Παιδικοί σταθμοί και γιορτούλες!

Standard

giorth-sxoleiou

 

Έρχονται (δηλαδή ήρθαν ουσιαστικά) τα Χριστούγεννα και αρχίζουν σιγά σιγά και οι γιορτούλες των σχολείων και των παιδικών σταθμών! Τι μεγάλη συγκίνηση να βλέπεις τα παιδάκια σου ίσως και για πρώτη φορά, να παίρνου μέρος σε μια παιδική γιορτούλα στην οποία σίγουρα χρειάζεσαι χαρτομάντιλα για να μην γίνεις ρεζίλι ή να μοιάζεις με τον Alice Cooper προς το τέλος της γιορτής!!!

 

Φέτος πάει και η Ναταλία μου παιδικό σταθμό. Σε έναν υπέροχο παιδικό σταθμό που επέλεξε σχεδόν μόνη της μετά από βόλτα σε τρεις συνολικά. Δεν θα το κρύψω πως αυτός ήταν και ο δικός μου αγαπημένος, μιας και ο Γιώργος είχε πάει εκεί, όταν ήταν στην ηλικία της μικρής μας. Ένας παιδικός σταθμός που αφήνει την μαμά να μείνει μέσα, για όσο θέλει και χρειάζεται το παιδί,  ή να μείνει απ’ έξω σε έναν όμορφο χώρο πίνοντας καφεδάκι, κάτι που κάνω κι εγώ σχεδόν καθημερινά, όχι επειδή με χρειάζεται η Ναταλία (από την πρώτη μέρα μπήκε μέσα φουριόζα δίχως πρόβλημα ανασφάλειας), αλλά επειδή ο όμορφος αυτός σταθμός, είναι μακριά από το σπίτι. Μένω εκεί και διαβάζω, μπαίνω στο facebook, τα λέω με την φίλη πια Καίτη, ιδιοκτήτρια του σταθμού, παίρνω την Ναταλία, πάμε στο σχολείο του Γιώργου και μετά σπίτι… Σ’ αυτόν τον παιδικό σταθμό, τα μικρά κάνουν τις χειροτεχνίες τους και λίγο βοηθούν οι δασκάλες. Μπορεί να βγάλουν μια μουτζούρα, αλλά είναι η δική τους μουτζούρα! Αυτό δεν έχει σημασία? Τέλος πάντων. Ας μπω στο ψητό!

 

Σεπτέμβρη ξεκινούν τα παιδιά σιγά σιγά, μέχρι να συνηθίσουν πάει Οκτώβρης και λίγο μετά… ξεκινάνε οι πρόβες για την γιορτούλα του σχολείου, ξεκινούν οι χειροτεχνίες που θα πάρουν τα μικρά μαζί τους, ξεκινά ο ενθουσιασμός από τα ίδια αλλά και τις μαμάδες! Το παιδί μου θα είναι ταρανδάκι? Μπράβο Ναταλία! Το ξέρεις το ποίημα σου? Θα το μάθεις μην ανησυχείς! Ακόμα κι αν δεν το μάθεις, μας πειράζει? Όχι βέβαια!
Τι θα κάνετε Ναταλία στην γιορτή σας? Θα χορέψετε??? Μπράβοοοο! κλπ κλπ! Ενθουσιασμός και από τα μικρά που όλοοοοοι θα πάμε να την δούμε, θα την χειροκροτήσουμε και θα συγκινηθούμε!

 

Οι δασκάλες αγχώνονται! Η γιορτή πρέπει να αρέσει στους γονείς. Το κάθε παιδί να έχει ισάξιο ρόλο. Να πει σωστά το μέρος του. Να μην στεναχωρηθεί κανείς! Και τα παιδιά κάνουν κάθε μέρα πρόβα!

 

Μαμάααα, μου αρέσει πολύ να κάνω πρόβα. Και τον Νοέμβρη το ίδιο μου είπε! Η μαμά βλέπει και μια δυο πρόβες. Δάκρυα! Αχ τι θα κάνω στην γιορτή καλές μου μαμάδες! Και τον Δεκέμβρη η Ναταλία ξαφνικά, δεν θέλει να πηγαίνει στην γιορτή! Ο μουσικός έχει μακριά μαλλιά! Μα πάντα είχε! Η στολή της θα είναι ταρανδάκι και θα είναι καφέ! Μα το ήξερε από πριν και της άρεσε! Η κυρία την μάλωσε πριν καιρό! Ίσως την έθιξε, ποιος ξέρει? Και ένας συμμαθητής της την χτύπησε και πάλι πριν καιρό! Μα γιατί να το θυμηθεί τώρα!

 

Και η καλή μου Καίτη, και μια άλλη καλή φίλη, μου είπαν το αυτονόητο! Στρεσάρονται βρε με την γιορτή… Αλλάζει το πρόγραμμα του σταθμού. Πιέζονται, βαριούνται, αγχώνονται! Και η Ναταλία κλαίει όταν της λέω ότι θα πάμε σχολείο. Μετά από καιρό θα πάμε πάλι αύριο! Δεν μπορώ να φύγω ούτε για αστείο, ούτε για κάποια δουλειά από κει. Βγαίνει κλαίγοντας γιατί ξεκάθαρα πια το είπε, πως δεν της αρέσει η πρόβα! Πως δεν την νοιάζει η γιορτή, αλλά το τελευταίο το μετανιώνει, κάθε τόσο γιατί ζηλεύει που οι άλλοι θα κάνουν!

 

Θα πάμε αύριο μαζί! Αν δεν θέλει, δεν θα κάνει πρόβα. Αν δεν θέλει, δεν θα κάνει γιορτή. Θυμάμαι στην ηλικία της έτρεμα την ώρα της γιορτής. Ακόμη και στο δημοτικό δεν σήκωνα ποτέ το χέρι μου για να μου δώσουν ποίημα. Προτιμούσα να είμαι αγγελάκι σιωπηλό, δίχως φόβο κάποιου σαρδάμ, ή κάποιου λάθους. Δίχως τον φόβο να γίνω ρεζίλι μπροστά σε τόσο κόσμο! Έτσι το έβλεπα. Τα μικρά μας πόσο σίγουρο είναι πως δεν το βλέπουν έτσι? Γιατί καμιά φορά μετά το ποίημα τους ξεσπάνε σε κλάμα? Γιατί ντρέπονται να το πουν, γιατί χτυπάει η καρδούλα τους γρήγορα και η αναπνοή τους είναι κοφτή? Γιατί βαριούνται στην πρόβα? Γιατί αισθάνονται περίεργα τον τελευταίο καιρό? Αγχώνονται? Νιώθουν με τις καταπληκτικές τους κεραίες το άγχος και την αναμπουμπούλα του σταθμού?

 

Ευτυχώς στον δικό μας παιδικό, το άγχος για μια άψογη γιορτή δεν υπάρχει. Δεν τα πιέζουν πολύ, το έχω δει, αλλά όσο να’ ναι η πρώτη φορά για ένα παιδί, είναι δύσκολη! Στολές υπερπαραγωγή δεν θα φορέσουν όπως ίσως σε άλλους παιδικούς, για να μην ζοριστούν, η χορογραφία δεν θα είναι ισάξια με αυτή της λίμνης των κύκνων επίσης για να μην ζοριστούν, αλλά αν ακόμη κι αυτά τα λίγα φτάνουν για να ζορίσουν κάποια?

 

Και αναρωτήθηκα και μίλησα με την φίλη Καίτη, για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά? Δεν θα μπορούσαν να γίνονται αλλιώς οι γιορτούλες? Δίχως βαρβάτη προετοιμασία? Ένα τραγουδάκι ας πούμε? Μια έκθεση με φωτογραφίες τους, με τις χειροτεχνίες τους για να θαυμάσουμε όλοι μαζί, οι γονείς και τα παιδιά μαζεμένοι πάλι μαζί, να μιλήσουν για τους μήνες που πέρασαν. Να πει και το κάθε παιδί τι του άρεσε πιο πολύ. Ίσως να έκαναν γονείς και παιδιά μια δραστηριότητα λίγο αστειούτσικη κιόλας, να γελάσουν με τα παιδιά. Κάτι που να μην χρειάζεται να αλλάξει το όμορφο πρόγραμμα του παιδικού… Και πήρα την απάντηση! Οι γονείς περιμένουν το παιδί τους να πει ποίημα, να φορέσει στολή, να το χειροκροτήσουν! Το παιδί μου ήταν το ομορφότερο, με το πιότερο νάζι, δυσκολότερο ποίημα που όμως είπε απίθανα, τι χαριτωμένα ντράπηκε, κοίτα το μωρέ έκλαψε, κλπ κλπ! Φωτογραφίες, βίντεο και όλα τα συναφή…

 

Είμαστε εμείς ο λόγος? Και βέβαια και οι ίδιοι σταθμοί που μπαίνουν στο τρυπάκι να ευχαριστήσουν τους γονείς! Να δείξουν ίσως και τι καλός παιδικός είναι! Αλλά κι εμείς? Εγώ? Για να θαυμάσω και να θαυμάσουν και οι άλλοι μαζί μου το εκπληκτικό μου παιδί, υποκύπτω? Το αφήνω να ζοριστεί? Να ζοριστεί λίγο με την αλλαγή του σχολείου, του νέου γι αυτήν σχολείου, δεν είναι αρκετό? Θέλω να μου αποδείξει και κάτι άλλο? Γιατί? Ναι ΟΚ, θα μου πείτε, τα άλλα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα (ή δεν το εκδηλώνουν, θα ρωτήσω εγώ), ίσα ίσα που το χαίρονται (ή τους δείξαμε πως πρέπει να το χαίρονται θα ξαναρωτήσω). Επειδή ένα παιδί έχει θέμα θα σταματήσουν οι γιορτές?

 

Δεν έχει μόνο το δικό μου παιδί πρόβλημα. Ντε φάκτο! Το λένε και οι δασκάλες… Όλα (άντε όχι όλα, ας πω πολλά) σπάζονται μετά από λίγο καιρό, όλα έχουν το λίγο άγχος και ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά παιδικού σταθμού (τα μεγαλύτερα έχουν ίσως καλύτερους μηχανισμούς διαχείρισης, άλλο κεφάλαιο αυτό). Ίσως κάποια στιγμή να αναρωτηθούμε αν θα πρέπει να το υποστούν αυτό το νέο άγχος και για ποιον λόγο πρέπει να τον υποστούν… Αυτό αναρωτιέμαι… Δεν ξέρω, λέω εγώ τώρα…

 

Υ.Γ. Δοκιμάστε στη γιορτή του παιδιού σας να σκεφτείτε πως θα νιώθατε αν ανεβαίνατε στην σκηνή μπροστά σε όλο τον κόσμο, να πείτε έναν λόγο… Και μόνο στη σκέψη, η καρδιά σας θα αρχίσει να χτυπάει δυνατά!😉

Υ.Γ. 2 Κι εγώ μπήκα στο τρυπάκι της γιορτούλας! Ακόμα εκεί μέσα είμαι, μην νομίζεται ότι τα λέω για τους άλλους…

Υ.Γ. 3 Καίτη, ευχαριστώ γιατί με άκουγες πραγματικά όταν σου μίλησα.  :-)

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

5 responses »

  1. Καλημέρα! Τα καταλαβαίνω τόσο πολύ τα παιδάκια σε αυτές τις γιορτές! Κι εγώ σαν παιδάκι ακόμη το θυμάμαι το άγχος για να μάθω το ποίημα, για να μιλήσω μπροστά σε τόσο κόσμο και γενικώς δεν το απολάμβανα καθόλου. Πρέπει όμως να πω ότι αιφνιδιάστηκα με τη γιορτή του παιδικού σταθμού πέρυσι στο σχολείο της κόρης μου (4 χρονών τώρα). Πέρυσι λοιπόν το καλοκαιρί πριν κλείσουν τα σχολεία μας κάλεσαν στο σχολείο για την καλοκαιρινή γιορτούλα τους… χωριστήκαμε σε ομάδες παιδιά μαζί με γονείς και καθίσαμε μαζί με τα παιδάκια και φτιάχναμε κατασκευές και κουλουράκια. Επαιζε η μουσικός τους κιθάρα και τραγουδάγανε ένα μουσικό παραμύθι (είχαν κάπους ρόλους) αλλά ήταν μαζί με τις δασκάλες και συμμετέχαμε κι εμείς οι γονείς (μας είχαν μοιράσει χαρτιά με τα λόγια από τα τραγούδια). Ήταν όλα τόσο αυθόρμητα και τόσο ζεστό το κλίμα… περάσαμε απλά πολύ όμορφα μικροί-μεγάλοι. Αυτό είναι γιορτή! Ούτε στολές, ούτε ποιήματα απλά παιρνάμε ωραία! Και τα παιδάκια μας χαιρόντουσαν που συμμετείχαμε κι εμείς στη γιορτή τους. Το ίδιο έγινε και τώρα τα Χριστούγεννα αλλά αντί για γονείς κάλεσαν τους παπούδες και τις γιαγιάδες! Είπαν όλοι μαζί παραδοσιακά κάλαντα, τους κέρασαν τα παιδάκια μελομακάρονα που έφτιαξαν αυτά με τις δασκάλες τους… ένα πολύ πολύ ζεστό κλίμα! Νομίζω ότι έτσι πρέπει να γίνονται οι γιορτές σε αυτή την ηλικία και χάρηκα πολύ που υπάρχουν σχολεία που το έχουν καταλάβει αυτό αλλά είναι δυστυχώς ελάχιστα και φυσικά ιδιωτικά….

  2. Αγαπητή Λυδία,το θέμα που έθιξες είναι πολύ σοβαρό και με προβληματίζει συχνά.Κάποιοι γονείς που σαν παιδιά αρνούνταν να «εκτεθούν», όχι από ντροπή ή αρνητικότητα, απλά δεν ήθελαν, καταλαβαίνουν καλύτερα τα παιδιά τους.Δεν νομίζω πως η έκθεση σε γιορτές κ.λ..π είναι μια φυσική ανάγκη, μαλλον είναι μια κοινωνική ανάγκη επίδειξης των γονιών και του σχολείου, όπως έγραψες στην οποία τα παιδιά σαν αυθεντικά και ειλικρινή ανθρωπάκια αρνούνται να συμμετέχουν γιατί απλά δεν το έχουν ανάγκη!!, άρα πιέζονται!! και οτιδήποτε προκύπτει έπειτα από πίεση δεν τους αφήνει και τις καλύτερες αναμνήσεις…Εξάλλου νομίζω πως είναι μια κοινωνική δεξιότητα που καλλιεργείται ή/και όχι, ανάλογα με τις κλίσεις του παιδιού.Θυμάμαι το μικρούλι μου στον παιδικό ντυμένο κοκοράκι να τραγουδάει κλαίγοντας κι εγώ να θέλω να το αρπάξω από την σκηνή και να το ηρεμήσω..Ακόμα και σήμερα μετά από 2,5 χρόνια όταν το θυμάται μου λέει πως δεν ήθελε να το κάνει και γι αυτό έκλαιγε.Πολύ απλά.Κι εγώ το σέβομαι αυτό και θα ήθελα να το σέβεται και το εκάστοτε σχολείο.Κι αν δεν το κάνει, απλά χρησιμοποιούμε το δικαίωμα της μη συμμετοχής.Πολύ απλά.Μπορεί να το πεις υπερπροστασία αυτό?Γιατί εγώ το ονομάζω απλά ΕΠΙΘΥΜΙΑ.Κι αν είμαι η μόνη που σκέφτομαι έτσι δεν πειράζει.Όπως λέει και ο μικρός μου:»ο νεαυτός μου είναι δικός μου και εγώ αποφασίζω».

  3. Κι εμένα ο μικρούλης μου έπαθε αμόκ και κρίση αρνητισμού κι επιθετικότητας όλη την προηγούμενη βδομάδα λόγω θεατρικής παράστασης. Αρνιόταν να δοκιμάσει το ρουχάκι του (μια μαλακή κόκκινη φορμούλα με αγιοβασιλιάτικο καπελάκι), χτυπούσε όλο τον κόσμο, δεν πήγαινε για ύπνο μέχρι που αποκοιμιόταν στο τραπέζι, έβριζε(!!!)…είχα πάθει σοκ και δεν ήξερα τι έπαθε το παιδί! Και όταν τον μάλωσε το μεσημέρι μπροστά μου η δασκάλα του γιατί δεν καθόταν ήσυχος στις πρόβες τότε κατάλαβα τι γινόταν! Μάλιστα μου το είπε και η ίδια…»Μάλλον βαρέθηκαν τα καημένα κι αυτά»! Μα γιατί το λες; Είναι απίστευτα ενδιαφέρον να κάνεις τα ΙΔΙΑ πράγατα κάθε μέρα και να πρέπει να μείνεις και ακίνητος!

  4. Συμφωνώ με τις σκέψεις σου, είναι και δικές μου. Θεωρώ την γιορτή υπερπαραγωγή ότι γίνεται για την ματαιοδοξία των γονιών (όπως και τα φορέματα και τα λούσα των παιδιών) και είμαι πολύ χαρούμενη που τύχαμε σε δημόσιο παιδικό σταθμό που δεν έχει αυτήν τη φλοσοφία (η προσαρμογή του παιδιού γίνεται με παρουσία της μαμάς για τις πρώτες μέρες, πρωτόγνωρο για δημόσιο!). Πέρσι η χριστουγεννιάτικη γιορτή ήταν τα παιδάκια σε κύκλο να λένε μερικά γιορτινά τραγουδάκια και μετά μαζί με τους γονείς τους κάνανε χειροτεχνίες σε διάφορα τραπέζια που είχαν προετοιμαστεί από τις δασκάλες. Φέτος θα κάνουν κάτι πιο σε παράσταση αλλά όχι με λόγια όλα τα παιδιά, μόνο όσα θέλουν, και θα είναι πολύ χαλαρό.

  5. Λοιπον………καλή χρονιά σε όλους και έχω να πω τα εξής!Λυδία έχεις απόλυτο δίκιο. Και εμένα οι κόρες μου αμτιμετωπίζουν το ίδιο στρες κάθε φορά που έχουμε γιορτή στο σχολείο. Αρχικά, ξεκινάμε με πολύ καλή διάθεση, τι χαρά μεγάλη που θα ντυθούμε με στολές υπερπαραγωγή, τι ωραίο ποίημα που έχουμε, όλα καλά!!!!!!!!!!και μετά οι εξαντλητικές αυτές πρόβες που καθόλου πλάκα δεν έχουν και τέλος………όοοοοοοοοοοολος αυτός ο κόσμος για να θαυμάσει αυτά τα μικρά πλασματάκια?????????????Α!για να μην αναφερθώ στα φλάς και τους επιθετικούς γονείς -παπαράτσι που προσπαθούν να «πάρουν» την καλύτερη πόζα των παιδιών τους.Απλά ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ!!!!!!!!!!εφιάλτης. Δεν αδικώ καθόλου τα παιδιά μας που μετά από όλα αυτά κάνουν 2 μήνες να ξαναπροσαρμοστούν στο σχολείο, οπότε ξανααρχίζουν οι πρόβες για την επόμενη «γιορτούλα». Αλλά τελικά μετά από όλα αυτά που έγραψα αναρωτιέμαι:μήπως τελικά χρειάζεται να τα περάσουν όλα αυτά για να συνηθίζουν στην καθημερινότητα που θα τα ακολουθεί για όλη την υπόλοιπη ζωή τους?Δεν ξέρω! το μόνο που ξέρω είναι ότι εγώ και λάθος ποίημα να πουν τα αγγελούδια μου, και καθόλου να μην πουν, ας μην χορέψουν και ας μην τραγουδήσουν τα θαυμάζω και μόνο για το θάρρος που έχουν να βγουν μπροστα σε όλους αυτούς τους τρελούς( και εγώ σε αυτούς ανήκω) χαζοχαρούμενους γονείς!!!!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s