Daily Archives: 6 Οκτώβριος, 2013

Μη φοβού!

Standard

in-their-bedroom

 

 

Όχι δεν με έπιασε κανένα αχ βαχ που τα παιδιά μου μεγαλώνουν! Δεν κλαψουρίζω που φύγαν από το δωμάτιό μας και πήγαν στο δικό τους (βασικά εμείς φύγαμε από το δωμάτιο και πήγαμε σε ένα μικρότερο για να έχουν χώρο τα παιδιά)! Χαίρομαι που τα μικρά μου, μεγαλώνουν!

 

Πραγματικά χαίρομαι που από κει που ήταν κολλητά πάνω μου την μέρα, μέσα σε ένα σλινγκ, μέσα στην αγκαλιά μου, κολλητά στο σώμα μου και το βράδυ στο κρεβάτι, τώρα αρχίζουν να μην νοιάζονται για το που βρίσκομαι, πόσην ώρα θα λείψω, αν θα τα αφήσω μόνα τους στο σχολείο, κλπ!

 

Καλά δεν είπα ότι αν την κάνω συνεχόμενα για βόλτες δεν θα μου την πουν, αλλά να. Έφτασε και η Ναταλία τα 3μιση (ηλικία που θεωρώ πως είναι πανέτοιμα για παιδικό σταθμό), πήγε στον νέο της σχολείο και όπως και ο αδερφός της πριν 3 χρόνια, ξεκίνησε δίχως κλάματα, δίχως θέματα αποχωρισμού, δίχως άγχος! Μάλιστα μου ζητά να πηγαίνει πιο πολλές μέρες, πιο πολύ ώρα! Έκανε λέει 4εις φίλες. Αύριο θα κάνει άλλη μια και μετά θα κάνει και ένα αγοράκι φίλο!

Ο Γιώργος μου ξεκίνησε πρώτη φέτος! Μαθήματα, ασκήσεις, διάβασμα, ένα διαφορετικό σχολείο. Δεν ξετρελάθηκε η αλήθεια! Στο κάτω κάτω, στο νήπιο μιλούσαν, έπαιζαν, δεν καθόντουσαν τόσην ώρα απλά ακούγοντας την δασκάλα τους όπως κάνουν τώρα… Άρχισε να το συνηθίζει όμως. Κι εγώ κατάλαβα πως όλα τελικά είναι όπως πάντα, θέμα χρόνου!

Ναι, όπως είδατε στην φωτογραφία, πήγαν στο δωμάτιό τους. Η μαμά δεν χρειάζεται να τα κοιμίζει όπως όλα τα τελευταία 6 χρόνια. Καμιά φορά μέσα στο βράδυ έρχεται ο ένας ή και οι δύο μέχρι το πρωί στο κρεβάτι μας και κολλάνε πάνω μας. Στην ζέστη της αγάπης μας. Το κρεβάτι μας είναι ανοιχτό άλλωστε για όσο χωράμε και οι τέσσερις μαζί. Τα περισσότερα βράδια μένουν στο κρεβάτι τους και έρχονται το πρωί χαρούμενα και ξεμαλλιασμένα να μας καλημερίσουν!

Είδατε? Όλα έγιναν και όλα θα γίνουν! Νέοι γονείς, μην ανησυχείτε! Αυτό εννοώ!

Τα θήλαζα, και τα θήλαζα και όλοι ρωτούσαν αν θα τα θηλάζω μέχρι να πάει φαντάρος ο γιος μου, ή αν θα την πάρω στον γάμο της την μικρή με το βυζί στο στόμα! Όχι! Σταμάτησαν μόνα τους. Ο ένας στα 2 χρόνια και η άλλη στα 3μιση! Χωρίς πολλά πολλά!

Τα είχα στην αγκαλιά μου, στο σλινγκ, και δεν θελαν να ξεκολλήσουν. Άλλες φορές αναρωτιόμουν κι εγώ η ίδια αν έχουν δίκιο που μου λένε ότι τα κάνω μαμόθρεφτα, ότι έτσι μόνο εμένα θα θέλουν! Και όμως, ξεκόλλησαν κι από την αγκαλιά. Και έφυγαν και πήγαν και έκαναν γνωριμίες, εξερευνήσεις, φίλους, σχολείο δίχως θέματα και άγχος!

Τα κοίμιζα μαζί μας στο κρεβάτι! Μα μέχρι πότε? Ρωτούσαν και πάλι? Πόσα υπέροχα βράδια περάσαμε σ’αυτό το κρεβάτι? Πόσα ονειρεμένα ξυπνήματα? Πόσα βλέμματα? Πόσα κοιμισμένα γελάκια, ή εφιαλτικά κλαματάκια που με ένα χάδι έφευγαν, πόσες φορές αναρωτήθηκα βλέποντάς τα να κοιμούνται, πώς έχω κάνει τόσο όμορφα και καλά παιδιά! Πόσες φορές ένιωσα ασφάλεια που κοιμόμουν κοντά τους, πόσες φορές ένιωσαν αυτά ασφάλεια! Και κάποια στιγμή, τους φτιάξαμε το δωμάτιό τους και τώρα τους φτάνει το φιλάκι και η σφιχτή αγκαλιά για να κοιμηθούν! Δίχως κλάματα, δίχως κάγκελα, δίχως άγχος!

Πόσα χάδια, πόσες αγκαλιές, πόσα φιλιά! Ατελείωτα, δίχως δικαιολογία! Και να που ο γιος μου μεγαλώνει. Τώρα μόνο στο κεφάλι με αφήνει να τον φιλάω. Στα μαλλιά! Ευτυχώς ακόμα είναι αγκαλίτσας! Για πόσο άραγε? Για πόσο ακόμη και η Ναταλία?

Πόσα λίγα χρόνια τελικά μένουν στην αγκαλιά μας? 1 χρόνο? Άντε 1μιση? Πόσο καιρό τα θήλασα? 3μιση η Ναταλία! Και πόσο κοιμήθηκαν μαζί μας? Πόσο χρόνο είχαν full time μαμά να τους νταντεύει μέχρι να πάνε σχολείο? Και τελικά, σ’αυτά τα 18 χρόνια που ελπίζουμε να ζήσουν μαζί μας, μέχρι να φύγουν για σπουδές, πόσα χρόνια είναι κολλήμένα τα σωματάκια τους και οι καρδούλες τους σε μας? Και αφού τελικά είναι τόσα λίγα, γιατί να προσπαθούμε να τα κάνουμε ακόμη πιο λίγα? Με κλάματα, με άγχος, με τρόπους αφύσικους?

Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν! Και δεν μας χρειάζονται! Και μπράβο τους, και μπράβο μας γι αυτό! Αλλά για όσο μας χρειάζονται, για όσο μας θέλουν εκεί δίπλα, μη φοβού και αστε να αποφασίσουν αυτά το τέλος για το κάθε τι. Μέχρι τότε, ας το ευχαριστηθούμε στο έπακρο, γιατί, αλήθεια σας λέω, δεν κρατάει πολύ!!! 😉

Advertisements