάνουν, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ  ο πολιτισμός μας. Ποιος άλλος μπορεί να πει το ίδιο? Ποια άλλη δουλειά «κουβαλάει» τόση σπουδαιότητα?

 

Είναι αλήθεια – το να είσαι μαμά δεν είναι «δουλειά». Δουλειά είναι κάτι το οποίο κάνεις μέρος της μέρας σου και μετά σταματάς να το κάνεις. Πληρώνεσαι. Μπορείς να είσαι μέλος σε συνδικαλιστικά σωματεία , είσαι ασφαλισμένος και έχεις ώρα διαλλείματος. Είχα πολλές δουλειές. Δεν ήταν κάτι φοβερό ή μυστηριώδες. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουμε «αγιάσει» το εργασιακό περιβάλλον. Από πού μας ήρθε αυτή η ιδέα? Από το Κουμουνιστικό Μανιφέστο? Το να έχεις μια δουλειά είναι απαραίτητο για κάποιους -είναι για μένα- αλλά δεν είναι απελευθερωτικό ή ενδυναμωτικό. Όποια και να είναι η δουλειά σου – ουδείς αναντικατάστατος. Είσαι ένας αριθμός. Ένας υπολογισμός. Είσαι ένας υπηρέτης. Μπορείς να αντικατασταθείς και θα αντικατασταθείς τελικά. Είμαι σκληρός? Όχι, είμαι κάποιος που έχει μια δουλειά. Είμαι πραγματιστής.

 

Αν η μητέρα σου αποφάσιζε μια μέρα να παραιτηθεί από τον ρόλο της αυτό, ζωές ολόκληρες θα έρχονταν τα πάνω κάτω. Η κοινωνία θα υπέφερε τρομερά. Οι κυματισμοί αυτής της τραγωδίας θα ήταν αισθητοί για γενιές. Αν αποφάσιζε να παραιτηθεί από προγραμματιστής, θα έβρισκαν άλλον μέσα σε τέσσερις μέρες και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Το ίδιο ισχύει και για σένα και για μένα. Η ελευθερία και η δύναμή μας, βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας, όχι στο γραφείο. Αλλά είμαστε σαν ζόμπυ, οπότε δε λέμε να το καταλάβουμε.

 

Ναι, η γυναίκα μου είναι ΑΠΛΑ μαμά. ΑΠΛΑ. Φέρνει ΑΠΛΑ την ζωή στο σύμπαν, και ΑΠΛΑ αναθρέφει, πλάθει και μεγαλώνει αυτή τη ζωή. ΑΠΛΑ μανατζάρει και κουμαντάρει και συντηρεί της δουλειές του σπιτικού μας, καθώς ταυτόχρονα φροντίζει τα παιδιά τα οποία ΑΠΛΑ βασίζονται για τα πάντα σ’ αυτήν. ΑΠΛΑ διδάσκει στα δίδυμά μας πώς να είναι ανθρώπινα πλάσματα και καθώς θα μεγαλώνουν ΑΠΛΑ θα τα προπονεί για όλα.  Από θέματα ηθικής μέχρι καλούς τρόπους, από την Αλφαβήτα μέχρι την υγιεινή τους, κλπ. Είναι ΑΠΛΑ  τα πνευματικά μου θεμέλια και ο βράχος πάνω στον οποίο έχει χτιστεί η οικογένειά μας. Είναι ΑΠΛΑ τα πάντα για τους πάντες. Και η κοινωνία ΑΠΛΑ θα καταγκρεμιζόταν  αν αυτή και οι υπόλοιπες συμμαμάδες της, αποτύχαιναν σε οποιοδήποτε από αυτά που υπογράμμισα πιο πάνω.

 

Ναι, είναι απλά μητέρα. Στο στιλ του να κοιτάξουμε τον ήλιο και να πούμε,

 

«κοίτα, είναι απλά ο ήλιος.»

 

Εννοείται πως δεν μπορούν όλες οι γυναίκες να είναι στο σπίτι full time. Αλλά,  άλλο είναι απλά να αναγνωρίσεις  αυτό το γεγονός και άλλο το να το αναγάγεις και ως το ιδανικό. Όταν λες ότι είναι το ιδανικό, στην ουσία λες πως τα παιδιά ΙΔΑΝΙΚΑ θα έπρεπε να περνάνε ΛΙΓΟΤΕΡΟ χρόνο με την μητέρα τους. Κι αυτό είναι τρέλα. Σκέτη τρέλα. Ούτε ιδανικό είναι, ούτε φυσιολογικό. Όσο περισσότερο καιρό μπορεί μια μητέρα να μεγαλώσει τα παιδιά της, τόσο το καλύτερο. Τόσο το καλύτερο γι αυτά, για την ψυχή τους, τόσο το καλύτερο για την κοινωνία, τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Τελεία και παύλα!

 

Και τέλος, πολύ πιθανόν να είναι αλήθεια πως οι μαμάδες στο σπίτι, έχουν και περιόδους απραξίας. Πολλοί που δουλεύουν εκτός σπιτιού έχουν επίσης περιόδους απραξίας. Για να λέμε και την αλήθεια, υπάρχουν και πολλές, πολλές δουλειές που βασικά πιο πολύ καιρό, έχουν περιόδους απραξίας, με μικρές εκρήξεις βαρβάτης δουλειάς μοιρασμένη στο εργασιακό δυναμικό. Αλλά όπως και να ‘χει δεν ψάχνομαι για καβγά για το ποιος είναι «απασχολημένος» πιο πολύ ώρα. Μου φαίνεται πως εκτιμούμε τον χρόνο μας τόσο λίγο, που φτάσαμε να μετράμε την αξία βάσει του πόσο λίγος –χρόνος- μας μένει. Με άλλα λόγια, έχουμε εξιδανικεύσει το «είμαι απασχολημένος» και το ανταλλάξαμε με το «είμαι σημαντικός» . Μπορείς να είσαι απασχολημένος αλλά ασήμαντος, όπως επίσης μπορείς να είσαι σημαντικός, αλλά όχι απασχολημένος. Δεν έχει καμία σημασία. Νομίζω πως κανείς μας δεν είναι τελικά όσο απασχολημένος νομίζει πως είναι και βασικά, όσο απασχολημένοι κι αν είμαστε πραγματικά, είναι περισσότερο από όσο θα έπρεπε να είμαστε.

 

Ο άνθρωπος σήμερα έχει πάρει γενικά πολύ στραβά κάποια θέματα. Αλλά, σε τελική ανάλυση, και όταν ολόκληρος ο πολιτισμός μας θα έχει καταρρεύσει, αυτό που θα μετανιώνουμε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, είναι ο τρόπος που συμπεριφερθήκαμε στις μαμάδες και τα παιδιά.

Μη φοβού!

Standard

in-their-bedroom

 

 

Όχι δεν με έπιασε κανένα αχ βαχ που τα παιδιά μου μεγαλώνουν! Δεν κλαψουρίζω που φύγαν από το δωμάτιό μας και πήγαν στο δικό τους (βασικά εμείς φύγαμε από το δωμάτιο και πήγαμε σε ένα μικρότερο για να έχουν χώρο τα παιδιά)! Χαίρομαι που τα μικρά μου, μεγαλώνουν!

 

Πραγματικά χαίρομαι που από κει που ήταν κολλητά πάνω μου την μέρα, μέσα σε ένα σλινγκ, μέσα στην αγκαλιά μου, κολλητά στο σώμα μου και το βράδυ στο κρεβάτι, τώρα αρχίζουν να μην νοιάζονται για το που βρίσκομαι, πόσην ώρα θα λείψω, αν θα τα αφήσω μόνα τους στο σχολείο, κλπ!

 

Καλά δεν είπα ότι αν την κάνω συνεχόμενα για βόλτες δεν θα μου την πουν, αλλά να. Έφτασε και η Ναταλία τα 3μιση (ηλικία που θεωρώ πως είναι πανέτοιμα για παιδικό σταθμό), πήγε στον νέο της σχολείο και όπως και ο αδερφός της πριν 3 χρόνια, ξεκίνησε δίχως κλάματα, δίχως θέματα αποχωρισμού, δίχως άγχος! Μάλιστα μου ζητά να πηγαίνει πιο πολλές μέρες, πιο πολύ ώρα! Έκανε λέει 4εις φίλες. Αύριο θα κάνει άλλη μια και μετά θα κάνει και ένα αγοράκι φίλο!

Ο Γιώργος μου ξεκίνησε πρώτη φέτος! Μαθήματα, ασκήσεις, διάβασμα, ένα διαφορετικό σχολείο. Δεν ξετρελάθηκε η αλήθεια! Στο κάτω κάτω, στο νήπιο μιλούσαν, έπαιζαν, δεν καθόντουσαν τόσην ώρα απλά ακούγοντας την δασκάλα τους όπως κάνουν τώρα… Άρχισε να το συνηθίζει όμως. Κι εγώ κατάλαβα πως όλα τελικά είναι όπως πάντα, θέμα χρόνου!

Ναι, όπως είδατε στην φωτογραφία, πήγαν στο δωμάτιό τους. Η μαμά δεν χρειάζεται να τα κοιμίζει όπως όλα τα τελευταία 6 χρόνια. Καμιά φορά μέσα στο βράδυ έρχεται ο ένας ή και οι δύο μέχρι το πρωί στο κρεβάτι μας και κολλάνε πάνω μας. Στην ζέστη της αγάπης μας. Το κρεβάτι μας είναι ανοιχτό άλλωστε για όσο χωράμε και οι τέσσερις μαζί. Τα περισσότερα βράδια μένουν στο κρεβάτι τους και έρχονται το πρωί χαρούμενα και ξεμαλλιασμένα να μας καλημερίσουν!

Είδατε? Όλα έγιναν και όλα θα γίνουν! Νέοι γονείς, μην ανησυχείτε! Αυτό εννοώ!

Τα θήλαζα, και τα θήλαζα και όλοι ρωτούσαν αν θα τα θηλάζω μέχρι να πάει φαντάρος ο γιος μου, ή αν θα την πάρω στον γάμο της την μικρή με το βυζί στο στόμα! Όχι! Σταμάτησαν μόνα τους. Ο ένας στα 2 χρόνια και η άλλη στα 3μιση! Χωρίς πολλά πολλά!

Τα είχα στην αγκαλιά μου, στο σλινγκ, και δεν θελαν να ξεκολλήσουν. Άλλες φορές αναρωτιόμουν κι εγώ η ίδια αν έχουν δίκιο που μου λένε ότι τα κάνω μαμόθρεφτα, ότι έτσι μόνο εμένα θα θέλουν! Και όμως, ξεκόλλησαν κι από την αγκαλιά. Και έφυγαν και πήγαν και έκαναν γνωριμίες, εξερευνήσεις, φίλους, σχολείο δίχως θέματα και άγχος!

Τα κοίμιζα μαζί μας στο κρεβάτι! Μα μέχρι πότε? Ρωτούσαν και πάλι? Πόσα υπέροχα βράδια περάσαμε σ’αυτό το κρεβάτι? Πόσα ονειρεμένα ξυπνήματα? Πόσα βλέμματα? Πόσα κοιμισμένα γελάκια, ή εφιαλτικά κλαματάκια που με ένα χάδι έφευγαν, πόσες φορές αναρωτήθηκα βλέποντάς τα να κοιμούνται, πώς έχω κάνει τόσο όμορφα και καλά παιδιά! Πόσες φορές ένιωσα ασφάλεια που κοιμόμουν κοντά τους, πόσες φορές ένιωσαν αυτά ασφάλεια! Και κάποια στιγμή, τους φτιάξαμε το δωμάτιό τους και τώρα τους φτάνει το φιλάκι και η σφιχτή αγκαλιά για να κοιμηθούν! Δίχως κλάματα, δίχως κάγκελα, δίχως άγχος!

Πόσα χάδια, πόσες αγκαλιές, πόσα φιλιά! Ατελείωτα, δίχως δικαιολογία! Και να που ο γιος μου μεγαλώνει. Τώρα μόνο στο κεφάλι με αφήνει να τον φιλάω. Στα μαλλιά! Ευτυχώς ακόμα είναι αγκαλίτσας! Για πόσο άραγε? Για πόσο ακόμη και η Ναταλία?

Πόσα λίγα χρόνια τελικά μένουν στην αγκαλιά μας? 1 χρόνο? Άντε 1μιση? Πόσο καιρό τα θήλασα? 3μιση η Ναταλία! Και πόσο κοιμήθηκαν μαζί μας? Πόσο χρόνο είχαν full time μαμά να τους νταντεύει μέχρι να πάνε σχολείο? Και τελικά, σ’αυτά τα 18 χρόνια που ελπίζουμε να ζήσουν μαζί μας, μέχρι να φύγουν για σπουδές, πόσα χρόνια είναι κολλήμένα τα σωματάκια τους και οι καρδούλες τους σε μας? Και αφού τελικά είναι τόσα λίγα, γιατί να προσπαθούμε να τα κάνουμε ακόμη πιο λίγα? Με κλάματα, με άγχος, με τρόπους αφύσικους?

Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν! Και δεν μας χρειάζονται! Και μπράβο τους, και μπράβο μας γι αυτό! Αλλά για όσο μας χρειάζονται, για όσο μας θέλουν εκεί δίπλα, μη φοβού και αστε να αποφασίσουν αυτά το τέλος για το κάθε τι. Μέχρι τότε, ας το ευχαριστηθούμε στο έπακρο, γιατί, αλήθεια σας λέω, δεν κρατάει πολύ!!! 😉