Monthly Archives: Ιουνίου 2014

Happy Father’s Day σε όλους τους μπαμπάδες!!!

Standard

 

Είπα σήμερα να μας θυμίσω αυτά τα ωραία που βρίσκουμε κατά καιρούς στο ίντερνετ για τους μπαμπάδες. Μαζεμένα, έτσι για να τα χορτάσουμε κι εμείς αλλά και οι μπαμπάδες που γιορτάζουν σήμερα 🙂

 

fathers-day-2

Ο πατέρας μου, μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει κάποιος. Πίστεψε σε μενα!

 

Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνεις ένας πατέρας για τα παιδιά του, είναι να αγαπά την μαμά τους!

Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνεις ένας πατέρας για τα παιδιά του, είναι να αγαπά την μαμά τους!

 

ΜΠΑΜΠΑΣ: ο πρώτος ήρωας του γιου του και η πρώτη αγάπη της κόρης του!

ΜΠΑΜΠΑΣ: ο πρώτος ήρωας του γιου του και η πρώτη αγάπη της κόρης του!

 

Ο πατέρας μου δεν μου είπε πως να ζω την ζωή μου. Ζούσε και εγώ μάθαινα!

Ο πατέρας μου δεν μου είπε πως να ζω την ζωή μου. Ζούσε και εγώ μάθαινα!

 

fathers-day5

Ο πατέρας, δεν είναι η άγκυρα που μας κρατάει στην θέση μας, ούτε πανί να μας πάρει μακριά. Είναι ο φάρος που η αγάπη του μας φωτίζει τον δρόμο.

 

Είμαι πριγκίπισσα, όχι γιατί έχω πρίγκιπα, αλλά επειδή ο μπαμπάς μου είναι βασιλιάς!!!

Είμαι πριγκίπισσα, όχι γιατί έχω πρίγκιπα, αλλά επειδή ο μπαμπάς μου είναι βασιλιάς!!!

 

fathers-day10

Κάθε πατέρας θα πρέπει να θυμάται, πως μια μέρα ο γιος του θα ακολουθήσει το παράδειγμα του και όχι τις συμβουλές του!

 

Ο υπερπροστατευτικός μπαμπάς :-)

Ο υπερπροστατευτικός μπαμπάς 🙂

 

fathers-day8

Απο πάνω αριστερά: Τι νομίζουν οι φίλοι μου πως κάνω Τι νομίζει η μητέρα μου πως κάνω Τι νομίζει ο κόσμος πως κάνω Τι νομίζει η γυναίκα μου πως κάνω Τι νομίζω εγώ ο ίδιος πως κάνω Τι κάνω πραγματικά

 

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους τους μπαμπάδες!!! Στον δικό μου μπαμπά, αλλά και στον άντρα μου! Τον καλύτερο μπαμπά που θα μπορούσαν να έχουν τα παιδιά μου ❤

 

Advertisements

Ακροβατικός θηλασμός!

Standard

gymnursticscollage

 

Σήμερα μου έστειλε μήνυμα μια φίλη να με ρωτήσει κάτι για τον θηλασμό! Αυτό:

«Λυδία to the rescue.. Έχει αρχίσει και με χτυπάει όταν τρώει… Έγινε τίποτα? Τσιμπάει το γόνατό της, τραβάει σφαλιάρες, το πόδι της ανεβαίνει στον ώμο μου και επίσης, εκεί που τρώει σαν να φυσάει προς τα έξω. Δηλαδή κάνει μια ρουφηξιά, μια ξεφύσημα… Τι γίνεται???»

 

Το μωρό της είναι 6 μηνών και θηλάζει μια χαρά εδώ και καιρό! Πήγα να σκεφτώ λιγάκι και μετά θυμήθηκα! Τι ακριβώς θυμήθηκα? Θυμήθηκα ότι στην αρχή παλεύεις να θηλάσεις σωστά, ξεπερνάς μερικά μικρό/μεγάλο προβληματάκια στο θηλασμό και εκεί που ξεκινάς πια να το ευχαριστιέσαι έτσι ήρεμα και καλά, ξεκινάει το μωρό… να ανακαλύπτει νέες περιπέτειες και νέους τρόπους θηλασμού! Και μέχρι να τους δοκιμάσει όλους και να αποφασίσει πως τελικά ο καλύτερος τρόπος να θηλάζεις, είναι αυτός που θήλαζε πριν ξεκινήσει τα ακροβατικά, περνάει λίγος καιρός!

 

hcd acrobat

 

Αυτό θα το περάσουν όλες οι μαμάδες που συνεχίζουν τον θηλασμό πέραν του 5-6ου μήνα! Είναι εκνευριστικό όσο το ζεις (εκτός από κάποιες φορές που δεν μπορείς παρά να γελάσεις με αυτά που προσπαθούν να κάνουν. Όπως για παράδειγμα όταν η Ναταλία προσπαθούσε για ώρα να θηλάσει και από τα δύο στήθη ταυτόχρονα, μέχρι που νευρίασε και τα παράτησε!

 

i-like-milk-upside-down

 

Κάποιες φορές πονάει και η μαμά, γιατί πόσο πια ελαστικό μπορεί να είναι ένα στήθος??? Και πως στο καλό να βολευτεί όταν ένα πόδι βρίσκεται στο στόμα, στον λαιμό ή στο μάτι της? Και εν πάσει περιπτώσει, θέλει κι αυτή να μπορεί να μιλήσει και σε κάποιον εκείνη την ώρα, αλλά ΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙ, όταν πας να μιλήσεις ή να κοιτάξεις αλλού εκτός από την γλυκιά φατσούλα του παιδιού σου, αυτό θυμώνει και σταματάει να θηλάζει ή σου κάνει νοήματα ή μουγκρίζει μέχρι να επανέλθει η προσοχή σου σ’ αυτό!

 

dd6791c7323f0b8123d48b3db8590632

 

Θα δοκιμάσει να θηλάζει καθιστό, καθιστό προσπαθώντας να κοιτάει αυτόν που κάθεται απέναντί σου, θα θηλάζει ανάποδα, θα αλλάζει στήθος κάθε μισό λεπτό (ή δευτερόλεπτο), θα προσπαθεί να τραγουδάει και να χορεύει καθώς θηλάζει, θα προσπαθεί να φτάσει ένα παιχνίδι στην άλλη άκρη του σαλονιού (με το στήθος πάντα στο στόμα) και αφού δεν τα καταφέρει με το χέρι, θα προσπαθήσει με τα πόδια! Θα προσπαθεί να θηλάσει και να τρώει ταυτόχρονα μπανάνα, να σου χαϊδεύει τα μαλλιά με την πατούσα, θα προσπαθεί να θηλάζει αλλά να είναι σκαρφαλωμένο στην πλάτη σου! Γιατί? Επειδή μπορεί και επειδή έχει πλάκα και πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον! Γιατί όχι δηλαδή??? Sky is the limit!

 

why

 

Τώρα που έχω πια αποθηλάσει καιρό τώρα από τα παιδιά μου, μου φαίνεται όλο αυτό πολύ αστείο! Θυμήθηκα τις αυτοσχέδιες στάσεις θηλασμού των παιδιών μου και δεν έχω σταματήσει να χαμογελάω σαν χαζή από την ώρα που διάβασα το μήνυμα της φίλης μου! Στην φάση που το περνάς όμως, δεν είναι τόσο ευχάριστο, ειδικά όταν πονάς ή όταν απαγορεύεται να κάνεις οτιδήποτε άλλο από το να κοιτάς το μωρό σου γλυκά!

 

Όταν λοιπόν εγώ πονούσα, σταματούσα στιγμιαία τον θηλασμό και έλεγα ότι πονάω και να συνεχίσουν πιο ήρεμα! Συνήθως έπιανε για λίγη ώρα, οπότε μετά το ξαναέλεγα και ξανά και ξανά και ξανά! Κάποιες φορές σηκώθηκα και τους είπα πως για την ώρα δεν έχει άλλο γάλα γιατί πονάει η μαμά, και όταν μετά από λίγο μου ζήτησαν να πιουν πάλι γάλα(μιλάω στον πληθυντικό γιατί το έκανα και στους δύο ο καθένας στην χρονολογία του), τους υπενθύμισα πως αν πονάω θα σταματήσω! Και έτσι, σιγά σιγά άρχισαν να σέβονται και τον πόνο της μαμάς! Όχι με αυστηρό τρόπο, αλλά απλά και λογικά! Η μαμά πονάει, δεν μπορεί να θηλάζει με αυτόν τον τρόπο, stop! Εννοείται ότι τα ακροβατικά συνεχίζουν, αλλά όταν η μαμά πει ότι πονάει, χαλαρώνουν λιγάκι 😉

 

IMAG0182

 

Είναι τόσο μα τόσο συνηθισμένο το να θηλάζουν τα λίγο μεγαλύτερα μωρά με ακροβατικά, ή να θέλουν να κοιτούν πέρα δώθε όλα όσα υπάρχουν τριγύρω, που έχουν σχεδιαστεί ειδικά κολιέ θηλασμού, ώστε το μωρό να θηλάζει και να παίζει με το κολιέ της μαμάς. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε όσο και να το τραβάει το μωρό να μην σπάει. Τα καλύτερα είναι αυτά που φτάνουν λίγο κάτω από τον λαιμό της μαμάς και όχι πολύ κάτω, γιατί μετά το μωρό απλά βάζει το κολιέ στο στόμα του! Κάντε μια βόλτα στο ίντερνετ με τις λέξεις nursing necklace και θα βρείτε αρκετά μεγάλη ποικιλία ή φτιάξτε εσείς το δικό σας (προσοχή να μην σπάει όμως)! Βοηθά επίσης να πάτε σε ένα λίγο πιο «βαρετό» δωμάτιο να θηλάσετε το μωρό και να το τραβήξετε τις κουρτίνες για να είναι λίγο πιο σκοτεινό! Είναι λίιιιγο πιο ήρεμα κατά την διάρκεια του θηλασμού έτσι 😉

 

necklace

 

 

Όπως και να το δείτε, τα μωρά αναπτύσσονται και μεγαλώνουν στο στήθος της μαμάς! Να είστε περήφανες γι αυτό! Τα όποια μικροπροβληματάκια, περνάνε και σας αφήνουν ακόμη πιο περήφανες! Τα μωρά σας μπορεί σ’ αυτή την φάση να σας έχουν για παιδική χαρά, να ζητάνε την αποκλειστική προσοχή σας και να σας αφήνουν πτώμα, αλλά η φάση αυτή θα περάσει! θα την θυμάστε με γέλιο όπως εγώ τώρα και θα δίνετε θάρρος σε άλλες μαμάδες που το μωρό τους άρχισε τα ακροβατικά! Βγάλτε πολλές φωτογραφίες και ευχαριστηθείτε το κάθε λεπτό! 🙂

Βόλτα στην παιδική χαρά… πού πήγε η χαρά;

Standard
Πολύ μου άρεσε, οπότε σας το παραθέτω!!! Food for thought 😉
Γράφει η:  Filiw Katsarou
May 28, 2014
Πηγή: www.diekdikw.gr
paidiki-xara
Αν βρεθείς κάποια μέρα σε μια παιδική χαρά και έχεις λίγο χρόνο, κάθισε για 10 λεπτά σε ένα παγκάκι κι απλά παρατήρησε… Δεν έχει σημασία αν έχεις παιδιά ή όχι, γιατί εκεί θα μπορέσεις να διακρίνεις εύκολα τους ανθρώπους που συναντάς γύρω σου και αυτούς που θα συναντήσεις σε μερικά χρόνια. Εύκολα θα το διακρίνεις με μια προϋπόθεση όμως, να θεωρείς τα παιδιά ολόκληρους ανθρώπους… με αξιοπρέπεια, με ανάγκες και αισθήματα. Αν θεωρείς ότι «παιδιά είναι δεν καταλαβαίνουν» ή αν θεωρείς ότι «παιδιά είναι και δεν ξέρουν»… δε θα καταλάβεις μάλλον τίποτα. Ή για να το πω καλύτερα, θα επιλέξεις να μην καταλάβεις (συνειδητά ή ασυνείδητα).
Σε κάποια παιδική χαρά βρίσκεται μια όμορφη Κατερίνα γύρω στα 3 που την πήγε εκεί ο μπαμπάς για να παίξει. Ο μπαμπάς είναι συμπαθής και ευγενικός με όλους μας και φαίνεται να αγαπά την Κατερίνα. Η Κατερίνα ξεκινά να τρέξει (γιατί τα παιδιά τρέχουν) αλλά ο μπαμπάς φωνάζει να μην τρέχει, θα πέσει.. και η Κατερίνα σταματά, αλλά μετά από λίγο η φύση της την οδηγεί να τρέξει πάλι…. και συγκρούεται με ένα ποδηλατάκι, πέφτει αλλά δεν κλαίει. Ο μπαμπάς σηκώνεται από το παγκάκι και χωρίς να την πλησιάσει της λέει ότι αυτή φταίει (η πραγματικότητα είναι ότι κανείς δεν έφταιγε, απλά ήταν ένα ατύχημα, αλλά και να έφταιγε τι σημασία θα είχε;), ότι καλά να πάθει, ότι δεν πρόσεχε… και η Κατερίνα τώρα βάζει τα κλάματα, μόνη της όρθια και όλοι γύρω γύρω την κοιτάνε σιωπηλά.. Ο μπαμπάς της ζητά να μην κλαίει γιατί έφταιγε (τι σκληρό να ζητάς από κάποιον να πάψει να κλαίει, ακόμα κι αν φταίει), πάντα από απόσταση . Ευτυχώς βέβαια τα παιδιά ξεχνάνε (;) γρήγορα και συνεχίζουν το παιχνίδι, οπότε πάει η Κατερίνα να ανεβεί στην τσουλήθρα ανάποδα όπως η φίλη της.. αλλά ο μπαμπάς της λέει ότι δεν μπορεί,  να πάει από τη σκάλα. Η μικρή κάνει ακόμα μια προσπάθεια ξέπνοη και τα παρατά και ο μπαμπάς επιβεβαιώνεται λέγοντας «είδες που στα λεγα, ότι δεν μπορείς, ότι είσαι μικρή ακόμα;»  Μετά η Κατερίνα πάει να παίξει με μια μπάλα την οποία ρίχνει μακριά, όμως ο μπαμπάς επεμβαίνει ότι δεν τη ρίχνει σωστά, δεν παίζει καλά, ότι πρέπει να προσέχει και τώρα την πλησιάζει για να της πει να μην στέκεται εκεί που στέκεται γιατί μπορεί να πέσει πάλι (μα στέκεται στη μέση της παιδικής χαράς, δε γίνεται να πέσει αν δε λιποθυμήσει) και τη «σέρνει τρυφερά» μισή παλάμη πιο μπροστά…
Η Κατερίνα δεν μπορεί να καταλάβει διανοητικά ακριβώς τα λόγια του μπαμπά (ο εγκέφαλος δεν είναι ώριμος ακόμα), μπορεί όμως να καταλάβει ότι είναι ανίκανη ακόμα και να σταθεί κάπου όρθια, μπορεί να καταλάβει ότι αν της συμβεί κάτι κακό έχει η ίδια την ευθύνη και δεν έχει δικαίωμα ούτε να κλάψει. Η Κατερίνα μπορεί να νιώσει την ντροπή και την εγκατάλειψη και σίγουρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον μπαμπά, γιατί την αγαπά και γιατί αυτός είναι ο προστάτης της, άρα δε γίνεται να κάνει λάθος, γιατί αν κάνει λάθος αυτός πώς θα την προστατεύει; Κι έτσι η Κατερίνα θα πιστέψει ακριβώς όλα αυτά που της μετέδωσε ο μπαμπάς μέσα από αυτή την ασφυκτική στοργή.
Αυτή η Κατερίνα αύριο θα βρει μια δουλειά που θα τη θεωρούν όλοι και η ίδια ακόμα ασήμαντη «γιατί δεν έχει τσαγανό», μπορεί να δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση αλλά θα ψάχνει να βρει τι λάθος έκανε και τι δικαίωμα έδωσε η ίδια, θα έχει έναν άντρα που θα τη μειώνει και αυτή θα το μεταφράζει σε αγάπη. Και το χειρότερο είναι ότι πολύ πιθανόν αυτή η Κατερίνα θα φερθεί με τον ίδιο τρόπο σε μια άλλη παιδική χαρά μερικές δεκαετίες αργότερα σε ένα άλλο μικρό παιδάκι, που θα ψάχνει να προσδιορίσει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια της.   Αν κάποιος το θεωρεί υπερβολικό όλο αυτό ας προσπαθήσει να μπει στη θέση της Κατερίνας να νιώσει τη μοναξιά της, την απαξίωση που βιώνει, την απογοήτευση, την ντροπή.. και ας νιώσει κι εκείνον το θυμό για όλα αυτά που της προκαλεί ο αγαπημένος μπαμπάς, αυτόν τον κρυφό, ένοχο θυμό, τον ανεπίτρεπτο σε ένα παιδί να αισθανθεί και πόσο μάλλον να εκφράσει.
Αν δεν μπορεί κάποιος να μπει στη θέση της, είναι πολύ πιθανό να έχει υπάρξει ο ίδιος κάποτε μια Κατερίνα σε μια παιδική χαρά και να έχει βάλει τα δυνατά του για να το ξεχάσει, να μην το ξαναζήσει ποτέ. Ο φαύλος κύκλος δε θα σπάσει όσο δε θεωρούμε τα παιδιά μας ολόκληρους ανθρώπους και όσο δε συνειδητοποιούμε ότι η συμπεριφορά μας απέναντι τους είναι το σπουδαίο μάθημα ζωής για να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να αγαπήσουν τους ανθρώπους και να διεκδικήσουν μια κοινωνία που η ελευθερία και ο σεβασμός θα είναι αυτονοήτες αξίες.