Monthly Archives: Μαΐου 2014

Ο τέλειος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί!

Standard

perfect-children

 

Από το 2007 είμαι μαμά! Από το 2007, ψάχνω, διαβάζω, μελετάω, αναρωτιέμαι, στεναχωριέμαι, χαίρομαι, περηφανεύομαι, και τελικά αποφασίζω! Ποιος είναι ο τέλειος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί? Θα σας πω! Μμμμμ… Όχι από την αρχή του ποστ βρε παιδιά! Να εξηγήσω πρώτα!

 

Λοιπόν, πριν το Facebook, Υπήρχαν τα διάφορα μαμαδοφόρουμ (πριν από αυτά ήταν οι παιδικές χαρές, η γειτονιά, κλπ), διάφορα άρθρα από sites και τώρα έχει έρθει πια και το FB. Μαμάδες που μιλάνε για τα τέλεια παιδιά τους, τον τρόπο που τα μεγαλώνουν, τα συγκρίνεις με τα δικά σου, συγκρίνεις και τις μαμάδες αυτές με σένα. Άλλες φορές βγαίνεις εσύ καλύτερη, άλλες φορές χειρότερη, άλλες φορές αναρωτιέσαι πόσο πίσω είσαι! Πως στο καλό κάποιες είναι τόσο σούπερ και τι στο καλό κάνεις λάθος? Και έχοντας μπει και διαβάσει και έχοντας συμμετάσχει σε πολλά και διάφορα, τελικά έβγαλα ένα συμπέρασμα! Ή πολλά, θα δείξει πως θα πάει το ποστ! Καθώς γράφω μου έρχονται άλλωστε!…

 

Υπάρχουν κάποια πράγματα που σίγουρα, δίχως αμφιβολία, είναι σωστά. Ο θηλασμός πχ, είναι ό,τι καλύτερο. Το να αφήνεις το παιδί σου να κλαίει για να μάθει να κοιμάται, είναι μέγα λάθος. Το να το χτυπάς, επίσης! Ο φυσιολογικός τοκετός καλύτερος από μια καισαρική. Η καλή διατροφή του παιδιού, δώρο για το σώμα του. Και από κει και πέρα, αρχίζουν τα δύσκολα!

 

Φωνάζεις στα παιδιά σου όταν σου έχουν σπάσει πια τα νεύρα? Τους βάζεις τιμωρία? Τα αφήνεις να παίζουν μόνα τους δίχως ποτέ να τους πεις να μην κάνουν κάτι, ακόμη κι αν φοβάσαι ότι θα πέσουν και θα σπάσουν το κεφάλι τους? Τους λες ΌΧΙ ακόμη κι αν δεν πρόκειται για κάτι ΠΟΛΥ επικίνδυνο? Όταν κλαίνε τα πιάνεις αγκαλιά? Πως? Μπορούν να σε βλέπουν καθώς κλαίνε ή είναι το κεφαλάκι τους στον ώμο σου και άρα δεν σε κοιτάνε? Τους μιλάς με χαϊδευτικά ή με παρατσούκλια? Έχεις για τα παιδιά πολλά παιχνίδια ή όχι? Έχεις και μπάρμπι? Τα αφήνεις να βλέπουν και τηλεόραση? Τα βάζεις να μαζέψουν τα παιχνίδια τους? Τι τους δίνεις να φάνε? Πολλά κρέατα? Λίγα? Όταν μαλώνουν τα παιδιά σου, μιλάς? Τα αφήνεις να τα βρουν μόνα τους ακόμη κι αν θεωρείς ότι το ένα συνεχώς αδικείται? Και τι λες? Πως το λες? Βάζεις όρια? Τι όρια? Πως τα βάζεις? Και η λίστα συνεχίζετε! Και όσο μαθαίνεις, τόσα περισσότερα διαβάζεις. Και όσα περισσότερα διαβάζεις, τόσα περισσότερα συνειδητοποιείς πως δεν γνωρίζεις και πως κάνεις λάθος!

 

Και τελικά βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι και καταλαβαίνεις πως πρέπει να μια απόφαση και να διαλέξεις τον ένα από τους δύο δρόμους. Γιατί αλλιώς θα τρελαθείς!

 

Ή θα συνεχίσεις να διαβάζεις και να είσαι με ένα ερωτηματικό και ένα βιβλίο στο χέρι. Μια συνεχής απορία για το τι πρέπει να κάνεις. Πως να αντιδράσεις για το κάθε τι μικρό. Και όσο το κάνεις συνειδητοποιείς πως δεν ξέρεις για πόσα πράγματα και για ποια πρέπει να ψάξεις να βρεις την λύση. Είσαι χαμένη και δεν νιώθεις πια σίγουρη για το πόσο καλή μαμά είσαι. Πριν να διαβάσεις τόσα πολλά, είχες αυτό το ένστικτο. Αυτό το μητρικό ένστικτο, αλλά τώρα βλέπεις πως δεν ήταν αρκετό. Δεν είσαι πια ο εαυτός σου, πρέπει να συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο στα παιδιά και αυτό σου προκαλεί νεύρα, αλλά από την άλλη, είναι για το καλό των παιδιών. Αν τα καταφέρεις να είσαι τέλεια, θα είναι και το παιδί σου τέλειο. Και όσο και να προσπαθείς, έχεις νεύρα ρε παιδί μου! Πολλά νεύρα! Γιατί πόσο να προσπαθείς να είσαι κάτι που δεν είσαι? Και τα παιδιά? Γιατί δεν είναι τέλεια και όχι όπως θα έπρεπε να είναι βάσει του βιβλίου? Γιατί το ένα δεν σε ακούει? Το άλλο φωνάζει και επιμένει και μεταξύ τους υπάρχουν φορές που αναρωτιέσαι τι στο καλό έχεις κάνει και δεν τα πάνε καλά! Να συνεχίσεις τον δρόμο αυτό? Να συνεχίσεις για να μάθεις κι άλλα και να τα καταφέρεις κάποια στιγμή?

 

Ή να πας από το άλλο δρομάκι? Να διαβάζεις νέα βιβλία, να μαθαίνεις τριγύρω διάφορα και μετά να τα περνάς από το δικό σου ολόδικό σου φίλτρο? Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και αυτό το μητρικό ένστικτο που είναι το πιο δυνατό από οποιοδήποτε άλλο? Να καταλάβεις ότι δεν πρόκειται να τα κάνεις ΠΟΤΕ όλα τέλεια, να καταλάβεις πως δεν υπάρχει τέλειο παιδί, όσο κι αν θα το ήθελες για το παιδί σου? Να αποδεχθείς ότι θα κάνεις πολλά λάθη! Πολλά! Πως κάποια μέρα τα παιδιά σου θα στην πουν, θα σου φωνάξουν ίσως γι αυτά ή θα στα τρίψουν και στην μούρη δείχνοντάς σου ότι τα δικά τους παιδιά τα μεγαλώνουν αλλιώς. Όπως δηλαδή πρέπει κιόλας 😉 Να αποφασίσεις πως είσαι αυτή που είσαι? Πως θα προσπαθείς συνεχώς για το καλύτερο και πως θα το κάνεις με τον δικό σου τρόπο, γιατί αλλιώς δεν είσαι ο εαυτός σου και αυτόν θέλεις να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα παιδιά σου?

 

Λοιπόν τι διαλέγεις? Εγώ επέλεξα! Και δεν έχω πια τύψεις! Πριν διαβάσω όλα όσα διάβασα και έμαθα, είχα καταλάβει κάτι. Πως η αγάπη μου για τα παιδιά, αλλά και τα ίδια μου τα παιδιά μου έδειχναν πάντα τον σωστό τρόπο. Και το ξέχασα φαίνεται στον δρόμο! Ξέχασα ότι είμαι η μαμά τους! Η Λυδία! Η Μαμά Λυδία που η Ναταλία όταν γράφει το όνομά μου γράφει απλά «μαμά»! Και αυτά είναι τα παιδιά μου! Αυτά που ώρες ώρες μπορεί να μου σπάσουν τα νεύρα και να τους βάλω και τις φωνές. Αυτά που το βράδυ θα τους ζητήσω συγνώμη και θα με πάρουν αγκαλιά και θα μου πουν πόσο με αγαπούν! Που τα αγκαλιάζω και το ξέρουν ότι τα αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Που έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα χαίρομαι ακόμη πιο πολύ. Που έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα πράγματα άλλες φορές είναι πιο εύκολα τα πράγματα και άλλες πιο δύσκολα! Και μετά τα βλέπεις να κοιμούνται αγκαλιά και σου θυμίζουν πως όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι!

 

george-nat-sleeping

 

Ποιόν τρόπο διάλεξα? Χρειάζεται να σας πω?  Μα τον ΔΙΚΟ ΜΟΥ τέλειο τρόπο να μεγαλώσεις ένα παιδί φυσικά! Αυτόν που βγαίνει από την καρδιά μου! Όχι της τέλειας μαμάς! Όχι του τέλειου παιδιού! Αλλά της τέλειας και ολοκληρωτικής αγάπης! Εκεί εκπτώσεις, αμφιβολίες και αλλαγές δεν κάνω! Δεν το δέχομαι!

 

Υπάρχει το τέλειο παιδί? Η τέλεια μαμά? Ο τέλειος τρόπος μεγαλώματος? Είναι ένας και μοναδικός? Υπάρχει manual? Και δεν παίρνει αλλαγές? ΟΚ, δεν λέω να είμαστε «όσα παίρνει ο άνεμος!» αλλά από κάποιο σημείο και μετά, δεν πρέπει να είμαστε λίγο χαλαροί? Ο εαυτός μας? Ο καλύτερος εαυτός μας, έστω?

Advertisements

Happy Mother’s Day!!!

Standard
Μαμά είναι αυτή που κάνει μεγάλα όνειρα για σένα, και μετά σε αφήνει να κυνηγήσεις τα δικά σου και σε αγαπά ακριβώς το ίδιο!

Μαμά είναι αυτή που κάνει μεγάλα όνειρα για σένα, και μετά σε αφήνει να κυνηγήσεις τα δικά σου και σε αγαπά ακριβώς το ίδιο!

 

Δεν είχα ετοιμάσει κείμενο για την γιορτή της μητέρας από πριν! Είχαμε Eurovision night σήμερα και έτσι δεν είχα ετοιμάσει τίποτα!

 

Σήμερα λοιπόν, κέρδισε το κάτι διαφορετικό, αυτό που είχε για μια ακόμη φορά να πει κάτι, ακόμη κι αν δεν άρεσε σε πολλούς αυτό το κάτι, κέντρισε το ενδιαφέρον και τέλος υπήρξε αποδοχή που μέτρησε σε ψήφους και που έδωσε την νίκη σε αυτό το τραγούδι και στον άνθρωπο που το εκπροσωπούσε!

 

Δεν θα αναλύσω εδώ αν μου άρεσε ή αν δεν μου άρεσε. Θα σας πω όμως γιατί χάρηκα που κέρδισε. Χάρηκα λοιπόν γιατί είμαι σίγουρη πως αυτό το αγόρι που τραγουδούσε εκεί πάνω, ντυμένος γυναίκα και έχοντας το μούσι για να μην κρύβει το γεγονός ότι είναι άντρας, στην ζωή του θα ένιωσε μεγάλη απόρριψη. Ποιος ξέρει πόσοι τον κορόιδεψαν, πόσοι τον απέρριψαν και πόσοι του έκλεισαν την πόρτα επειδή ήταν αυτός που είναι! Αυτό που είχε το θάρρος να δείξει ότι είναι! Και σήμερα, δέχτηκε Πανευρωπαϊκή αποδοχή! Ένιωσε την αποδοχή! Ε, δεν μπορώ παρά να χαρώ μαζί με έναν άνθρωπο  για αυτή του τη νίκη!

 

Αυτό δεν ζητάμε όλοι? Ακόμη και ενήλικες καμιά φορά… Αποδοχή! Και λοιπόν, θα μας ευχηθώ μαμάδες, η αγάπη που δίνουμε στα παιδιά μας, να είναι γεμάτη ακριβώς αυτό! Αποδοχή γι αυτό ακριβώς που είναι, και όχι για αυτό που θα θέλαμε να είναι! Όχι για αυτό που νομίζουμε ότι είναι! Για αυτό που είναι! Αυτό που είναι τώρα που είναι μικρά και χαριτωμένα και μας είναι πιο εύκολο αλλά και στο μέλλον που θα είναι μεγάλα, θα μας πάνε κόντρα και θα διαλέγουν να είναι ίσως κάτι διαφορετικό από αυτό που εμείς ονειρευόμασταν!

 

Happy Mother’s Day λοιπόν! Μας περιμένουν δωράκια, φιλιά, αγκαλιές και χαμογελαστά προσωπάκια 🙂

Μαμά μου, χρόνια πολλά και σε σένα από το μικρό σου παιδί ❤

muffins με φυστικοβούτυρο & μπανάνα (δίχως αλεύρι & ζαχαρη)!

Standard

SONY DSC

 

Ψάχνω συνεχώς για διάφορες συνταγές που μπορώ να κάνω στα παιδιά μου και αυτή που βρήκα στο detoxinista.com ήμουν σίγουρη πως θα τους αρέσει, μιας και τρελαίνονται για φυστικοβούτυρο με μπανάνα. Έτσι, σήμερα βράδυ την δοκιμάσαμε με μεγάλη επιτυχία και αυτή τη στιγμή, τρώνε κι από ένα το καθένα 🙂

 

Η συνταγή δεν περιέχει ούτε αλεύρι, ούτε ζάχαρη, οπότε αναρωτιόμουν πως θα βγει. Παρ’ όλα αυτά την δοκίμασα. Σας την συνιστώ! 😉

 

Υλικά:

1 φλ. φυστικοβούτυρο (αν το δοκιμάστε με κάποιο άλλο βούτυρο ξηρών καρπών πείτε μας πως πήγε)

1 φλ. λιωμένες μπανάνες

3 αβγά

1 κουταλάκι του γλυκού σόδα

1 κουταλάκι του γλυκού βανίλια

1/4 φλ. μέλι

1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

 

Εκτέλεση:

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς και ετοιμάζουμε ένα ταψάκι για muffins με 12 θέσεις και άρα 12 χαρτάκια.

 

Χτυπάμε τα αβγά και προσθέτουμε όλα τα υλικά και ανακατεύουμε μέχρι να γίνει ένα μείγμα. Αν θέλετε μπορείτε να προσθέσετε και μισό φλιτζάνι σταφίδες, rasberries, ή σταγόνες σοκολάτας μέσα.

 

muffins2

 

Χωρίζουμε το μείγμα σε στα 12 χαρτάκια με μια μεζούρα του 1/4 του φλιτζανιού ή με ένα κουτάλι (όπως έκανα κι εγώ δηλαδή).

 

SONY DSC

 

Ψήνουμε στους 180 για 15 λεπτά (εμένα χρειάστηκαν άλλα 5!). Πρέπει να είναι σχετικά σφιχτούλικα και να βάζετε μια οδοντογλυφίδα μέσα και να βγαίνει καθαρή.

 

Τα αφήνετε για 15 λεπτάκια ακόμη μέσα στο ταψάκι τους (έξω από τον φούρνο) και μετά καταναλώνετε με ευχαρίστηση αμέσως, αλλίως τα βάζετε σε ένα τάπερ μέσα στο ψυγείο. Κρατάνε εκεί για καμιά εβδομάδα! Αν τα δοκιμάσετε, πείτε την γνώμη σας 🙂

SONY DSC