Μη φοβού!

Standard

in-their-bedroom

 

 

Όχι δεν με έπιασε κανένα αχ βαχ που τα παιδιά μου μεγαλώνουν! Δεν κλαψουρίζω που φύγαν από το δωμάτιό μας και πήγαν στο δικό τους (βασικά εμείς φύγαμε από το δωμάτιο και πήγαμε σε ένα μικρότερο για να έχουν χώρο τα παιδιά)! Χαίρομαι που τα μικρά μου, μεγαλώνουν!

 

Πραγματικά χαίρομαι που από κει που ήταν κολλητά πάνω μου την μέρα, μέσα σε ένα σλινγκ, μέσα στην αγκαλιά μου, κολλητά στο σώμα μου και το βράδυ στο κρεβάτι, τώρα αρχίζουν να μην νοιάζονται για το που βρίσκομαι, πόσην ώρα θα λείψω, αν θα τα αφήσω μόνα τους στο σχολείο, κλπ!

 

Καλά δεν είπα ότι αν την κάνω συνεχόμενα για βόλτες δεν θα μου την πουν, αλλά να. Έφτασε και η Ναταλία τα 3μιση (ηλικία που θεωρώ πως είναι πανέτοιμα για παιδικό σταθμό), πήγε στον νέο της σχολείο και όπως και ο αδερφός της πριν 3 χρόνια, ξεκίνησε δίχως κλάματα, δίχως θέματα αποχωρισμού, δίχως άγχος! Μάλιστα μου ζητά να πηγαίνει πιο πολλές μέρες, πιο πολύ ώρα! Έκανε λέει 4εις φίλες. Αύριο θα κάνει άλλη μια και μετά θα κάνει και ένα αγοράκι φίλο!

Ο Γιώργος μου ξεκίνησε πρώτη φέτος! Μαθήματα, ασκήσεις, διάβασμα, ένα διαφορετικό σχολείο. Δεν ξετρελάθηκε η αλήθεια! Στο κάτω κάτω, στο νήπιο μιλούσαν, έπαιζαν, δεν καθόντουσαν τόσην ώρα απλά ακούγοντας την δασκάλα τους όπως κάνουν τώρα… Άρχισε να το συνηθίζει όμως. Κι εγώ κατάλαβα πως όλα τελικά είναι όπως πάντα, θέμα χρόνου!

Ναι, όπως είδατε στην φωτογραφία, πήγαν στο δωμάτιό τους. Η μαμά δεν χρειάζεται να τα κοιμίζει όπως όλα τα τελευταία 6 χρόνια. Καμιά φορά μέσα στο βράδυ έρχεται ο ένας ή και οι δύο μέχρι το πρωί στο κρεβάτι μας και κολλάνε πάνω μας. Στην ζέστη της αγάπης μας. Το κρεβάτι μας είναι ανοιχτό άλλωστε για όσο χωράμε και οι τέσσερις μαζί. Τα περισσότερα βράδια μένουν στο κρεβάτι τους και έρχονται το πρωί χαρούμενα και ξεμαλλιασμένα να μας καλημερίσουν!

Είδατε? Όλα έγιναν και όλα θα γίνουν! Νέοι γονείς, μην ανησυχείτε! Αυτό εννοώ!

Τα θήλαζα, και τα θήλαζα και όλοι ρωτούσαν αν θα τα θηλάζω μέχρι να πάει φαντάρος ο γιος μου, ή αν θα την πάρω στον γάμο της την μικρή με το βυζί στο στόμα! Όχι! Σταμάτησαν μόνα τους. Ο ένας στα 2 χρόνια και η άλλη στα 3μιση! Χωρίς πολλά πολλά!

Τα είχα στην αγκαλιά μου, στο σλινγκ, και δεν θελαν να ξεκολλήσουν. Άλλες φορές αναρωτιόμουν κι εγώ η ίδια αν έχουν δίκιο που μου λένε ότι τα κάνω μαμόθρεφτα, ότι έτσι μόνο εμένα θα θέλουν! Και όμως, ξεκόλλησαν κι από την αγκαλιά. Και έφυγαν και πήγαν και έκαναν γνωριμίες, εξερευνήσεις, φίλους, σχολείο δίχως θέματα και άγχος!

Τα κοίμιζα μαζί μας στο κρεβάτι! Μα μέχρι πότε? Ρωτούσαν και πάλι? Πόσα υπέροχα βράδια περάσαμε σ’αυτό το κρεβάτι? Πόσα ονειρεμένα ξυπνήματα? Πόσα βλέμματα? Πόσα κοιμισμένα γελάκια, ή εφιαλτικά κλαματάκια που με ένα χάδι έφευγαν, πόσες φορές αναρωτήθηκα βλέποντάς τα να κοιμούνται, πώς έχω κάνει τόσο όμορφα και καλά παιδιά! Πόσες φορές ένιωσα ασφάλεια που κοιμόμουν κοντά τους, πόσες φορές ένιωσαν αυτά ασφάλεια! Και κάποια στιγμή, τους φτιάξαμε το δωμάτιό τους και τώρα τους φτάνει το φιλάκι και η σφιχτή αγκαλιά για να κοιμηθούν! Δίχως κλάματα, δίχως κάγκελα, δίχως άγχος!

Πόσα χάδια, πόσες αγκαλιές, πόσα φιλιά! Ατελείωτα, δίχως δικαιολογία! Και να που ο γιος μου μεγαλώνει. Τώρα μόνο στο κεφάλι με αφήνει να τον φιλάω. Στα μαλλιά! Ευτυχώς ακόμα είναι αγκαλίτσας! Για πόσο άραγε? Για πόσο ακόμη και η Ναταλία?

Πόσα λίγα χρόνια τελικά μένουν στην αγκαλιά μας? 1 χρόνο? Άντε 1μιση? Πόσο καιρό τα θήλασα? 3μιση η Ναταλία! Και πόσο κοιμήθηκαν μαζί μας? Πόσο χρόνο είχαν full time μαμά να τους νταντεύει μέχρι να πάνε σχολείο? Και τελικά, σ’αυτά τα 18 χρόνια που ελπίζουμε να ζήσουν μαζί μας, μέχρι να φύγουν για σπουδές, πόσα χρόνια είναι κολλήμένα τα σωματάκια τους και οι καρδούλες τους σε μας? Και αφού τελικά είναι τόσα λίγα, γιατί να προσπαθούμε να τα κάνουμε ακόμη πιο λίγα? Με κλάματα, με άγχος, με τρόπους αφύσικους?

Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν! Και δεν μας χρειάζονται! Και μπράβο τους, και μπράβο μας γι αυτό! Αλλά για όσο μας χρειάζονται, για όσο μας θέλουν εκεί δίπλα, μη φοβού και αστε να αποφασίσουν αυτά το τέλος για το κάθε τι. Μέχρι τότε, ας το ευχαριστηθούμε στο έπακρο, γιατί, αλήθεια σας λέω, δεν κρατάει πολύ!!!😉

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

13 responses »

  1. ποσο χαιρομαι που τελικα υπαρχουν κ αλλοι γονεις οπως εμεις…..στο περιβαλλον μου ημασταν οι μονοι που κοιμομασταν μαζι ,θηλαζα τον πρωτο μου γιο 3 χρονια τον δευτερο 11 μηνες,κ αυτο γιατι ολοι μου ελεγαν να μην κανω τα ιδια»λαθη»…..τωρα πλεον βρισκομαι στην ιδια φαση με εσενα ολα πηραν το δρομο τους ,τα παιδια κοιμουνται στο δωματιο τους χωρις κλαματα χαρουμενα …εμας ομως μας λειπουν …..ποσο δικιο εχεις περναει τοσο γρηγορα ο καιρος …….

  2. Μπράβο σου,Λυδία!Μπράβο σου!Δεν υπά
    ρχουν λόγια!Με συγκίνησες!Πόσο με ανακουφίζεις μ΄αυτά που γράφεις!Τα ίδια ζούμε κι εμείς με την Άννα-Μαρία μας να βαδίζει προς τα 3 και νιώθουμε αυτή τη θαλπωρή και την ασφάλεια που περιγράφεις!Μας δίνεις έμπνευση και σιγουριά να συνεχίζουμε έτσι χωρίς να δει΄λιάζουμε με τα σχόλια των άλλων(π.χ. ακόμη θηλάζεις;κι αν του βγει σε κακό? ή ακόμη κοιμάστε όλοι μαζί?)!Ο χρόνος και η συγκροτημένη συμπεριφορά των παιδιων μας αποδεικνύει ότι κάνουμε το σωστό!

  3. Πάντα μου αρέσουν τα κείμενά σου! και αυτό πιο πολύ απ’ όλα!πόσο μετάνοιωσα που στον δεύτερο σταμάτησα να θηλάζω αργά μεν (στα 2 χρόνια) αλλά χωρίς να είναι έτοιμος ο γλυκός μου, επειδή είχα κουραστεί…νομίζω ότι έπαιξε το ρόλο του σε πολλά θέματα… το κρεβάτι όμως δεν το στερούμε σε κανένα μικρό μας… έχει απίστευτη πλάκα να ξυπνάς και να βρίσκονται 5 άνθρωποι σε ένα κρεβάτι…να σαι καλά, που μας ανοίγεις τους ορίζοντες… είσαι για μένα πρότυπο σε πολλά θέματα!

  4. Μικρές και μεγάλες αλήθειες που λίγοι έχουν την υπομονή να τις βιώσουν και να τις νιώσουν. Εξαιρετικό.

  5. Σήμερα το πρωί μετά από ένα εξαντλητικό, για πολλοστή φορά βράδυ, είπα τέρμα ο θηλασμός, τέρμα ο ύπνος στην αγκαλιά, τέρμα ο ύπνος στο κρεββάτι μαζί μας! Για δευτερόλεπτα φυσικά κράτησε αυτό το τέρμα… στην προσπάθεια μου να τις κοιμίσω μέσα στην ημέρα χωρίς να πάρω αγκαλιά, έστω τη μια από τις δύο, σκέφτομαι σε λίγοτερο από δυο μήνες επιστρέφεις στη δουλειά κ ο χρόνος σου μαζί τους θα είναι περιορισμένος, και άλλωστε θα περάσει τόσο γρήγορα ο καιρός που θα είναι έτσι μικρές κ δροσοσταλίδες που θα μετανιώσεις για το κλάμα που τις άφησες να κάνουν στο κρέββατι! Μόλις κοιμήθηκαν (στην αγκαλιά μου εννοειται) άνοιξα το lap-top και έπεσα στο κείμενό σου… δε θα πω κάτι άλλο παρα μόνο
    ας μην αφήνουμε τις στιγμούλες μας να μεγαλώνουν «χωρίς εμάς»!
    η μητρική αγκαλιά κ ο θηλασμός είναι η μεγαλύτερης σημασίας πράξεις αγάπης…

    διδυμομανούλα δυο μικρών κοριτσιών που μεθαύριο κλείνουν 8 μήνες στη ζωή μου!

    Καλή εβδομάδα

  6. Ένα θα σας πω! Όταν έγραφα αυτό το άρθρο, έλεγα από μέσα μου «θα περάσει απαρατήρητο» γιατί έγραφα για ένα τόσο απλό θέμα, δίχως να θέλω να πω κάτι «σπουδαίο»! Κάτι το τελείως φυσικό για την οικογένειά μας, που τελικά ενδιαφέρει αρκετά όσες μαμάδες και όσους μπαμπάδες βρίσκονται στην αρχή ή στην μέση. Εκεί που αγχώνεσαι, που είσαι λίγο κουρασμένος και που αναρωτιέσαι αν τελικά έχουν οι άλλοι δίκιο, κι ας σου φαίνεται αδικαιολόγητο!!! Δεν συνειδητοποίησα πως καλό είναι όσοι βλέπουμε λίγο πιο μακριά στον ορίζοντα (λόγο χρόνων, όχι καλύτερων γυαλιών βεβαια), να φωνάζουμε και στους άλλους οτι είναι καλα τα πράγματα, για να παίρνουν θάρρος!😉

  7. Πόσο δίκιο έχεις! Σ ευχαριστώ γιατί με κάνεις να μην νιώθω μόνη σε εναν κόσμο των πρέπει και των μη. Απεριόριστες αγκαλιές κσι τα δυο μου αγόρια (4,5 και 2,5) στο κρεββάτι μας και ότι άλλο τα κάνει να αισθάνονται ασφαλή και λατρεμένα …και όλα τ άλλα θα έρθουν μόνα τους.

    • Πριν κοιμηθουν, τα βαζω να μαζεψουν τα παιχνιδια τους. Οχι οτι τα μαζευουν τοσο καλα, και μαλιστα πολλες φορες τα χωνουν κατω απο αλλα πραγματα για να μην φαινονται! Μετα περναω κι εγω και τα συμμαζευω τις περισσοτερες μερες (γιατι καποιες αλλες δεν αντεχω), και ΜΕΤΑ βγαζω και καμια φωτογραφια😉
      Φετος ειναι καλυτερα τα πραγματα, τα προηγουμενα χρονια εχανα την μπαλα ομως! Και πολυ συχνα βεβαια και φετος! Χαχαχα!

      Υ.Γ. τα περισσοτερα παιχνιδια, τα φερνουν στο σαλονι για να παιξουν, αρα το δωματιο συνηθως μενει καθαρο και φωτογραφια του σαλονιου δεν ειδες😉

  8. Πόσο πολύ χαίρομαι που και άλλες μαμάδες είναι σαν και μένα!!! Οι κόρες μου 6 και 4 είναι πολύ ανεξάρτητες και κοινωνικές παρόλο που δεν είχαν ξεκολλήσει καθόλου από πάνω μου!!! «τσαντάκια » της φωνάζουν οι φίλες μου γιατί τις κουβαλάω παντού μαζί! Πόσο χαίρομαι που βλέπω ότι όλο αυτό απέδωσε!! Με κόπο, με αμφιβολίες, με κούραση απίστευτη αλλά όλα πήγαν καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s