Δύο παιδιά ή ένα?

Standard

my-2

 

Πριν κάνω παιδιά, έλεγα πάντα πως θα ήθελα να κάνω τρία! Πριν κάνω παιδιά έλεγα πολλά και διάφορα διαφορετικά από αυτά που λέω τώρα βέβαια! Ο άντρας μου μεγάλωσε με άλλα τρία αδέρφια κι εγώ με έναν αδερφό μεγαλύτερό μου (2 χρόνια). Το να κάνουμε τρία παιδιά φαινόταν μια πολλή καλή ιδέα για μένα.

 

Και μετά έγινα μαμά! Του Γιώργου μου. Άλλαξε όλος ο κόσμος μου. Όλα όσα είχα φανταστεί, γι αυτό το παιδί, τα άλλαζα. Για να φανταστείτε, είχα βρει μια δουλειά και τους είχα πει ότι είμαι έγκυος και ότι θα μπορώ να ξεκινήσω 2 με 3εις εβδομάδες μετά που θα γεννούσα. Θα το κρατούσε η πεθερά μου είχα σκεφτεί, μέχρι να είναι σε ηλικία να πάει παιδικό! Το σκέφτομαι και γελάω, πραγματικά!

 

Όταν λοιπόν γέννησα, ένα ήταν ξεκάθαρο! Ότι θα το μεγάλωνα εγώ, θα το θήλαζα, θα το είχα κοντά μου μέρα νύχτα και ότι βλέψεις επαγγελματικές είχα εγώ αλλά και οι γονείς μου (που πλήρωσαν πτυχία και μεταπτυχιακά), θα περίμεναν όσο χρειαζόταν, γιατί είχα γίνει πια μαμά. Είχα ένα παιδί και ήμουν υπεύθυνη εγώ και ο άντρας μου για να το μεγαλώσουμε όπως θα θέλαμε. Συνειδητά, αποφασίσαμε να κάνουμε ότι χρειαστεί ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύω εγώ. Τα πτυχία μπήκαν στο ντουλάπι και αποδέχτηκα τον όρο full time mom, με μεγάλη μου χαρά!

 

Και το ένα παιδί, ήταν παιδί που δεν καθόταν ποτέ από βρέφος, ούτε σε ρηλάξ, ούτε σε πάρκο, ούτε σε τίποτα. Ήθελε αγκαλιά, περπάτημα, σκαρφαλώματα, πολλούς θηλασμούς, προσοχή, φροντίδα και αγάπη! Και όταν πλησίαζε τα 3 (λίγες μέρες πριν δηλαδή), ήρθε και η αδερφή του! Η Ναταλία μας🙂

 

Κάποια στιγμή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει πως τα δύο παιδιά, δεν διπλασιάζουν τον χρόνο και τις δουλειές που πρέπει να αφιερώνεις γι αυτά, αλλά τον πολλαπλασιάζουν. Και είχε δίκιο! Αλλά ήμουν σίγουρη πως ήθελα και ένα δεύτερο παιδί. Αρχικά για να μεγαλώνει ο Γιώργος με ένα ακόμη αδερφάκι. Για να μην τον «κακομάθουμε» όπως καμιά φορά συμβαίνει με τα μοναχοπαίδια (αν και τελικά αυτό έχει να κάνει με τους γονείς και μόνο με αυτούς), αλλά βασικά γιατί ήθελα στη ζωή του να έχει έναν συνοδοιπόρο, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μεγαλώσει και μοιραστεί παρόμοιες εμπειρίες. Έναν άνθρωπο με τον οποίο θα ξέρει πάντα πως θα μπορεί να είναι ο εαυτός του, με τον οποίο θα τους δένει μια αγάπη και στον οποίο θα μπορεί να στηριχτεί, να θυμάται, να γελάει, όταν πια εμείς θα έχουμε φύγει….  Αργότερα και για μας κατάλαβα!

 

Η Ναταλία ήταν κι αυτή ένα μωρό που ζητούσε να θηλάσει σχεδόν όλη την ώρα, καθόταν βέβαια και λίγο περισσότερο στο λίκνο και μάλιστα κοιμήθηκε μία ή δύο φορές μόνη της καθώς έπαιζα με τον Γιώργο! Μετά ήταν κι αυτή μια ζουζούνα όπως ο αδερφός της, αλλά ακόμη πιο πεισματάρα.

 

Είχαμε ζήλιες, όχι κάτι φοβερό αλλά τις είχαμε. Ένιωθα τρομερές τύψεις, γιατί σήμαινε πως δεν κάνω καλά την δουλειά μου σαν μαμά.

 

Είχαμε και έχουμε τσακωμούς. Ξεσπάσματα του στιλ, μόνο τη Ναταλία δεν θυμώνετε ποτέ (ακόμη κι ας το κάνουμε και μάλιστα επιδεικτικά καμιά φορά για να το δει και ο Γιώργος) αλλά ο Γιώργος είναι 7 και η Ναταλία 4. Πως δίνεις σε ένα εφτάχρονο παιδί να καταλάβει πως άλλα περιμένεις από αυτό και άλλα από ένα παιδί 3 χρόνια μικρότερο? Στα μάτια τους, η αδικία είναι μεγάλη!

 

Θυμάμαι στην αρχή, όταν ακόμα ήταν μωρό η Ναταλία, που λογάκια αγάπης πολλά και τρυφερά δεν της έλεγα μπροστά στον Γιώργο. Τον έπιανα με το μάτι μου να με κοιτά με παράπονο. Κι ας του έλεγα κι αυτού μετά, του είχε μείνει το γεγονός ότι η μαμά αγαπάει πιο πολύ την μικρή! Περίμενα τα βραδινά ξυπνήματά της για να την λούσω με τρυφερά λογάκια και χάδια. Την ώρα που όλοι κοιμόντουσαν!

 

Αλλά δεν γίνεται τελικά. Όσο και να έχεις χωριστεί στην μέση, όσο κι αν προσπαθείς να μην είσαι διαιτητής, κάποιες φορές θα γίνεις, ότι και να λένε τα βιβλία. Και τότε θα είσαι άδικος με το ένα παιδί στα δικά του μάτια. Μπορεί και στα δικά σου όταν το σκεφτείς μετά. Όσο κι αν προσπαθήσεις, θα τα παίξεις. Θα φωνάξεις! Θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω, θα κουραστείς και θα ψάχνεις ώρες ώρες να δεις που στο καλό έκανες λάθος κι αν θα ήταν καλύτερα απλά να είχες μια καριέρα και να τα έβλεπες λίγο το μεσημέρι και λίγο το βράδυ πριν κοιμηθούν! Θα φτάσεις σε σημείο να αναρωτιέσαι τι στο καλό κόμπλεξ μπορεί να τους έχεις δημιουργήσει και τι θα λένε στον ψυχαναλυτή τους 20 χρόνια από τώρα! Ξαφνικά, όσο κι αν το πίστευες πριν. Απλούστατα, δεν είσαι τέλεια!

 

Και μετά αρχίζουν και μεγαλώνουν. Και τα βλέπεις που όλο και περισσότερη ώρα παίζουν όμορφα δίχως καβγάδες. Που αγκαλιάζονται και γελάνε και που στα καλά τους θα σου πουν πόσο αγαπάνε ο ένας τον άλλον! Που αρχίζεις κι εσύ να βρίσκεις και τον εαυτό σου, αυτόν που είχες πριν τον ρόλο της μαμάς, έστω και για λίγη ώρα την ημέρα. Που μπορείς ακόμη και βιβλίο να διαβάσεις καθώς αυτά απασχολούνται το ένα με το άλλο (μέχρι να μαλώσουν πάλι)!

 

Και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι καλά τα πας. Ότι αξίζει τον κόπο. Ότι ο ένας είναι όντως θησαυρός για τον άλλον, αλλά βασικά και τα δύο, ο μεγαλύτερος θησαυρός του κόσμου για σενα. Και σκέφτεσαι τελικά πως ΑΞΙΖΕΙ! Αξίζει πραγματικά, όσο δύσκολα και να τα βρίσκεις ώρες ώρες, όσο κι αν νιώθεις τύψεις πολύ συχνά, όσο κι αν για κάποιον καιρό υπάρχεις σχεδόν μόνο ως μαμά!

 

Δύσκολη η δουλειά της μαμάς ενός παιδιού! Ακόμη πιο δύσκολη η δουλειά της με δύο παιδιά! Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολη με τρία ή με περισσότερα παιδιά. Το δικό μου όριο είναι πια τα δύο! Ο θησαυρός μου είναι αυτά τα δύο παιδιά! Είμαι τόσο μα τόσο περήφανη γι αυτά και χαίρομαι που έχω την δυνατότητα να τα μεγαλώνω εγώ.

 

Πολλοί με ρωτάνε αν θα πρέπει να κάνουν κι άλλο παιδί ή να μείνουν στο ένα. Δεν μπορώ να απαντήσω αυτή την ερώτηση παρά μόνο για μένα. Και είναι σίγουρο για μένα, πως δίχως τη Ναταλία και τον Γιώργο, η οικογένειά μας δεν θα ήταν ολοκληρωμένη! Τα δύο αυτά παιδιά μου δίδαξαν πολλά πράγματα. Το πιο σημαντικό, ήταν ότι στο ένα ήμουν σίγουρη πως είμαι καλή μαμά. Στο δεύτερο άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου και να με δουλεύω ακόμη περισσότερο, μέχρι να φτάσω πάλι στο σημείο να πω ότι ναι, είμαι καλή μαμά! Δεν είμαι τέλεια! Δεν θα μπορούσα άλλωστε, όσο κι αν το έχω προσπαθήσει στο παρελθόν. Δεν θα φτάσω ποτέ στο τέλειο κι ας νόμιζα ότι μπορούσα, ΑΛΛΑ αυτό που είμαι τώρα, είναι αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά μου! Κι αυτό που είμαι τώρα, τους το προσφέρω απλόχερα, δίχως τσιγκουνιές αλλά με πολύ αγάπη!

 

Δύο παιδιά ή ένα λοιπόν? Για μένα, σίγουρα ΔΥΟ! Και πιο συγκεκριμένα, ο Γιώργος και η Ναταλία🙂

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

12 responses »

  1. Πολύ προσωπικό θέμα και κάθε οικογένεια ξέρει τι θέλει, αλλά προς το παρόν προσωπικά στα 3 νιώθω πλέον ολοκληρωμένη. Τέλεια δεν είμαι, φωνάζω επίσης, αλλά όχι για να γίνω διαιτητής στις διαφορές τους. Ξέρω και τους έχω μάθει πως ό,τι γίνει μπορούν να το λύσουν μόνοι τους και τους εμπιστεύομαι. Μαλώνουν αρκετά, ωστόσο όχι πολύ θα έλεγα, αλλά το ότι εγώ δεν παίρνω θέση τα έχει κάνει να είναι απίστευτα αγαπημένα, να υποστηρίζουν και να βοηθάνε το ένα το άλλο….Και καθένα ξέρει ότι έχει και παίρνει από μένα ένα δικό του, κατάδικο του κομμάτι….Για μένα οι σχέσεις των αδερφών σε αυτές τις ηλικίες, το αν θα χτίσουν ή όχι γερή σχέση για το μέλλον, έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη δική μας στάση και χαίρομαι που από νωρίς επιλέξαμε και δεν αναμιγνυόμαστε καθόλου στις διαφορές τους. Μπορείς να το κάνεις, αρκεί να το πάρεις απόφαση και να τα εμπιστευτείς ότι μόνο τους μπορούν να τα βρουν….

  2. Όντως προσωπικό θέμα! -προσπαθώ πάντα να συγκρατώ τον εαυτό μου με τη σκέψη ότι είναι προσωπικό γιατί αν ρωτήσετε εμένα.. θα πω και 3, και 4! (νιώθω πως μετά τα 2 παιδιά, η ομάδα πως να το πω.. δένει κάπως αλλιώς, χάνεται κι αυτός ο έλεγχος που έχουμε, αυτό το «κοίτα εσύ το ένα να προσέχω εγώ το άλλο» και νομίζω είναι για το καλό τους). Εγώ μετά το 1ο, πίστεψα πως δεν γίνεται να νιώσω πιο πλήρης κι ότι ίσως δεν θα είχα να δώσωπερισσότερα στο 2ο.. αλλά με κάθε επόμενο παιδί, πολλαπλασιάζεται η αγάπη σου και οι αντοχές σου όπως έλεγε και η πολύτεκνη μάνα μου. Καλή συνέχεια-και κάτι από μια αλεπού με κομμένη ουρά: ποτέ μη λες ποτέ!

    • Φένια, το έχω υπόψιν μου αυτό που λες και το προσπαθώ όσο γίνεται. Συνήθως σταματάω την φόρα που έχουν πάρει, όταν πχ πέφτει καμια σφαλιάρα (η κόρη μου στον γιο μου συνήθως αν και σιγά σιγα το κόβει), ή οταν έρχονται να με βρουν γιατι δεν μπορουν να τα βρουν… Και βεβαια είναι πολλές φορες που τους εχω πει απλά, να τα βρουν μονοι τους και να μην με ανακατευουν!

  3. Καλησπέρα!
    Παρακολουθώ όλα τα άρθρα σου και ειλικρινά χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσένα.απλά σήμερα με χάλασε ο τρόπος με τον οποίο ανέφερες την μαμά *καριέρας*.πλέον είμαστε αναγκασμένοι αν όχι όλοι πολλοί από μας να εργαζόμαστε.δεν είναι επιλογή πάντα πλέον είναι ανάγκη.έχω δύο παιδιά τριών ετών και τριών μηνών.είμαι αναγκασμένη να εργαστώ (μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι από το σπίτι αλλά δεν μου ήρθε ακόμα κάποιο καλή ιδέα).μόνο εγώ ξέρω το πόσο σκ….Α νιώθω που είμαι αναγκασμένη όπως και πολλές άλλες μαμάδες να είμαστε μακριά από τα παιδιά ΜΑΣ.από την ώρα που έρχομαι στο σπίτι είμαι ολοκληρωτικά δοσμένη σ αυτά.όταν καταφέρω να ΤΙΣ κοιμησω μαγειρεύω, μαζεύω κτλ.θηλάζω την μικρή το πρωί πριν πάω στην δουλειά και αφού γυρίσω συνέχει.την νύχτα μου ξυπνάει κάθε δύο ώρες.ούτε ξέρω αν κοιμάμαι και πόσο.το ότι είμαστε ΤΗΣ *καριέρας* δεν σημαίνει ότι προσπαθούμε λιγότερο.σ ευχαριστώ και καλή συνέχεια στο έργο σου

  4. Ποοοοσοοοοοοοοο σε νιωθω Λυδιακι μου!!!!!!!!!!που τα δικα μου εχουν 25μηνες διαφορα κ ειναι 4και 2!!η αγαπη πολαπλασιαζεται κ η ευτυχια αλλα δυστυχως κ η κουραση οσο ειναι μικρα!εγω ακομα πολυ θα ηθελα κ τριτο αλλα δεν ξερω αν θα το τολμησω…τελικα…καποια στιγμη…..φιλια απο Χαλκιδα Σοφηηηηηη

  5. Μπήκα στο internet, ενώ είμαι ξενυχτισμένη (τα τελευταία 6 χρόνα!!!) γιατί έχω απελπιστεί!(βοηθάν και οι γείτονες που ουρλιάζουν και χοροπηδάνε από τις 3 εώς τις 4.30 κάθε μεσημέρι). Εμείς έχουμε 3 (6-4-2 χρονών) και είμαι έγκυος στο τέταρτο…γιατί ανέκαθεν είχα (κι ευτυχώς κι ο αντρούλης μου συμφωνεί) την ίδια άποψη με τη Λυδία Σ. ανωτέρω. Ότι με κάθε νέα «άφιξη» πολλαπλασιάζεται η αγάπη σου και, όντως, δένει αλλιώς η οικογένεια. Είμαστε μόνοι μας μια παρέα…μεγάλη και φασαριόζικη! Όσον αφορά τώρα στις αντοχές εδώ σε θέλω μανούλα μου…η οποία δεν είχε πολύτεκνη οικογένεια και απορεί γιατί παιδεύομαι έτσι και τι το θέλω και το άλλο παιδί (ήδη από το τρίτο, πόσο μάλλον τώρα!) Εξού και η απελπισία…να είσαι κατάκοπος και να μην έχεις ένα δικό σου άνθρωπο να σε νιώσει…σνιφ! Είπα τον πόνο μου τουλάχιστον.

  6. Εμείς εχουμε 6(10,7,6,5,3,1 χρονών)και θεωρώ ότι τα πολλά παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα γιατί έχουν πάντα παρέα και μαθαίνουν να μοιραζονται τα πάντα θέλουν δε θέλουν.μη με ρωτήσετε πως τα βγάζουμε πέρα,φυσικά υπάρχουν πολλές δυσκολίες και μαλώματα αλλά υπάρχει και πολλή αγάπη,χαρά και …πολλή πλάκα επίσης.Εύχομαι σε όσους διστάζουν να κάνουν περισσότερα παιδιά να το τολμησουν!

  7. Για αρχή να ευχηθώ Χρόνια πολλά σε όλες σας! Διαβάζοντας το άρθρο εξομολόγηση της καταπληκτικής μανούλας αλλά και τα σχόλια σας αισθάνθηκα την ανάγκη να καταθέσω την άποψη μου. Εγώ έχω τρία παιδιά, την Ρουμπίνη 27 ετών, τον Στάθη 26 ετών και την Κωνσταντίνα 20 ετών. Τα δύο μεγάλα μου γεννήθηκαν με διαφορά 13 μήνες και όπως μπορείτε να φανταστείτε στο σπίτι επικρατούσε πανικός,κατ’αρχήν γιατί δεν σταμάτησα να εργάζομαι ούτε μέρα. Ευτυχώς είχα σε κοντινή απόσταση την μητέρα μου και ο άντρας μου εργάζονταν μόνο το πρωί ενώ εγώ πρωί και απόγευμα! Έτσι μεγάλωσαν σαν δίδυμα τα μεγάλα και κανείς μας δεν σκεφτόταν το τρίτο! Όταν όμως ήρθε η μικρή άλλαξε τις ισορροπίες μας! Τα μεγάλα έβλεπαν τα λάθη τους σε εκείνη και βελτίωναν τη δική τους συμπεριφορά! Με τον αδελφό της είναι κολλημένη από μικρή αλλά αυτό που πραγματικά απολαμβάνω είναι η υπέροχη σχέση που έχουν οι δύο αδελφές τώρα που μεγάλωσαν πια και ξεπέρασαν τους μικροεγωισμούς της εφηβείας! Σε μια χρονική στιγμή λοιπόν που κοντεύω να γίνω γιαγιά και έχοντας συνείδηση της οικονομικής κατάστασης… έχω την άποψη ότι τα παιδιά χρειάζονται χρήματα αλλά χρειάζονται περισσότερο αγάπη! Μην φοβάστε να κάνετε πολλά παιδιά! Θα έχετε δύναμη από το γέλιο τους και θα μεγαλώνουν πιο σωστά και πιο ήρεμα! Και όταν ανοίγουν τα φτερά τους Δήμητρα τα χειροκροτάμε, τους χαμογελάμε και φροντίζουμε να μην δουν τα δάκρυα μας. Σας φιλώ!

  8. Λυδια μου, με συγκινησε πολυ το αρθρο σου αλλα και με διδαξε επισης! Εχω μια 4χρονη κορουλα και ειμαι μοναχοπαιδι.Οσο ημουν μικρη δεν επιθυμησα την παρεα μιας αδερφης η ενος αδερφου. Εδω ομως και 5 χρονια που ειμαι παντρεμενη νιωθω πως αυτο ειναι το μονο»κενο»στη ζωη μου.Λογω οικονομικης καταστασης δεν σκεφτομασταν μεχρι τωρα με τον αντρα μου ενα δευτερο παιδι!Τα χρονακια ομως περνουν και σκεφτομαστε να το τολμησουμε να χαρισουμε ενα αδερφακι στο κοριτσακι μας γιατι πραγματικα η ομαδα αξιζει πολυ περισσοτερα απο τη μοναδα…και οι παιδικες φωνουλες και τα γελια δεν γνωριζουν απο οικονομικη κριση!να σου ζησουν τα πανεμορφα αγγελουδια σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s