Monthly Archives: Μαρτίου 2014

ΠρωτΑπριλιά!!!

Standard

ΠρωτΑπριλιά αύριο! Μην σας πιάσουν κορόιδα ε? Λοιπόν είπα να σας πω μερικές ιδέες για να κάνετε πλάκα στα μικρά σας! Ανάλογα την ηλικία τους, ανάλογα τον χαρακτήρα τους, επιλέξτε αυτήν που θα το κάνει να γελάσει περισσότερο!

 

Μια από τις πρώτες που έκανα στον Γιώργο. Βάλτε 1-2 σταγόνες χρώμα ζαχαροπλαστικής στο γάλα και όταν θα είναι μπροστά σας, βάλτε σε ένα ποτήρι και δείτε την φατσούλα του μόλις το δει!

 

1Aprilia-9

 

 

Κάντε του αβγά μάτια να φάει! Αλλά όχι με αβγό! Απλώστε λίγο γιαούρτι στο πιάτο και βάλτε πάνω… μισό κομμάτι από κομπόστα ροδάκινο. Μοιάζει ακριβώς με το τηγανητό αβγό! 😉

 

1Aprilia-8

 

 

Παγώστε του από το βράδυ τα δημητριακά με το γάλα και το πρωί βάλτε το στο τραπέζι και πείτε του να φάει το πρωινό του!

 

1Aprilia-6

 

 

 

Βάλτε στα πράγματα του ψυγείου ματάκια! Μόλις τα δουν τα μικρά θα τους φανεί πολύ αστείο!

 

1Aprilia-1

 

 

Αν τα παιδιά σας κοιμούνται βαριά, τότε όταν έχουν κοιμηθεί, αλλάξτε τους κρεβάτι και βάλτε το ένα στο κρεβάτι του άλλου! Θα ξεκινήσει με γέλιο η μέρα από την πρώτη στιγμή!

 

1Aprilia-4

 

 

 

Αυτό μου άρεσε πολύ! Γράψτε σε ένα χαρτί και κολλήστε το στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου το εξής: «Κορνάρετε, χαιρετήστε και φωνάξτε «Γεια σου ….(όνομα του παιδιού σας). Δεν έχει δει αυτό το χαρτί! Καλή πρωτΑπριλιά!» Το παιδί θα αναρωτιέται τι στο καλό συμβαίνει στον δρόμο για το σχολείο! χαχα

 

1Aprilia-5

 

 

Τα επόμενα δύο θα τα κάνω στον Γιώργο και την Ναταλία αύριο! Για το πρωί θα ξεκινήσουμε με αυτό: Βάζουμε χαρτί υγείας μέσα στα παπούτσια τους, οπότε μόλις πάνε να τα βάλουν δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν τους κάνουν!

 

1Aprilia-3

 

 

Και για το μεσημέρι θα χαρούν πολύ που με το φαγητό τους θα τους βάλω και ένα ποτήρι χυμό! Μόνο που δεν θα είναι χυμός αλλά… ζελέ! Αυτή την στιγμή πήζουν στο ψυγείο κρυμμένα πίσω από τις μαρμελάδες  😉

 

1Aprilia-2

 

 

Και ένα για τον μπαμπά που θεωρεί τα τηλεκοντρόλ δικά του, απλά βάλτε λίγο σελοτέιπ μπροστά από τον πομπό υπέρυθρης (στο ματάκι δηλαδή) του τηλεκοντρόλ και αφήστε τον να αφρίζει! 😆

 

1Aprilia-7

 

 

Καλή σας πρωτΑπριλιά! Και να θυμάστε! Όταν κάνετε σε κάποιον πλάκα, ΣΙΓΟΥΡΑ θα θέλει να σας κάνει μετά κι αυτός! Άρα προσοχή! 😉

Advertisements

Δύο παιδιά ή ένα?

Standard

my-2

 

Πριν κάνω παιδιά, έλεγα πάντα πως θα ήθελα να κάνω τρία! Πριν κάνω παιδιά έλεγα πολλά και διάφορα διαφορετικά από αυτά που λέω τώρα βέβαια! Ο άντρας μου μεγάλωσε με άλλα τρία αδέρφια κι εγώ με έναν αδερφό μεγαλύτερό μου (2 χρόνια). Το να κάνουμε τρία παιδιά φαινόταν μια πολλή καλή ιδέα για μένα.

 

Και μετά έγινα μαμά! Του Γιώργου μου. Άλλαξε όλος ο κόσμος μου. Όλα όσα είχα φανταστεί, γι αυτό το παιδί, τα άλλαζα. Για να φανταστείτε, είχα βρει μια δουλειά και τους είχα πει ότι είμαι έγκυος και ότι θα μπορώ να ξεκινήσω 2 με 3εις εβδομάδες μετά που θα γεννούσα. Θα το κρατούσε η πεθερά μου είχα σκεφτεί, μέχρι να είναι σε ηλικία να πάει παιδικό! Το σκέφτομαι και γελάω, πραγματικά!

 

Όταν λοιπόν γέννησα, ένα ήταν ξεκάθαρο! Ότι θα το μεγάλωνα εγώ, θα το θήλαζα, θα το είχα κοντά μου μέρα νύχτα και ότι βλέψεις επαγγελματικές είχα εγώ αλλά και οι γονείς μου (που πλήρωσαν πτυχία και μεταπτυχιακά), θα περίμεναν όσο χρειαζόταν, γιατί είχα γίνει πια μαμά. Είχα ένα παιδί και ήμουν υπεύθυνη εγώ και ο άντρας μου για να το μεγαλώσουμε όπως θα θέλαμε. Συνειδητά, αποφασίσαμε να κάνουμε ότι χρειαστεί ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύω εγώ. Τα πτυχία μπήκαν στο ντουλάπι και αποδέχτηκα τον όρο full time mom, με μεγάλη μου χαρά!

 

Και το ένα παιδί, ήταν παιδί που δεν καθόταν ποτέ από βρέφος, ούτε σε ρηλάξ, ούτε σε πάρκο, ούτε σε τίποτα. Ήθελε αγκαλιά, περπάτημα, σκαρφαλώματα, πολλούς θηλασμούς, προσοχή, φροντίδα και αγάπη! Και όταν πλησίαζε τα 3 (λίγες μέρες πριν δηλαδή), ήρθε και η αδερφή του! Η Ναταλία μας 🙂

 

Κάποια στιγμή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει πως τα δύο παιδιά, δεν διπλασιάζουν τον χρόνο και τις δουλειές που πρέπει να αφιερώνεις γι αυτά, αλλά τον πολλαπλασιάζουν. Και είχε δίκιο! Αλλά ήμουν σίγουρη πως ήθελα και ένα δεύτερο παιδί. Αρχικά για να μεγαλώνει ο Γιώργος με ένα ακόμη αδερφάκι. Για να μην τον «κακομάθουμε» όπως καμιά φορά συμβαίνει με τα μοναχοπαίδια (αν και τελικά αυτό έχει να κάνει με τους γονείς και μόνο με αυτούς), αλλά βασικά γιατί ήθελα στη ζωή του να έχει έναν συνοδοιπόρο, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μεγαλώσει και μοιραστεί παρόμοιες εμπειρίες. Έναν άνθρωπο με τον οποίο θα ξέρει πάντα πως θα μπορεί να είναι ο εαυτός του, με τον οποίο θα τους δένει μια αγάπη και στον οποίο θα μπορεί να στηριχτεί, να θυμάται, να γελάει, όταν πια εμείς θα έχουμε φύγει….  Αργότερα και για μας κατάλαβα!

 

Η Ναταλία ήταν κι αυτή ένα μωρό που ζητούσε να θηλάσει σχεδόν όλη την ώρα, καθόταν βέβαια και λίγο περισσότερο στο λίκνο και μάλιστα κοιμήθηκε μία ή δύο φορές μόνη της καθώς έπαιζα με τον Γιώργο! Μετά ήταν κι αυτή μια ζουζούνα όπως ο αδερφός της, αλλά ακόμη πιο πεισματάρα.

 

Είχαμε ζήλιες, όχι κάτι φοβερό αλλά τις είχαμε. Ένιωθα τρομερές τύψεις, γιατί σήμαινε πως δεν κάνω καλά την δουλειά μου σαν μαμά.

 

Είχαμε και έχουμε τσακωμούς. Ξεσπάσματα του στιλ, μόνο τη Ναταλία δεν θυμώνετε ποτέ (ακόμη κι ας το κάνουμε και μάλιστα επιδεικτικά καμιά φορά για να το δει και ο Γιώργος) αλλά ο Γιώργος είναι 7 και η Ναταλία 4. Πως δίνεις σε ένα εφτάχρονο παιδί να καταλάβει πως άλλα περιμένεις από αυτό και άλλα από ένα παιδί 3 χρόνια μικρότερο? Στα μάτια τους, η αδικία είναι μεγάλη!

 

Θυμάμαι στην αρχή, όταν ακόμα ήταν μωρό η Ναταλία, που λογάκια αγάπης πολλά και τρυφερά δεν της έλεγα μπροστά στον Γιώργο. Τον έπιανα με το μάτι μου να με κοιτά με παράπονο. Κι ας του έλεγα κι αυτού μετά, του είχε μείνει το γεγονός ότι η μαμά αγαπάει πιο πολύ την μικρή! Περίμενα τα βραδινά ξυπνήματά της για να την λούσω με τρυφερά λογάκια και χάδια. Την ώρα που όλοι κοιμόντουσαν!

 

Αλλά δεν γίνεται τελικά. Όσο και να έχεις χωριστεί στην μέση, όσο κι αν προσπαθείς να μην είσαι διαιτητής, κάποιες φορές θα γίνεις, ότι και να λένε τα βιβλία. Και τότε θα είσαι άδικος με το ένα παιδί στα δικά του μάτια. Μπορεί και στα δικά σου όταν το σκεφτείς μετά. Όσο κι αν προσπαθήσεις, θα τα παίξεις. Θα φωνάξεις! Θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω, θα κουραστείς και θα ψάχνεις ώρες ώρες να δεις που στο καλό έκανες λάθος κι αν θα ήταν καλύτερα απλά να είχες μια καριέρα και να τα έβλεπες λίγο το μεσημέρι και λίγο το βράδυ πριν κοιμηθούν! Θα φτάσεις σε σημείο να αναρωτιέσαι τι στο καλό κόμπλεξ μπορεί να τους έχεις δημιουργήσει και τι θα λένε στον ψυχαναλυτή τους 20 χρόνια από τώρα! Ξαφνικά, όσο κι αν το πίστευες πριν. Απλούστατα, δεν είσαι τέλεια!

 

Και μετά αρχίζουν και μεγαλώνουν. Και τα βλέπεις που όλο και περισσότερη ώρα παίζουν όμορφα δίχως καβγάδες. Που αγκαλιάζονται και γελάνε και που στα καλά τους θα σου πουν πόσο αγαπάνε ο ένας τον άλλον! Που αρχίζεις κι εσύ να βρίσκεις και τον εαυτό σου, αυτόν που είχες πριν τον ρόλο της μαμάς, έστω και για λίγη ώρα την ημέρα. Που μπορείς ακόμη και βιβλίο να διαβάσεις καθώς αυτά απασχολούνται το ένα με το άλλο (μέχρι να μαλώσουν πάλι)!

 

Και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι καλά τα πας. Ότι αξίζει τον κόπο. Ότι ο ένας είναι όντως θησαυρός για τον άλλον, αλλά βασικά και τα δύο, ο μεγαλύτερος θησαυρός του κόσμου για σενα. Και σκέφτεσαι τελικά πως ΑΞΙΖΕΙ! Αξίζει πραγματικά, όσο δύσκολα και να τα βρίσκεις ώρες ώρες, όσο κι αν νιώθεις τύψεις πολύ συχνά, όσο κι αν για κάποιον καιρό υπάρχεις σχεδόν μόνο ως μαμά!

 

Δύσκολη η δουλειά της μαμάς ενός παιδιού! Ακόμη πιο δύσκολη η δουλειά της με δύο παιδιά! Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολη με τρία ή με περισσότερα παιδιά. Το δικό μου όριο είναι πια τα δύο! Ο θησαυρός μου είναι αυτά τα δύο παιδιά! Είμαι τόσο μα τόσο περήφανη γι αυτά και χαίρομαι που έχω την δυνατότητα να τα μεγαλώνω εγώ.

 

Πολλοί με ρωτάνε αν θα πρέπει να κάνουν κι άλλο παιδί ή να μείνουν στο ένα. Δεν μπορώ να απαντήσω αυτή την ερώτηση παρά μόνο για μένα. Και είναι σίγουρο για μένα, πως δίχως τη Ναταλία και τον Γιώργο, η οικογένειά μας δεν θα ήταν ολοκληρωμένη! Τα δύο αυτά παιδιά μου δίδαξαν πολλά πράγματα. Το πιο σημαντικό, ήταν ότι στο ένα ήμουν σίγουρη πως είμαι καλή μαμά. Στο δεύτερο άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου και να με δουλεύω ακόμη περισσότερο, μέχρι να φτάσω πάλι στο σημείο να πω ότι ναι, είμαι καλή μαμά! Δεν είμαι τέλεια! Δεν θα μπορούσα άλλωστε, όσο κι αν το έχω προσπαθήσει στο παρελθόν. Δεν θα φτάσω ποτέ στο τέλειο κι ας νόμιζα ότι μπορούσα, ΑΛΛΑ αυτό που είμαι τώρα, είναι αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά μου! Κι αυτό που είμαι τώρα, τους το προσφέρω απλόχερα, δίχως τσιγκουνιές αλλά με πολύ αγάπη!

 

Δύο παιδιά ή ένα λοιπόν? Για μένα, σίγουρα ΔΥΟ! Και πιο συγκεκριμένα, ο Γιώργος και η Ναταλία 🙂

Οι μπαμπάδες και ο θηλασμός!

Standard

proud_father_of_a_breastfed_baby

 

 

Χτες βράδυ μόλις είχα κοιμίσει τα παιδιά και βγήκα από το δωμάτιό τους και βρήκα τον Μάκη να μιλάει στο τηλέφωνο με τον αδερφό του. Έχουμε ένα νέο ανιψάκι σχεδόν 1 μήνα και η μαμά του θηλάζει αποκλειστικά από την μέρα που γέννησε! Μιλάμε κάποιες φορές από το τηλέφωνο για μερικές μικρο-δυσκολίες με τον θηλασμό και χτες τα δύο αδέρφια, οι δύο μπαμπάδες μιλούσαν στο τηλέφωνο. Ο αδερφός του Μάκη ρωτούσε και ο Μάκης απαντούσε.

 

«Φυσιολογικό είναι ρε συ κάποιες μέρες να θηλάζει το μωρό σχεδόν όλη μέρα. Μπορεί να κάνει Μαραθώνιο θηλασμό. Έτσι γίνεται! Θηλάζει το μωρό περισσότερο για να παράγει και η μαμά περισσότερο γάλα γιατί χρειάζεται το μωρό περισσότερο γάλα τώρα που μεγαλώνει. Ζήτηση και παραγωγή! Χαχα ναι!»

 

Χαμογελούσα μόνη μου! Ο Μάκης ο νεαρός άντρας που ερωτεύτηκα, έγινε μπαμπάς, ήταν πρόθυμος να μάθει για τον θηλασμό, με θαύμαζε που θήλαζα και με ευχαριστούσε για το δώρο που έκανα στα παιδιά μας, με διάβαζε και με άκουγε πολλές φορές που μιλούσα για τον θηλασμό σε μέλλουσες και νέες μαμάδες και τελικά, έμαθε κι αυτός!

 

Και ξέρετε τι γίνεται σιγά σιγά? Όλο και περισσότερες μαμάδες θηλάζουν, όλο και περισσότερες μαμάδες μιλάνε και μαθαίνουν για τον θηλασμό. Παλιά οι μαμάδες γνώριζαν τον θηλασμό από τις μαμάδες τους, τις φίλες, ξαδέρφες, θείες, αδερφές. Και ήξεραν πως να θηλάσουν τα παιδιά τους όταν ερχόταν η ώρα. Τώρα όμως δεν το έχουμε πια αυτό. Αρχίζουμε και έχουμε όμως μια άλλου είδους στήριξη. Πολλές μαμάδες εθελοντικά βοηθούν άλλες μαμάδες. Μέσα από ομάδες, στην γειτονιά σε συζητήσεις διάφορες, αλλά υπάρχει και κάτι διαφορετικό στις σημερινές οικογένειες. Υπάρχει και ένας μπαμπάς, ο οποίος δεν είναι απλά θεατής όπως ίσως παλιότερα, αλλά έχει γνώμη, βοηθά την μαμά παίρνει και ο ίδιος αποφάσεις και ανησυχεί κι αυτός με την μαμά. Μαθαίνει όμως επίσης.

 

Έτσι άρχισαν και οι μπαμπάδες να μαθαίνουν για τον θηλασμό. Να γνωρίζουν τα καλά του θηλασμού, να ακούνε τις γνωστές δυσκολίες από άλλες μαμάδες και τις γνωστές δικαιολογίες από γιατρούς και γνωρίζουν τι να απαντήσουν. Συζητάνε οι μπαμπάδες μεταξύ τους. Λένε διάφορα. Λένε και για τον θηλασμό πια! ΑΠΙΘΑΝΟ??? Ένας μπαμπάς μπορεί να μιλήσει σε έναν νέο μπαμπά ή σε έναν μελλοντικό μπαμπά για τον θηλασμό κι αυτός με την σειρά του να ηρεμήσει, να μιλήσει με την γυναίκα του, να την βοηθήσει ή έστω να μην την δυσκολέψει με το δικό του άγχος στο ταξίδι αυτό του θηλασμού!

 

Τι είπα πριν? απίθανο? Εννοώ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!! Αυτόν τον μπαμπαδο-σύμμαχο στο ταξίδι του θηλασμού αχ πόσο μου αρέσει να βλέπω ότι υπάρχει! Και πόσο μα πόσο περήφανη ένιωσα όταν άκουγα τον άντρα μου να μιλάει για τον θηλασμό χρειάζεται να σας το πω? Ε, Απίστευτα ΠΟΛΥ! 🙂